Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 8 lipca 2020 r., sygn. akt III SA/Po 923/19 oddalił skargę A. Sp. z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Poznaniu (dalej: Dyrektor OW NFZ) z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy. Dyrektor OW NFZ na podstawie art. 139 ust. 2 ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1373 ze zm.), ogłosił 10 stycznia 2017 r. postępowanie w trybie konkursu ofert w sprawie zawarcia na okres od 1 marca do 30 czerwca 2017 r. umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju opieka psychiatryczna i leczenie uzależnień w zakresie świadczenia psychiatryczne ambulatoryjne dla dorosłych. Komisja konkursowa odrzuciła ofertę skarżącej na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, gdyż zawierała nieprawdziwą informację odnośnie do zapewnienia odwzorowania zdjęć analogowych do formatu DICOM.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 7 grudnia 2017 r., sygn. akt III SA/Po 681/17 po rozpoznaniu sprawy ze skargi skarżącej uchylił decyzję Dyrektora OW NFZ z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję tego organu z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] oddalającą odwołanie skarżącej od rozstrzygnięcia konkursu ofert.
W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Dyrektor OW NFZ wydał decyzję z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję tego organu z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] oddalającą odwołanie skarżącej dotyczące rozstrzygnięcia konkursu ofert. Następnie WSA w Poznaniu wyrokiem z dnia 12 marca 2019 r., sygn. akt III SA/Po 554/18 uchylił decyzję z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] stwierdzając, że organy administracji nie zastosowały się do oceny prawnej i nie wykonały prawidłowo wytycznych Sądu zawartych w prawomocnym wyroku WSA w Poznaniu w sprawie sygn. akt III SA/Po 681/17.
Sąd zobowiązał organ do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego dotyczącego zakresu umowy nr X. o świadczenie usług łączącej skarżącą z Y. Sp. z o.o., w aspekcie możliwości wykonywania usług w standardzie DICOM. Okoliczności te powinny być wykazane na podstawie nie tylko dokumentu umowy, a przede wszystkim na podstawie dowodu z zeznań jej stron.
W wyniku powyższego wyroku zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2019 r. Dyrektor OW NFZ ponownie utrzymał w mocy decyzję tego organu z dnia [...] kwietnia 2018 r.
W skardze na powyższą decyzję skarżąca zarzuciła naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 134 ust. 1, art. 146 ust. 1 pkt 3, art. 149 ust. 1 pkt 2 i art. 144 ust. 1 w zw. z art. 154 ust. 7 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1, 2 i 3 k.p.a. oraz art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.).
Dyrektor OW NFZ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalając powyższą skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. na wstępie stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza art. 6, art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. Sąd podkreślił, że w kontrolowanej sprawie wydane zostały przez tut. Sąd już dwa prawomocne wyroki: z 7 grudnia 2017 r., sygn. akt III SA/Po 681/17 oraz z 12 marca 2019 r., sygn. akt III SA/Po 554/18. Oznacza to, stosownie do art. 153 p.p.s.a., że zarówno Dyrektor OW NFZ, jak i tut. Sąd związany pozostaje wyrażoną w tych wyrokach oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania.
Sąd I instancji podkreślił, że w wyroku z 7 grudnia 2017 r. przesądzono prawidłowość interpretacji przepisów związanych z zachowaniem warunków prowadzenia elektronicznej dokumentacji medycznej. Sąd w wyroku tym uznał - powołując się zwłaszcza na § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 28 marca 2013 r. w sprawie wymagań dla Systemu Informacji Medycznej (Dz. U. z 2013 r., poz. 463, zwanego dalej: rozporządzeniem SIM) - za zgodne z prawem stanowisko organu, w świetle którego dla wypełnienia dokumentacji medycznej w postaci elektronicznej, o której mowa w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z 9 listopada 2015 r. w sprawie rodzajów, zakresu i wzorów dokumentacji medycznej oraz sposobu jej przetwarzania (Dz. U. z 2015 r., poz. 2069, zwanym dalej: rozporządzeniem DM), wydanym na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy z 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 159 ze zm.), wymaganym jest, aby udostępniana ona była w formacie XML, a w zakresie wymiany i interpretacji danych medycznych związanych z diagnostyką obrazową w standardzie DICOM.
Z uwagi na związanie powyższą oceną prawną nie można uznać, aby trafny był zarzut skarżącej, jakoby w sprawie zaszła przesłanka nieważności decyzji z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jaka miałaby się sprowadzać do oparcia tej decyzji na nieistniejącej podstawie prawnej. Wbrew twierdzeniom skarżącej, nie jest przedmiotem rozważań w realiach tej sprawy to, czy w świetle obowiązujących przepisów prawa zobowiązana ona była do prowadzenia elektronicznej dokumentacji medycznej, lecz to, czy deklarując prowadzenie tego rodzaju dokumentacji podała informację odpowiadającą rzeczywistości w momencie otwarcia oferty.
W ocenie Sądu I instancji, Dyrektor OW NFZ uwzględnił ocenę prawną i wykonał wskazania, co do dalszego postępowania zawarte w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 12 marca 2019 r., sygn. akt III SA/Po 554/18. Organ przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe dotyczące przedłożonego przez skarżącą dokumentu umowy o świadczenie usług ze Spółką Y. Wykonanie wskazań zawartych w wyroku z dnia 12 marca 2019 r. nastąpiło zgodnie z oceną prawną sądu administracyjnego, który zobowiązał organ do tego, aby ustalenia faktyczne dotyczące formatu DICOM zostały poczynione z uwzględnieniem reguł prawa cywilnego, czyli w oparciu o analizę tekstu umowy i dowodu z przesłuchania stron umowy. Wyniki uzupełniającego postępowania dowodowego nie pozostawiają wątpliwości, co do tego, że skarżąca nie dysponuje narzędziami do prowadzenia dokumentacji medycznej w formie elektronicznej. Po wykonaniu wskazań sądu administracyjnego powstały wątpliwości, czy skarżąca Spółka w ogóle zawarła umowę o dostarczenie formatu DICOM.
