Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 24 lutego 2021 r., sygn. akt II GSK 13/19

Uzasadnienie

Wyrokiem z 29 sierpnia 2018 r., sygn. akt III SA/Gl 263/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę M. Z. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z [...] stycznia 2018 r. w przedmiocie kary pieniężnej.

Przedstawiając stan sprawy WSA zrelacjonował, że [...] listopada 2015 r. funkcjonariusze celni przeprowadzili kontrolę w zakresie przestrzegania przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych w Barze "[...]" w M. przy ul. F. [...]. Kontrolujący ustalili, że dysponentem tego pomieszczenia był M. Z., prowadzący tam działalność gospodarczą. W lokalu znajdowały się cztery automaty do gier o nazwach: HOT SPOT bez numeru (3 szt.) i EMOTION GAMES bez numeru (1 szt.). Były one podłączone do prądu i gotowe do prowadzenia gier. Na urządzeniach nie było oznaczeń pozwalających zidentyfikować ich właściciela. Kontrolującym nie okazano dokumentów wymaganych dla prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na organizowaniu gier na automatach, a urządzenia nie miały poświadczeń rejestracji. Ponadto nie została przedstawiona umowa najmu lokalu, a także dokumenty stwierdzające, kto jest właścicielem kontrolowanych urządzeń.

W trakcie postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na trzech automatach poza kasynem gry, zwrócono się do skarżącego o przedłożenie umowy najmu lokalu aktualnej w dniu kontroli wraz z wykazem automatów oraz o wskazanie, kto jest właścicielem, czy dysponentem zatrzymanych automatów, wraz z przedstawieniem dokumentów potwierdzających ten fakt oraz o wskazanie danych osobowych (adres, PESEL, NIP) R. J., określanego przez skarżącego jako właściciel automatów zatrzymanych w kontrolowanym lokalu.

W odpowiedzi, skarżący poinformował, że automaty należały do R. J., ale nie ma umowy najmu z nim zawartej, nie zna jego danych osobowych oraz nie dysponuje dokumentami dotyczącymi automatów.

Po zakończeniu postępowania, Naczelnik Urzędu Celnego w K. decyzją z [...] lipca 2016 r. nałożył na M. Z. karę pieniężną w wysokości 48 000 zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. Skargę na powyższą decyzję wniósł M. Z. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uzasadniając oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; dalej: p.p.s.a.), przede wszystkim zaznaczył, że istota sporu w sprawie sprowadzała się do przypisania skarżącemu roli podmiotu urządzającego gry na automatach znajdujących się w lokalu będącym w jego dyspozycji. W ocenie skarżącego, jego aktywność sprowadzała się do podnajęcia R. J. powierzchni lokalu, na której ten umieścił trzy urządzenia do gier.

W ocenie Sądu I instancji, nie ulegało wątpliwości, że to skarżący był dysponentem lokalu, w którym zostały umieszczone automaty do gier - sam skarżący temu nie zaprzeczał. Rozważając kwestię, czy organy obydwu instancji słusznie przypisały mu organizowanie gier, w sytuacji gdy wskazywał on na R. J. jako na właściciela urządzeń, WSA zauważył, że jak wynika z ustaleń poczynionych przez organ I instancji, automaty znalezione w lokalu skarżącego nie były oznaczone naklejkami, czy tabliczkami wskazującymi na właściciela tych urządzeń. Z kolei, sam skarżący podniósł, że właścicielem automatów i podnajemcą powierzchni w lokalu był R. J. Na wezwanie Naczelnika Urzędu Celnego skarżący nie był jednak w stanie okazać umowy najmu (podnajmu) łączącej go z tym podmiotem. Ponadto, skarżący nie przedstawił organowi I instancji danych pozwalających na identyfikację swojego kontrahenta.

W przekonaniu Sądu, zwrócenie się przez Naczelnika Urzędu Celnego do strony o udostępnienie umowy najmu oraz o przedstawienie danych podnajemcy lokalu oznaczało, że podmiot ten dążył do ustalenia prawdy obiektywnej (prawdy materialnej). Wobec twierdzenia, że właścicielem automatów był R. J., nie było bowiem innej możliwości weryfikacji tej informacji, niż zwrócenie się do strony o dostarczenie stosownych dokumentów, tak aby następnie skierować się do kontrahenta skarżącego.

