Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 3 września 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 238/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2014 r. w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej, uchylił zaskarżoną decyzję.
Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że w dniu [...] marca 2014 r. o godzinie [...] urządzenie kontrolne (bramownica) o nr identyfikacyjnym [...], zainstalowane w pasie drogowym odcinka drogi krajowej nr [...] R. (skrzyżowanie z drogą krajową nr [...]) węzeł [...] - wyszczególnionym w zał. nr 2 pkt 10 lit. a do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1263 ze zm.) - zarejestrowało przejazd pojazdu samochodowego o numerze rejestracyjnym [...] poruszającego się wraz z przyczepą o numerze rejestracyjnym [...]. W wyniku dokonanej kontroli stacjonarnej stwierdzono, że we wskazanym pojeździe nie znajduje się urządzenie pokładowe viaBox służące do uiszczania opłat elektronicznych, a ponadto pojazd ten nie został zarejestrowany w krajowym systemie elektronicznego poboru opłat.
Na podstawie danych z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców ustalono, że dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego zespołu pojazdów wynosiła 3650 kg, w tym pojazdu samochodowego – 2900 kg, zaś przyczepy – 750 kg. Organ prowadzący postępowanie ustalił również, że w dniu [...] marca 2014 r. o godzinie [...] kontrolowanym pojazdem samochodowym kierował J. G. Mając na względzie powyższe okoliczności stwierdzono, że kierujący – J. G. - w dniu [...] marca 2014 r. nie uiścił opłaty za przejazd opisanym zespołem pojazdów po płatnym odcinku drogi krajowej nr [...], o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 260 ze zm.; dalej: u.d.p.). Konsekwencją tego - stosownie do treści art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. - było nałożenie przez GITD na kierującego pojazdem kary pieniężnej w wysokości 3.000 zł decyzją z dnia [...] października 2014 r.
Na podstawie pisma Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad (Oddział w Gdańsku) z dnia [...] czerwca 2014 r. organ ustalił że w dniu [...] marca 2014 r. na odcinku drogi krajowej nr [...] R. (skrzyżowanie z drogą krajową nr [...]) - węzeł [...], istniało oznakowanie tabliczkami T-34. Znaki informujące o konieczności uiszczania opłaty elektronicznej były umieszczone prawidłowo. Ponadto, wskazane w piśmie zarządcy drogi przeprowadzone kontrole ustawienia tabliczek T-34 nie wykazały w tym zakresie nieprawidłowości.
GITD po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Strona wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Sąd I instancji uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w sprawie na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wskazał, że skarga jest usprawiedliwiona, albowiem organ w sposób niedostateczny wywiązał się z obowiązku wszechstronnego i pełnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, czym naruszył przepisy postępowania, tj. art. 7, 8, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym istotnie rzutować na treść rozstrzygnięcia.
Sąd zwrócił uwagę, że skarżący konsekwentnie podnosił, że nie naruszył prawa w sposób świadomy. Jednocześnie nie negował samego faktu poruszania się po drodze objętej obowiązkiem uiszczania opłat elektronicznych mimo niewypełnienia tego obowiązku. Tego rodzaju argumentacja czyniła, zdaniem WSA, koniecznym zbadanie, czy skarżący miał zapewnioną realną możliwość wypełnienia nałożonego na niego obowiązku.
Z wyroku NSA z dnia 21 sierpnia 2013 r., sygn. akt II GSK 1467/12, Sąd I instancji wywiódł, że umieszczona pod znakiem drogowym tabliczka T-34 konkretyzuje obowiązek uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd odcinkiem drogi publicznej tak oznaczonym. Brak odpowiedniej informacji o płatnym odcinki drogi, uniemożliwia użytkownikowi drogi zorientowanie się, na jakiej drodze znajduje się i dokonania odpowiedniego wyboru pomiędzy drogą płatną, a alternatywną drogą bezpłatną. Korzystającego w takiej sytuacji z drogi płatnej, nieoznaczonej tabliczką T-34, nie można obciążać odpowiedzialnością za nieuiszczenie opłaty i wymierzać karę pieniężną. Zgodnie z regułami wynikającymi z art. 2 Konstytucji, warunkiem zastosowania sankcji administracyjnej z art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. jest doprowadzenie do stanu zgodnego z zasadami państwa prawa poprzez odpowiednie oznakowanie drogi tak, aby korzystający z dróg publicznych mieli świadomość ciążącego na nich obowiązku.
