Uzasadnienie
Objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 16 lutego 2011 r., sygn. akt I SA/Bd 1026/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. oddalił skargę M. C. K. w A. K. w przedmiocie grzywny za niewykonanie wyroku WSA w B. o sygn. akt I SA/Bd 498/10 przez Regionalną Izbę Obrachunkową w B. Kolegium RIO w B. uchwałą nr VIII/21/2010 z dnia 8 kwietnia 2010 r. stwierdziło nieważność uchwały nr XLI/313/2010 Rady Miejskiej w A. K. z dnia 28 stycznia 2010 r. w sprawie budżetu na rok 2010 r. w części dotyczącej załącznika nr 2 do uchwały Rady Miejskiej - "Wydatki budżetowe", dział 921 "Kultura i ochrona dziedzictwa narodowego" rozdział 92109 "Domy i ośrodki kultury, świetlice i kluby" par. 2480. Uchylona uchwała została podjęta – jak wskazano z naruszeniem art. 216 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 ze zm.) w związku z art. 7 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) poprzez niewystarczające zabezpieczenie w budżecie gminy środków na realizację zadań własnych gminy w zakresie kultury.
Kolegium jednocześnie ustaliło w załączniku nr 2: "Wydatki budżetowe" - w dziale 750 "Administracja publiczna", rozdziale 75022 Rady gmin (miast i miast na prawach powiatu), w § 4300 – zmniejszenie wydatków o kwotę 30.000 zł; w dziale 900 "Gospodarka komunalna i ochrona środowiska", rozdziale 90001 "Gospodarka ściekowa i ochrona wód", w § 4010 - zmniejszenie wydatków o kwotę 150.000 zł; w dziale 921, rozdziale 92109 w § 2480 - zwiększenie wydatków o kwotę 180.000 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. po rozpoznaniu skargi, wyrokiem z dnia 28 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Bd 498/10 uchylił uchwałę Kolegium RIO z dnia 8 kwietnia 2010 r. W uzasadnieniu tego wyroku wskazano, że RIO nie przedstawiła przesłanek, które przemawiają za przyjęciem kwoty dotacji w wysokości 580 000 zł i nie przytoczyło argumentów, które wykluczają kwoty proponowane przez pozostałe organy. Stwierdzono też, iż organ powinien wykazać, że kwota dotacji we wskazanej wysokości jest racjonalna. Ponadto zauważono, że organ winien odnieść się do zarzutów skarżącej związanych z załączonymi do skargi dokumentami: wystąpieniem pokontrolnym z dnia 15 kwietnia 2010 r. i pismem z dnia 27 kwietnia 2009 r.
Pismem z dnia 26 października 2010 r. M. C. K. w A. K., które Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. dopuścił do udziału w sprawie w charakterze uczestnika w sprawie sygn. akt SA/Bd 498/10, wezwało RIO w B. do załatwienia sprawy. W odpowiedzi z dnia [...] listopada 2010 r. organ odmówił podjęcia działań w sprawie uznając żądanie za pozbawione podstawy prawnej.
W dniu [...] listopada 2010 r. M. C. K. w A. K., złożyło skargę w przedmiocie niewykonania wydanego w tej sprawie wyroku Sądu (po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa). Wniesiono w niej o wydanie orzeczenia o istnieniu obowiązku wykonania przez RIO wskazań zawartych w wyroku z dnia 28 lipca 2010 r. oraz o wymierzenie organowi grzywny w kwocie 31 029,60 zł. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż wyrok sądu z dnia 28 lipca 2010 r. jest prawomocny. Zatem termin załatwienia sprawy zaczął biec od dnia doręczenia wyroku organowi to jest od dnia 19 października 2010 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. oddalając skargę wskazał, że w myśl art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) skarga może być wniesiona przez stronę, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy także w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności. Z tego powodu skarga podlegała merytorycznemu rozpoznaniu, a nie było podstaw do jej odrzucenia, o co wnosił organ.
