Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 14 listopada 2014 r. o sygn. akt VI SA/Wa 3086/14, orzekając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. odrzucił skargę "S." Sp. z o.o. w S. w Federacji Rosyjskiej (dalej jako Spółka) na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania, a na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd zwrócił Spółce uiszczony wpis od skargi w wysokości 100 zł.
Jak wskazał Sąd, zarządzeniem z dnia 24 września 2014 r. Przewodniczący Wydziału VI WSA w W. wezwał pełnomocnika skarżącej Spółki do usunięcia braku formalnego skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez złożenie pełnomocnictwa do reprezentowania Spółki oraz dokumentów, z których wynika sposób i osoby umocowane do działania w imieniu Spółki, z tłumaczeniem na język polski, dokonanym przez tłumacza przysięgłego. W odpowiedzi na wezwanie, pełnomocnik Spółki przedłożył pełnomocnictwo do reprezentowania Spółki, w którym wskazano, że osoba je udzielająca jest umocowana do działania w imieniu Spółki. Przedłożył także zaświadczenie wydane przez Ministerstwo Federacji Rosyjskiej ds. Podatków i Ceł o dokonaniu wpisu Spółki w Jednolitym Państwowym Rejestrze Osób Prawnych.
Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że braki formalne skargi nie zostały usunięte, ponieważ przedłożone dokumenty nie pozwalały stwierdzić, czy T. M. jest osobą uprawnioną do jednoosobowej reprezentacji Spółki, a zatem, czy była upoważniona do ustanowienia pełnomocnika, który skargę podpisał. Sąd stwierdził, że pełnomocnik ma obowiązek przedłożenia zarówno pełnomocnictwa, jak i dokumentów wskazujących na osoby upoważnione do reprezentacji skarżącej, choć zostały one przedłożone w postępowaniu administracyjnym. Brak załączenia tych dokumentów do skargi jest brakiem formalnym skargi, wymagającym uzupełnienia. Skoro pełnomocnik Spółki nie uzupełnił braków formalnych skargi, to skarga musiała zostać odrzucona, a uiszczony od niej wpis zwrócony.
Skargą kasacyjną Spółka domagała się uchylenia postanowienia Sądu z dnia 14 listopada 2014 r. oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego wg norm prawem przepisanych.
Wnosząca skargę kasacyjną zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, skutkujące odrzuceniem skargi poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 58 § 1 pkt 3 i § 2 w zw. z art. 28 § 1, art. 29, art. 37 § 1, art. 46 § 3 p.p.s.a. co było następstwem wadliwego uznania, że pełnomocnik skarżącej nie wykazał umocowania do działania w sprawie, a także naruszenie art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 184 Konstytucji RP poprzez dokonanie wykładni wymienionych wyżej przepisów prawa z pominięciem tej normy, co skutkowało faktycznym wykluczeniem spoza kontroli postanowień wskazanych w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.
Uzasadniając swoje stanowisko wnosząca skargę kasacyjną wskazała, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się odpis pełnomocnictwa oraz protokół posiedzenia Rady Dyrektorów skarżącej Spółki z [...] kwietnia 2012 r., przetłumaczony na język polski, w sprawie przedłużenia pełnomocnictw dla T. M. Sąd powinien wziąć te dokumenty pod uwagę i uznać, że skarga nie zawierała braków formalnych w tym zakresie. Oznacza to, że odrzucenie skargi było nieprawidłowe.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie jest zasadna, ponieważ kontrolowane postanowienie Sądu z dnia 14 listopada 2014 r. mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
Stosownie do treści art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Sąd może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony.
Jak wynika z piśmiennictwa i utrwalonego już stanowiska judykatury sądów administracyjnych pojęcie pełnomocnictwa należy rozumieć całościowo, jako komplet dokumentów niezbędnych do wykazania umocowania pełnomocnika do działania za mocodawcę (por. np. postanowienie NSA z dnia 20 maja 2009 r. o sygn. akt I GSK 608/08, publik. w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W przypadku złożenia skargi przez pełnomocnika działającego w imieniu osoby prawnej przy dokonaniu pierwszej czynności, pełnomocnik jest obowiązany oprócz pełnomocnictwa dołączyć dokument wykazujący umocowanie osób upoważnionych do działania w imieniu tej osoby prawnej.
Wskazać należy, że takim dokumentem jest zazwyczaj odpis z KRS, ale nie jest on dokumentem obligatoryjnym, tym bardziej w przypadku zagranicznej osoby prawnej, gdy w kraju jej funkcjonowania KRS nie jest prowadzony. Ponadto, pełnomocnictwo udzielone w postępowaniu administracyjnym, które jednoznacznie obejmuje umocowanie do działania w imieniu strony także przed sądami administracyjnymi, powinno być przez Sąd uznane za skuteczne, a zatem Sąd nie powinien wzywać strony do uzupełnienia braku formalnego skargi co do tego pełnomocnictwa (por. np. postanowienie NSA z dnia 23 sierpnia 2011 r. o sygn. akt II OSK 1541/11, publik. LEX nr 1069030).
W niniejszej sprawie rzecz jednak w tym, że powoływany przez pełnomocnika skarżącej Protokół nr [...] posiedzenia Rady Dyrektorów Sp. z o.o. "S." z dnia [...] kwietnia 2012 r., przetłumaczony na język polski przez tłumacza przysięgłego, a znajdujący się w aktach administracyjnych sprawy (nienumerowane), przedłuża "pełnomocnictwa Generalnego Dyrektora Spółki M. T.Ja. na 2 (dwa) lata". Nie wiadomo jednak do dokonywania jakich konkretnie czynności są te pełnomocnictwa, bo omawiany dokument tego nie precyzuje. Nie wiadomo więc, czy – jak trafnie stwierdził Sąd – T. M. mogła, w imieniu Spółki, udzielić radcy prawnemu pełnomocnictwa do wniesienia skargi. Oznacza to, że pełnomocnik Spółki, który podpisał skargę i na wezwanie Sądu przedłożył jedynie pełnomocnictwo udzielone przez T. M., nie wykazał umocowania do reprezentowania Spółki, czym naruszył art. 37 § 1 p.p.s.a., a to musiało skutkować odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., gdyż jej brak formalny nie został uzupełniony w wyznaczonym terminie.
Jedynie na marginesie należy zaznaczyć, że T. M. i T. M. to ta sama osoba, chociaż w dokumentach jej nazwisko jest zapisywane na dwa różne sposoby, co może wynikać z jakości tłumaczeń.
Z wymienionych powodów oraz na podstawie art. 184 p.p.s.a. NSA orzekł jak w sentencji postanowienia.