Sąd rozpoznający sprawę podzielił rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawarte w cytowanym wyżej wyroku.
Formułując wskazania co do toczącego się na nowo postępowania administracyjnego, Sąd wskazał, że rolą organu będzie zbadanie, czy skarżący miał możliwość zjazdu z drogi, którą się poruszał, po dostrzeżeniu znaku informacyjnego T-34, a przed wjazdem na drogę płatną. Gdyby bowiem z ustaleń faktycznych wynikało, że po uzyskaniu informacji zawartej w znaku T-34 brak było zjazdu, to należy przyjąć, że skarżący nie miał już wówczas możliwości zachowania zgodnego z prawem.
Jeżeli bowiem znak T-34 konkretyzuje obowiązek uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd odcinkiem drogi publicznej tak oznaczonym, to należy konsekwentnie przyjąć, że niezbędne jest takie usytuowanie znaku, aby możliwe było wypełnienie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej przez podmiot do tego zobowiązany. Nie sposób bowiem uznać za prawidłowe takie rozumienie znaczenia tego znaku, aby sam fakt umieszczenia go zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 czerwca 2011 r., nawet bez zapewnienia użytkownikom dróg publicznych zjazdu na drogę bezpłatną, czyli w wypadku braku urządzenia viaBox - jedynego możliwego zachowania zgodnego z prawem - stanowił wystarczającą podstawę nałożenia kary pieniężnej za brak opłaty elektronicznej.
Podsumowując WSA stwierdził, że organ - wobec twierdzenia skarżącego o nieświadomości bezprawności jego zachowania - winien w sposób jednoznaczny wyjaśnić, czy w realiach przejazdu skarżący mógł zadośćuczynić spoczywającemu na nim obowiązkowi, który w stosunku do niego powstał wraz z pojawieniem się na drodze znaku T-34.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł GITD. Orzeczenie zaskarżył w całości, zarzucając mu naruszenie:
- 1) prawa materialnego, a to art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p., przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że warunkiem zastosowania sankcji administracyjnej za nieuiszczenie opłaty elektronicznej jest ustawienie znaku drogowego, podczas gdy z treści przepisu art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. taki warunek nie wynika i nie da się tego warunku wywieść również z art. 2 Konstytucji RP;
- 2) prawa materialnego, a to art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p., poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że warunkiem zastosowania sankcji administracyjnej z art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. jest doprowadzenie do stanu zgodnego z zasadami państwa prawa poprzez odpowiednie oznakowanie drogi tak, aby korzystający z dróg publicznych mieli świadomość ciążącego na nich obowiązku, podczas gdy taka interpretacja art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. uzależniająca obowiązek uiszczenia opłaty elektronicznej od ustawienia znaku drogowego narusza językową wykładnię obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej wynikającego z art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p., albowiem obowiązek uiszczenia opłaty elektronicznej wynika z przepisów powszechnie obowiązujących, w tym z przepisów rozporządzenia wydanego na podstawie delegacji ustawowej art. 13ha ust. 6 u.d.p.;
- 3) prawa materialnego, a to § 65 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 170, poz. 1393 ze zm.), przez jego błędną wykładnię przejawiającą się w uznaniu, że znak T-34 konkretyzuje obowiązek uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd odcinkiem drogi publicznej, podczas gdy obowiązek wnoszenia opłaty elektronicznej wynika wprost z przepisu art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., a drogi objęte tym obowiązkiem zostały wymienione w rozporządzeniu wydanym na podstawie delegacji ustawowej art. 13ha ust. 6 u.d.p.;
- 4) prawa materialnego, a to § 65 ust. 1 i 3 rozporządzenia w sprawie znaków i sygnałów drogowych, przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że warunkiem zastosowania sankcji administracyjnej za nieuiszczenie opłaty elektronicznej z art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. jest ustawienie znaku drogowego z tabliczką T-34, który zdaniem Sądu I instancji zawiera w sobie element zakazu poruszania się bez uiszczenia opłaty elektronicznej lub zobowiązania się do takiego zachowania podczas gdy z treści art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. taki warunek nie wynika, a ponadto ten rodzaj znaku drogowego nie zawiera w sobie elementu zakazu lub zobowiązania do określonego zachowania;