W zaskarżonym wyroku podkreślono też, iż bezczynność organu w rozumieniu art. 154 p.p.s.a. występuje wówczas, gdy właściwy organ po wydaniu przez sąd administracyjny prawomocnego wyroku, uwzględniającego - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lub 2 albo § 2, art. 146-148 lub art. 150 p.p.s.a.- skargę na akt lub czynność w zakresie określonym, nie wydał stosownego aktu lub nie dokonał stosownej czynności w powtórnym postępowaniu prowadzonym w wykonaniu wyroku sądu administracyjnego w terminach w prawie określonych.
Według Sądu I instancji zasadnicze znaczenie miała kwestia, czy RIO po wydaniu wyroku z dnia 28 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Bd 498/10 obowiązana była do wydania stosownego aktu. W tym zakresie należało zająć negatywne stanowisko.
Przesądza o tym treść przepisów regulujących terminy stwierdzania uchwał rady gminy. W szczególności z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r.o samorządzie gminnym.(t.j. Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm., dalej: ustawa o samorządzie gminnym) wynika, że "Uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90" a zgodnie z art. 94 ust. 1 tego aktu prawnego. Nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie jednego roku od dnia ich podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego".
Ponadto w zaskarżonym wyroku stwierdzono, iż z art. 12 ust 4 ustawy z dnia 7 października 1992 r. o regionalnych izbach obrachunkowych (t.j. Dz.U. z 2001 r. Nr 55, poz. 577, dalej: ustawa o regionalnych izbach obrachunkowych), wynika iż zawieszenie 30 dniowego terminu określonego w art. 91 ust 1 ustawy o samorządzie gminnym jest możliwe jedynie w przypadku wyznaczenia przez regionalną izbę obrachunkową w toku postępowania nadzorczego terminu do usunięcia nieprawidłowości w myśl art. 12 ust. 1 powołanej ustawy. Z art. 12 ustawy o regionalnych izbach obrachunkowych nie wynika też możliwość ponownego rozstrzygania przez wymieniony organ nadzoru po uchyleniu aktu nadzoru przez sąd administracyjny.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. w konsekwencji uprawomocnienia się wyroku z dnia 28 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Bd 498/10 pozostała w mocy uchwała nr XLI/313/2010 Rady Miejskiej w A. K. z dnia 28 stycznia 2010 r. w sprawie budżetu na 2010 r.
Według Sądu I instancji uzasadnienie wyroku z dnia 28 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Bd 498/10 (motywy w nim zawarte) miało na celu wyłącznie wykazanie niezgodności z prawem uchwały Kolegium RIO w B. nr VIII/21/2010 z dnia 8 kwietnia 2010 r. i wyłącznie w tym kontekście należy odczytywać wszelkie uwagi i spostrzeżenia tam zawarte. W żadnej części uzasadnienia wyroku nie zawarto stwierdzenia o obowiązku organu nadzoru do ponownego wydania z urzędu aktu stwierdzającego nieważność uchwały Rady Miejskiej w A. K. mającego na celu zwiększenie środków dla M. C. K. Jak podkreślił, wykonanie wyroku nie łączy się z koniecznością pozytywnego działania organu nadzoru w zakresie stwierdzenia nieważności uchwały organu jednostki samorządu terytorialnego (por. wyrok WSA w K. III SA/Kr 78/10 z dnia 29 czerwca 2010r.; wyrok WSA w O. z dnia 4 grudnia 2008r. o syg. Akt II SA/Op 118/08; postanowienie NSA Oz we W. z dnia 8 kwietnia 1992r. o sygn. akt SAB/Wr 16/92).
Organ nadzoru nie może – wbrew regulacjom prawa dotyczącym terminów – kontrolować i stwierdzać z urzędu nieważności uchwały rady po wydaniu wyroku sądu w przedmiocie uchylenia uprzednio wydanego aktu nadzoru.
