Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 30 lipca 2026 r., sygn. akt II GSK 1040/26

Uzasadnienie

I

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 10 grudnia 2025 r., sygn. akt VI SAB/Wa 79/25, oddalił skargę x (dalej: "skarżąca", "spółka") na bezczynność Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (dalej odpowiednio: "organ", "Przewodniczący KRRiT" oraz "KRRiT", "Rada") w przedmiocie przekazania środków z opłat abonamentowych na realizację misji publicznej.

Sąd I instancji orzekał w następujących okolicznościach sprawy.

Przedmiotem sprawy jest bezczynność Przewodniczącego KRRiT w przedmiocie przekazania w okresie od 11 stycznia do 11 czerwca 2024 r. zaliczkowo skarżącej spółce środków w łącznej kwocie 91.385.000,00 zł na realizację misji, o której mowa w art. 21 ust. 1 ustawy z 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 1722; dalej: u.r.t.), na podstawie sposobu podziału wpływów, o którym mowa w art. 8 ust. 2 ustawy z 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1689 ze zm.; dalej: u.o.a.), oraz na podstawie art. 8 ust. 3 u.o.a. i art. 31 ust. 1 pkt 1 u.r.t.

Na podstawie uchwały KRRiT nr 194/2023 z 13 września 2023 r. Przewodniczący KRRiT przekazał skarżącej harmonogram terminów przekazywania w 2024 roku wpływów z opłat abonamentowych wraz z szacowanymi kwotami abonamentu. Zgodnie z ww. harmonogramem w dniach 11 i 22 stycznia, 12 i 21 lutego, 11 i 21 marca, 11 i 22 kwietnia, 13 i 22 maja, 11 czerwca 2024 r. z rachunku bankowego KRRiT na rachunek bankowy skarżącej winny zostać przekazane odpowiednio kwoty 9.310.000,00 zł i 9.310.000,00 zł, 20.090.000,00 zł i 20.090.000,00 zł, 4.655.000,00 zł i 4.655.000,00 zł, 4.655.000,00 zł i 4.655.000,00 zł, 4.655.000,00 zł i 4.655.000,00 zł oraz 4.655.000,00 zł. Następnie, dwukrotnie w każdym kolejnym miesiącu winny być przekazywane kolejne wpływy z opłat abonamentowych w 2024 r. w łącznej kwocie 151.900.000,00 zł.

W dniu 10 stycznia 2024 r. KRRiT podjęła uchwałę nr 8/2024 w sprawie przesunięcia terminów realizacji harmonogramu z 18 października 2023 r., ustalonego na podstawie uchwały KRRiT nr 194/2023 z dnia 13 września 2023 r., zgodnie z którą postanowiła przesunąć termin wypłaty środków z wpływów abonamentowych z 11 stycznia 2024 r. na 12 lutego 2024 r. oraz z 22 stycznia 2024 r. na 12 lutego 2024 r. W uchwale wskazano, że jest ona podjęta "wobec chaosu prawnego powstałego w jednostkach publicznej radiofonii i telewizji wywołanego decyzjami Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, w tym z 27 i 29 grudnia 2023 r., a podjętymi z rażącym naruszeniem prawa, o rozwiązaniu spółek mediów publicznych, postawieniu ich w stan likwidacji, odwołaniu ich organów oraz powołaniu likwidatorów".

Ponadto w uchwale nr 8/2024 KRRiT postanowiła "przygotować mechanizm wypłaty środków z wpływów abonamentowych jednostkom radiofonii i telewizji postawionym w stan likwidacji, potwierdzonej prawomocnym orzeczeniem sądu rejestrowego, z wyłącznym przeznaczeniem tych środków na realizację zadań misji publicznej wykonywanych w ramach procesu likwidacji".

W dniu 7 lutego 2024 r. KRRiT podjęła uchwałę nr 40/2024, na podstawie której upoważniono Przewodniczącego KRRiT do niezwłocznego stworzenia nowego harmonogramu wypłat środków z wpływów z opłat abonamentowych (§ 1). Przewidziano także, że do czasu prawomocnego stwierdzenia przez sąd rozwiązania spółki będącej jednostką publicznej radiofonii i telewizji, rozpoczęcia procesu jej likwidacji oraz związanego z tym sposobu reprezentacji spółki (brak pewności co do umocowania osoby reprezentującej spółkę) wypłatę środków z wpływów z opłat abonamentowych w terminach przewidzianych harmonogramem ustalonym przez Przewodniczącego KRRiT na podstawie § 1 niniejszej uchwały, dla każdej ze spółek będącej jednostką publicznej radiofonii i telewizji, należy kierować do depozytu sądowego celem podjęcia ich w imieniu spółki przez uprawnione do reprezentowania spółki osoby (§ 2 ust. 7). Postanowiono także ustalić wypłaty środków z wpływów z opłat abonamentowych w proporcji przyjętej uchwałą KRRiT nr 194/2023 na podstawie nowego harmonogramu ustalonego przez Przewodniczącego (§ 2 ust. 1 i § 3 ust. 1).

KRRiT przyznała sobie dodatkowe kompetencje do ustanowienia nadzoru nad realizacją wydatkowania przez osoby faktycznie zarządzające jednostkami publicznej radiofonii i telewizji przekazanych środków i równocześnie nakłada na te jednostki nowe obowiązki sprawozdawcze w tym zakresie, uzależniając od spełnienia wypłatę środków (§ 2 ust. 4-6 i § 3 ust. 4-6). Co więcej, KRRiT nałożyła na "Radę Nadzorczą, Radę Programową, Radę Pracowniczą lub Związek Zawodowy działający w jednostce publicznej radiofonii i telewizji" obowiązek "nadzoru nad realizacją wydatkowania środków pochodzących z przekazanych przez KRRiT wpływów z opłat abonamentowych na cele wyłącznie związane z realizacją misji publicznej" (§ 2 ust. 4 i § 3 ust. 4).

