Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 maja 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 2096/09 oddalił skargę P. Ch. D. GmbH z siedzibą w N. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] września 2009 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na dopuszczenie do obrotu środka ochrony roślin.
P. Ch. D. GmbH z siedzibą w N. w dniu [...] sierpnia 2010 r., (data nadania) wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, składając jednocześnie, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] września 2009 r., nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji tego organu z [...] czerwca 2009 r., nr [...] o wycofaniu z obrotu środka ochrony roślin Sz. [...], przed upływem ważności rejestracji, tj. nie później niż [...] kwietnia 2010 r.
W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że wykonanie powyższych decyzji wyrządzi znaczną szkodę oraz spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Wyeliminowanie z obrotu produktu skarżącej pozbawi polskich rolników dostępu do tańszych produktów i ograniczy konkurencję na rynku. Ponadto Spółka wskazała, że poniosła znaczne nakłady finansowe na promocję produktu będącego przedmiotem sporu, zaś jego wykluczenie z rynku spowoduje, że utraci ona wypracowaną pozycję rynkową.
Skarżąca podniosła, że oferowany przez nią produkt jest skuteczny, a przy tym bezpieczny dla ludzi i środowiska. Charakteryzuje się wysoką jakością, zatem jego utrzymanie na rynku nie stanowi zagrożenia dla ludzi, zwierząt i środowiska.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., który ma zastosowanie w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym – na podstawie art. 193 tej ustawy (por. uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07, opubl: ONSAiWSA 2007/4/77) – sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Sąd administracyjny rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu powinien uwzględnić zarówno okoliczności podane we wniosku, jak i wynikające z akt sprawy i ocenić, czy występują przesłanki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04 oraz z 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 267/04). Obowiązkiem sądu jest zatem ocena argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie zaś prowadzenie postępowania dowodowego co do przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl. oraz z dnia 9 lipca 2004 r., sygn. akt FZ 163/04, niepubl.).
Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia "znaczna szkoda" lub "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji przez wnioskodawcę. Samo powołanie się przez niego na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, nie uzasadnia żądania wniosku. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających na stwierdzenie, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w danej sprawie zasadne. Możliwość udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej uzależniona jest zatem od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia wskazanych w przepisie skutków wykonania decyzji.
Przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym rezultatem wykonania aktu lub czynności, czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki.
Należy także zauważyć, że przesłanka w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest utożsamiana z zagrożeniem dla już istniejącej, aktualnej sytuacji gospodarczej (ekonomicznej) strony postępowania administracyjnego. Trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy. W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenie odpowiadające szczególnej kategorii ochrony tymczasowej strony postępowania. Tam natomiast, gdzie ich wzruszenie w postępowaniu sądowym przywraca stan zgodny z prawem bez powyższych zagrożeń, sięganie po środki ochrony tymczasowej nie jest uzasadnione. Wprowadzona w art. 61 § 3 p.p.s.a. ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z § 1 tego przepisu, w myśl którego wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Przenosząc te uwagi natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że skarżąca, pomimo ciążącego na niej obowiązku, nie uprawdopodobniła zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, ograniczając się jedynie do ogólnikowych twierdzeń, że wykonanie decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] września 2009 r. oraz z [...] czerwca 2009 r. wyrządzi znaczną szkodę i spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Według skarżącej jedną z przyczyn uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji jest to, że wyeliminowanie z obrotu jej produktu pozbawi polskich rolników dostępu do tańszych produktów i ograniczy konkurencję na rynku.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazane okoliczności nie przemawiają za uwzględnieniem wniosku. Należy zauważyć, że przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu w postaci znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków odnoszą się do osoby wnioskodawcy. Podane przez skarżącą powody wstrzymania wykonania decyzji dotyczą natomiast innych osób (polskich rolników) i już z tej przyczyny nie mogły stanowić podstawy uwzględnienia wniosku.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest także podstaw do uznania, że "znaczną szkodę" stanowią, bliżej nieokreślone koszty zniszczenia produktów, które nie będą mogły znajdować się w obrocie. Uzasadnienie wniosku także w tym zakresie ogranicza się do ogólnikowych twierdzeń niepopartych nawet próbą ich uprawdopodobnienia.
W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazano, że Spółka poniosła duże nakłady na promocję produktu, zaś jego wyeliminowanie z rynku spowoduje utratę pozycji rynkowej. Skarżąca nie wskazała jednakże żadnych konkretnych okoliczności na podstawie których byłoby możliwe określenie skutków wykonania decyzji, poza ogólnikowymi stwierdzeniami o "utracie pozycji rynkowej" oraz konieczności "zdobywania od nowa rynku ochrony roślin". Te argumenty, z uwagi na sposób ich sformułowania, nie pozwalają na przyjęcie prawdopodobieństwa wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Podstawy uwzględnienia wniosku nie mogą stanowić także podnoszone przez skarżącą okoliczności związane ze skutecznością, jakością i bezpieczeństwem produktu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazane cechy produktu i stwierdzenie, że powinien być utrzymany na rynku nie mieszczą się w żadnej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody majątkowej, strona ma obowiązek uprawdopodobnić istnienie konkretnych i obiektywnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie wykonania aktu jest zasadne. Nie wystarcza jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonania decyzji. Twierdzenia strony o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody w wypadku wykonania decyzji, powinny zostać poparte dokumentami, które uwiarygodniłyby sytuację skarżącej.
Naczelny Sąd Administracyjny badając akta sprawy, nie znalazł jakiejkolwiek okoliczności, która podlegałaby uwzględnieniu z urzędu i uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że w sprawie nie zachodzą przesłanki określone w art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.