W przekonaniu Sądu, kierując się zasadami doświadczenia życiowego, nie sposób przyjąć, że strona umowy cywilnoprawnej pozostająca ze swoim partnerem gospodarczym w stosunku najmu nie tylko nie dysponuje umową potwierdzającą tę okoliczność, ale i nic nie wie o swoim kontrahencie – nie zna jego Numeru Identyfikacji Podatkowej albo numeru PESEL, a także nie dysponuje danymi niezbędnymi do kontaktowania się z nim (adresem, czy numerem telefonu). Jest to tym bardziej dziwne, że w przypadku wystawiania klientowi faktury dokumentującej świadczoną usługę najmu, w treści tego szczególnego rodzaju rachunku należało umieścić Numer Identyfikacji Podatkowej nabywcy. Dlatego, w przekonaniu Sądu, organ I instancji, a w ślad za nim, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, po przeprowadzeniu w tym zakresie postępowania dowodowego mieli uzasadnione podstawy do przyjęcia, że skoro skarżący nie wskazuje danych podnajemcy i nie przedstawia stosownej umowy kształtującej stosunek zobowiązaniowy, to tego podnajemcy po prostu nie ma.

Skoro zaś nie było innych dowodów wskazujących na to, że własność automatów przysługuje innej osobie (na urządzeniach tych nie było oznaczeń), a włączone i gotowe do użycia automaty do gry znajdowały się w lokalu pozostającym w dyspozycji skarżącego, racjonalne było przyjęcie, że to on właśnie jest właścicielem automatów i urządza na nich gry.

Ponadto Sąd stwierdził, że kontrolowany akt administracyjny jest zgodny z prawem – zarówno unijnym, jak i krajowym.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący.

Orzeczeniu zarzucił naruszenie:

1. 1) art. 151 p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy należało uchylić zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Swoim rozstrzygnięciem Sąd zaakceptował naruszenie prawa procesowego w decyzji - w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę zaufania, selektywną ocenę dowodów i dokonanie oceny na podstawie wyłącznie tej części materiału dowodowego, która mogła doprowadzić do nałożenia kary pieniężnej, a w konsekwencji brak działań niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego;
2. 2) prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy a to:
3. - art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., poprzez jego błędną wykładnię skutkującą bezpodstawnym uznaniem, że skarżący urządzał gry na automatach poza kasynami gry, podczas gdy nie był właścicielem zabezpieczonych automatów do gry, a także nie organizował na nich gier, podnajmując jedynie lokal organizującemu a w konsekwencji skierowanie decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie;
4. - art. 121 § 1 i art. 122, art. 124, art. 187 § 1 o.p. w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz art. 91 u.g.h. poprzez zaakceptowanie faktu, że organ wydający decyzję nie dokonał wszelkich działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia, że to skarżący jest podmiotem urządzającym gry na automatach poza kasynem gry, podczas gdy podnajmował on lokal innej osobie, która to urządzała gry, z kolei skarżący nie uczestniczył w organizowaniu gier, nie objaśniał ich zasad, nie obsługiwał urządzeń, a w konsekwencji naruszenie przepisów art. 3 w zw. z art. 134 p.p.s.a. zobowiązujących Sąd do zbadania, czy przy wydaniu zaskarżonego postanowienia podatkowy organ odwoławczy nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi w związku z przepisami art. 122 o.p. statuującymi zasadę prawdy obiektywnej, zobowiązującymi organ podatkowy do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym w zw. z przepisami art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., zobowiązującymi Sąd do uchylenia postanowienia w całości lub w części w razie stwierdzenia, że naruszenie przez organ podatkowy lub podatkowy organ odwoławczy przepisów postępowania podatkowego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy,
5. - nierozpoznanie zarzutu braku podjęcia czynności dowodowych przez organ podatkowy a mających na celu wykazanie czy M. Z. aktywnie uczestniczył w procesie organizowania nielegalnych gier hazardowych
6. - art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 122 i art. 187 § 1 o.p., co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ WSA zaakceptował brak realizacji obowiązków wynikających ze wskazanych przepisów przez organy poprzez brak analizy przedstawionych dowodów pod kątem możliwości urządzania gier przez inny podmiot,
7. - zasady nakazującej sądom, zgodnie z art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a., zgodnie z art. 134 § 1 i 2 p.p.s.a., w ramach kontroli aktów organów, egzekwowanie od organów podatkowych stosowania postulatu orzekania w razie wątpliwości na korzyść podatnika (in dubio pro tributario) oraz stosowania zasady zaufania obywatela do organów państwa, nakazującej organom podatkowym orzekanie zgodnie z prawem bez oglądania się na doraźne korzyści dla fiskusa (art. 121 § 1 w zw. z art. 124 o.p.).

Mając powyższe na uwadze autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że podzielenie przez Sąd poglądu, że M. Z. urządzał gry, jest błędne. Zdaniem skarżącego organ nie miał żadnych podstaw faktycznych i prawnych na przyjęcie takiego ustalenia. Skarżący konsekwentnie wskazywał na osobę urządzającą gry hazardowe.