- 5) prawa materialnego, a to § 1 pkt 1 w zw. z zał. nr 1 w części 6.3.7.8 oraz 63.1.9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz. U. Nr 220, poz. 2181 ze zm.) poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że warunkiem zastosowania sankcji administracyjnej za nieuiszczenie opłaty elektronicznej z art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. jest takie usytuowanie znaku T-34, aby możliwe było wypełnienie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej przez podmiot do tego zobowiązany, podczas gdy miejsce usytuowania znaku T-34 wynika z treści zał. nr 1, części 6.3.7.8 oraz 63.1.9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r., a treść ta nie dopuszcza usytuowania znaków T-34 w sposób inny niż tam wskazany, w szczególności przed wjazdem na odcinek drogi krajowej objęty obowiązkiem wnoszenia opłaty elektronicznej;
- 6) przepisów postępowania, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej: k.p.a.), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przejawiające się w bezpodstawnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że organ w sposób niedostateczny wywiązał się z obowiązku wszechstronnego i pełnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, w szczególności nie zbadał, czy skarżący miał możliwość zjazdu z drogi, którą się poruszał, po dostrzeżeniu znaku T-34, a przed wjazdem na drogę płatną, co w ocenie Sądu ma kluczowe znaczenie dla istnienia możliwości zachowania zgodnego z prawem przez skarżącego, podczas gdy organ ustalił wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy elementy stanu faktycznego, w szczególności okoliczność istnienia na drodze krajowej nr [...] znaków T-34, jak również dokonał oceny stanu faktycznego sprawy wskazując, że miernikiem oceny powstania obowiązku wniesienia opłaty elektronicznej za przejazd po drogach krajowych jest jedynie dopuszczalna masa całkowita pojazdu lub zespołu pojazdów, a brak wiedzy kierującego pojazdem o istnieniu obowiązku wnoszenia opłaty elektronicznej oraz incydentalny charakter wykonywanego przejazdu po drodze objętej obowiązkiem wnoszenia opłaty elektronicznej, nie są okolicznościami wyłączającymi odpowiedzialność kierującego za nieuiszczenie opłaty elektronicznej, jak również bez znaczenia dla istoty naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej jest okoliczność istnienia możliwości dokonania zjazdu z drogi płatnej przez kierującego, po powzięciu przez niego informacji zawartej w znaku T-34, bowiem obowiązek uiszczenia opłaty elektronicznej powstaje z chwilą rozpoczęcia korzystania z drogi objętej tym obowiązkiem.
Wobec powyższego autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki zostały kompleksowo wymienione w § 2 powołanego artykułu. Z uwagi na fakt, że w niniejszej sprawie nie występuje jednak żadna z wad, która mogłaby stanowić o nieważności postępowania sądowego prowadzonego przez WSA w Warszawie, kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku sprowadza się do oceny, czy narusza on przepisy wskazane zarzutach postawionych Sądowi I instancji.
Na wstępie należy wskazać, że zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną ich wykładnię a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie - tożsame z tymi jakie postawiono Sądowi I instancji w rozpoznawanej sprawie - były już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w całej rozciągłości popiera stanowisko, co do wykładni przepisów prawa materialnego - objętych podstawami skargi kasacyjnej - wyrażone w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 28 września 2017 r. sygn. akt II GSK 3587/15.
I tak, w myśl art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., korzystający z dróg publicznych obowiązani są do ponoszenia opłaty elektronicznej za przejazdy pojazdów samochodowych (w tym zespołu pojazdów o DMC powyżej 3,5 tony) po drogach krajowych lub ich odcinkach. Stosownie zaś do art. 13ha ust. 1 powołanej ustawy, opłata, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, zwana dalej "opłatą elektroniczną", jest pobierana za przejazd po drogach krajowych lub ich odcinkach, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust.
6. Z kolei według art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p., za przejazd po drodze krajowej kierującemu pojazdem samochodowym, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, za który pobiera się opłatę elektroniczną, bez uiszczenia tej opłaty - wymierza się karę pieniężną w wysokości 3.000 zł.
Zgodzić należy się z tym, że w świetle literalnego brzmienia przytoczonych przepisów, w szczególności zgodnie z treścią art. 13k ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy, warunkiem wymierzenia na jego podstawie kary pieniężnej, jest nieuiszczenie przewidzianej prawem opłaty elektronicznej.
