Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, wyrokiem z 15 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Ol 892/15 uwzględnił skargę K. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia [...] lipca 2015r., w przedmiocie kary z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry, w ten sposób, że: uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji (pkt 1 wyroku) oraz zasądził od Dyrektora Izby Celnej w O. na rzecz skarżącego K. M. kwotę 1597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt 2 wyroku).
Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że decyzją z [...] maja 2015 r. Naczelnik Urzędu Celnego w O., na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 90, art. 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (Dz.U. Nr 201, poz. 1540 ze zm., dalej jako: u.g.h.), wymierzył K. M. karę pieniężną w wysokości 36.000 zł (3x12.000 zł) z tytułu urządzania gier na automatach Hot Spot Platin o numerze seryjnym [...], Phoenix Gold o nr [...] oraz automacie o budowie typu " kiosk " bez numeru i nazwy, poza kasynem gry, tj. w barze [...]przy ul. O. [...] w D. Według organu, w świetle ustalonego stanu faktycznego i prawnego, strona urządzała we wskazanym lokalu gry na automatach, spełniające definicję gier na automatach w rozumieniu przepisów u.g.h.
Dyrektor Izby Celnej w O., decyzją z [...] lipca 2015 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Według organu odwoławczego, organ I instancji zastosował prawidłowe przepisy prawa materialnego przy zaistniałym stanie faktycznym w sprawie. W całości zaakceptował uzasadnienie zaskarżonej decyzji i motywy rozstrzygnięcia organu I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uwzględnił skargę K. M. stwierdzając, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest zasadna, lecz z zupełnie innych względów niż w niej wskazano. Wbrew bowiem twierdzeniom skarżącego w kontrolowanej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, a jedynie do niewłaściwej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do konkretnej normy prawa materialnego zawartej w art. 89 u.g.h. Według WSA, materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy przekazanych Sądowi wraz ze skargą, został zgromadzony zgodnie z przepisami prawa procesowego.
Sąd I instancji stwierdził, że nie budzi także zastrzeżeń twierdzenie organów obu instancji, oparte między innymi na wynikach tego eksperymentu i dołączonej do akt sprawy opinii biegłego sądowego, że ujawnione w lokalu automaty są automatami do gier hazardowych w rozumieniu art. 2 ust. 3-5 u.g.h., gdyż cechuje je cel komercyjny, ma on charakter losowy, a automaty realizują samodzielnie wygrane pieniężne. Zdaniem WSA, nie ulega też wątpliwości, że skarżący nie legitymuje się zezwoleniem na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych, które na mocy przepisów przejściowych zawartych w art. 129 ust. 1 u.g.h., uprawniałoby go do urządzania takich gier na automatach w lokalu.
Ponadto automaty, na którym skarżący urządzał gry, nie posiadały wymaganej rejestracji. W ocenie Sądu, organy obu instancji dokonały jednak nieprawidłowej kwalifikacji deliktu popełnionego przez skarżącego do art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. (urządzanie gier na automacie poza kasynem gry) zamiast do art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. (urządzanie gier hazardowych m.in. bez koncesji lub bez wymaganej rejestracji automatu). W tym zakresie Sąd stwierdził, że dla prawidłowego odkodowania znaczenia norm zawartych w art. 89 ust. 1 u.g.h. nie jest wystarczająca jedynie wykładnia gramatyczna (językowa). Według WSA, należy dostrzec, że opisane w art. 89 u.g.h. delikty administracyjne dotyczą różnych etapów urządzania gier na automatach. Jak już podano, w świetle art. 6 ust. 1 u.g.h. i art. 23a ust. 1 u.g.h., działalność m.in. w zakresie gier na automatach może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry, a warunkiem dopuszczenia do eksploatacji automatu do gier jest jego uprzednia rejestracja przez naczelnika urzędu celnego.
