Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 24 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1235/13

Uzasadnienie

I

Wyrokiem z dnia 20 marca 2013 r. o sygn. akt V SA/Wa 1562/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), oddalił skargę T. K. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Prezes ARiMR) z dnia [...] maja 2012 r. (nr [...]), utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] lutego 2012 r. (nr [...]), którą organ ten uchylił w całości swoją decyzję z dnia [...] lipca 2010 r. (nr [...]) o przyznaniu T. K. rekompensaty finansowej w wysokości [...] zł w ramach operacji 1.5.4 "Wcześniejsza emerytura" objętej Programem Operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013" oraz przyznał skarżącemu rekompensatę w wysokości [...] zł.

Sąd pierwszej instancji wskazał w swoim rozstrzygnięciu ustalenia faktyczne i stanowisko organów ARiMR orzekających w sprawie. Organy te stwierdziły, że decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR uwzględnił wniosek T. K. o dofinansowanie na realizację operacji "Wcześniejsze emerytury" w ramach środka 1.5 "Rekompensaty społeczno-gospodarcze w celu zarządzania krajową flotą rybacką" w ramach Programu Operacyjnego "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013", przyznając wnioskodawcy rekompensatę w wysokości [...] zł. W decyzji tej na wnioskodawcę nałożono zobowiązanie do realizacji wnioskowanej operacji zgodnie z obowiązującymi przepisami, m.in. poprzez trwałe zaprzestanie wykonywania zawodu rybaka oraz niekorzystanie z innej pomocy finansowej ze środków publicznych na realizację operacji określonej we wniosku o dofinansowanie.

Po uzyskaniu informacji o wyniku czynności przeprowadzonych przez Najwyższą Izbę Kontroli w związku z kontrolą realizacji Programu Operacyjnego "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013" w zakresie restrukturyzacji floty rybackiej i rozwoju obszarów zależnych od rybactwa, Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wszczął postępowanie w celu uchylenia decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. W toku tego postępowania T. K. wyjaśnił (pismo z dnia [...] czerwca 2011 r.), że w okresie od września do grudnia 2010 r. zdarzało mu się wypływać w rejs należącym do niego statkiem rybackim [...], ale tylko i wyłącznie w charakterze pasażera i armatora - w celu skontrolowania pracy zatrudnianej przez niego załogi. Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. organ I instancji uchylił swoją wcześniejszą decyzję o przyznaniu pomocy i przyznał rekompensatę za okres od dnia wpływu oświadczenia T. K. o zaprzestaniu wykonywania zawodu rybaka do dnia, kiedy (zdaniem organu) T. K. wrócił ponownie do zawodu.

W podstawie prawnej rozstrzygnięcia organ wskazał: art. 163 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej powoływanej jako "k.p.a."), § 22 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 czerwca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osią priorytetową 1 - Środki na rzecz dostosowania floty rybackiej, zawartą w programie operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013 (Dz. U. Nr 101, poz. 840 ze zm.; dalej powoływanego jako "rozporządzenie MRiRW z 26 czerwca 2009 r."), a także art. 9 pkt 4 lit. a) oraz art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz. U. Nr 72, poz. 619 ze zm.).

Po rozpatrzeniu odwołania strony, Prezes ARiMR decyzją z dnia [...] maja 2012 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy uznał, że powracając do wykonywania zawodu rybaka T. K. naruszył warunki uzyskania rekompensaty w ramach środka 1.5, dotyczącego utraty miejsca pracy na statku rybackim.

Sąd pierwszej instancji uznał, że organ administracji nie naruszył norm prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu, który mógłby skutkować uwzględnieniem skargi.

Za niezasadny uznał Sąd zarzut skargi o braku właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie do rozpoznania przedmiotowej sprawy. Powołując się na treść art. 14 ustawy o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego, art. 13 § 2 p.p.s.a. i art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. Nr 98, poz. 634 ze zm.), Sąd wskazał, że skoro przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Prezesa ARiMR, zaś ARiMR ma siedzibę w Warszawie, to właściwym miejscowo do rozpoznania skargi jest WSA w Warszawie.