Przewodniczący KRRiT odmówił wywiązania się z obowiązku, powołując się na działanie w wykonaniu uchwały KRRiT nr 40/2024. Przewodniczący KRRiT kierował do skarżącej zawiadomienia o przekazaniu należnych środków do depozytu sądowego kolejno 13 lutego, 20 marca, 16 kwietnia, 15 maja oraz 14 czerwca 2024 r. Likwidator skarżącej bezskutecznie wystąpił 12 kwietnia 2024 r. z ostatecznym przedsądowym wezwaniem do zapłaty należnych środków.

W dniu 12 lutego 2024 r. Przewodniczący KRRiT złożył do Sądu Rejonowego dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie wniosek o zezwolenie na złożenie do depozytu sądowego przedmiotu świadczenia (kwoty 38.710.000,00 zł) tytułem wypłaty środków z wpływów z opłat abonamentowych, która kwota ma zostać wydana na wniosek osób uprawnionych do reprezentacji skarżącej po wykazaniu umocowania. Postanowieniem z 8 kwietnia 2024 r., sygn. akt I Ns 125/24, referendarz sądowy SR dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie oddalił wniosek Przewodniczącego KRRiT. Następnie, po rozpoznaniu skargi Przewodniczącego KRRiT na powyższe orzeczenie, SR dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie 10 czerwca 2024 r. ws. o sygn. akt I Ns 401/24 oddalił wniosek o złożenie do depozytu sądowego kwoty 38.710.000,00 zł oraz ustalił, że wnioskodawcą w niniejszej sprawie jest Maciej Świrski. Przewodniczący KRRiT wciąż jednak nie przekazał środków bezpośrednio skarżącej.

W analogicznych sprawach toczących się z wniosku Przewodniczącego KRRiT z udziałem skarżącej w przedmiocie złożenia przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego również zapadły (nieprawomocne) rozstrzygnięcia oddalające wniosek (sygn. akt XVI Ns 184/24 oraz XVI Ns 226/24).

W dniu 13 czerwca 2024 r. skarżąca wniosła do KRRiT ponaglenie odnośnie do bezczynności Przewodniczącego KRRiT (pismo z 12 czerwca 2024 r.) polegającej na niezałatwieniu sprawy w terminie określonym w harmonogramie z 23 października 2023 r., zgodnie z art. 8 ust. 3 u.o.a., tj. bezczynność Przewodniczącego KRRiT z rażącym naruszeniem prawa, polegającą na nieprzekazaniu (mimo ustawowego obowiązku) wpływów z opłat abonamentowych z rachunku bankowego KRRiT na rachunek bankowy skarżącej. Skarżąca w ponagleniu zaznaczyła, że oczekuje przekazania ww. środków w terminie 7 dni od dnia otrzymania przez organ ponaglenia.

II

Skarżąca wniosła skargę na bezczynność Przewodniczącego KRRiT do WSA w Warszawie skargę, który wyrokiem z 5 listopada 2024 r., sygn. akt VI SAB/Wa 66/24:

1. 1. stwierdził, że Przewodniczący KRRiT dopuścił się bezczynności w zakresie przekazania środków z opłat abonamentowych na realizację misji publicznej na rzecz skarżącej,
2. 2. stwierdził, że bezczynność Przewodniczącego KRRiT, o której mowa w pkt. 1 sentencji wyroku, miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa,
3. 3. zobowiązał Przewodniczącego KRRiT do przekazania w terminie 7 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, na rzecz skarżącej, środków z wpływów abonamentowych w wysokości 91.385.000,00 zł;
4. 4. wymierzył Przewodniczącemu KRRiT grzywnę w wysokości 50.000 zł;
5. 5. przyznał od Przewodniczącego KRRiT na rzecz skarżącej sumę pieniężną w wysokości 20.000 zł;
6. 6. zasądził od Przewodniczącego KRRiT na rzecz skarżącej 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

III

Od powyższego wyroku Przewodniczący KRRiT wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z 23 czerwca 2025 r., sygn. akt II GSK 447/25, uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. W uzasadnieniu NSA uznał za wadliwe stanowisko Sądu I instancji, że wysokości i terminy przekazywania zaliczek należnych jednostkom publicznej radiofonii i telewizji na realizację zadań misji publicznej może samodzielnie określać Przewodniczący KRRiT w ramach przyznanej mu w art. 8 ust. 3 u.o.a. kompetencji. Organ ten może podejmować czynności w tym zakresie jedynie na podstawie i w celu wykonania podjętej na podstawie art. 8 ust. 2 u.o.a. uchwały KRRiT w sprawie sposobu podziału wpływów, o których mowa w art. 8 ust. 1 ww. ustawy.

NSA stwierdził, że, skoro w uchwale KRRiT nr 194/2023 z 13 września 2023 r. nie określono podstawy do ustalenia wysokości zaliczek oraz terminów ich przekazywania, to uprawniony jest wniosek, że Rada nie wykonała w sposób pełny kompetencji przypisanej jej przez ustawodawcę na mocy art. 8 ust. 2 u.o.a. (KRRiT powinna wykonać tę kompetencję nie później niż do 30 września roku poprzedzającego rok, którego dotyczy), a jej uprawnienia de facto przejął Przewodniczący, określając terminy i wysokości zaliczek w harmonogramie z dnia 18 października 2023 r. (nazwanym "Terminy przekazywania w 2024 roku wpływów z opłat abonamentowych z rachunku bankowego KRRiT do spółek publicznej radiofonii i telewizji na podstawie uchwały KRRiT Nr 194/2023 z dnia 13 września 2023 r. prognoza - 620 000 000 zł").

W ocenie NSA, zaniechanie przez KRRiT wykonania kompetencji w powyższym zakresie skutkowało pozbawieniem Przewodniczącego Rady możliwości zgodnego z prawem wykonania dyspozycji art. 8 ust. 3 u.o.a., skoro uchwała Rady stanowiąca dla niego podstawę do podejmowania czynności przekazywania zaliczkowego środków na realizację misji, o której mowa w art. 21 ust. 1 u.r.t., nie określiła w tym zakresie sposobu bieżącego (zaliczkowego) podziału wpływów. Stan ten uniemożliwił wykonanie przez Przewodniczącego KRRiT jego uprawnienia określonego w art. 8 ust. 3 u.o.a., tj. przekazanie zaliczek. Zastąpienie Rady w jej uprawnieniach przez Przewodniczącego, nawet mimo zgody tego organu, nie oznaczało, że Przewodniczący uzyskał kompetencję do ustalania harmonogramu, a w jego ramach do ustalania terminów i wysokości wypłat transz środków na realizację misji publicznej.

