Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wyrokiem z dnia 15 maja 2008 r., sygn. akt III SA/GL 198/08 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta J. z dnia [...]listopada 2007 r. nr [...], mocą których stwierdzono wygaśnięcie zezwolenia udzielonego P. K. E. S.A. E. J. III w J. na sprzedaż napojów alkoholowych do 4,5% zawartości alkoholu oraz na piwo przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży w zakładzie gastronomicznym. Sąd stwierdził ponadto, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.
Referując stan faktyczny sprawy Sąd stwierdził, że powyższe zezwolenie Spółka uzyskała na podstawie decyzji Prezydenta Miasta J. z dnia [...] lipca 2004 r. Ważność zezwolenia określono na czas ograniczony – od dnia [...] lipca 2004 r. do [...] sierpnia 2008 r. Do dnia [...] września 2007 r. Spółka nie wpłaciła kolejnej raty za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, mimo iż obowiązek ten spoczywał na niej z mocy art. 18 ust. 12 pkt 5 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, wobec czego organ stwierdził wygaśnięcie zezwolenia z dniem [...] października 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało decyzję Prezydenta Miasta w mocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. uznał, że stanowisko organów narusza prawo materialne. Ustawa o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi nie reguluje przypadków, gdy określony konkretną datą termin na dokonanie wpłaty za zezwolenie przypada na dzień wolny od pracy. Zdaniem Sądu, skoro ustawa nie zawiera tego typu regulacji należy sięgnąć do wykładni systemowej i w ramach tej wykładni zastosować sposób liczenia terminu materialnego z Kodeksu cywilnego. W myśl art. 115 Kodeksu cywilnego, jeżeli koniec terminu do wykonania czynności przypada na dzień uznany ustawowo za wolny od pracy, termin upływa dnia następnego
W skardze kasacyjnej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., reprezentowane przez radcę prawnego, wniosło o uchylenie powyższego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Orzeczeniu zarzucono naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 111 ust. 7 i art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t.j. Dz.U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473 ze zm.) poprzez błędne przyjęcie, iż skarżąca nie uchybiła obowiązkowi uiszczenia do dnia [...] września 2007 r. opłaty za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w zakładzie gastronomicznym – k. "E." w J., ul. S. [...], albowiem termin [...] września 2007 r. przypadał na dzień wolny od pracy, zaś uiszczenie opłaty [...] października 2007 r. nastąpiło zgodnie z art. 115 Kodeksu celnego.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Spółka wniosła o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, ewentualnie o jej oddalenie jako bezzasadnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu jako nienależycie opłacona.
Zgodnie z art. 221 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej.
W niniejszej sprawie wpis od skargi został uiszczony w wysokości 500 zł, stosownie do zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego, w wysokości określonej w § 2 ust. 2 pkt 27 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Przepis ten wskazuje, że w sprawach skarg dotyczących koncesji, zezwoleń lub pozwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej w pozostałym zakresie (niewymienionym w punktach poprzedzających, w tym sprzedaży napojów alkoholowych) wpis stały wynosi 500 zł. Wpis sądowy od skargi kasacyjnej wynosi połowę wpisu od skargi (§ 3 ww. rozporządzenia). Wyjaśnić należy, iż o charakterze wpisu sądowego od skargi kasacyjnej decyduje jego charakter na etapie wpisu od skargi wnoszonej do wojewódzkiego sądu administracyjnego (v. postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2009 r., sygn. akt II GZ 13/09 i powołane tam orzecznictwo). Należnym w sprawie wpisem sądowym od skargi kasacyjnej był zatem wpis w wysokości 250 zł.
W aktach sprawy znajduje się pełnomocnictwo dla radcy prawnego do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 15 maja 2008 r. o sygn. akt II SA/Gl 198/08 oraz do reprezentowania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w tej sprawie (k. 71 akt). Z załączonego do skargi kasacyjnej dowodu uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej wynika, że strona wpłaciła na konto sądu kwotę 200 zł (k. 73 akt).
Mając na uwadze, że w sprawie należny był wpis stały, a wnoszącym skargę kasacyjną był radca prawny, skarga kasacyjna, od której uiszczono wpis sądowy w nieprawidłowej wysokości, podlegała odrzuceniu bez wzywania strony o zapłatę brakującej kwoty, na podstawie art. 221 p.p.s.a.
Z tego względu, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 180 w związku z art. 178 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.