Sąd - odwołując się do treści § 21 ust. 1 i § 22 ust. 3 rozporządzenia MRiRW z 26 czerwca 2009 r.- stwierdził, że pomoc w ramach rekompensat społeczno-gospodarczych na realizację operacji dotyczących wcześniejszych emerytur jest przyznawana w formie rekompensaty rybakowi, który m.in. trwale zaprzestał wykonywania zawodu rybaka, przy czym ARiMR wstrzymuje wypłatę rekompensaty i uchyla decyzję o przyznaniu pomocy, jeśli poweźmie informację, że osoba, której tę pomoc przyznano powróciła do wykonywania zawodu rybaka na statku rybackim. Sąd wyjaśnił również, że pojęcie "rybak" zostało zdefiniowane w art. 3 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 1198/2006 z dnia 27 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz. Urz. UE L 223 z dnia 15 sierpnia 2006 r., str. 1; dalej powoływanego jako "rozporządzenie nr 1198/2006"). Przepis ten określa, że rybak, to osoba, której zajęciem - uznanym przez państwo członkowskie - jest zawodowe rybactwo na pokładzie czynnego statku rybackiego.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, nie zasługiwała na uwzględnienie argumentacja skarżącego, że faktycznie nie powrócił on do zawodu rybaka, a jego udział w stwierdzonych rejsach połowowych jednostką rybacką [...] (której jest właścicielem i armatorem) zawsze miał charakter kontrolny wobec załogi, zaś on sam nie wykonywał wówczas czynności związanych z zawodem rybaka. Zdaniem Sądu, mając na uwadze całokształt ustalonych okoliczności organ miał prawo uznać, że dokumentem potwierdzającym rzeczywiste wykonywanie zawodu rybaka na statku rybackim było zaświadczenie z dnia [...] marca 2010 r. wydane przez ZUS potwierdzające, że skarżący opłacał składki za siebie na ubezpieczenie społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w okresie: 01.04. - 31.12.1998 r. oraz 01.01.1999 r. - 30.09.2004 r. oraz na Fundusz Ubezpieczeń Zdrowotnych od 01.10.2004 r. do nadal.

Sąd uznał, że w przypadku armatorów pracujących na statkach rybackich dokumentami pozwalającymi na potwierdzenie faktycznego wykonywania zawodu rybaka są: zaświadczenie wydane przez właściwą instytucję ubezpieczeń społecznych o opłacaniu składek na ubezpieczenie społeczne wraz z zaświadczeniem potwierdzającym prowadzenie działalności gospodarczej oraz wyciągiem z pływania, które powinny być rozpatrywane łącznie i powinny potwierdzać wykonywanie zawodu rybaka na statku rybackim. Sąd stwierdził przy tym, że w wyciągach z pływania otrzymanych przy piśmie Morskiego Oddziału Straży Granicznej w [...] z dnia [...] października 2011 r. wskazano, że skarżący wielokrotnie zamustrowany był na statku rybackim [...].

Zdaniem Sądu pierwszej instancji, skoro rybakiem jest osoba aktywnie wykonująca zawód rybaka na statku rybackim, to mając na względzie doświadczenie zawodowe skarżącego określone w wyciągu z pływania i zestawiając te okoliczności z dokumentami zebranymi w sprawie - w pełni uzasadnione było uznanie przez organ, że skarżący powrócił do wykonywania zawodu rybaka. Tym samym T. K. naruszył warunki uzyskania rekompensaty w ramach przedmiotowego środka.

Sąd stwierdził ponadto, że definicji "rybaka" przyjętej w rozporządzeniach unijnych nie można stosować wybiórczo. Z tego względu za nieprawidłowe uznał Sąd powoływanie się przez skarżącego w tym zakresie na regulacje ustawy z dnia 18 września 2001 r. Kodeks morski (tekst jednolity: Dz. U. z 2009 r. Nr 217, poz. 1689 ze zm.), która reguluje stosunki prawne związane z żeglugą morską.

II

Skargę kasacyjną od wyroku Sądu pierwszej instancji złożył T. K., reprezentowany przez adwokata B. K. Zaskarżył to orzeczenie w całości. Wniósł o uznanie zaskarżonego wyroku za "wyrok nieistniejący" - nie podpisany, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku przez jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie wedle właściwości rzeczowej i miejscowej, a także o rozstrzygnięcie o kosztach postępowania, w tym również z tytułu zastępstwa adwokackiego za dwie instancje.

