Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 20 stycznia 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 2101/13, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Spółdzielni Inwalidów "R." w K. na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 17 lipca 2013 r. nr. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia, oddalił skargę.
Za podstawę rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji przyjął następujące ustalenia faktyczne:
Postanowieniem z dnia 24 marca 2011 r. Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych odmówił Spółdzielni Inwalidów "R." w K. (dalej: "skarżąca") wydania zaświadczenia o pomocy de minimis na wydatek dokonany w dniu 30 września 2010 r. w kwocie 27.879,55 zł.
Po rozpatrzeniu zażalenia na powyższe postanowienie Minister Pracy i Polityki Społecznej postanowieniem z dnia 9 czerwca 2011 r., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Prezesa Zarządu P.Wojewódzki Sąd Administracyjny w W.wyrokiem z dnia 24 listopada 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 1493/11 oddalił skargę na to postanowienie.
Pismem z dnia 8 lutego 2012 r. skarżąca wystąpiła do Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych o stwierdzenie nieważności postanowienia Prezesa Zarządu PFRON z dnia 24 marca 2011 r., podnosząc zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez wydanie postanowienia bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie skarżącej zakup wykrawarki do produkcji pudełek kartonowych w ramach indywidualnego programu rehabilitacji osób niepełnosprawnych był celowy, zasadny i w interesie osoby niepełnosprawnej.
Ostatecznym postanowieniem z dnia 17 lipca 2013 r. nr. Minister Pracy i Polityki Społecznej utrzymał w mocy swoje wcześniejsze postanowienie z dnia 6 maja 2013 r., odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Prezesa Zarządu PFRON z 24 marca 2011 r., odmawiającego wydania wnioskowanego zaświadczenia o pomocy de minimis. W ocenie organu w świetle dokumentacji przedłożonej w sprawie brak jest podstaw dla stwierdzenia w sprawie zaistnienia którakolwiek z przesłanek stanowiących podstawę stwierdzenia nieważności wspomnianego postanowienia Prezesa Zarządu PFRON, w tym przesłanki określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Rozpoznając skargę wskazanym na wstępie wyrokiem Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organu. W ocenie Sądu w sytuacji, gdy postanowienie dotyczące wniosku skarżącej było przedmiotem kontroli sądu administracyjnego, to prowadzenie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tego postanowienia jest niedopuszczalne i organ powinien odmówić wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. Stanowisko to koresponduje z wprowadzoną przez ustawodawcę do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi instytucją prawomocności orzeczeń. Zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Dopuszczalność stwierdzenia nieważności decyzji (postanowienia) po weryfikacji tego orzeczenia przez sąd administracyjny wiąże się z prawomocnością i mocą wiążącą orzeczenia oraz powagą rzeczy osądzonej.
Orzeczenie prawomocne pociąga za sobą i tę konsekwencję, że nikt nie może negować faktu istnienia orzeczenia i jego określonej treści. Toteż, po wyroku oddalającym skargę niedopuszczalne jest stwierdzenie nieważności decyzji (postanowienia), gdyż sąd administracyjny z urzędu powinien ustalić, czy występują okoliczności uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji (postanowienia) wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. (art. 134 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Skarżąca wywiodła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego.
Na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. skarżąca zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie art. 156 § 1 k.p.a., art. 134 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca podniosła, że nie zgadza się z orzeczeniem Sądu pierwszej instancji, gdyż postanowienie Prezesa Zarządu PFRON z dnia 24 marca 2011 r. oraz postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 10 lipca 2012 r. naruszają przepisy prawa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest zasadna.
Na wstępie rozważań podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji.
W myśl art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom pisma procesowego w postępowaniu sądowym i zawierać m.in. przytoczenie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie. Przez podstawę kasacyjną należy rozumieć konkretny przepis prawa, którego naruszenie przez Sąd pierwszej instancji zarzuca skarga kasacyjna. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; Lex nr 422065, a także J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. 2, 382).
Naczelny Sąd Administracyjny, jako związany granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a,), nie ma kompetencji dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to bowiem powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony.
Powyższy mankament skargi kasacyjnej odnosi się do ogólnie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów art. 156 § 1 k.p.a., składającego się z siedmiu jednostek redakcyjnych, oraz art. 134 p.p.s.a., składającego się z dwóch jednostek redakcyjnych, bez sprecyzowania konkretnych przepisów i ich uzasadnienia, które zaskarża skarga kasacyjna. Naczelny Sąd Administracyjny, jako związany granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a,), nie ma kompetencji dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to bowiem, o czym była mowa, powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony.
Niezależnie od powyższego mankamentu skargi kasacyjnej brak jest w niej sprecyzowania na czym miałoby polegać naruszenie przepisów prawa i jakie miałoby ono skutki w rozstrzygnięciu niniejszej sprawy.
Wspomniane niedostatki skargi kasacyjnej uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę trafności zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji pod kątem zawartych w niej zarzutów kasacyjnych.
Skoro skarga kasacyjna nie jest oparta na usprawiedliwionych podstawach, podlega ona oddaleniu (art. 184 p.p.s.a.).