NSA wyjaśnił, że, skoro Przewodniczący KRRiT nie ma podstaw do samodzielnego (a więc poza postanowieniami uchwał KRRiT określających sposób i terminy przekazywania zaliczek wskazanych w art. 8 ust. 3 u.o.a.) przekazywania zaliczek w terminach oraz wysokościach samodzielnie przez siebie ustalonych, to wobec niepodjęcia przez Radę na podstawie art. 8 ust. 2 u.o.a. – do dnia wniesienia skargi oraz do dnia orzekania przez WSA w przedmiotowej sprawie – uchwały ustalającej wyczerpująco sposób podziału wpływów, o których mowa w art. 8 ust. 1 u.o.a., w tym sposób i terminy zaliczkowego przekazywania środków uprawnionym jednostkom, brak było podstaw do dokonania takiej wykładni powyższych przepisów, z której wynikałoby, że Przewodniczący może popaść w stan bezczynności w zakresie przekazywania spornych zaliczek. NSA zauważył także, że przywoływane przez WSA orzeczenia dotyczące bezczynności Przewodniczącego KRRiT dotyczyły jego kompetencji wprost uregulowanych w u.r.t. i do tego o innym charakterze.

NSA stwierdził więc, że wobec błędnej wykładni art. 8 ust. 2 i 3 u.o.a. skutkującej nieprawidłowym wyznaczeniem zakresów kompetencji KRRiT i jej Przewodniczącego na podstawie powyższych przepisów, uznanie przez WSA, że doszło do bezczynności Przewodniczącego, było wadliwe. Sąd I instancji ponownie rozpoznając sprawę i podporządkowując się związaniu wynikającemu z art. 190 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (ob.: t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143; dalej: "p.p.s.a.") dokona ostatecznej subsumpcji ustalonego stanu faktycznego, uwzględniając z jednej strony, że zakresem zaskarżenia objęto zaniechanie Przewodniczącego KRRiT w przedmiocie przekazania zaliczkowego środków na realizację misji publicznej w 2024 r. w okresie od 11 stycznia do 11 czerwca 2024 r., z drugiej zaś – że w okresie tym (jak również do dnia wydania zaskarżonego wyroku) KRRiT nie podjęła na podstawie art. 8 ust. 2 u.o.a. uchwały określającej sposób ustalania wysokości należnych zaliczek oraz terminy ich bieżącego przekazywania uprawnionym jednostkom.

IV

WSA w Warszawie, ponownie rozpoznając sprawę, oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., wyjaśniając, że podejmowana na podstawie art. 8 ust. 2 u.o.a. uchwała Rady w sprawie sposobu podziału wpływów ma charakter zewnętrzny i wiążący dla Przewodniczącego Rady, który wykonuje ją na zasadach określonych w art. 8 ust. 3 u.o.a. Kompetencje KRRiT oraz jej Przewodniczącego mają charakter rozłączny i ściśle określony, a obydwa organy nie mogą w powyższym zakresie działać w sposób równoległy, uzupełniający lub zamienny.

Zdaniem Sądu I instancji (co określił w swoim wyroku NSA), art. 8 ust. 2 i 3 u.o.a. jednoznacznie wskazuje, że sposób podziału wpływów, o których mowa w art. 8 ust. 1 u.o.a., obejmuje nie tylko procentowy udział w ich podziale, lecz także podstawy do ustalenia wysokości zaliczek i terminy ich przekazywania (zob. art. 8 ust. 3 u.o.a.) do spółek publicznej radiofonii i telewizji, w całym okresie przekazywania na konto KRRiT środków wymienionych w art. 8 ust. 1 u.o.a. za dany rok. Nieuprawnione jest zatem stanowisko, że terminy i wielkości transz przekazywanych do spółek publicznej radiofonii i telewizji na realizację zadań misji publicznej może określać Przewodniczący KRRiT w ramach swojej kompetencji przyznanej w art. 8 ust. 3 u.o.a. Organ ten musi to bowiem czynić na podstawie sposobu podziału wpływów dokonanego przez KRRiT w stosownej uchwale.

WSA stwierdził, że uprawnienia KRRiT, na skutek zaniechania wykonania kompetencji przez ten organ, zostały - bez podstawy prawnej (zgoda KRRiT czy przyjęte zwyczajowo ustalanie terminów i wielkości zaliczek wypłacanych przez Przewodniczącego KRRiT nie mogły legitymizować działania tego ostatniego organu) – przejęte przez Przewodniczącego Rady, który terminy oraz wysokości kwot, które mają być przelewane uprawnionym jednostkom (w tym skarżącej), określił w harmonogramie z 18 października 2023 r. oraz w kolejnych pismach ustalających szczegółowy harmonogram wypłat zaliczek dla poszczególnych jednostek (dla skarżącej spółki - pismo z 23 października 2023 r.).