Wnoszący skargę kasacyjną zarzucił zaskarżonemu wyrokowi:

1. 1) "naruszenie cywilnego prawa materialnego morskiego art. 75 k.m. w związku z art. 59 § 1 pkt 3 k.m. w powiązaniu z art. 1, art. 4 i art. 5 i związkowe ustawy z dnia 19 lutego 2004 r. o rybołówstwie (Dz. U. z 2004 r. Nr 62, poz. 574 ze zm.) przez to, że Skarżący jako właściciel statku rybackiego o statusie armatora, wykonywał i wykonuje rybołówstwo i obrotem produktami rybołówstwa, a nie jest i nie był rybakiem zatrudnionym na własnościowym kutrze rybackim [...] jako przedsiębiorca w porcie [...], co wyklucza stosowanie prawa o uchyleniu decyzji o przyznaniu pomocy finansowej Skarżącemu ze środków unijnych w przedmiotowej sprawie ujętej w zaskarżonym wyroku",
2. 2) "naruszenie przepisów postępowania art. 13 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. i art. 45 Konstytucji przez to, że do rozpoznania sprawy jest WSA w Szczecinie, gdyż działalność została zaskarżona przez organ administracji publicznej na obszarze właściwości WSA w Szczecinie - Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...], pominięty w zaskarżonym wyroku",
3. 3) "naruszenie sentencji z art. 138 p.p.s.a. przez błędne podanie przedmiotu zaskarżenia, skoro zaskarżona była przez Skarżącego decyzja organu I instancji i II instancji, a sentencja wyroku dotyczy przedmiotu zaskarżenia PARi MR bez podania siedziby i nie wiadomo jakiej dotyczy decyzji, skoro są dwie decyzje i oznacza w skutkach prawnych, że decyzja organu I instancji jest pominięta; nadto sentencja wyroku nie ma rozstrzygnięcia w zapisie także: <>, bez treści decyzji organu II instancji i jest także pominięta",
4. 4) "naruszenie art. 137 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 141 § 2 p.p.s.a. i art. 143 p.p.s.a. przez to, że Skarżącemu doręczono nie podpisany wyrok w sentencji i w uzasadnieniu i nie doręczono wyroku z uzasadnieniem, lecz odpis wyroku z uzasadnieniem, a który to wyrok jest <> odpowiednio do art. 324 § 3 k.p.c., art. 330 § 1 k.p.c., art. 331 k.p.c. (vide: komentarze K.p.c.)".

W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej stwierdził w szczególności, że "sentencja zaskarżonego wyroku nie odpowiada warunkom ustawy - art. 138 p.p.s.a., gdyż nie zawiera ustawowego przedmiotu zaskarżenia oraz rozstrzygnięcia sądu, skoro Skarżący zaskarżył decyzje organów I instancji i II instancji, a w sentencji nie wiadomo jakich instancji i brak jest rozstrzygnięcia dotyczącego decyzji organów dwóch instancji z kolejnymi zarzutami, że właściwy jest rzeczowo i miejscowo WSA w Szczecinie z mocy art. 13 § 2 p.p.s.a.". Adwokat dodał, że "także sentencja wyroku jest sprzeczna z uzasadnieniem wyroku w związku z tym, że wyrok sentencji brzmi: <>, a uzasadnienie dotyczy wniosku Skarżącego zrealizowanego programu: <> (s. 1 uzasadnienia wyroku)". Z uwagi na to pełnomocnik stwierdził, że "sentencja wyklucza uzasadnienie, które nie mają związku ani faktycznego ze sprawą ani prawnego (vide: rozstrzygnięcie w sentencji i w uzasadnieniu na s. 1), a taki wyrok nie może się utrzymać, bo sam w sobie stanowi sprzeczność wewnętrzną wykluczającą się wzajemnie, a tutaj chodzi o pieniądze".

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes ARiMR wniósł o oddalenie środka odwoławczego T. K. III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Na wstępie rozważań wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują.

Sposób sformułowania części zarzutów skargi kasacyjnej czyni koniecznym przypomnienie reguł prawnych sporządzania tego rodzaju środka odwoławczego. Wskazać zatem należy, że skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem prawnym. Może zostać oparta na podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a., to jest naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i/lub naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych ma zasadnicze znaczenie dla rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny. Jak to już zaznaczono na wstępie, Sąd ten rozpoznaje sprawę w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, zaś z urzędu bierze pod rozwagę wyłącznie przesłanki, które mogłyby wskazywać na nieważność postępowania sądowego (zob. art. 183 § 1 p.p.s.a.).