Na marginesie Sąd zauważył, że na rozprawie w dniu [...] lutego 2011 r. pełnomocnicy stron potwierdzili, że w czerwcu 2010r. skarżące C. otrzymało dodatkowo kwotę 180 tys. zł, a następnie uchwałą Rady Miejskiej z dnia 16 grudnia 2010r. zwiększono dotację dla tego C. o kwotę 460 tys. zł, co łącznie dało dotację w wysokości 860 tys. zł na 2010 r.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyło M. C. K. w A. K. wnosząc u uchylenie zaskarżonego wyroku WSA w B. w całości i przekazanie sprawy temu Sądowi celem merytorycznego rozpoznania skargi. Zaskarżonemu wyrokowi C. zarzuciło naruszenie:
- I. przepisów postępowania, których uchybienie ma bezwzględny, istotny wpływ na wynik sprawy, to jest naruszenie:
- 1) art. 153 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie się przez Sąd, wydający zaskarżony wyrok do oceny prawnej i wskazań, co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku WSA w B. z dnia 28 lipca 2010 r. uchylającego uchwałę z dnia 8 kwietnia 2010 r.
- 2) art. 153 p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię tej normy prawnej, sprowadzającą się do ustalenia przez Sąd meritum, iż norma ta nie znajduje zastosowania w przypadku orzekania przez sądy administracyjne w przedmiocie uchylenia aktów nadzoru.
- 3) art. 286 § 2 p.p.s.a. poprzez pominięcie treści i znaczenia tej normy przy orzekaniu i w rezultacie niezastosowanie jej w wyrokowaniu, mimo istnienia uzasadnionych i obligatoryjnych przesłanek do zastosowania tego przepisu.
- II. przepisów prawa materialnego, to jest naruszenie art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym i art. 12 ust. 4 ustawy o poprzez błędna wykładnię tych norm prawnych, ustawa o regionalnych izbach obrachunkowych sprowadzającą się do ustalenia przez Sąd meritum, iż normy te nie znajdują zastosowania w przypadku orzekania przez sądy administracyjne w przedmiocie uchylania aktów nadzoru (po uprzednim uchyleniu przez Sąd aktu nadzoru i wyrażeniu wskazań, co do dalszego postępowania organu), a w rezultacie, że określonych w tych normach terminów nie można zastosować (w realiach rozstrzyganej sprawy), to jest w sprawie wykonania orzeczenia Sądu.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono w szczególności, iż w wyroku z dnia 28 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Bd 498/10 z dnia 28 lipca 2010 r. zawarto ocenę prawną co do wyjaśnienia i stosowania art. 9 ust. 1, 12 i 28 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 25 października 1991r. o organizowaniu działalności kulturalnej (t.j. Dz.U. z 2001 r. Nr 13, poz. 123 ze zm.), akcentując przede wszystkim niedopuszczalność sytuacji, w której ze względu na brak środków instytucja kulturalna zaprzestanie działalności. Uznanie zaś braku istnienia potrzeby pozytywnego działania organu nadzoru po powołanym wyroku prowadziłoby do sytuacji zaprzestania działalności M. C. K. w A..
Według skargi kasacyjnej w wyniku wykonania wyroku uwzględniającego skargę koniecznym staje się wydanie nowego aktu lub dokonanie czynności przez organ administracji publicznej. Tak też "uczynił" Sąd rozpoznający skargę w wyroku z dnia 28 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Bd 498/10 uchylającego uchwałę z dnia 8 kwietnia 2010 r. Sąd I instancji rozpoznający skargę w przedmiotowej sprawie błędnie przyjął, iż w wyroku z dnia 28 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Bd 498/10 nie zawarto "stwierdzenia o obowiązku organu nadzoru do ponownego wydania z urzędu aktu stwierdzającego nieważność uchwały Rady Miejskiej w A. K., mającym na celu zwiększenie środków dla M. C. K.". W wyroku z dnia 27 lipca 2010 r. choć nie użyto bezpośrednio zwrotu, iż organ ma "zwiększyć środki dla M. C. K. w A. K., to zawarto jednak wskazania, co do dalszego postępowania organu, które w rezultacie do tego się sprowadzają("organ winien wykazać, że wyliczona wysokość dotacji jest racjonalna....", " ponadto organ odniesie się do zarzutów skarżącej związanych z załączonymi do skargi dokumentami...", "rozbieżność stanowisk Izby Obrachunkowej- zarysowana w skardze wymaga wyjaśnienia...".