Zgodnie bowiem z zeznaniami Prezesa Spółki Y. z dnia 20 września 2019 r. umowa nie została zawarta, a przedłożony do akt sprawy dokument jest opatrzony fałszywymi podpisami. Świadek stwierdził również, że nigdy nie doszło do wdrożenia oprogramowania Spółki Y. u skarżącej. Z kolei skarżąca nie przedłożyła, pomimo wezwań organu, załączników do tej umowy. Warunek prowadzenia elektronicznej dokumentacji medycznej nie został więc spełniony. Przed otwarciem oferty nie doszło bowiem do zawarcia umowy przyrzeczonej, ani jej wykonania. Wdrożenie to miało nastąpić dopiero w okresie od 30 stycznia 2017 r. do 28 lutego 2017 r.
W ocenie Sądu I instancji, Dyrektor OW NFZ nie naruszył obowiązku dokładnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy przez to, że nie przeprowadził dowodu z opinii biegłego grafologa, czy też dlatego, że zaniechał przesłuchania innych członków zarządu Spółki Y., w tym tych uprawnionych do składania oświadczeń woli w 2017 r. Ujawnienie bowiem na tle zebranego materiału dowodowego braku obowiązku dostarczenia na rzecz skarżącej narzędzia do prowadzenia dokumentacji medycznej w formie elektronicznej było wystarczające dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej i nie wymagało dodatkowych czynności dowodowych. Nieprawidłowego zastosowania art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych nie dowodzi zaniechanie "obiektywnej weryfikacji twierdzeń i zarzutów prezesa zarządu Spółki Y.". W sprawie nie budzi wątpliwości, że skarżąca nie pozyskała od tej Spółki narzędzia do prowadzenia dokumentacji medycznej w formie elektronicznej w zakresie odwzorowywania obrazów radiologicznych w formacie DICOM.
Jednocześnie skarżąca Spółka nie wykazała innego źródła pozyskania tego narzędzia, a w treści skargi przyznaje, że w związku z stanowiskiem Spółki Y. nie dysponuje taką możliwością prowadzenia dokumentacji medycznej w formie elektronicznej, co w jej ocenie powinno jednak skutkować tylko częściowym odrzuceniem oferty.
Sąd I instancji podkreślił, że w oparciu o całokształt tak zgromadzonego materiału dowodowego organ zasadnie uznał, że nie było zamiarem stron, które miały podpisać wspomnianą umowę, zapewnienie odwzorowania analogowych zdjęć radiologicznych do formatu DICOM. Skarżąca tej oceny materiału dowodowego skutecznie nie podważyła. Okoliczność, ze skarżąca prezentuje w tym względzie ocenę odmienną, nie jest wystarczająca dla skutecznego zarzucenia organowi naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Wyniki uzupełniającego postępowania dowodowego nie pozostawiają więc wątpliwości, że umowa (umowa przedwstępna) o dostarczenie narzędzia do prowadzenia dokumentacji medycznej w formie elektronicznej nie została zawarta, a strona nie dysponowała narzędziem odwzorowywania zdjęć radiologicznych w formacie DICOM.
W konkluzji Sąd I instancji stwierdził, oferta skarżącej zawierała nieprawdziwe informacje, co uzasadniało jej odrzucenie na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. W sprawie nie mógł znaleźć zastosowania art. 149 ust. 2 tej ustawy, bowiem oferta, co do której ujawniono, że choćby w części zawiera nieprawdziwe informacje nie spełnia warunku wiarygodności. W kontrolowanej sprawie nie doszło również do naruszenia art. 134 ust. 1 powołanej ustawy. Ocena prawna w tym względzie została już wyrażona w wyroku z 7 grudnia 2017 r. i Sąd I instancji nie znalazł podstaw do tego, aby od tej oceny odstąpić. Za bezzasadny Sąd I instancji uznał też zarzut naruszenia art. 154 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Przepis ten nie znajduje zastosowania w okolicznościach faktycznych kontrolowanej sprawy, skoro oferta skarżącej została odrzucona.
Skutki uwzględnienia poprzedniej skargi do sądu administracyjnego nie stanowią o aktualizacji przesłanek stosowania art. 154 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Dlatego skarga została oddalona.