Aby zagwarantować właściwe wypełnienie wspomnianych, sformalizowanych wymogów skargi kasacyjnej (a przez to skuteczną realizację prawa do sądu), ustawodawca powierzył sporządzanie tego środka odwoławczego osobom posiadającym uprawnienia adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego, rzecznika patentowego, a więc podmiotom, których wykształcenie i doświadczenie zawodowe powinny dawać gwarancję profesjonalnego wywiązania się z przyjętego obowiązku sporządzenia skargi kasacyjnej.

Zarzuty rozpoznawanej obecnie skargi kasacyjnej zostały sformułowane nieprawidłowo (zarzut nr 1) albo w sposób niejasny (zarzuty nr 2, 3 i 4), przy czym wszystkie one są całkowicie bezzasadne.

Analizując sposób sformułowania zarzutu naruszenia art. 13 § 2 w zw. z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. i art. 45 Konstytucji RP, Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że autorowi skargi kasacyjnej chodziło o zakwestionowanie właściwości miejscowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie do rozpoznania niniejszej sprawy, gdyż zdaniem strony właściwym miejscowo jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie. Takie stanowisko strony wnoszącej skargę kasacyjną jest nietrafne. Zgodnie z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. Z przepisu tego wynika, że jednym z elementów prawa do sądu jest to, by sprawę rozpoznał sąd właściwy, w tym właściwy miejscowo. W przypadku sądów administracyjnych podstawowa zasada ustalania właściwości miejscowej wynika z treści art. 13 § 2 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi była decyzja Prezesa ARiMR z dnia [...] maja 2012 r., która utrzymała w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...]. Wbrew sugestiom autora skargi kasacyjnej, w przypadku skargi wniesionej na decyzję dla ustalenia właściwości miejscowej sądu administracyjnego znaczenie ma siedziba organu, który wydał decyzję ostateczną a nie siedziba organu I instancji. Zatem skoro w niniejszej sprawie decyzję ostateczną wydał Prezes ARiMR, a Agencja ma siedzibę w Warszawie (co wynika z art. 2 ust. 2 ustawy o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa), to właściwym miejscowo do rozpoznania skargi był Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, bowiem zgodnie z § 1 pkt 13 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652 ze zm.) to właśnie ten Sąd jest właściwy dla obszaru województwa mazowieckiego.

Jedynie na marginesie Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że niezrozumiałe jest wskazanie w omawianym zarzucie jako naruszonego przepisu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Przepis ten określa jedną z podstaw, na jakich można oprzeć skargę kasacyjną, a zatem nie może zostać naruszony przez wojewódzki sąd administracyjny.

Kompletnie bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 137 § 4 w zw. z art. 141 § 2 i art. 143 p.p.s.a. poprzez doręczenie skarżącemu odpisu wyroku z uzasadnieniem zamiast - jak zdaje się sugerować autor skargi kasacyjnej - oryginału tegoż wyroku z uzasadnieniem, co w konsekwencji miało świadczyć, że zaskarżony wyrok jest "wyrokiem nieistniejącym" z uwagi na treść art. 324 § 3, art. 330 § 1 i art. 331 ustawy z dnia 17 listopada 1962 r. Kodeks postępowania cywilnego (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 101 ze zm.; dalej powoływanej jako "k.p.c."). Przede wszystkim należy podkreślić, że postępowanie sądowoadministracyjne zostało uregulowane w przepisach ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi a nie w kodeksie postępowania cywilnego, który - zgodnie z jego art. 1 - normuje postępowanie sądowe w sprawach ze stosunków z zakresu prawa cywilnego, rodzinnego i opiekuńczego oraz prawa pracy, jak również w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych oraz w innych sprawach, do których przepisy tego Kodeksu stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy cywilne).

Przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odsyłają do odpowiedniego stosowania niektórych przepisów k.p.c. wyłącznie w zakresie przeprowadzenia postępowania dowodowego, o jakim mowa w art. 106 § 3 i art. 296 § 1 p.p.s.a., a także do postępowania w zakresie obrotu zagranicznego (por. art. 300 p.p.s.a.). Z tego względu zarzut naruszenia wskazanych wyżej przepisów k.p.c. jest całkowicie nieuprawniony, bowiem przepisy te nie mogły być w sprawie zastosowane.