Czynności związane z uzyskaniem stosownej koncesji i wymaganej rejestracji automatu niewątpliwie poprzedzają rozpoczęcie działalności gospodarczej w tym zakresie i warunkują jej legalność. To zaś oznacza, że podmiot, który nie legitymuje się tymi dokumentami działa nielegalnie i podlega karze pieniężnej, która wynosi 100 % przychodu uzyskanego z urządzanej nielegalnie gry (art. 89 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h.). Dalej Sąd wywodzi, że skoro nielegalne działanie podmiotu usankcjonowane zostało w art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., to przyjąć należy, że kara za urządzanie gry na automatach poza kasynem gry, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., dotyczy urządzającego te gry legalnie, lecz z naruszeniem warunków prowadzenia działalności w tym zakresie. Według WSA, za konstatacją taką przemawia także ustalenie w art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. kary za delikt opisany w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. w wysokości 12.000 zł od każdego automatu, która umożliwia podmiotowi urządzającemu grę na automacie poza kasynem gry zachowanie przychodu z tej gry ponad kwotę kary.
Nie sposób przyjąć, aby podmiot działający nielegalnie mógł być premiowany w ten sposób. Jednakowe traktowanie tych podmiotów pozostawałoby także w sprzeczności z zasadą równości wobec prawa, wyrażoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.
Sąd I instancji stwierdził również, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy uznanie K. M. za urządzającego gry w rozumieniu art. 89 u.g.h. jest, co najmniej przedwczesne. W tym zakresie WSA stwierdził, że organ II instancji uznał skarżącego za takowego w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., przy czym tezy tej szczegółowo nie uzasadnił. Z kolei organ I instancji uznając identycznie na poparcie powyższej tezy powołał się na zapis wspomnianej powyżej umowy z dnia [...] lutego 2013r. stanowiący, że przedmiotem umowy jest ustalenie zasad dzierżawy części lokalu pod instalację urządzeń do gier, na której to części dzierżawca (skarżący) będzie prowadził działalność gospodarczą. Zdaniem WSA, powyższa ocena, aktualnie nie jest w realiach niniejszej sprawy przekonywująco uzasadniona, a w każdym razie z uregulowań przywołanej umowy najmu z dnia [...] lutego 2013r., na która powołuje się organ I instancji, absolutnie nie sposób wywieźć celu najmu rzeczonego lokalu, na który powołuje się organ I instancji, tj. pod instalację urządzeń do gier.
W ocenie Sądu I instancji, o uznaniu osoby fizycznej będącej przedsiębiorcą za urządzającego grę w rozumieniu art. 89 u.g.h. nie decyduje zespół czynności fizycznych związanych z eksploatowaniem automatu, gdyż takowe może równie dobrze wykonywać inna osoba w imieniu przedsiębiorcy, np. pracownik, względnie zewnętrzny podmiot w ramach odpowiedniego stosunku zobowiązaniowego. Przedsiębiorca osobiście nie musi wykonywać czynności faktycznych i prawnych związanych z przedmiotem jego działalności, a w sytuacjach w ustawie unormowanych czynić powyższego nawet nie może, czego normatywnym potwierdzeniem jest art. 19 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2015 r. poz. 584 j.t.) stanowiący, że jeżeli przepisy szczególne nakładają obowiązek posiadania odpowiednich uprawnień zawodowych przy wykonywaniu określonego rodzaju działalności gospodarczej, przedsiębiorca jest obowiązany zapewnić, aby czynności w ramach działalności gospodarczej były wykonywane bezpośrednio przez osobę legitymującą się posiadaniem takich uprawnień zawodowych.
Przedsiębiorca nie musi być też właścicielem rzeczy, które wykorzystuje do prowadzonej działalności gospodarczej, co znajduje potwierdzenie w definicji przedsiębiorstwa zawartej w art. 55 (1) ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (dalej jako kc) stanowiącej, że przedsiębiorstwo jest zorganizowanym zespołem składników niematerialnych i materialnych przeznaczonym do prowadzenia działalności gospodarczej i obejmuje ono w szczególności inne prawa rzeczowe do nieruchomości lub ruchomości, w tym urządzeń, materiałów, towarów i wyrobów (pkt 2) i prawa wynikające z umów najmu i dzierżawy nieruchomości lub ruchomości oraz prawa do korzystania z nieruchomości lub ruchomości wynikające z innych stosunków prawnych (pkt 3). W sprawie istotnym jest, aby przedsiębiorca działalność gospodarczą lub zawodową prowadził we własnym imieniu, co jest konstytutywnym elementem definicji legalnej przedsiębiorcy zawartej w art. 43 (1) kc, w myśl której przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna, o której mowa w art. 331 § 1, prowadząca we własnym imieniu działalność gospodarczą lub zawodową.