WSA wyjaśnił, że, skoro Przewodniczący KRRiT nie ma podstaw do samodzielnego (a więc poza postanowieniami uchwał KRRiT określających sposób i terminy przekazywania zaliczek wskazanych w art. 8 ust. 3 u.o.a.) przekazywania zaliczek w terminach oraz wysokościach samodzielnie przez siebie ustalonych, to wobec niepodjęcia przez Radę na podstawie art. 8 ust. 2 u.o.a. uchwały ustalającej wyczerpująco sposób podziału wpływów, o których mowa w art. 8 ust. 1 u.o.a., w tym sposób i terminy zaliczkowego przekazywania środków uprawnionym jednostkom, brak było podstaw do dokonania takiej wykładni powyższych przepisów, z której wynikałoby, że Przewodniczący może popaść w stan bezczynności w zakresie przekazywania spornych zaliczek. Przewodniczący jest związany sposobem podziału wpływów, określonym wyczerpująco w uchwale KRRiT podjętej na podstawie art. 8 ust. 2 u.o.a., która powinna regulować wszystkie istotne kwestie dotyczące podziału tychże środków, w tym sposób ustalania wysokości należnych zaliczek oraz terminy ich bieżącego przekazywania uprawnionym jednostkom publicznej radiofonii i telewizji, które powinny mieć możliwość realizowania misji publicznej bez zakłóceń, według przyjętych i zatwierdzonych przez KRRiT planów (art. 21c u.r.t.), tym bardziej, że jednostki te do 30 kwietnia następnego roku muszą złożyć KRRiT sprawozdanie za poprzedni rok kalendarzowy z realizacji misji publicznej (art. 31b ust. 1 u.r.t.), a co z kolei ma wpływ na przydział przez KRRiT środków na realizację misji publicznej na następny rok (art. 31b ust. 2, 3 u.r.t., art. 8 ust. 2 u.o.a.).

V

Skarżąca wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości oraz wnosząc o uchylenie go w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Jednocześnie oświadczyła, że zrzeka się rozprawy, a zaskarżonemu wyroki zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. 1) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (ob.: t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 1691; dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a., poprzez brak skontrolowania prawidłowości ich zastosowania i weryfikacji stanu faktycznego sprawy administracyjnej oraz zaniechanie wszechstronnej oceny materiału dowodowego, polegające na pominięciu i niepoddaniu ocenie uchwały KRRiT nr 8/2024 z 10 stycznia 2024 r. w sprawie przesunięcia terminów realizacji harmonogramu z dnia 18 października 2023 r., ustalonego na podstawie uchwały KRRiT nr 194/2023 z 13 września 2023 r. (k. 58 akt sprawy), podczas gdy uchwała ta - przyjmując uprzednio ustalony przez Przewodniczącego KRRiT harmonogram z określonymi modyfikacjami - stanowiła akt pochodzący od organu właściwego w rozumieniu art. 8 ust. 2 i 3 u.o.a. i konwalidowała wcześniejszą czynność ustalenia harmonogramu przez podmiot nieuprawniony, a zatem aktualizowała obowiązek Przewodniczącego KRRiT do bezwarunkowego i bezpośredniego zaliczkowego przekazania środków na realizację misji publicznej;
2. 2) art. 133 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a., polegające na pominięciu istotnego dokumentu i wydaniu przez WSA wyroku nieuwzględniającego wszystkich faktów wynikających z akt sprawy, tj., pominięcie uchwały KRRiT nr 8/2024 z 10 stycznia 2024 r. w sprawie przesunięcia terminów realizacji harmonogramu z 18 października 2023 r. ustalonego na podstawie uchwały KRRiT nr 194/2023 z 13 września 2023 r., w sytuacji gdy uchwała ta jako akt pochodzący od organu właściwego w świetle art. 8 ust. 2 i 3 u.o.a. stanowiła podstawę do realizacji obowiązku Przewodniczącego KRRiT w zaliczkowym bezwarunkowym, sukcesywnym przekazywaniu tychże środków skarżącej kasacyjnie;
3. 3) art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną, tj. bez jakiegokolwiek odniesienia się do wskazanej uchwały KRRiT nr 8/2024 z 10 stycznia 2024 r. w sprawie przesunięcia terminów realizacji harmonogramu.

VI

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Przewodniczący KRRiT wniósł o odrzucenie skargi w całości, ewentualnie o jej oddalenie, o jej rozpoznanie na rozprawie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

VII

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionej podstawie.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Należy również wskazać, że NSA przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). NSA może uwzględnić tylko te zarzuty kasacyjne, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej. Nie może natomiast zastępować strony i uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych oraz badać, czy sąd administracyjny I instancji nie naruszył innych przepisów.

Przed odniesieniem się do zarzutów kasacyjnych należy zauważyć, że niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd I instancji w warunkach przewidzianego w art. 190 p.p.s.a. związania wykładnią dokonaną w tej sprawie przez NSA w wyroku z 23 czerwca 2025 r., sygn. akt II GSK 447/25. Wynikające z art. 190 p.p.s.a. związanie dotyczy nie tylko sądu, któremu sprawę przekazano, ale także NSA ponownie rozpoznającego skargę kasacyjną od wyroku wydanego w wyniku ponownego rozpoznania sprawy. Ponadto, dokonując weryfikacji zarzutów skargi kasacyjnej od orzeczenia sądu administracyjnego wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy, NSA nie może uwzględnić skargi kasacyjnej - nawet jeśli w jego ocenie zawiera ona usprawiedliwione podstawy - jeżeli sformułowane w niej zarzuty naruszają stanowisko interpretacyjne zajęte przez NSA w orzeczeniu wydanym na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. albo zmierzają do podważenia tego stanowiska – dlatego obowiązkiem NSA rozpoznającego skargę kasacyjną w sprawie, która była wcześniej przedmiotem rozstrzygnięcia przez ten Sąd, jest najpierw ustalenie, czy uzasadnienie wcześniejszego orzeczenia zawiera wykładnię prawa i jakich norm prawnych ona dotyczy, oraz dokonanie oceny zarzutów skargi kasacyjnej przez pryzmat tej wykładni. (zob. wyroki NSA z: 6 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 1030/16; 15 września 2020 r., sygn. akt II GSK 244/20; 28 listopada 2023 r., sygn. akt II FSK 1633/23).