W skardze kasacyjnej skarżąca zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] kwietnia 2018 r., a także o zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca zarzuciła:
- I. naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), to jest:
- 1. art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych poprzez jego błędną wykładnię i nieuzasadnione przyjęcie, że skarżąca w zgłoszonej przez siebie ofercie konkursowej na podstawie ogłoszenia Wielkopolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z siedzibą w Poznaniu o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w trybie konkursu ofert, kod postępowania [...], zawarła nieprawdziwe informacje;
- 2. art. 149 ust. 2 cyt. ustawy poprzez jego niezastosowanie wskutek nieuzasadnionego i całkowicie dowolnego przyjęcia, że oferta, co do której ujawniono, że choćby w części zawiera nieprawdziwe informacje, nie spełnia warunku wiarygodności i jako taka nie może być w dalszym ciągu postępowania konkursowego procedowana ani merytorycznie oceniona;
- 3. art. 152 i art. 154 w zw. z art. 144 ust. 1 cyt. ustawy poprzez jego błędną wykładnię i nieuzasadnione przyjęcie, że w sytuacji odrzucenia oferty skarżącej nie może być mowy o naruszeniu interesów prawnych poprzez zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, a nadto zawarta w cytowanych przepisach regulacja dotyczy wyłącznie uwzględnienia odwołania, a nie odnosi się do uwzględnienia przez sąd administracyjny skargi na decyzję, w której rozpatrzono wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w rozumieniu art. 154 ust. 6 i 8 cyt. ustawy;
- II. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), to jest:
- 1. art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że przeprowadzone przez organ w sprawie postępowanie dowodowe ma charakter wyczerpującego i pozwalającego na poczynienie prawidłowych ustaleń faktycznych uzasadniających wydanie zaskarżonej decyzji;
- 2. art. 125 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i odstąpienie od zawieszenia postępowania administracyjnego do czasu rozstrzygnięcia sprawy karnej z zawiadomienia Dyrektora OW NFZ przeciwko C.D. o podejrzeniu popełnienia przestępstwa sfałszowania dokumentu bądź posłużenia się dokumentem sfałszowanym;
- 3. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że decyzja organu z dnia [...] października 2019 r., nr [...], nie została wydana w oparciu o nieistniejącą podstawę prawną;
- 3. art. 7 i art. 7a § 1 k.p.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwą interpretację i nieuzasadnione przyjęcie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w poprzednio wydanych wyrokach, tj. w wyroku z dnia 7 grudnia 2017 r. wydanym w sprawie III SA/Po 681/17 oraz w wyroku z dnia 12 marca 2019 r. wydanym w sprawie III SA/Po 554/18, dokonał prawidłowej oceny prawnej w niniejszej sprawie, która to ocena ma charakter bezwzględnie wiążącej dla organów i sądów orzekających w niniejszej sprawie, jak również odstąpił od rozstrzygnięcia pojawiających się w sprawie i nigdy niewyjaśnionych wątpliwości na korzyść skarżącej. Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżąca przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Poznaniu wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze.
Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
W rozpatrywanej sprawie spór prawny dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Poznaniu w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju opieka psychiatryczna i leczenie uzależnień w zakresie świadczenia psychiatryczne ambulatoryjne dla dorosłych stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem. Relacjonując przebieg postępowania w sprawie, w tym zwłaszcza odwołując się do ocen prawnych oraz wytycznych co do dalszego postępowania zawartych w prawomocnych wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 grudnia 2017 r., sygn. akt III SA/Po 681/17 oraz z dnia 12 marca 2019 r., sygn. akt III SA/Po 554/18, którymi uchylono pierwotnie wydane w sprawie decyzje (a mianowicie, odpowiednio: decyzję z dnia [...] maja 2017 r. oddalającą odwołanie od rozstrzygnięcia konkursu ofert oraz utrzymującą ją w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2017 r.; a następnie wydaną w ponownie prowadzonym postępowaniu decyzję z dnia [...] czerwca 2018 r. utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] kwietnia 2018 r. oddalającą odwołanie od rozstrzygnięcia konkursu ofert), Sąd I instancji stwierdził, że w odniesieniu do stanowiącej przedmiot sporu kwestii, a mianowicie zapewnienia – w kontekście deklarowanego przez stronę prowadzenia dokumentacji medycznej w postaci elektronicznej – odwzorowania analogowych zdjęć radiologicznych do formatu DICOM, organ administracji w (ponownie) prowadzonym postępowaniu wyjaśnił ją w sposób wyczerpujący, a przeprowadzone w tym względzie ustalenia uzasadniały przyjęcie, że oferta strony podlegała odrzuceniu przez komisję konkursową na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, albowiem zawierała nieprawdziwe informacje odnośnie do spełniania wymienionego kryterium.
Zarzuty skargi kasacyjnej wyznaczające, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku – a na ich gruncie zarzucono zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy – nie uzasadniają twierdzenia, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie wyroku Sądu I instancji, której konsekwencją powinno być jego uchylenie. Innymi słowy, według Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna nie podważa stanowiska Sądu I instancji, że kontrolowana przez ten Sąd decyzja nie jest niezgodna z prawem.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do najdalej idącego zarzutu kasacyjnego, a mianowicie do zarzutu z pkt II ppkt 3 petitum skargi kasacyjnej, na gruncie którego strona skarżąca podnosi naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., które miałoby polegać na niezasadnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że kontrolowana decyzja Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ w Poznaniu z dnia [...] października 2019 r. "[...] nie została wydana w oparciu o nieistniejącą podstawę prawną", trzeba stwierdzić, że zarzut ten nie jest usprawiedliwiony.
Jeżeli bowiem, za uzasadnione uznać twierdzenie, które znajduje swoje odzwierciedlenie w utrwalonym już i jednolitym stanowisku judykatury oraz doktryny prawa, a mianowicie, że przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji określona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., to jest przesłanka wydania decyzji bez podstawy prawnej, aktualizuje się w sytuacji, gdy przepisy prawa powszechnie obowiązującego obiektywnie nie zawierają podstawy do wydania w danej sprawie decyzji administracyjnej – a więc, innymi słowy, gdy nie istnieje norma prawa, która podlegałaby autorytatywnej konkretyzacji przez właściwy organ administracji publicznej w drodze decyzji – co w świetle rdzenia znaczenia pojęcia "decyzja wydana bez podstawy prawnej" oznacza, że albo nie ma przepisu prawnego, który umocowuje administrację publiczną do działania, albo też przepis jest, ale nie spełnia wymagań podstawy prawnej działania polegającego na wydaniu decyzji administracyjnej (por. np. wyroki NSA z dnia: 6 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 1800/16; 5 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 717/15; 4 października 2011 r., sygn. akt I OSK 245/11; 9 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 1369/06; 16 czerwca 1999 r., sygn. akt III SA 5540/98), to – wbrew stanowisku strony skarżącej i prezentowanej w jego uzasadnieniu argumentacji, o czym mowa dalej – nie ma podstaw, aby twierdzić, że tak rozumiana przesłanka nieważności decyzji zaistniała w rozpatrywanej sprawie.