Skoro przedsiębiorca ma prowadzić wspomnianą powyżej działalność we własnym imieniu, to pozostaje oczywistym, że tylko od jego decyzyjności zależą poszczególne czynności faktyczne i prawne związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa i że - co istotniejsze - rzeczone czynności przedsiębrane są na jego rachunek, czyli jego odpowiedzialność. Zatem za urządzającego grę w rozumieniu art. 89 u.g.h. może być – w ocenie składu orzekającego Sądu - uznany przedsiębiorca, który we własnym imieniu organizuje grę na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h., tzn., że - w myśl przywołanej definicji przedsiębiorcy - samodzielnie decyduje o wykorzystaniu rzeczonych automatów na wskazany powyżej cel w ramach własnego przedsiębiorstwa i ponosi odpowiedzialność(ekonomiczną, prawną) za skutki owej działalności.
Dalej WSA wskazał, że kontynuując postępowanie organy ustalą, czy K. M. może być uznany za urządzającego grę w rozumieniu art. 89 u.g.h., mając na uwadze powyżej wyłożoną interpretację znaczenia urządzającego grę, czyli dowodowo zweryfikują, czy przedmiotem umowy najmu był cel uznany przez orzekające w sprawie organy (instalacja urządzeń do gier), a jeśli tak, to czy skarżący decydował (co najmniej współdecydował) o ich wykorzystaniu na wspomniany cel, czyli, że prowadził działalność w tym zakresie we własnym imieniu. W wykonaniu powyższego i podtrzymaniu oceny (zweryfikowanej dowodowo w powyższy sposób), że K. M. może być uznany za urządzającego grę w rozumieniu art. 89 u.g.h., w ocenie Sądu, ewentualną karę pieniężną organ winien wymierzyć w oparciu o art. 89 ust. 2 pkt 1 u.g.h., gdyż skoro skarżący nie mogąc uzyskać koncesji na prowadzenia kasyna gry w konsekwencji nie może nie wywiązać się z jej warunku, jakim jest urządzanie gry na automacie w kasynie gry. W rezultacie popełnia delikt administracyjny, o którym mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., tj. urządza grę wykorzystując automat, bez wymaganej rejestracji, gdyż zarejestrować go nie może.
Reasumując WSA wskazał, że stwierdzone przez Sąd uchybienie przepisom prawa materialnego, przez niewłaściwą kwalifikację deliktu do art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. zamiast do art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., ma wpływ na wynik sprawy, gdyż konieczne jest ustalenie innej wysokości kary, do czego jest uprawniony organ a nie Sąd. Przed dokonaniem takich ustaleń i wyliczeń na podstawie zebrania odpowiedniego materiału dowodowego trudno jest określić czy byłaby to kwota niższa czy też wyższa od 12000 zł. Tym samym, w okolicznościach niniejszej sprawy nie może być mowy o orzekaniu na niekorzyść skarżącego (art. 134 § 2 p.p.s.a.). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, oprócz uwzględnienia oceny prawnej wyrażonej w niniejszym uzasadnieniu, organy przeprowadzą więc stosowne czynności dowodowe, które pozwolą na ustalenie wysokości tej kary z uwzględnieniem regulacji art. 89 ust. 2 pkt 1 u.g.h. Według Sądu, nie mogą odnieść zamierzonego skutku podniesione w uzasadnieniu argumenty skarżącego o bezskuteczności art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. wobec braku notyfikacji projektu u.g.h.
Skarżący opiera bowiem to twierdzenie na sprzężeniu normy sankcjonowanej (wyrażonej w art. 14 ust. 1 u.g.h.) oraz normy sankcjonującej (wyrażonej w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.). Taka relacja nie występuje natomiast między art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h.