Skoro jednak obowiązkiem sądów jest interpretowanie przepisów ustaw, to znaczy, że nie mogą one poprzestawać tylko na dosłownym odczytaniu ich treści, gdyż zobowiązane są do nadania im takiego znaczenia, aby rezultat wykładni był zgodny z zasadami przewidzianymi w Konstytucji (por. postanowienie SN z dnia 13 stycznia 2016 r., sygn. akt V CSK 455/15, publ. LEX nr 1994408).
Należy zatem zaakceptować stanowisko wyrażane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że zgodnie z regułami wynikającymi z art. 2 Konstytucji RP warunkiem zastosowania sankcji administracyjnej z art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. jest doprowadzenie do stanu zgodnego z zasadami państwa prawa poprzez odpowiednie oznakowanie drogi, tak aby korzystający z dróg publicznych mieli świadomość ciążącego na nich obowiązku.
Skład orzekający NSA w tej sprawie także przychyla się do prezentowanego w judykaturze poglądu, że znaczenie normy zawartej w art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. - wbrew wywodom skargi kasacyjnej - powinno być odczytywane w łączności z innymi przepisami i celami, jakie ustawodawca chciał osiągnąć określoną regulacją prawną. Zasadnie więc Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyrokach z 20 września 2017r., sygn. akt II GSK 3635/15 i z 9 listopada 2017 r., sygn. akt II GSK 439/16 stwierdził, zgodnie z wcześniejszymi wypowiedziami tego Sądu, że co prawda podstawowym źródłem obowiązywania zasad ruchu drogowego są przepisy prawa powszechnie obowiązującego, jednak nie jest to źródło wyłączne. Ruch drogowy ma charakter specyficzny przede wszystkim ze względu na konieczność podejmowania przez kierującego odpowiednio wczesnych i szybkich decyzji co do zachowania się na drodze w zmieniających się warunkach organizacji ruchu.
Wymaga to niewątpliwie jasnych, dostępnych bezpośrednio na drodze informacji o obowiązujących w danym miejscu prawach i obowiązkach kierującego. Stąd poza przepisami prawa, przewidującymi również obowiązek właściwego oznakowania dróg, stosuje się znaki drogowe. Znaki drogowe stanowią niezbędną konkretyzację i przeniesienie bezpośrednio na drogę zasad i norm ruchu drogowego określonych w prawie powszechnie obowiązującym. Same regulacje nie są w tym zakresie wystarczające, jako że kierujący z różnych powodów może nie być w stanie przyporządkować, będąc w ruchu, treści przepisu prawnego do terenu (drogi), którą przejeżdża, wyłącznie na podstawie tekstu prawnego. Dlatego też nałożenie na uczestnika ruchu drogowego kary pieniężnej za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty za przejazd w sytuacji, gdy nie został on należycie, w sposób wymagany przez prawo poinformowany o istnieniu tego obowiązku Naczelny Sąd Administracyjny uznawał wielokrotnie za naruszenie konstytucyjnej zasady zaufania obywatela do władzy publicznej (art. 2 Konstytucji RP).
W świetle przedstawionych rozważań postawiony Sądowi I instancji zarzut błędnej wykładni art. 13k ust. 1 u.d.p. nie mógł być uznany za skuteczny.
Odnośnie zaś do kwestii prawidłowości zastosowania wskazanych przepisów prawa materialnego trzeba przypomnieć, że uchybienie prawu materialnemu przez niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej, względnie że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej.
Zasadność zastosowania określonych norm materialnoprawnych w konkretnej sprawie zależy zatem od okoliczności tej indywidualnej sprawy.
W powołanej na wstępie sprawie o sygn. akt II GSK 3587/15 przyjęto, że użytkownika drogi płatnej, nieoznaczonej tabliczką T-34, nie można - co do zasady - z uwagi na standardy demokratyczne i zaufanie do organów państwa - obciążać odpowiedzialnością za nieuiszczenie opłaty i wymierzać mu z tego powodu kary pieniężnej. Uznano przy tym, że przypadek dotyczący braku oznakowania drogi tabliczką T-34 (wskazującą na pobór opłaty elektronicznej za przejazd drogą publiczną) - co do skutku w postaci braku możliwości nałożenia kary za brak opłaty - w istocie nie różni się od przypadku, gdy wjeżdżając na drogę kierowca nie miał świadomości przejazdu podlegającego opłacie elektronicznej, a po powzięciu tej informacji nie miał możliwości zjechania z tej drogi.