Uwzględniając powyższy zakres kontroli sądowej zaskarżonego wyroku, w pierwszej kolejności należy przypomnieć, że w wyroku z 23 czerwca 2025 r., sygn. akt II GSK 447/25, NSA jednoznacznie przesądził, że czynność Przewodniczącego KRRiT przekazania zaliczkowego jednostkom publicznej radiofonii i telewizji środków na realizację misji publicznej jest czynnością materialno-techniczną objętą zakresem art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i tym samym na bezczynność Przewodniczącego KRRiT w realizacji jego obowiązku określonego w art. 8 ust. 3 u.o.a. przysługiwała skarga do sądu administracyjnego. Rozpatrując natomiast zarzut bezczynności Przewodniczącego KRRiT, NSA dokonał wykładni obowiązujących w tym zakresie przepisów ustawowych i konstytucyjnych oraz wskazał, że:

1. - z art. 8 ust. 3 w zw. z art. 8 ust. 2 u.o.a. wynika, iż zaliczkowe przekazanie przez Przewodniczącego KRRiT jednostkom publicznej radiofonii i telewizji środków na realizację misji publicznej odbywa się na podstawie sposobu podziału wpływów ustalonego przez KRRiT w uchwale podjętej na mocy przepisu art. 8 ust. 2;
2. - kompetencje KRRiT oraz jej Przewodniczącego mają charakter rozłączny i ściśle określony, a obydwa organy nie mogą w powyższym zakresie działać w sposób równoległy, uzupełniający lub zamienny;
3. - podejmowana na podstawie art. 8 ust. 2 u.o.a. uchwała Rady w sprawie sposobu podziału wpływów ma charakter zewnętrzny i wiążący dla Przewodniczącego Rady, który wykonuje ją na zasadach określonych w art. 8 ust. 3 u.o.a.;
4. - art. 8 ust. 2 i 3 u.o.a. jednoznacznie wskazuje, że sposób podziału wpływów, o których mowa w art. 8 ust. 1 u.o.a., obejmuje nie tylko procentowy udział w ich podziale, lecz także podstawy do ustalenia wysokości zaliczek i terminy ich przekazywania do spółek publicznej radiofonii i telewizji, w całym okresie przekazywania na konto KRRiT środków wymienionych w art. 8 ust. 1 u.o.a. za dany rok;
5. - nieuprawnione jest stanowisko, że terminy i wielkości transz przekazywanych do spółek publicznej radiofonii i telewizji na realizację zadań misji publicznej może określać Przewodniczący KRRiT w ramach swojej kompetencji przyznanej w art. 8 ust. 3 u.o.a., organ ten musi to bowiem czynić na podstawie sposobu podziału wpływów dokonanego przez KRRiT w stosownej uchwale podjętej na podstawie art. 8 ust. 2 u.o.a.;
6. - zaniechanie przez KRRiT wykonania kompetencji w powyższym zakresie skutkowało pozbawieniem Przewodniczącego Rady możliwości zgodnego z prawem wykonania dyspozycji art. 8 ust. 3 u.o.a., skoro uchwała Rady stanowiąca dla niego podstawę do podejmowania czynności przekazywania zaliczkowego środków na realizację misji, o której mowa w art. 21 ust. 1 u.r.t., nie określiła w tym zakresie sposobu bieżącego (zaliczkowego) podziału wpływów;
7. - wobec niepodjęcia przez KRRiT na podstawie art. 8 ust. 2 u.o.a. – do dnia wniesienia skargi oraz do dnia orzekania przez WSA w przedmiotowej sprawie – uchwały ustalającej wyczerpująco sposób podziału wpływów, o których mowa w art. 8 ust. 1 u.o.a., w tym sposób i terminy zaliczkowego przekazywania środków uprawnionym jednostkom, brak było podstaw do dokonania takiej wykładni powyższych przepisów, z której wynikałoby, że Przewodniczący może popaść w stan bezczynności w zakresie przekazywania spornych zaliczek;
8. - wobec błędnej wykładni art. 8 ust. 2 i 3 u.o.a. skutkującej nieprawidłowym wyznaczeniem zakresów kompetencji KRRiT i jej Przewodniczącego, na podstawie powyższych przepisów, uznanie przez WSA, że doszło do bezczynności Przewodniczącego było wadliwe.

Przekazując sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, NSA zalecił, aby Sąd ten dokonał ostatecznej subsumpcji ustalonego stanu faktycznego, uwzględniając z jednej strony, że zakresem zaskarżenia objęto zaniechanie Przewodniczącego KRRiT w zakresie przekazania zaliczkowego środków na realizację misji publicznej w 2024 r. w okresie od 11 stycznia do 11 czerwca 2024 r., z drugiej zaś – że w okresie tym (jak również do dnia wydania zaskarżonego wyroku) KRRiT nie podjęła na podstawie art. 8 ust. 2 u.o.a. uchwały określającej sposób ustalania wysokości należnych zaliczek oraz terminy ich bieżącego przekazywania uprawnionym jednostkom.

Rozpatrując sprawę ponownie z uwzględnieniem wykładni dokonanej przez NSA w ww. wyroku, Sąd I instancji dokonał pełnej analizy akt sprawy i jednoznacznie wskazał, że skarga dotycząca bezczynności Przewodniczącego KRRiT w przedmiocie przekazania skarżącej w okresie od 11 stycznia do 11 czerwca 2024 r. zaliczkowo środków w łącznej kwocie 91.385.000 zł na realizację misji, o której mowa w art. 21 ust. 1 u.r.t., na podstawie sposobu podziału wpływów, o którym mowa w art. 8 ust. 2 u.o.a., oraz na podstawie art. 8 ust. 3 u.o.a. i art. 31 ust. 1 pkt 1 u.r.t. - nie zasługuje na uwzględnienie. W podsumowaniu ustaleń Sąd I instancji stwierdził także, że wobec niepodjęcia przez Radę na podstawie art. 8 ust. 2 u.o.a. uchwały ustalającej wyczerpująco sposób podziału wpływów, o których mowa w art. 8 ust. 1 u.o.a., w tym sposób i terminy zaliczkowego przekazywania środków uprawnionym jednostkom, brak było podstaw do dokonania takiej wykładni powyższych przepisów, z której wynikałoby, że Przewodniczący KRRiT może popaść w stan bezczynności w zakresie przekazywania spornych zaliczek.