Kontrolowana przez Sąd I instancji decyzja nie została wydana bez podstawy prawnej, skoro kompetencyjna, a co za tym idzie również materialnoprawna podstawa jej podjęcia jednoznacznie wynikała z art. 154 ust. 6 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, a nie może budzić przy tym żadnych wątpliwości, że rozpatrywanej sprawie zaktualizowały się również określone hipotezą normy prawnej rekonstruowanej ze wskazanego przepisu prawa przesłanki podjęcia tej decyzji.
Tym samym, za nieprzydatne dla wykazania tezy przeciwnej należało uznać argumenty prezentowane w uzasadnieniu omawianego zarzutu, które osadzone zostały na gruncie regulacji prawnej zawartej w ustawie z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie zdrowia – w tym na gruncie zmian wprowadzonych do tej ustawy z dniem 25 sierpnia 2017 r. – oraz wydanych na postawie i w celu jej wykonania rozporządzeń, a mianowicie rozporządzenia z dnia 28 marca 2013 r. w sprawie wymagań dla Systemu Informacji Medycznej oraz rozporządzenia z dnia 8 maja 2018 r. w sprawie rodzajów elektronicznej dokumentacji medycznej i zmieniającego to rozporządzenie, rozporządzenia z dnia 15 października 2019 r. Zwłaszcza, gdy niezależnie do dotychczas przedstawionych argumentów podnieść, że prezentowana w uzasadnieniu omawianego zarzutu argumentacja – eksponująca znaczenie przywołanej regulacji prawnej oraz dokonywanych w niej zmian – zmierzając do wykazania, że kontrolowana decyzja – podobnie jak i już, zdaniem strony skarżącej, decyzja z dnia 26 czerwca 2018 r. (uchylona wyrokiem w sprawie III SA/Po 544/18) i poprzedzająca ją decyzja z dnia 12 kwietnia 2018 r. – wydana została bez podstawy prawnej, nie jest zasadna także z tego powodu, że pomija znaczenie wiążącej oceny prawnej wyrażonej w przywołanym powyżej wyroku w sprawie III SA/Po 681. To zaś oznacza, że skoro w przywołanym judykacie wyrażono niezakwestionowany przez stronę skarżącą pogląd prawny – a nie jest to również bez znaczenia dla oceny odnośnie do braku zasadności zarzutu z pkt II. ppkt 4 petitum skargi kasacyjnej, o czym mowa dalej – z którego wynika, że miarodajne dla oceny spełniania wymogu prowadzenia dokumentacji medycznej w formie elektronicznej jest to, aby była ona udostępniana w formacie XML, a w zakresie wymiany i interpretacji danych medycznych związanych z diagnostyką obrazową, w standardzie DICOM, zaś na aktualnym etapie postępowania nie stanowi w związku z tym kwestii spornej to, czy strona była zobowiązana do prowadzenia dokumentacji medycznej w formie elektronicznej, lecz to czy jej deklaracja odnośnie do prowadzenia dokumentacji medycznej w tej formie korespondowała z rzeczywistym stanem rzeczy, to również z przedstawionego powodu omawiany zarzut trzeba uznać za niezasadny.
Ponadto – co w korespondencji do powyższego trzeba również podnieść – prezentowana w uzasadnieniu omawianego zarzutu argumentacja eksponująca znaczenie przywołanej regulacji prawnej oraz dokonywanych w niej zmian, nie jest zasadna także dlatego, że nie uwzględnia wszystkich konsekwencji wynikających z istoty oraz logiki administracyjnego postępowania kontrolnego inicjowanego odwołaniem, o którym mowa w art. 154 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (por. w tej mierze np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 11 lipca 2012 r., sygn. akt II GSK 121/12; 6 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 1163/12; 8 maja 2013 r., sygn. akt II GSK 254/12; 20 kwietnia 2016 r., sygn. akt II GSK 2359/14; 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GSK 2167/15; 6 października 2020 r., sygn. akt II GSK 557/18), które wyrażają się w tym, że kontrolując prawidłowość przebiegu oraz rezultatu postępowania konkursowego regulowanego przywołaną ustawą, organ administracji siłą rzeczy musi operować na gruncie tzw. zamkniętego stanu faktycznego oraz stanu prawnego aktualnego dla danego postępowania konkursowego.
To zaś oznacza, że decyzja podejmowana w wyniku rozpatrzenia odwołania od rozstrzygnięcia konkursu ofert – w tym zważywszy na wskazane funkcje postępowania, w którym jest podejmowana – nie ma waloru przypisywanego jej przez stronę skarżącą, a mianowicie waloru decyzji konstytutywnej.
Nie jest również usprawiedliwiony zarzut z pkt II ppkt 4 petitum skargi kasacyjnej, a mianowicie zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 7 i art. 7a § 1 k.p.a.
Upatrywanie przez stronę skarżącą naruszenia wymienionych przepisów prawa w ich niewłaściwej interpretacji i niezasadnym przyjęciu, że "[...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w poprzednio wydanych wyrokach, tj. w wyroku z dnia 7 grudnia 2017 r. [...] w sprawie III SA/Po 681/17 oraz w wyroku z dnia 12 marca 2019 r. [...] w sprawie III SA/Po 554/18, dokonał prawidłowej oceny prawnej w niniejszej sprawie [...]", co miało prowadzić do tego, że Sąd I instancji "[...] odstąpił od rozstrzygnięcia pojawiających się w sprawie i nigdy niewyjaśnionych wątpliwości na korzyść skarżącej", nie jest zasadne.
