Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 13 grudnia 2016 r. sygn. akt V SAB/Wa 22/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. Sp. z o.o. w W. na bezczynność Ministra Rozwoju w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności pisma.
Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że pismem z dnia [...] listopada 2006 r. Agencja Rozwoju Regionalnego S.A. w Z. poinformowała A. Sp. z o.o., że jej wniosek o dofinansowanie pt. "Cykl kursów – Budowanie marki – Od innowacji do sukcesu rynkowego", złożony w ramach priorytetu 2 – Wzmocnienie Rozwoju Zasobów Ludzkich w Regionach Zintegrowanego Programu Operacyjnego Rozwoju Regionalnego 2004 – 2006, nie został rekomendowany na listę rankingową w ramach Działania 2.6 "Regionalne Strategie Innowacji i Transfer Wiedzy", a tym samym nie otrzymał dofinansowania.
Następnie w piśmie z dnia [...] października 2007 r., nr [...], Minister Rozwoju Regionalnego poinformował spółkę, że potwierdza zasadność stanowiska i uzasadnienia Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. zawartych w piśmie z dnia [...] listopada 2006 r.
Pismem z dnia [...] maja 2016 r. A. Sp. z o.o. wniosła do Ministra Rozwoju o stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 156 k.p.a., "decyzji Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] października 2007 r., nr [...]" lub o stwierdzenie, że decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa.
Minister Rozwoju w piśmie z dnia [...] maja 2016 r. poinformował stronę, że jej wniosek z dnia [...] maja 2016 r. nie podlega rozpoznaniu, ponieważ w sprawie nie mają zastosowania przepisy kodeksu postępowania administracyjnego.
Po wezwaniu Ministra Rozwoju do usunięcia naruszenia prawa A. Sp. z o.o. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność organu, wnosząc o zobowiązanie Ministra Rozwoju do wydania decyzji stwierdzającej nieważność decyzji Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] października 2007 r. lub stwierdzenie jej wydania z naruszeniem prawa. Zdaniem skarżącej, decyzja z dnia [...] października 2007 r. ma charakter decyzji administracyjnej, do której zastosowanie mają przepisy k.p.a.
Wyrokiem z dnia 13 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", oddalił skargę.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji stwierdził, że zgodnie z art. 37 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2014 r., poz. 1649 ze zm., dalej u.z.p.p.r.) w wersji obowiązującej w dniu [...] października 2007 r., do postępowania w zakresie ubiegania się oraz udzielania dofinansowania na podstawie tej ustawy ze środków pochodzących z budżetu państwa lub ze środków zagranicznych nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz przepisów dotyczących postępowania sądowoadministracyjnego. Dlatego, zdaniem Sądu I instancji, żądanie skarżącej o stwierdzenie nieważności rozstrzygnięcia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] października 2007 r. nie miało podstaw prawnych.
A. Sp. z o.o. złożyła od wyroku WSA w Warszawie z dnia 13 grudnia 2016 r., sygn. akt V SAB/Wa 22/16 skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i zobowiązanie Ministra Rozwoju do wydania decyzji w zakresie stwierdzenia nieważności lub też w sprawie wydania z naruszeniem prawa decyzji z dnia [...] października 2007 r., a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania.
Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego:
- 1. niewłaściwe zastosowanie art. 37 u.z.p.p.r. w zw. z treścią oraz załącznikiem (strony 354-355, 468-470) rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 1 lipca 2004 r. w sprawie przyjęcia ZPORR 2004-2006 (Dz. U. Nr 166, poz. 1745), treścią oraz załącznikiem (strony 137-145) rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 25 sierpnia 2004 r. w sprawie przyjęcia uzupełnienia ZPORR 2004-2006 (Dz. U. Nr 200, poz. 2051) oraz art. 8 ust. 1 pkt 2, art. 11 ust. 5 i art. 26 ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o Narodowym Planie Rozwoju (Dz. U. Nr 116, poz. 1206 ze zm.), art. 6 k.p.a., 104 k.p.a. i 107 k.p.a. poprzez błędne ustalenie, iż program Działanie 2.6 ZPORR, w ramach którego to programu, skarżący aplikował o dofinansowanie, był wdrażany pod rządami ustawy o zasadach prowadzenia polityku rozwoju i stąd nie jest możliwe zastosowania k.p.a.,
- 2. brak zastosowania art. 26 ust. 3 w zw. z art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o Narodowym Planie Rozwoju w zw. z art. 6 k.p.a., 104 k.p.a. i 107 k.p.a. poprzez uznanie, że decyzja instytucji zarządzającej programem operacyjnym (w tym wypadku Zintegrowanym Programem Operacyjnym Rozwoju Regionalnego (ZPORR) - Działanie 2.6) nie była wydana pod rządami ustawy o Narodowym Planie Rozwoju i w konsekwencji nie jest decyzją administracyjną,
- 3. niewłaściwe zastosowanie art. 58 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 156 k.p.a. i art. 61 § 1 k.p.a. na skutek uznania, że nie jest możliwe wyeliminowanie z obiegu prawnego, poprzez stwierdzenie nieważności lub też w sprawie wydania z naruszeniem prawa wymienionej w nagłówku decyzji Ministra Rozwoju Regionalnego,
- 4. niewłaściwe zastosowanie art. 190 p.p.s.a. poprzez niedostosowanie się do wykładni postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2016 r. - sygn. akt II GSK 1190/16, z którego wynika, że przedmiotowa decyzja Ministra Rozwoju Regionalnego jest decyzją administracyjną.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca stwierdziła, że w dniu wydania decyzji Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] października 2007 r. obowiązywały dwie ustawy regulujące dofinansowanie projektów ze środków unijnych: ustawa o Narodowym Planie Rozwoju oraz u.z.p.p.r. W niniejszej sprawie skarżąca wnioskowała o dofinansowanie projektu w ramach Działania 2.6 ZPORR, które jest wdrażane na podstawie ustawy o Narodowym Planie Rozwoju. Zdaniem skarżącej, w przypadku gdy dany program jest wdrażany na podstawie ustawy o Narodowym Planie Rozwoju możliwe jest zastosowanie art. 156 k.p.a.
Organ nie skorzystał z uprawnienia do złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zarzuty skargi kasacyjnej są uzasadnione i dlatego skarga została uwzględniona.
Sąd I instancji, oddalając skargę na bezczynność Ministra Rozwoju polegającą na nierozpoznaniu wniosku o stwierdzenie nieważności pisma - decyzji Ministra Rozwoju Regionalnego z [...] października 2007 r., podał, że w myśl art. 37 ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, do postępowania w zakresie ubiegania się oraz udzielania dofinansowania na podstawie tej ustawy ze środków pochodzących z budżetu państwa lub ze środków zagranicznych nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisów dotyczących postępowania sądowoadministracyjnego. W tej sprawie nie mają zatem zastosowania przepisy k.p.a. dotyczące postępowania nadzwyczajnego o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej.
W uzasadnieniu tego wyroku Sąd I instancji przyznał, że pismo Ministra z [...] października 2007 r. jest rozstrzygnięciem, które ma charakter decyzji administracyjnej i że zostało wydane w sprawie z wniosku o dofinansowanie projektu w ramach Zintegrowanego Programu Operacyjnego Rozwoju Regionalnego 2004 - 2006, na podstawie ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o Narodowym Planie Rozwoju. Sąd nie zauważył jednakże, że art. 37 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, który powołał jako podstawę rozstrzygnięcia oddalającego skargę na bezczynność organu dotyczy jedynie udzielania dofinansowania na podstawie tej ustawy, a nie ustawy o Narodowym Planie Rozwoju. Nie ma więc znaczenia fakt, że rozstrzygnięcie Ministra Rozwoju Regionalnego z [...] października 2007 r. "zostało wydane w warunkach obowiązywania od 1 stycznia 2007 r. ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju". W tym bowiem czasie obowiązywała również (i dalej obowiązuje) ustawa z 20 kwietnia 2004 r. o Narodowym Planie Rozwoju.
Sąd I instancji, usuwając ten dość oczywisty błąd w interpretacji art. 37 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, rozpatrzy skargę A. Sp. z o.o. na bezczynność Ministra Rozwoju.
Mając to wszystko na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 183 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł stosownie do art. 203 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.).