Skarga kasacyjna spółki od powyższego wyroku WSA została oparta na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. na naruszeniu przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przy czym konstrukcja i treść sformułowanych przez skarżącą kasacyjnie zarzutów kasacyjnych umożliwia NSA ich łączne rozpoznanie bez uszczerbku dla prawidłowości dokonanej oceny. We wszystkich trzech zarzutach procesowych spółka wymienia bowiem uchwałę KRRiT nr 8/2024 z 10 stycznia 2024 r. w sprawie przesunięcia terminów realizacji harmonogramu z 18 października 2023 r., ustalonego na podstawie uchwały KRRiT nr 194/2023 z 13 września 2023 r. oraz formułuje zarzut pominięcia tej uchwały przez Sąd I instancji i niepoddania jej ocenie, podczas gdy zdaniem spółki uchwała ta jako akt pochodzący od organu właściwego w świetle art. 8 ust. 2 i 3 u.o.a. stanowiła podstawę do realizacji obowiązku Przewodniczącego KRRiT w zaliczkowym bezwarunkowym, sukcesywnym przekazywaniu jej tychże środków.

Odnosząc się do powyższego zarzutu, NSA wskazuje, że w aktach sądowych niniejszej sprawy (k.

58) znajduje się wspomniana przez spółkę w zarzutach kasacyjnych uchwała KRRiT nr 8/2024 z 10 stycznia 2024 r. W uzasadnieniu kontrolowanego wyroku Sąd I instancji, przedstawiając ustalony stan faktyczny i prawny, czterokrotnie uchwałę tę wymienia, co oznacza, że była ona brana pod uwagę przez ten Sąd przy ponownym rozpatrywaniu sprawy zgodnie z wykładnią prawa dokonaną przez NSA w wyroku z 23 czerwca 2025 r., sygn. akt II GSK 447/25. Uchwała ta była także uwzględniona w rozważaniach poczynionych w ww. wyroku NSA przekazującym sprawę do ponownego rozpatrzenia. Ponadto należy przypomnieć, że w ww. wyroku NSA nakazał Sądowi I instancji uwzględnić, że w spornym okresie od 11 stycznia do 11 czerwca 2024 r. (jak również do dnia wydania zaskarżonego wyroku) KRRiT nie podjęła na podstawie art. 8 ust. 2 u.o.a. uchwały określającej sposób ustalania wysokości należnych zaliczek oraz terminy ich bieżącego przekazywania uprawnionym jednostkom. Powyższe oznacza, że NSA nie uznał wskazywanej przez skarżącą kasacyjnie uchwały KRRiT nr 8/2024 z 10 stycznia 2024 r. za uchwałę określającą sposób ustalania wysokości należnych zaliczek oraz terminy ich bieżącego przekazywania uprawnionym jednostkom. NSA rozpoznający niniejszą sprawę potwierdza powyższe ustalenia poczynione przez NSA w wyroku z 23 czerwca 2025 r., sygn. akt II GSK 447/25.

Należy wskazać, że wspomniana w zarzutach kasacyjnych uchwała KRRiT nr 8/2024 z 10 stycznia 2024 r., jakkolwiek w podstawie prawnej wymienia art. 9 ust. 1 u.r.t. i art. 8 ust. 1-3 u.o.a., to zarówno z jej tytułu, jak i z części normatywnej wynika, że w istocie nie stanowi wykonania ustawowego przepisu delegacyjnego art. 8 ust. 2 u.o.a. W części normatywnej składa się bowiem z jednego paragrafu, w którym KRRiT

postanawia:

"1. [p]rzesunąć termin wypłaty środków z wpływów abonamentowych w 2024 roku określony harmonogramem z dnia 18 października 2023 r. – terminem przekazywania w 2024 roku wpływów z opłat abonamentowych z rachunku bankowego KRRiT do spółek publicznej radiofonii i telewizji, wydanego na podstawie uchwały Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji nr 194/2023 z dnia 13 września 2023 r.:

1. a) z dnia 11 stycznia 2024 r. na dzień 12 lutego 2024 r.,
2. b) z dnia 22 stycznia 2024 r. na dzień 12 lutego 2024 r.;
3. 2. [p]rzygotować mechanizm wypłaty środków z wpływów abonamentowych jednostkom publicznej radiofonii i telewizji postawionym w stan w likwidacji, potwierdzonej prawomocnym orzeczeniem sądu rejestrowego, z wyłącznym przeznaczeniem tych środków na realizację zadań misji publicznej wykonywanych w ramach procesu likwidacji".

Ponadto uchwała ta posiada także wstęp, w którym KRRiT podkreśla, iż podejmuje ją "wobec chaosu prawnego powstałego w jednostkach publicznej radiofonii i telewizji wywołanego decyzjami Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego; w tym z dnia 27 grudnia 2023 r. oraz 29 grudnia 2023 r., a podjętymi z rażącym naruszeniem prawa, o rozwiązaniu spółek mediów publicznych, postawieniu ich w stan likwidacji, odwołaniu ich organów oraz powołaniu likwidatorów".

Wbrew zarzutom rozpatrywanej skargi kasacyjnej nie można zatem stwierdzić, że ww. uchwała KRRiT nr 8/2024 z 10 stycznia 2024 r. "konwalidowała wcześniejszą czynność ustalenia harmonogramu przez podmiot nieuprawniony, a zatem aktualizowała obowiązek Przewodniczącego KRRiT do bezwarunkowego i bezpośredniego zaliczkowego przekazania środków na realizację misji publicznej". W tym miejscu należy przypomnieć, że z przeprowadzonej przez NSA w wyroku z 23 czerwca 2025 r., sygn. akt II GSK 447/25, wykładni przepisu delegacyjnego art. 8 ust. 2 u.o.a. wynika, że na jego podstawie KRRiT corocznie nie później niż do 30 września jest zobowiązana ustalić:

1. 1) wysokość ogólnej kwoty prognozowanych w następnym roku kalendarzowym wpływów z opłat abonamentowych, o których mowa w ust. 1 art. 8 u.o.a.,
2. 2) sposób podziału tych wpływów między jednostki publicznej radiofonii i telewizji w następnym roku kalendarzowym, w tym minimalny udział terenowych oddziałów spółki, o której mowa w art. 26 ust. 2 u.r.t., uwzględniając przy tym:
3. a) analizę planu programowo-finansowego jednostki publicznej radiofonii i telewizji, o którym mowa w art. 21c ust. 1 u.r.t. oraz sprawozdania tej jednostki, o którym mowa w art. 31b ust. 1 u.r.t., za poprzedni rok kalendarzowy i analizę określonych w nich kosztów oraz
4. b) zaliczkową formę, ustanowioną w art. 8 ust. 3 u.o.a., przekazywania przez Przewodniczącego KRRiT jednostkom publicznej radiofonii i telewizji środków na realizację misji, o której mowa w art. 21 ust. 1 u.r.t.,
5. 3) podstawę ustalania wysokości zaliczek (lub wysokość zaliczek), o których mowa w art. 8 ust. 3 u.o.a. oraz terminy ich przekazywania w następnym roku kalendarzowym.