Uwzględniając treść oraz znaczenie konsekwencji wynikających z art. 153 p.p.s.a. trzeba stwierdzić, że jeżeli – jak powyżej już to wskazano – prawomocnymi wyrokami z dnia 7 grudnia 2017 r., sygn. akt III SA/Po 681/17 oraz z dnia 12 marca 2019 r., sygn. akt III SA/Po 554/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił pierwotnie wydane w sprawie decyzje organu administracji, a mianowicie, odpowiednio decyzję z dnia [...] czerwca 2017 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] maja 2017 r., którą oddalono odwołanie od rozstrzygnięcia konkursu ofert, a następnie wydaną w ponownie prowadzonym postępowaniu decyzję z dnia [...] czerwca 2018 r., którą utrzymano w mocy decyzję z dnia [...] kwietnia 2018 r. oddalającą odwołanie od rozstrzygnięcia konkursu ofert, a strona skarżąca – jakkolwiek kierunek wydanych w sprawie orzeczeń był dla niej korzystny – nie podważała prawidłowości ocen prawnych oraz wytycznych co do dalszego postępowania w sprawie, które zawarte zostały w uzasadnieniach przywołanych judykatów, o czym mowa była również powyżej, zaś – co jest nie mniej istotne, zważywszy na zasadniczo kasacyjny charakter orzeczeń sądów administracyjnych – walor procesowy uzasadnienia sądowego wyraża się w tym, że ma ono służyć, w razie wątpliwości, ustaleniu granic powagi rzeczy osądzonej oraz innych skutków wyroku, to nie sposób jest twierdzić, że w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia przywołanych przepisów prawa w sposób, w jaki przedstawia to skarga kasacyjna.
Tym bardziej, że omawiany zarzut kasacyjny nie wyjaśnia – albowiem nic takiego nie wynika z jego uzasadnienia – na czym dokładnie w relacji do normatywnej treści art. 153 p.p.s.a. miałoby polegać jego naruszenie, zwłaszcza zaś w jakim zakresie, czy też stopniu oraz w odniesieniu do jakich konkretnie kwestii już prawomocnie rozstrzygniętych w pierwotnie wydanych w sprawie judykatach, aktualnie kontrolowany wyrok Sądu I instancji należałoby uznać za niekorespondujący z ocenami prawnymi i wskazaniami co do dalszego postępowania, które wynikają z tych judykatów oraz ich uzasadnień.
Za nieusprawiedliwione należało również uznać zarzuty z pkt I. ppkt 1 i ppkt 2 petitum skargi kasacyjnej, których komplementarny charakter uzasadnia, aby rozpoznać je łącznie. Kontrolując zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, Sąd I instancji nie naruszył bowiem, ani art. 149 ust. 1 pkt 2, ani też art. 149 ust. 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych przez ich błędną wykładnię.
Odpowiadając na te zarzuty trzeba w punkcie wyjścia podnieść, że w świetle art. 142 ust. 1 – 3 w związku z ust. 5 i art. 148 przywołanej ustawy, oferta składana przez świadczeniodawcę w odpowiedzi na ogłoszenie o otwarciu postępowania w sprawie zawierania wymienionych umów oraz określone nim warunki, jest wiążąca i nie może podlegać na kolejnych etapach postępowania konkursowego – a więc po terminie składania ofert – jakimkolwiek zmianom, uzupełnieniom, czy też innym modyfikacjom, w tym w szczególności w zakresie odnoszącym się do warunków oferty objętych (rankingowymi) pytaniami ankietowymi. Uznać należy to za oczywiste również z tego powodu, że oferta o której mowa w przepisach przywołanej ustawy, to – wobec braku jakichkolwiek odmiennych zastrzeżeń ustawodawcy w tym zakresie – oferta w rozumieniu ustawy – Kodeks cywilny (art. 66 § 1 k.c.). Tak też, co trzeba podkreślić, jest ona rozumiana na gruncie zarządzenia Prezesa NFZ z dnia 14 marca 2017 r. w sprawie warunków postępowania dotyczącego zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (por. § 2 pkt 12 oraz § 18 ust. 1 i ust. 4).
Jeżeli więc, co w świetle powyższego należy uznać za oczywiste, świadczeniodawca jest związany składaną przez siebie ofertą, której treść wyznaczają zawarte w niej dane stanowiące stosowne oświadczenia woli oraz oświadczenia wiedzy będące odpowiedzią profesjonalnego podmiotu – bo tak przecież należy traktować świadczeniodawcę ubiegającego się o zawarcie umowy na udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej – na konkretne ogłoszenie o otwarciu postępowania konkursowego oraz określone nim warunki, to wskazana zasada odnosząca się do konsekwencji złożenia oferty, w takim samym stopniu oraz zakresie konsekwencje te ustala wobec organu przeprowadzającego wymienione postępowanie, który jest uprawniony do oceny.
W tym też kontekście, istota spornej w sprawie kwestii wymaga, aby zwrócić uwagę na ten aspekt kompetencji komisji konkursowej oraz formy ich realizacji, który został określony w przepisach art. 149 ust. 1 i ust. 3 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.