W podsumowaniu WSA stwierdził, że uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji mimo niezasadności podniesionych w skardze zarzutów, uwzględniając regulację art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 p.p.s.a.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Dyrektor Izby Celnej w O., reprezentowany przez radcę prawnego.
Na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) ww. wyrokowi zarzucił:
- I. Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. przez:
- 1) błędną wykładnię art. 89 ust. 1 pkt 2 i art. 89 ust. 2 pkt 2 ugh. ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 z późn. zm.), zwanej dalej u.g.h., poprzez uznanie, że przepis ten został nieprawidłowo zakwalifikowany przez organ do deliktu popełnionego przez skarżącego;
- 2) błędną wykładnię art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. poprzez uznanie, że przepis ten powinien stanowić podstawę prawną nałożenia na skarżącego kary pieniężnej.
- II. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.:
- 1) w związku z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. poprzez uchylenie decyzji I i II instancji mimo nienaruszenia powyższego przepisu przez organy w trakcie prowadzonego postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ gdyby Sąd nie dokonał błędnej wykładni tego przepisu musiałby skargę oddalić, stosując przepis art. 151 p.p.s.a.;
- 2) w związku z art. 134 § 2 p.p.s.a. poprzez brak oceny, czy wydanie wyroku nie nastąpiło na niekorzyść skarżącego - czy kara nałożona na skarżącego na podstawie, art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h nie będzie wyższa niż kara nałożona na skarżącego na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie zarzutów postawionych w jej petitum.
Podnosząc powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, oraz zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego, według norm przepisanych Natomiast w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej stosownie do art. 206 p.p.s.a. - ograniczenie wysokości przyznania kosztów zastępstwa na rzecz skarżącego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej i nie dostrzegając przesłanek, o których mowa w art.183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga kasacyjna organu, choć zawiera trafne zarzuty nie może prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Dyrektor Izby Celnej w O. formułując zarzuty kasacyjne przeoczył bowiem, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylając decyzje organów obu instancji, jako niezgodne z prawem, miał na względzie dwie istotne wady tych rozstrzygnięć. Po pierwsze, WSA uznał, że podstawą nałożenia kary na K. M. może być art. 89 ust. 2 pkt 1 u.g.h. a nie jak przyjął organ – przepis art. 89 ust.1 pkt 2 u.g.h. w związku z art. 89 ust.2 pkt 2 u.g.h. To stanowisko Sądu I instancji jest oczywiście błędne, o czym będzie mowa dalej.
Po drugie, Sąd I instancji stwierdził, że na gruncie tej sprawy uznanie skarżącego K. M. za "urządzającego gry" w rozumieniu art. 89 u.g.h. jest, co najmniej przedwczesne. Według WSA, w tym zakresie organ powinien ponownie poczynić ustalenia weryfikując dowodowo, czy przedmiotem umowy najmu z [...] lutego 2013 r. był cel uznany przez organy (instalacja urządzeń do gier), a jeżeli tak, to czy skarżący decydował (a co najmniej współdecydował) o ich wykorzystaniu na wspomniany cel (v. str. 7-8 zaskarżonego wyroku). Ta druga kwestia podniesiona przez WSA w Olsztynie nie została objęta zarzutami skargi kasacyjnej, zatem Naczelny Sąd Administracyjny, z racji związania zarzutami wniesionego środka prawnego, nie może ocenić prawidłowości opisanego wyżej poglądu Sądu I instancji. Tym niemniej należy dostrzec, że w dniu 27 października 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznawał również inne skargi kasacyjne Dyrektora Izby Celnej w O. od wyroków (kasacyjnych) WSA w Olsztynie w sprawach dotyczących kar pieniężnych nałożonych na K. M. z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry (sprawy sygn. akt II GSK 1223/16; II GSK 160/16; II GSK 1222/16).