Należy zatem potwierdzić słuszność wykładni przepisu delegacyjnego art. 8 ust. 2 u.o.a. dokonanej przez NSA w wyroku z 23 czerwca 2025 r., sygn. akt II GSK 447/25, prowadzącej do wniosku, iż wspomniany w nim "sposób podziału wpływów" powinien uwzględniać wszystkie wytyczne ustawowe, w tym także zaliczkową formę przekazywania w następnym roku kalendarzowym środków przez Przewodniczącego KRRiT jednostkom publicznej radiofonii i telewizji środków na realizację misji, o której mowa w art. 21 ust. 1 u.r.t. Ustalany przez KRRiT "sposób podziału środków" ma być bowiem, jak wskazuje art. 8 ust. 3 u.o.a., podstawą dla Przewodniczącego KRRiT do wykonania w następnym roku kalendarzowym materialno-technicznej czynności przekazywania środków jednostkom publicznej radiofonii i telewizji w formie zaliczek na realizację misji, o której mowa w art. 21 ust. 1 u.r.t. Analiza art. 8 u.o.a. jednoznacznie wskazuje, że organem ustalającym sposób podziału wpływów z opłat abonamentowych jest KRRiT, zaś organem jedynie przekazującym środki z tych wpływów jest Przewodniczący KRRiT.

Uwzględniając powyższe, należy zauważyć, że wymieniona w zarzutach rozpatrywanej skargi kasacyjnej uchwała KRRiT nr 8/2024 z 10 stycznia 2024 r. nie stanowi wykonania delegacji z art. 8 ust. 2 u.o.a., gdyż:

1. - nie ustala podstawy ustalania wysokości zaliczek (lub wysokość zaliczek), o których mowa w art. 8 ust. 3 u.o.a. oraz terminów ich przekazywania w następnym roku kalendarzowym, lecz jedynie "przesuwa" dwa terminy wypłaty środków z wpływów abonamentowych w 2024 r. (określone wcześniej przez przewodniczącego KRRiT w harmonogramie) ze stycznia na luty 2024 r.;
2. - zawiera nadzwyczajną regulację (§ 1 pkt 2) wskazującą na konieczność uwzględnienia w mechanizmie wypłaty środków abonamentowych faktu postawienia jednostek publicznej radiofonii i telewizji w stan likwidacji potwierdzonej prawomocnym orzeczeniem sądu rejestrowego.

Powyższa uchwała KRRiT, ustalając dwa lutowe terminy wypłaty środków z wpływów abonamentowych 2024 r., określając to jako "przesunięcie" dwóch terminów styczniowych ustalonych w harmonogramie przez Przewodniczącego KRRiT, jednocześnie nie ustaliła pozostałych, przypadających w 2024 r., wysokości i terminów wypłaty środków z wpływów abonamentowych jednostkom publicznej radiofonii i telewizji, w tym także pozostałych terminów przypadających w spornym w niniejszej sprawie okresie - od 11 stycznia do 11 czerwca 2024 r. Oznacza to, że uchwała ta, uwzględniając dodatkowo jej nadzwyczajną regulację § 1 pkt 2, jak również przesłanki jej podjęcia opisane przez KRRiT w jej wstępie nie była uchwałą ustalającą terminy i wielkości transz środków, które w formie zaliczek Przewodniczący KRRiT miał w spornym okresie przekazywać do spółek publicznej radiofonii i telewizji na realizację zadań misji publicznej.

W świetle wyżej wskazanej argumentacji należy uznać jako bezpodstawny zarzut spółki sformułowany w pkt. 1 petitum skargi kasacyjnej, że WSA naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., gdyż, jak twierdzi spółka, nie dokonał ponownego, kompleksowego zbadania stanu faktycznego sprawy i wadliwie ustalił, że brak było aktu organu właściwego określającego harmonogram, a w konsekwencji błędnie przyjął, że Przewodniczący KRRiT nie pozostawał w bezczynności. Spółka nie ma racji, twierdząc, że harmonogram wypłat środków - w kształcie wynikającym ze uchwały KRRiT nr 8/2024 - został ostatecznie ustalony przez organ właściwy w rozumieniu art. 8 ust. 2 i 3 u.o.a., gdyż uchwała ta, jak wyżej wykazano, nie stanowiła pełnego wykonania przez KRRiT delegacji ustawowej określonej w art. 8 ust. 2 u.o.a.

Odnosząc się do powyższego zarzutu kasacyjnego, należy również zauważyć, że w sprawie nie znajdował zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., bowiem kontrolowanym wyrokiem WSA oddalał skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Nie jest także zasadny sformułowany w pkt. 2 petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 133 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. poprzez pominięcie przez WSA istotnego dokumentu w postaci uchwały KRRiT nr 8/2024 z 10 stycznia 2024 r. Jak wcześniej wspomniano, uchwała ta znajdowała się bowiem w aktach sądowych (k.

58) i została wzięta pod uwagę przez NSA w wyroku z 23 czerwca 2025 r., sygn. akt II GSK 447/25, jak i przez WSA w zaskarżonym wyroku. Rozpatrując ten zarzut, należy także podkreślić, że wobec treści oraz istoty zasady ustanowionej na gruncie art. 133 § 1 p.p.s.a., jego naruszenie może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej tylko wówczas, gdy sąd przyjął jakiś fakt na podstawie źródła znajdującego się poza aktami sprawy, tj. gdy naruszył zakaz wyprowadzania oceny prawnej z faktów i dowodów niewynikających z tych akt (zob. np. wyroki NSA z: 27 lipca 2021 r., sygn. akt II GSK 774/21; 22 marca 2022 r., sygn. akt II GSK 211/22; 26 stycznia 2022 r., sygn. akt I GSK 1172/21; 29 czerwca 2021 r., sygn. akt II GSK 1158/18) – co nie miało miejsca w niniejszej sprawie.