Z treści art. 149 ust. 1 przywołanej ustawy bezspornie wynika, że zawiera on enumeratywne wyliczenie przyczyn, których zaistnienie bezwzględnie zobowiązuje komisję konkursową do odrzucenia oferty. Analiza katalogu tych przyczyn uzasadnia twierdzenie, że mają one charakter tego rodzaju wymogów, które musi spełniać oferta – co niezależnie pod wskazanych tym przepisem wymogów formalnych, dotyczy także wymogów odnoszących się kwestii o charakterze merytorycznym, w tym między innymi, wymogu prawdziwości informacji zawartych w ofercie (pkt 2 ust. 1 art. 149) – a więc wymogów, które mają charakter konieczny, a których brak spełniania jest brakiem nieusuwalnym uniemożliwiającym dopuszczenie oferty do konkursu ze skutkiem jej odrzucenia. W relacji do przywołanej regulacji, art. 149 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r., określa inne niż wymienione w ust. 1 tego przepisu wymogi formalne oferty, w tym również braki odnośnie do przedstawienia wszystkich wymaganych dokumentów, które w przeciwieństwie do wymogów enumeratywnie wymienionych w ust. 1 art. 149 mają charakter braków (wad) podlegających usunięciu.
Stąd też, biegunowo inaczej określone zostały na gruncie omawianego przepisu kompetencje komisji konkursowej (por. w tej mierze również wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 listopada 2017 r., sygn. akt V CSK 57/17).
Z powyższego wynika, że przepisy art. 149 ust. 1 oraz ust. 3 przywołanej ustawy odnoszą się do różnych jakościowo sytuacji – enumeratywnie wskazane formalne oraz merytoryczne wymogi konieczne o charakterze nieusuwalnym oraz inne wymogi formalne, których brak spełniania, na wezwanie komisji konkursowej, podlega usunięciu w wyznaczonym terminie – co siłą rzeczy oznacza, że dla potrzeb ich rozstrzygnięcia biegunowo inaczej zostały ukształtowane kompetencje komisji konkursowej, które mają przy tym w pełni odrębny względem siebie charakter i nie mogą być stosowane naprzemiennie w tym sensie, że zaistnienie sytuacji opisanej w hipotezie normy prawnej rekonstruowanej z ust. 1 art. 149 przywołanej ustawy, stanowi uzasadnioną podstawę korzystania z kompetencji określonej w ust. 3 art. 149 i odwrotnie.
W świetle przedstawionych argumentów, w tym zwłaszcza tych formułowanych na tle konsekwencji wynikających z wiążącego charakteru oferty, której treść wyznaczają zawarte w niej dane stanowiące stosowne oświadczenia woli oraz oświadczenia wiedzy będące odpowiedzią profesjonalnego podmiotu na konkretne ogłoszenie oraz określone nim warunki, trzeba stwierdzić, że oferta zawierająca nieprawdziwe informacje, to oferta której informacje nie korespondują z rzeczywistym stanem rzeczy mającym (mogącym mieć) istotne i miarodajne znaczenie dla oceny spełnienia przez tę ofertę oczekiwań zamawiającego oraz określonych przez niego warunków jej przyjęcia, a tym samym na wynik postępowania. Dlatego też nie ma znaczenia to – bo nic takiego nie wynika z przywołanego przepisu prawa – czy źródłem nieprawdziwości informacji zawartych w ofercie jest intencjonalność działań oferenta, czy też nie. Zwłaszcza, gdy w tym względzie ponownie podkreślić, że oferta o której mowa na gruncie przepisów prawa regulujących postępowanie w sprawie zawarcia umów stanowiących podstawę udzielania świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, to oferta w rozumieniu ustawy – Kodeks cywilny.
Jeżeli tak, to oferent jest nią związany i ponosi wszystkie konsekwencje złożenia oferty o określonej treści. W tym również ryzyko jej nieprzyjęcia w sytuacji, gdy nie koresponduje ona z wymogami określonymi przez zamawiającego w ogłoszeniu o otwarciu postępowania w sprawie zawarcia wymienionych umów, a także – co trzeba podkreślić – ryzyko jej odrzucenia, gdy stanowiąc odpowiedź na wskazane ogłoszenie oraz określone nim warunki, zawiera informacje nieprawdziwe, w podanym powyżej rozumieniu tego pojęcia, a więc informacje, które innymi słowy, przedstawiają stan rzeczy w sposób obiektywnie niezgodny ze stanem rzeczywistym (ze stanem faktycznym).
Ze stanem rzeczywistym, w relacji do stanu deklarowanego w ofercie strony skarżącej złożonej w odpowiedzi na ogłoszenie o konkursie, nie korespondowała zaś, w zakresie odnoszącym się do deklarowanego prowadzenia dokumentacji medycznej w formie elektronicznej (kryterium – jakość udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej), deklaracja odnośnie do zapewnienia odwzorowania zdjęć analogowych do formatu DICOM, albowiem z załączonej do akt postępowania konkursowego umowy o świadczenie usług, nr X., między Y. sp. z o.o. i A. sp. z o.o. nie wynikało, aby strona skarżąca powierzyła spółce Y. digitalizację zdjęć radiologicznych do formatu DICOM.
Skutkowało to więc odrzuceniem oferty i wbrew stanowisku strony skarżącej oraz formułowanym na jego gruncie oczekiwaniom nie mogło prowadzić do zastosowania w rozpatrywanej sprawie art. 149 ust. 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, który stanowiąc o odrzuceniu oferty w części dotkniętej brakiem, ma zastosowanie do sytuacji złożenia odrębnych ofert w odniesieniu do każdego z odrębnie ocenianych miejsc udzielania świadczeń opieki zdrowotnej lub sytuacji złożenia oferty odnośnie do kliku miejsc udzielania tych świadczeń, a żadna z tych sytuacji nie występowała w rozpatrywanej sprawie.
