Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 lipca 2009 r., sygn. akt II GSK 1086/08 w sprawie ze skargi kasacyjnej "J.-P." Spółki z o. o. w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 7 sierpnia 2008 roku w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 844/08 oddalającego skargę "J.-P." Spółki z o. o. w R. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach, uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W., oraz zasądził od Ministra Finansów na rzecz "J.-P." Spółki z o. o. w R. kwotę 680 zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
Skarżącej doręczono odpis wyroku z 14 lipca 2009 r. z uzasadnieniem w dniu [...] września 2009 r.
W dniu [...] listopada 2009 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skarżąca wystąpiła do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o wydanie uzupełniającego orzeczenia w przedmiocie kosztów sądowych poprzez zasądzenie od Ministra Finansów na rzecz "J.-P." Spółki z o. o. w R. wartości uiszczonego wpisu w wysokości 8.000 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
"J.-P." Spółka z o. o. w R. w uzasadnieniu wniosku jako podstawę prawną powołała art. 224 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a.
Stosownie do regulacji zawartej w art. 224 p.p.s.a., jeżeli w toku postępowania sąd nie orzekł o obowiązku ponoszenia kosztów sądowych lub też orzeczeniem nie objął kwoty należnej z tego tytułu, postanowienie w tym przedmiocie wyda na posiedzeniu niejawnym wojewódzki sąd administracyjny. Unormowanie odnosi się do obowiązku ponoszenia przez stronę należnych Skarbowi Państwa kosztów sądowych, a nie do rozliczeń między stronami w związku z wynikiem postępowania kasacyjnego.
Koszty sądowe, tak jak i grzywny orzeczone w postępowaniu przed sądem administracyjnym, zgodnie z art. 228 p.p.s.a., stanowią dochód budżetu państwa (art. 228 p.p.s.a) i powinny być one uiszczane w należnej wysokości, a w razie nieuiszczenia ściągane w drodze egzekucji sądowej. Ustawodawca przewidział dodatkową możliwość orzekania o obowiązku ich ponoszenia, jeśli wcześniej nie zostały uiszczone na skutek zarządzeń lub orzeczeń, o których mowa w art. 220 § 1 i art. 223 p.p.s.a.
Jeśli więc w toku postępowania przewodniczący nie orzeknie o obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, zgodnie z art. 220 § 1 i 2 lub art. 223 § 1 p.p.s.a., albo też w końcowym orzeczeniu, stosownie do art. 223 § 2 p.p.s.a., sąd nie obejmie całej kwoty należnej z tego tytułu, wówczas wojewódzki sąd administracyjny ma obowiązek wydać w tej materii dodatkowe postanowienie na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 224 p.p.s.a. (zob. Komentarz do art. 224 p.p.s.a. [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II.).
W postępowaniu przed NSA obowiązuje, zgodnie z art. 203 i art. 204 p.p.s.a., zasada finansowej odpowiedzialności za wynik postępowania (zasada rezultatu). Przejawia się ona w nałożeniu na stronę "przegrywającą" sprawę, bez względu na to, czy jest nią skarżący czy też organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, obowiązku zwrotu kosztów postępowania stronie przeciwnej (zob. Komentarz do art. 203 p.p.s.a. [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II.).
Przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a. są podstawą do zasądzenia od strony przegrywającej na rzecz strony przeciwnej zwrotu niezbędnych kosztów (art. 205 p.p.s.a.) postępowania kasacyjnego, w tym poniesionych przez stronę kosztów sądowych. W przypadku zaniechania rozstrzygnięcia na ich podstawie, stronie przysługuje wniosek o uzupełnienie wyroku na podstawie art. 157 § 1 i § 2 p.p.s.a. Art. 224 p.p.s.a. nie ma w takiej sytuacji zastosowania.
Gdyby potraktować wniosek skarżącej jako złożony w trybie art. 157 § 2 p.p.s.a., to wniosek byłby spóźniony, gdyż strona może zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie - od dnia ogłoszenia (art. 157 § 1 p.p.s.a.). Wobec tego brak podstaw do merytorycznej oceny tak rozumianego wniosku.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku i na podstawie art. 224 oraz art. 157 § 1 i § 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.