Okoliczności rozpoznawanej obecnie sprawy różnią się jednak o tych, na których oparto rozstrzygnięcie powoływanym wyrokiem z dnia 28 września 2017 r.
W świetle materiału zgromadzonego w sprawie jak i w świetle wyjaśnień kierowcy sporny nie jest fakt, że skarżący nie kwestionował faktu umieszczenia na drodze znaku T-34. Nie twierdził, że przed wjazdem na drogę - wskutek wadliwego oznakowania - nie mógł wiedzieć, że dokona przejazdu podlegającego opłacie elektronicznej, nie twierdził też, że nie miał możliwości wyboru przejazdu drogą płatną czy bezpłatną i ewentualnie, czy przed miejscem dokonanej kontroli miał możliwość zjechania z drogi płatnej.
Kierowca w toku postępowania administracyjnego podniósł jedynie, że nie jest przedsiębiorcą transportowym i był przekonany, że kierowany przez niego pojazd wraz z przyczepką nie przekracza łącznie dopuszczalnej masy całkowitej 3,5 t.
W tym stanie rzeczy - jak podniesiono w zarzucie kasacyjnym sformułowanym w pkt 6 petitum rozpoznawanego środka odwoławczego - Sąd nie miał podstaw, by uznać, że konieczne jest zbadanie, czy skarżący miał możliwość zjazdu z drogi, którą się poruszał, po dostrzeżeniu znaku T-34.
Już z tych względów wniosek o uchylenia zaskarżonego wyroku zasługiwał na uwzględnienie.
Trzeba przyjąć, że wobec ustanowionego art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. ustawowego obowiązku ponoszenia opłaty elektronicznej za przejazdy określonymi pojazdami samochodowymi po określonych drogach i wobec wprowadzenia kar w art. 13k ust. 1 pkt 1 tej ustawy za przejazdy bez uiszczenia tej opłaty - sam fakt powoływania się na nieznajomość obowiązku uiszczania opłat elektronicznych nie może wyłączać możliwości stosowania art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. - mimo konieczności prokonstytucyjnej wykładni regulacji dotyczącej wymierzania kar. Przyjęcie odmiennego poglądu mogłoby doprowadzić do takiego stanu rzeczy, że nawet w sytuacji przejazdu bez opłaty pomimo prawidłowego oznaczenia drogi korzystający z dróg powoływaliby się na nieznajomość oznaczeń.
Zgodnie z art. 188 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, uchylając zaskarżone orzeczenie, rozpoznaje skargę, jeżeli uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. Sprawę należy przy tym uznać za dostatecznie wyjaśnioną - gdy jest ona wyjaśniona w stopniu, w jakim, uwzględniając charakter postępowania odwoławczego przed NSA, sąd ten może prawomocnie zweryfikować dokonaną przez WSA kontrolę legalności zaskarżonego aktu. Taki stan wyjaśnienia sprawy ma miejsce w niniejszym przypadku. Jest przy tym oczywiste, że uchylenie - na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. - zaskarżonego orzeczenia (w całości lub w części) i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji powinno mieć miejsce tylko w sytuacji, gdy zachodzą wskazania co do ponownego postępowania sądowoadministracyjnego przed tym sądem.
Tymczasem w rozpoznawanym przypadku, zdaniem składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego, wykładnia zastosowanych przepisów prawa materialnego została przesądzona, stan faktyczny sprawy nie wymaga zaś - celem zastosowania prawa materialnego - dokonania ponownej oceny przez Sąd I instancji.
W świetle przestawionych wyżej niespornych okoliczności sprawy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga wniesiona do WSA nie zasługiwała na uwzględnienie, stąd podlegała oddaleniu.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 i 151 p.p.s.a. orzekł jak w pkt. 1-2 sentencji wyroku.
Postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania (pkt 3 wyroku) wydano na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490). Zasądzone koszty postępowania obejmują wynagrodzenie pełnomocnika (600 zł) oraz wpis od skargi kasacyjnej (100 zł).