O niezgodności z prawem kontrolowanego wyroku nie sposób jest również wnioskować na tej podstawie, że rezultat kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wyraził się w stanowisku, iż brak zgodności deklaracji strony skarżącej z rzeczywistym stanem rzeczy został w wyczerpujący sposób wykazany przez organ administracji (por. w tej mierze s. 31 – 38 uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz s. 6 – 8 uzasadnienia kontrolowanego wyroku) – z przeprowadzonych w sprawie ustaleń wynika, że przywołaną powyżej umową, nr X., między Y. sp. z o.o. i A. sp. z o.o., strona skarżąca nie powierzyła spółce Y. digitalizacji zdjęć radiologicznych do formatu DICOM, a ponadto, że w ogóle nie doszło do zawarcia między stroną skarżącą a spółką Y. umowy, na podstawie której, jako podwykonawca, miałaby ona świadczyć na rzecz strony usługę digitalizacji zdjęć radiologicznych do formatu DICOM, zaś sama umowa na świadczenie tego rodzaju usługi miała być zawarta dopiero w dniu 30 stycznia 2017 r., to jest już po dacie otwarcia ofert, co oznacza, że we wskazanym zakresie deklaracja strony, a ściślej rzecz ujmując, złożona przez nią oferta, którą była związana od dnia 26 stycznia 2017 r., nie odpowiadała stanowi rzeczywistemu.
W związku z tym, stawiany w pkt II ppkt 1 petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 77 § 1 i 80 k.p.a. trzeba również uznać za niezasadny.
Rozbudowanemu argumentacyjnie stanowisku Sądu I instancji – a także organu administracji publicznej – strona skarżąca nie przeciwstawia bowiem żadnych konkretnych argumentów, w świetle których stanowisko to oraz formułowane na jego podstawie wnioski odnośnie do braku korespondencji deklaracji strony skarżącej z rzeczywistym stanem rzeczy, gdy chodzi o zapewnienie odwzorowania zdjęć analogowych do formatu DICOM, można byłoby zasadnie podważyć. Argumentu o takim walorze nie sposób jest bowiem upatrywać w twierdzeniach o znikomym, czy też nieistotnym – zdaniem strony – znaczeniu wymogu, z powodu którego jej oferta została odrzucona na postawie art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, czy też w twierdzeniach o wprowadzeniu skarżącej strony w błąd przez kontrahenta, tj. przez spółkę Y., jeżeli przeciwstawić im argumenty z istoty oraz logiki postępowania konkursowego prowadzonego w sprawie zawarcia umów o świadczenia opieki zdrowotnej, o których mowa była powyżej, w tym zwłaszcza argument z konsekwencji złożenia oferty o określonej treści oraz wiążącego charakteru oferty, a także argument z naturalnych ryzyk towarzyszących obrotowi gospodarczemu, w tym ryzyka wyboru danego kontrahenta.
Zgodności z prawem stanowiska Sądu I instancji nie sposób jest również podważać z pozycji argumentu, w świetle którego ocena odnośnie do wiarygodności zeznań prezesa zarządu spółki Y. (podał on, że okazane mu na przywołanej powyżej umowie o świadczenie usług, nr X. podpisy nie należą do niego, ani do drugiego członka zarządu) miałaby być uznana za równoznaczną z zarzuceniem stronie skarżącej czynu zabronionego. Nie dość bowiem, że nic takiego nie wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, to w opozycji do stanowiska strony skarżącej trzeba podnieść, że okoliczność której znaczenie eksponuje, a także działanie organu administracji, które miałoby być podjęte z rezultacie jej ujawnienia, w żadnym stopniu, ani też zakresie nie podważają prawidłowości oceny, że oferta strony złożona w odpowiedzi na ogłoszenie o konkursie podlegała odrzuceniu na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 2 przywołanej ustawy, albowiem zawierała nieprawdziwą informację odnośnie do zapewnienia odwzorowania zdjęć analogowych do formatu DICOM, co nie znajdowało swojego potwierdzenia w postanowieniach przedłożonej umowy o świadczenie usług nr X. Jeżeli tak, to wskazana okoliczność – jak należałoby przyjąć w świetle dotychczas przedstawionych argumentów – w dostatecznym stopniu uzasadniała ocenę odnośnie do zaktualizowania się przesłanki odrzucenia oferty, o której mowa w przywołanym przepisie prawa, czyniąc jednocześnie zbędnym przeprowadzanie w rozpatrywanej sprawie innych jeszcze dowodów ukierunkowanych na weryfikowanie wiarygodności przywołanych powyżej twierdzeń prezesa zarządu spółki Y. odnośnie do autentyczności podpisu.
To zaś – jak w świetle przedstawionych argumentów należałoby przyjąć – nie może pozostawać bez wpływu na wniosek odnośnie do braku zasadności, a co za tym idzie również skuteczności zarzutu z pkt II ppkt 2 petitum skargi kasacyjnej, a mianowicie zarzutu naruszenia art. 125 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i niezawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia postępowania karnego z zawiadomienia organu administracji o podejrzeniu przestępstwa sfałszowania dokumentu bądź posłużenia się dokumentem sfałszowanym.
Skutku oczekiwanego przez stronę skarżącą nie mógł również odnieść zarzut z pkt I ppkt 3 petitum skargi kasacyjnej, a mianowicie zarzut błędnej wykładni art. 152 i art. 154 w związku z 144 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.