Wśród zarzutów rozpatrywanej skargi kasacyjnej sformułowano także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną, tj. bez jakiegokolwiek odniesienia się do wskazanej uchwały KRRiT nr 8/2024 z 10 stycznia 2024 r. oraz bez wyjaśnienia jej znaczenia prawnego dla rozstrzygnięcia sprawy. NSA w niniejszym składzie wskazuje, że poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać ani prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa, co w sposób szczególny odnosi się do wyroku WSA zapadłego w warunkach związania określonego w art. 190 p.p.s.a. W ocenie NSA Sąd I instancji nie naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób umożliwiający kontrolę instancyjną, polegającą w niniejszej sprawie na kontroli uwzględnienia przez WSA stanowiska interpretacyjnego zajętego przez NSA w orzeczeniu wydanym na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. Kontrola instancyjna wykazała, że WSA wydał zaskarżony wyrok na podstawie akt sprawy oraz uwzględnił stanowisko interpretacyjne wyrażone w wyroku NSA z 23 czerwca 2025 r., sygn. akt II GSK 447/25.

Odnosząc się natomiast do istoty niniejszej sprawy dotyczącej bezczynności Przewodniczącego KRRiT w dokonaniu czynności materialno-technicznej w postaci przekazania zaliczek należnych spółce w spornym okresie od 11 stycznia do 11 czerwca 2024 r., NSA w niniejszym składzie wskazuje, że, uwzględniając okoliczności związane z zainicjowanym w grudniu 2023 r. przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego procesem likwidacji jednostek publicznej radiofonii i telewizji, które mają ustawowy obowiązek przeznaczania otrzymywanych środków z opłat abonamentowych na realizację misji publicznej, o której mowa w art. 21 ust. 1 u.r.t., zarzucaną przez spółkę Przewodniczącemu KRRiT bezczynność w przekazywaniu środków z opłat abonamentowych w ww. okresie bezsprzecznie należy oceniać zgodnie z ustalonym przez NSA w wyroku z 23 czerwca 2025 r., sygn. akt II GSK 447/25, stanowiskiem interpretacyjnym dotyczącym kompetencji KRRiT oraz Przewodniczącego KRRiT w tym zakresie, jak również zgodnie z podjętymi ww. uchwałami KRRiT nr 8/2024 z 10 stycznia 2024 r. i nr 40/2024 z 7 lutego 2024 r. Reagowanie przez KRRiT (w formie powyższych uchwał) na dokonywane istotne zmiany w statusie prawnym spółek publicznej radiofonii i telewizji (mające prowadzić do ich likwidacji) było uzasadnione również pozabudżetowym statusem środków z opłat abonamentowych i związanym z tym szczególnej roli KRRiT w sprawowaniu kontroli nad przeznaczaniem tych środków na ustawowe cele realizacji misji publicznej.

Zgodnie z orzecznictwem TK i NSA opłaty abonamentowe są daninami publicznymi różniącymi się od innych danin publicznych wskazanych w art. 217 Konstytucji RP przez swój celowy charakter (zob. wyroki TK z: 9 września 2004 r., sygn. akt K 2/03, i 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08, oraz NSA: z 28 sierpnia 2024 r., sygn. akt. I GSK 1107/23, z 7 listopada 2025 r., sygn. akt I GSK 442/23). Zgodnie z art. 6 ust. 2 i 3 u.o.a. wpływy z pobranych opłat abonamentowych oraz odsetek za zwłokę w uiszczaniu tych opłat operator wyznaczony przekazuje na wyodrębniony rachunek KRRiT, który jest prowadzony przez Bank Gospodarstwa Krajowego. Pozabudżetowy charakter wpływów z opłat z danin publicznych oznacza, że nie stanowią one dochodów budżetu państwa, a ich rozdysponowywanie nie jest dokonywaniem wydatków budżetowych. Członkowie zarządów jednostek publicznej radiofonii i telewizji jako osoby zarządzające podmiotem niezaliczanym do sektora finansów publicznych, któremu przekazano do wykorzystania lub dysponowania środki publiczne (w tym przypadku wpływy z opłat abonamentowych) mogą natomiast podlegać odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych.

Z powyższego wynika, że KRRiT w sposób szczególny jest zobowiązana do sprawowania nadzoru nad gospodarowaniem środkami pochodzącymi z opłat abonamentowych zgodnie z ich ustawowo określonym celem przeznaczenia na realizację misji publicznej przez jednostki publicznej radiofonii i telewizji. Ponadto w świetle art. 213 ust. 1 Konstytucji RP KRRiT stoi na straży interesu publicznego w radiofonii i telewizji, stąd też jej dodatkowe ww. uchwały podjęte w 2024 r., jakkolwiek nie stanowiły pełnego wykonania delegacji z art. 8 ust. 2 u.o.a., były uzasadnione zadaniami KRRiT w świetle zaistniałych procesów przekształceniowych spółek publicznej radiofonii i telewizji.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie uznaje zatem, że Sąd I instancji wydał zaskarżony wyrok zgodnie z wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA w wyroku z 23 czerwca 2025 r., sygn. akt II GSK 447/25, i zasadnie oddalił skargę spółki na bezczynność Przewodniczącego KRRiT w przedmiocie przekazania środków abonamentowych na realizację misji publicznej w 2024 r. w okresie od 11 stycznia do 11 czerwca 2024 r.

Reasumując wszystkie przedstawione argumenty, należało stwierdzić, że skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a., natomiast o kosztach postępowania kasacyjnego – na podstawie art. 204 pkt 1 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj. Dz.U. z 2026 r., poz. 118).