W sprawach tych zostało zaakceptowane stanowisko Sądu I instancji wyrażone w zaskarżonych wyrokach odnośnie do kwestii uznania K. M. za "urządzającego gry" w rozumieniu art. 89 u.g.h., przy uwzględnieniu treści analogicznych, jak w sprawie niniejszej, umów najmu. Jest przy tym oczywiste, że ponownie rozpoznając niniejszą sprawę organ będzie musiał powtórnie ocenić (przy uwzględnieniu na pozostałych okoliczności faktycznych tej sprawy), czy K. M. może być uznany za "urządzającego gry" w rozumieniu art. 89 u.g.h. Dla porządku należy dodać, że nie został podważony skargą kasacyjną pogląd Sądu I instancji (nota bene prawidłowy) o niezasadności argumentów strony podniesionych w skardze do WSA o bezskuteczności art. 89 ust.1 pkt 2 u.g.h. wobec braku notyfikacji projektu ustawy o grach hazardowych.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów podjął 16 maja 2016 r. uchwałę (II GPS 1/16), w której przesądził, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy.
Obowiązek respektowania przez sąd administracyjny przytoczonego stanowiska wynika z ogólnie wiążącej mocy uchwał (art. 269 § 1 p.p.s.a.), a Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w tej sprawie nie znajduje powodów do zainicjowania postępowania przed składem poszerzonym NSA w celu podjęcia uchwały o odmiennej treści.
Powracając do kwestii zarzutów podniesionych w rozpatrywanej aktualnie skardze kasacyjnej.
Jak już powiedziano, zarzuty te należy uznać za trafne, jednakże nie mogą one prowadzić do uwzględnienia skargi kasacyjnej. Uznając za wadliwe stanowisko Sądu I instancji, co do istnienia w realiach tej sprawy podstaw dla zastosowania art. 89 ust.1 pkt 1 u.g.h. a nie art. art. 89 ust.1 pkt 2 u.g.h. należy wskazać, że uregulowanie to penalizuje urządzanie gier hazardowych bez koncesji lub zezwolenia. Z kolei art. 89 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy przewiduje kary za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Ustawodawca postanowił przy tym w art. 4 ust. 2 u.g.h., że ilekroć w ustawie jest mowa o grach hazardowych, rozumie się przez to gry losowe, zakłady wzajemne i gry na automatach, o których mowa w art.
2. Z kolei według art. 6 ust. 1 tej ustawy, koncesji na prowadzenie kasyna wymaga działalność w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach. Stosownie zaś do art. 14 ust. 1 u.g.h., urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry. Całokształt przywołanych regulacji uzasadnia wniosek, że ustawodawca wprowadził odrębną regulację - mającą na celu sankcjonowanie nielegalnego urządzania jednego rodzaju gier hazardowych, a mianowicie gier na automatach w przypadku urządzania ich poza kasynem gry. Tak więc każdy podmiot urządzający gry na automatach poza kasynem gry podlega karze na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych.
Przyjęcie z powyższych powodów, że w tej sprawie nie mógł mieć zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. i przesądzenie, że w tym zakresie pogląd Sądu I instancji jest błędny, czyni bezprzedmiotową ocenę zarzutu kasacyjnego naruszenia art. 134 § 2 p.p.s.a. w zakresie, w jakim odnosi się do przepisu art. 89 ust.1 pkt 1 u.g.h. (pkt II.2 petitum skargi kasacyjnej). Wobec tego, że zastosowanie przepisu prawa materialnego może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji niewadliwego ustalenia stanu faktycznego sprawy, a jak już powiedziano, Dyrektor Izby Celnej nie zakwestionował stanowiska Sądu I instancji, że stan faktyczny sprawy w istotnym zakresie, bowiem w części dotyczącej ustalenia czy K. M. był "urządzającym gry" w rozumieniu art. 89 u.g.h., nie jest wyjaśniony w sposób niewątpliwy, czyni niezasadnym wniosek organu o uchylenie zaskarżonego wyroku.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. W sprawie nie orzeczono o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego, albowiem K. M., reprezentowany w postępowaniu przed NSA przez adwokata, nie złożył wniosku o zasądzenie kosztów postępowania (v. art. 204 pkt 2 w związku z art. 205 § 2, art. 209 i art. 210 § 1 p.p.s.a.).