Ocena zasadności, a co za tym idzie także skuteczności tego zarzutu kasacyjnego nie może abstrahować od jednoznacznego kontekstu, w jakim wyrażony został przez Sąd I instancji pogląd prawny (por. s. 10 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), z którym aktualnie polemizuje strona skarżąca. Ze stanowiska Sądu I instancji – istotnie, powierzchownego – nie wynika jednak, w tym zwłaszcza w stopniu, który nakazywałby, aby z tego tylko powodu uchylić kontrolowany wyrok, czemu sprzeciwiałby się również przepis art. 184 in fine p.p.s.a., aby Sąd ten – abstrahując już nawet od tego, że z uzasadnienia kontrolowanego wyroku nie wynika, aby przepisy art. 152 i art. 144 ust. 1 przywołanej ustawy stanowiły przedmiot jakichkolwiek zabiegów interpretacyjnych, co nie pozostaje bez wpływu na ocenę odnośnie do braku skuteczności zarzutu ich naruszenia przez błędną wykładnię – nie uwzględnił znaczenia konsekwencji wynikających z art. 152 ust. 1, który stanowi o świadczeniodawcach, których interes prawny doznał uszczerbku w wyniku – co w relacji do argumentacji strony skarżącej trzeba podkreślić – naruszenia zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umowy, czy też konsekwencji wynikających z art. 154 ust. 7 przywołanej ustawy.
Co więcej – a nie jest to bez znaczenia – ze stanowiska wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jednoznacznie wynika, że stanowiło ono odpowiedź Sądu I instancji na zarzut z pkt 9) petitum skargi, a mianowicie zarzut naruszenia art. 154 ust. 7 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Stąd też pogląd tego Sądu, że "[...] Nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 154 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. [...] Skutki uwzględnienia poprzedniej skargi [...] nie stanowią o aktualizacji przesłanek stosowania art. 154 ustawy o świadczeniach [...]. W sprawie nie wystąpiły podstawy aktualizujące prowadzenie rokowań ze skarżącą Spółką."
Pogląd ten – z którym polemizuje strona skarżąca, co jasno i wyraźnie wynika z uzasadnienia omawianego zarzutu kasacyjnego – nie jest nieprawidłowy.
Wbrew stanowisku strony skarżącej, w rozpatrywanej sprawie nie zaktualizowały się przesłanki stosowania art. 154 ust. 7 przywołanej ustawy, który to przepis wymaga, co jest warunkiem koniecznym przeprowadzenia postępowania w trybie rokowań ze świadczeniodawcą, o którym mowa w tym przepisie, "[...] uwzględnienia odwołania dotyczącego rozstrzygnięcia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej", a tezy przeciwnej w żadnym stopniu ani też zakresie, nie sposób jest budować w oparciu o przywoływane w uzasadnieniu omawianego zarzutu judykaty Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wyrażony na ich gruncie pogląd prawny – co pomija lub czego nie dostrzega strona skarżąca – najogólniej rzecz ujmując dotyczy zagadnienia relacji, w jakiej art. 138 k.p.a. (zwłaszcza zaś § 2 tego przepisu) regulujący kompetencje organu wyższego stopnia w ogólnym postępowaniu w administracji pozostaje do szczególnego przepisu art. 154 ust. 7 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, którego istota – w relacji do treści oraz funkcji kompetencji orzeczniczych organu administracji – jest z kolei determinowana szczególnym, bo kontrolnym charakterem postępowania (administracyjnego) inicjowanego odwołaniem, o którym mowa w ust. 1 art. 154 przywołanej ustawy, o czym mowa była również powyżej.
Tym samym, pogląd prawny prezentowany w orzeczeniach przywoływanych w uzasadnieniu omawianego zarzutu kasacyjnego – z uwagi na kwestię prawną, której dotyczy – nie może być przydatny dla wykazania tezy proponowanej przez stronę skarżącą zwłaszcza, że na jego gruncie za uzasadnioną trzeba uznać tezę przeciwną.
Jeżeli bowiem, art. 154 ust. 7 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych stanowi – co jest warunkiem koniecznym przeprowadzenia postępowania w trybie rokowań ze świadczeniodawcą, o którym mowa w tym przepisie – o [...] uwzględnieniu odwołania dotyczącego rozstrzygnięcia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej", a stosowna kompetencja orzecznicza w tym zakresie powierzona została właściwemu organowi, to trzeba stwierdzić – w tym również w korespondencji do poglądu prawnego wyrażonego w judykatach przywoływanych w uzasadnieniu omawianego zarzutu kasacyjnego – że na żadnym z etapów rozpatrywanej sprawy nie zaktualizowały się przesłanki postępowania opisanego w hipotezie i dyspozycji normy prawnej rekonstruowanej z przywołanego przepisu prawa. W kontrolnym postępowaniu administracyjnym zainicjowanym w sposób, o którym mowa w ust. 1 art. 154 przywołanej ustawy, dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu nie uwzględnił bowiem odwołania strony skarżącej od rozstrzygnięcia postępowania konkursowego, ani na podstawie ust. 3 art. 154, ani też na podstawie ust. 6 art. 154 przywołanej ustawy, a mianowicie rozpatrując wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, co aż nadto jasno i wyraźnie wynika z akt sprawy.
Jeżeli przy tym, "uwzględnienie odwołania dotyczącego rozstrzygnięcia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej", o którym mowa w ust. 7 art. 154 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych nie jest tożsame z uwzględnieniem – wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie ust. 8 art. 154 przywołanej ustawy – skargi na ostateczną decyzję w przedmiocie oddalenia odwołania dotyczącego rozstrzygnięcia postępowania prowadzonego w trybie konkursu ofert w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej – co również trzeba uznać za aż nadto jasne i oczywiste – to z wszystkich przedstawionych powodów omawiany zarzut kasacyjny należało uznać za niezasadny.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) oraz z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.