W ocenie skargi kasacyjnej skoro Sąd I instancji uznał, iż w wyroku z dnia 27 lipca 2010 r. nie zawarto obowiązku organu nadzoru do dalszej aktywności, które faktycznie istnieją, "to pomijając wskazania tej kwestii, naruszył art. 153 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie się do oceny prawnej, pomijając także znaczenie wskazań dla organu, co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku z dnia 27 lipca 2010 r. " Zdaniem skarżącego związanie motywami orzeczenia z dnia 28 lipca 2010 r. znajdowało odniesienia również do działania i uchwały Rady Miejskiej podjętej w dniu 28 stycznia 2010 r. w sprawie budżetu na rok 2010 r. Ocena prawna stosowania przepisów art. 9 ust. 1, 12 i 28 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej dokonana w orzeczeniu z dnia 28 lipca 2010 r. wiąże nie tylko organ, ale również Sąd meriti.
Skarżący podkreślił stanowisko Sądu wyrażone w orzeczeniu z dnia 28 lipca 2010 r. wskazujące, iż nie może być takiej sytuacji, w której ze względu na brak środków instytucja kulturalna zaprzestanie działalności.
Uzasadniając zarzut naruszenia art. 286 § 2 p.p.s.a. skarga kasacyjna nie odnosi się tylko do terminów procesowych określonych w k.p.a. i Ordynacji podatkowej ale też do terminów określonych w a art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym i art. 12 ust. 4 ustawy o ustawa o regionalnych izbach obrachunkowych. Art. 286 § 2 p.p.s.a. nie różnicuje terminów określonych w poszczególnych przepisach skoro posługuje się zwrotem "określony w przepisach prawa". Przyjęcie zaś takiego stanowiska prowadzi do konieczności uwzględnienia zarzutu naruszenia prawa materialnego. Zaskarżony wyrok jak poniesiono pominął, iż "w realiach niniejszej sprawy aktywność organu nie następuje z urzędu a na wskutek imperatywu Sądu". W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono także zastrzeżenia co do braku "wszechstronnego wyjaśnienia sprawy w kontekście art. 154 p.p.s.a.).
W odpowiedzi na skargę kasacyjną RIO w B. wniosła o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i jako taka podlega oddaleniu.
Przystąpienie do merytorycznego rozpoznania przedmiotowej skargi kasacyjnej było możliwe wobec tego, iż spełniała ona warunki formalne określone w art. 175 § 1p.p.s.a., 176 p.p.s.a. i 177§ 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (a zatem nie w całokształcie, jak sąd pierwszej instancji), bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.
W niniejszej sprawie nieważność postępowania w ujęciu art. 183 § 2 p.p.s.a. nie występowała.
Skargę kasacyjną w myśl art. 174 p.p.s.a. można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przedmiotowy środek odwoławczy został oparty na obydwu podstawach kasacyjnych określonych w cytowanym przepisie.
Ustosunkowując się do poszczególnych zarzutów skargi kasacyjnej ocenić je należało w całości jako nietrafne.
Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. "Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia."
W stosunku do tego przepisu skarga kasacyjna zgłosiła dwa zarzuty.
Po pierwsze według skargi kasacyjnej doszło do uchybienia art. 153 p.p.s.a. z tej racji, iż Sąd I instancji nie zastosował się do oceny prawnej i wskazań, co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku WSA w B. z dnia 28 lipca 2010 r. uchylającego uchwałę nr XLI/313/2010 Rady Miejskiej w A. K. z dnia 28 stycznia 2010 r. w sprawie budżetu na 2010 r.
