Uzasadnienie
Objętym skargą kasacyjną postanowieniem z dnia 14 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę Związku Komunalnego Gmin [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2013 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o przewozie osób.
Sąd I instancji w uzasadnieniu poddał, że zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło decyzję skarżącego Związku z dnia [...] czerwca 2013 r., którą nałożono na przewoźnika J. K. karę pieniężną za naruszenie przepisów ustawy z dnia 16 grudnia 2011 r. o publicznym transporcie drogowym (Dz. U. Nr 5, poz. 13 ze zm.). SKO umorzyło jednocześnie postępowanie w pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia SKO wskazało, że w sprawie brak było elementu materialnego charakterystycznego dla stosunku administracyjnego z powodu braku umowy pomiędzy ukaranym przewoźnikiem a Związkiem o świadczenie usług publicznego transportu zbiorowego.
W skardze na tę decyzję Związek poniósł, że posiada interes prawny w zaskarżeniu decyzji SKO z racji realizowania zadania publicznego polegającego na określaniu w stosunku do jakich przewoźników zastosowanie mają przepisy ustawy o publicznym transporcie drogowym.
Sąd I instancji odrzucając skargę stwierdził, że Związek Komunalny Gmin [...] nie posiadał w sprawie interesu prawnego i legitymacji procesowej w rozumieniu art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), albowiem charakter w jakim Związek działa wydając decyzję z dnia [...] czerwca 2013 r., a więc władztwa administracyjnego, wyłączało możliwość wniesienia przez niego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2013 r.
Skargą kasacyjną Związek Komunalny Gmin [...] zaskarżył w całości postanowienie Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 50 p.p.s.a. poprzez nietrafne zastosowanie tychże przepisów i odrzucenie skargi, w sytuacji gdy Związek Komunalny Gmin [...] posiada interes prawny we wniesieniu skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2013 r. o umorzeniu postępowania pierwszej instancji.
Podnosząc ten zarzut kasator wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania włącznie z orzeczeniem o kosztach postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Interes prawny do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, w sprawie administracyjnej zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], Związek Komunalny Gmin [...] upatruje w tych przepisach ustawy o publicznym transporcie drogowym, które przyznają uprawnienia do organizowania publicznego transportu zbiorowego. Z przepisów tych skarżący Związek wywodzi jednocześnie, że nie posiada przymiotu organu administracji kompetentnego do wydawania decyzji administracyjnych.
Stanowisko to w świetle materiału dowodowego spawy oraz przepisów, na podstawie których skarżący kasacyjnie organ wydał uchyloną decyzję z dnia [...] czerwca 2013 r. jest nieprawidłowe. Podstawą prawną decyzji nakładającej na przewoźnika karę pieniężną był art. 61 ust. 1 pkt 3 i ust. 4 ustawy o publicznym transporcie drogowym. Przepis ten w ustępie 1 punkcie 3 określa, że operator lub przewoźnik, który nie przekazał organizatorowi w określonym w tym przepisie terminie informacji o liczbie i sposobie załatwienia skarg i reklamacji składanych przez pasażerów (...) oraz informacji o liczbie i wysokości przyznanych odszkodowań podlega karze w wysokości 1.000 złotych. Ustęp 4 omawianego przepisu stanowi natomiast, że kary pieniężne, o których mowa w ust. 1 – 3 nakłada, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy organizator. Prawidłowo zatem Sąd I instancji ocenił, że Związek działał w ramach przyznanego mu ustawą o publicznym transporcie drogowym władztwa administracyjnego.
Niewątpliwe bowiem nałożenie kary w oparciu o powołany art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy ma charakter władczy, jednostronny w stosunku do podmiotu, na który kara ta miała być nałożona oraz nakłada na niego obowiązek związany z wymierzoną karą.
Zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawniony do wniesienia skargi jest każdy, kto ma interes prawny. Związek Komunalny Gmin [...] takiego interesu nie ma. Skoro bowiem powierzono mu na mocy ustawy o publicznym transporcie drogowym właściwość do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, to wyłączona jest możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania sądowoadministracyjnego. Odmienny sposób rozumienia interesu prawnego, w szczególności prezentowany przez Związek w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, prowadziłby do niedopuszczalnej sytuacji, w której ten sam podmiot – skarżący – występowałby jako organ administracji wykonujący swoje władztwo administracyjne, po czym w przypadku korzystnego dla kwestionującej jej decyzję strony rozstrzygnięcia organu wyższego stopnia domagałby się ochrony przed działaniami tego organu, w niniejszej sprawie Samorządowego Kolegium Odwoławczego.
Prawidłowo wobec powyższego Sąd I instancji stwierdził, że wnoszący skargę Związek nie posiadał legitymacji procesowej do zainicjowania postępowania przed sądem administracyjnym wobec braku interesu prawnego. Czyni to niezasadnym zarzut skargi kasacyjnej nietrafnego zastosowania art. 50 p.p.s.a. oraz art. 58 § 1 pkt 6 tej ustawy, na mocy którego Sąd jest zobligowany do odrzucenia skargi, której wniesienie jest z innych przyczyn niedopuszczalne.
Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 i art. 182 § 1 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.