Bezpodstawne jest również zarzucanie Sądowi pierwszej instancji, że doręczył stronie wyrok z uzasadnieniem, na których nie było podpisów sędziów zasiadających w składzie orzekającym. Przede wszystkim należy zauważyć, że przywołane w omawianym zarzucie przepisy p.p.s.a. nie odnoszą się do kwestii doręczania orzeczeń. Przepis art. 137 § 4 p.p.s.a. stanowi bowiem, że sentencję wyroku podpisuje cały skład sądu. Natomiast zgodnie z art. 141 § 2 p.p.s.a. w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku; uzasadnienie wyroku sporządza się w terminie czternastu dni od dnia zgłoszenia wniosku. Zaś art. 143 p.p.s.a. określa, że uzasadnienie wyroku podpisują sędziowie, którzy brali udział w jego wydaniu, a jeżeli którykolwiek z sędziów nie może podpisać uzasadnienia, przewodniczący lub inny sędzia składu orzekającego zaznacza na wyroku przyczynę braku podpisu.

Z akt sądowych niniejszej sprawy wyraźnie wynika, że zarówno sentencja zaskarżonego wyroku, jak i sporządzone na wniosek skarżącego uzasadnienie tego orzeczenia - zostały podpisane przez wszystkich członków składu orzekającego Sądu pierwszej instancji. Brak tych podpisów na egzemplarzu, który doręczono pełnomocnikowi skarżącego wynika z tego, że zgodnie z jasną treścią art. 75 p.p.s.a. (która powinna być znana pełnomocnikowi strony, legitymującemu się tytułem zawodowym adwokata) pisma w postępowaniu sądowym i orzeczenia doręcza się w odpisach.

Autor skargi kasacyjnej zarzucił także naruszenie art. 138 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sentencja wyroku powinna zawierać: oznaczenie sądu, imiona i nazwiska sędziów, protokolanta oraz prokuratora, jeżeli brał udział w sprawie, datę i miejsce rozpoznania sprawy i wydania wyroku, imię i nazwisko lub nazwę skarżącego, przedmiot zaskarżenia oraz rozstrzygnięcie sądu. Z analizy sposobu sformułowania omawianego zarzutu wynika, że autor skargi kasacyjnej upatruje naruszenia tego przepisu w błędnym - zdaniem strony - określeniu przez Sąd pierwszej instancji przedmiotu zaskarżenia, to jest niewskazaniu w komparycji wyroku również decyzji organu I instancji. Zarzut ten jest bezzasadny. W zaskarżonym wyroku został wskazany przedmiot zaskarżenia, to jest będąca przedmiotem skargi decyzja Prezesa ARiMR. W komparycji wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał również datę i numer zaskarżonego aktu administracyjnego oraz ogólny przedmiot sprawy administracyjnej, w jakiej ta decyzja została wydana.

Taki sposób określenia przedmiotu zaskarżenia w pełni odpowiada wymogowi wynikającemu z art. 138 p.p.s.a. Jedynie na marginesie Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że skuteczność zarzutów formułowanych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. uzależniona jest od tego, czy określone naruszenie przepisów postępowania, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zaś w omawianym zarzucie autor skargi kasacyjnej nie przedstawił argumentów, które wskazywałyby, że zarzucane naruszenie przepisu postępowania taki istotny wpływ na wynik sprawy miało.

Nieusprawiedliwiony jest również zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 75 w zw. z art. 59 § 1 pkt 3 kodeksu morskiego w związku z art. 1, art. 4 i art. 5 ustawy o rybołówstwie, które miało polegać na przyjęciu, że skarżący wykonywał i wykonuje rybołówstwo, podczas gdy nie jest i nie był rybakiem zatrudnionym na kutrze [...], lecz armatorem. Sposób sformułowania zarzutu wskazuje, że autor skargi kasacyjnej próbuje za jego pomocą zakwestionować ustalenia faktyczne poczynione w postępowaniu administracyjnym, które zostały przez Sąd pierwszej instancji uznane za ustalone i ocenione w sposób nie naruszający prawa. Taka konstrukcja zarzutu jest nieprawidłowa, bowiem aby skutecznie zakwestionować stan faktyczny, jaki był podstawą wyrokowania, niezbędne jest wskazanie (jako naruszonych) przepisów postępowania sądowoadministracyjnego w powiązaniu z odpowiednimi przepisami postępowania administracyjnego, określającymi reguły dokonywania ustaleń faktycznych w sprawie i ich oceny.

Tymczasem w omawianym zarzucie autor skargi kasacyjnej wskazał wyłącznie przepisy prawa materialnego, w dodatku takie, które nie stanowiły podstawy prawnej rozstrzygnięć organów administracji kontrolowanych w przedmiotowym postępowaniu sądowym.

Ze wskazanych powodów uznał wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwione i z tego względu, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

PG