Po drugie strona wnosząca skargę kasacyjną twierdziła, iż Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni normy prawnej wynikającej z analizowanego przepisu poprzez ustalenie, iż norma ta nie znajduje zastosowania w przypadku orzekania przez sądy administracyjne w przedmiocie uchylenia aktów nadzoru.
Odnosząc się najpierw do drugiego zarzutu, który ma szerszy, ogólny wymiar i wymaga zajęcia także stanowiska co do wykładni art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym i 12 ust. 4 ustawy o regionalnych izbach obrachunkowych - wypada podnieść przede wszystkim, iż art. 153 p.p.s.a. może mieć zastosowanie do dalszego postępowania, które ma być prowadzone w granicach tej samej sprawy. To, iż w powołanym wyżej przepisie chodzi tylko o przypadki gdy sprawa ma być kontynuowana wynika chociażby z brzmienia zdania drugiego art. 141 § 4 p.p.s.a. - "Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania". Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd prezentowany przez Sąd I instancji, iż wyniku wydania prawomocnego wyroku sądu administracyjnego uchylającego akt nadzoru zgodnie z art. 148 p.p.s.a. stosowna uchwała lub zarządzenie wydane przez jednostkę samorządu terytorialnego (w konkretnym przypadku uchwała nr XLI/313/2010 Rady Miejskiej w A. K. z dnia 28 stycznia 2010 r. w sprawie budżetu na 2010r.) odzyskują moc obowiązującą i nie ma już miejsca na podejmowanie jakiejkolwiek dalszego działania przez organ nadzoru.
W zaskarżonym wyroku powołując się na judykaturę i doktrynę dokonano trafnej wykładni art. 12 ust. 4 ustawy o regionalnych izbach obrachunkowych oraz art. art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Zgadzając się ze stanowiskiem prezentowanym przez Sąd I instancji należy podkreślić, iż uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. prawomocnym wyrokiem dnia 28 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Bd 498/10 z dnia 28 lipca 2010 r. uchwały Kolegium RIO w B. nr VIII/21/2010 z dnia 8 kwietnia 2010 r. przywróciło po prostu wcześniejszy stan prawa miejscowego stworzony przez konkretną uchwałę. Sprawa w tym przedmiocie została zatem zakończona. Zważyć należy, iż w istocie aktu kończącego postępowanie nadzorcze w postaci stwierdzenia nieważności aktu podjętego przez jednostkę samorządu terytorialnego leży wyłącznie typowo kasatoryjne oddziaływanie. Skoro zatem mający taki charakter akt nadzoru został w wyniku uchylenia dokonanego przez Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. wyeliminowany z obrotu prawnego to nie mogło być innej konsekwencji jak wyłącznie przywrócenie wcześniejszego stanu prawa miejscowego stworzonego przez konkretną uchwałę.
Z sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 28 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Bd 498/10 - mającej decydujące znaczenie wynika - zaś uchylenie bez ograniczeń uchwały Kolegium RIO w B. nr VIII/21/2010 z dnia 8 kwietnia 2010 r.
Wobec tego, iż w wyniku uchylenia aktu nadzoru (w postaci stwierdzenia nieważności) przez sąd administracyjny nie ma już dalszego postępowania nadzorczego w danej kwestii, wbrew poglądowi skargi kasacyjnej – nie mógł mieć zastosowania art. 153 p.p.s.a.
W tym miejscu dodać trzeba, iż zawarte w zaskarżonym wyroku stanowisko co do konsekwencji uchylenia przez sąd administracyjny aktu nadzoru zostało przedstawione w bezpośrednim związku z dokonywaną wykładnią art. 154. § 1 p.p.s.a. W petitum skargi kasacyjnej nie sformułowano zarzutu naruszenia tego przepisu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono jednak zastrzeżenia co do braku "wszechstronnego wyjaśnienia sprawy w kontekście art. 154 p.p.s.a.). Naczelny Sad Administracyjny nie zgadza się z tą uwagą. Art. 154 § 1. p.p.s.a. w czasie rozstrzygania przez Sad I instancji brzmiał następująco: "W razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny." Sąd I instancji biorąc pod uwagę zwrot " w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym...." uznał, iż odnosi się tylko do takiej sytuacji, gdy w wyniku wydania wyroku uchylającego organ ma dalej podejmować działania w sprawie.
Do przypadków takich nie należy, o czym była już mowa, stan po uchyleniu przez sąd administracyjny aktu nadzoru. Sąd I instancji całkowicie poprawnie przyjął zatem, iż na gruncie art. 154 § 1 p.p.s.a. nie zawsze konieczne będzie wydawanie nowego aktu lub podjęcie czynności.
Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela pkt I 2 petitum skargi kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 153 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie się przez Sąd, wydający zaskarżony wyrok do oceny prawnej i wskazań, co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku WSA w B. z dnia 28 lipca 2010 r. uchylającego uchwałę z dnia 8 kwietnia 2010 r. Skarga kasacyjna wskazywała, iż w rozważaniach tego sądu znalazły się zwroty czasownikowe przesądzające o konieczności prowadzenia dalszego postępowania w sprawie przez organ nadzoru. Wprawdzie niektóre zwroty zawarte wyroku z dnia 28 lipca 2010 r. sygn. akt I SA/Bd 498/10, uchylającym uchwałę z dnia 8 kwietnia 2010 r. były niezbyt fortunnie sformułowane czasownikowo (w szczególności "ponadto organ odniesie się.." czy " rozbieżność stanowisk... zarysowana w skardze wymaga wyjaśnienia"), ale zgodzić się należy z Sądem I instancji, iż całość wywodów zawartych w tym wyroku miała wyłącznie na celu wykazanie niezgodności z prawem uchwały z dnia 8 kwietnia 2010 r. (jej uzasadnienia), a nie podkreśliła w rzeczywistości potrzeby wydania nowego aktu nadzoru, co byłoby oczywiście sprzeczne z prawem.
Za nieporozumienie potraktować należy zarzut naruszenia art. 286 § 2 p.p.s.a. "poprzez pominięcie treści i znaczenia tej normy przy orzekaniu i w rezultacie niezastosowanie jej w wyrokowaniu, mimo istnienia uzasadnionych i obligatoryjnych przesłanek do zastosowania tego przepisu". Według art. 286 § 2 p.p.s.a. " Termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi." W Dziale VIII p.p.s.a. zatytułowanym "WYKONYWANIE ORZECZEŃ SĄDOWYCH" zwrot "termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa" odnosi się do sytuacji gdy sprawa ma być dalej załatwiana przez organ, a w konkretnym przypadku nie wchodziło to w rachubę. Omawiany przepis łączy się -w sytuacji istnienia konieczności dalszego załatwiania sprawy przez organ - z zastosowaniem w szczególności terminów określonych w art. 35 k.p.a. i art. 139 O.p. Wbrew poglądowi skargi kasacyjnej art. 286 § 2 p.p.s.a. nie odnosi się zaś do prekluzyjnego terminu określonego w art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, do którego odwołuje się z kolei art. 12 ust. 4 ustawy o regionalnych izbach obrachunkowych.
Bazując na błędnych wywodach przeprowadzonych na tle art. 286 § 2 p.p.s.a. skarga kasacyjna podniosła w konsekwencji pozbawiony także podstaw zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym i art. 12 ust. 4 ustawy o regionalnych izbach obrachunkowych.
Z tych wszystkich względów orzeczono jak sentencji z mocy art. 184 p.p.s.a. Orzeczenie o kosztach ma swą podstawę w art. 204 pkt 1 p.p.s.a.