M. Z. nie jest właścicielem zabezpieczonych w jego lokalu automatów, nie można mu również przypisać zorganizowania gier na automatach, albowiem to nie on jest ich właścicielem, nie wstawił ich do lokalu, nie przysposobił do użytku, a także nie stworzył warunków w postaci możliwości uczestnictwa klientom lokalu w grze hazardowej, gdyż za takie stworzenie warunków nie można uznać wynajęcia powierzchni lokalu. To właściciel automatów udostępniał sprzęt, określił jego niezbędne parametry m.in. układając gry czy określając wygrane.

W piśmie z 16 listopada 218 r. skarżący wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów.

Zarządzeniem z 29 października 2020 r. Przewodnicząca Wydziału II Izby Gospodarczej NSA na podstawie art. 15zzs4 ust. 1 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 1842), zawiadomiła strony o zamiarze skierowania skargi kasacyjnej na posiedzenie niejawne w składzie trzech sędziów.

Strony wyraziły na to zgodę.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny bada bowiem legalność wyroku Sądu pierwszej instancji jedynie w zakresie zakwestionowanym przez autora skargi kasacyjnej, a nie rozpoznaje sprawy ponownie w jej całokształcie.

Zaskarżony wyrok nie narusza prawa w sposób opisany tak w zarzutach kasacyjnych naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jak i w zarzutach naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.).

W pierwszej kolejności trzeba wskazać, że nie jest zasadny zarzut skargi kasacyjnej dotyczący zaakceptowania przez WSA błędnej - zdaniem skarżącego - wykładni art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Należy zauważyć, że u.g.h. nie zawierała legalnej definicji "urządzającego gry", jednak posługiwała się tym określeniem w wielu przepisach, z których można wywnioskować zakres treściowy tego pojęcia. Na ich podstawie zasadnie przyjmuje się, że "urządzanie gier hazardowych" to ogół czynności i działań stanowiących zaplecze logistyczne dla umożliwienia realizowania w praktyce działalności w zakresie gier hazardowych, w szczególności: zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowanie go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej ilości graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiającym ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, obsługa urządzeń, zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze. Przyjąć wobec tego należy, że "urządzającym grę", jest ten podmiot, który zapewnia (stwarza, organizuje) warunki umożliwiające udział m.in. w grze na automatach prowadzonej poza kasynem gry.

Powyższa wykładnia nie jest sprzeczna z przyjętą w zaskarżonym wyroku. Poza tym, w rozpoznawanej sprawie należy podkreślić że ocena, czy można przypisać danemu podmiotowi status "urządzającego gry", powinna uwzględniać wszystkie konkretne okoliczności sprawy. Przymioty determinujące uznanie za podmiot "urządzający gry", nie muszą być bowiem w każdej identyczne.

I tak, niesporne jest w sprawie ustalenie przez organy, że dysponentem lokalu, w którym zostały umieszczone gotowe do gry automaty, był skarżący. Fakt ten znajduje potwierdzenie w aktach, m.in. w zeznaniach świadka - barmanki baru "[...]".

Skarżący podważa natomiast ustalenie, jakoby on był urządzającym gry w tym lokalu, twierdzeniem, że automaty znajdowały się tam na podstawie umowy o podnajęciu powierzchni zawartej z dysponentem tych automatów – R. J. W tym celu podniósł w skardze kasacyjnej zarzut wadliwego zaakceptowania przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych poczynionych przez organy z uchybieniem przepisom art. 121 § 1 i art. 122, art. 124, art. 187 § 1 o.p.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, że kontrolując legalność ostatecznej decyzji, WSA pominął te wzorce kontroli jej zgodności z prawem, które zobowiązywały do dokonania oceny, czy organ administracji dokonał wszechstronnego zbadania sprawy tak pod względem faktycznym, jak i prawnym w celu ustalenia stanu rzeczywistego sprawy (art. 122 o.p.), czy zebrał i rozpatrzył w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy (art. 187 o.p.) oraz czy dokonał jego oceny w sposób korespondujący z zasadą wyrażoną w art. 191 o.p. W szczególności autor skargi kasacyjnej nie wykazał ani konkretnego naruszenia wskazanych norm postępowania, ani też jego wpływu na wynik sprawy, w sposób, w jaki należałoby tego oczekiwać w świetle art. 174 pkt 2 w związku z art. 176 p.p.s.a. Zwłaszcza, gdy w tym względzie podkreślić, że poczynionym w wyniku postępowania ustaleniom, skarżący również nie przeciwstawia konkretnych argumentów.

Podnajęcie powierzchni R. J., który - w zdaniem skarżącego - był urządzającym gry na automatach stwierdzonych w jego lokalu, pozostało jedynie gołosłownym twierdzeniem M. Z. Mimo bowiem podejmowanych przez organ działań zmierzających do ustalenia bliższych danych dysponenta automatów, oraz roli R. J. w procesie urządzania gier w lokalu "[...]" (pismo z 23 listopada 2015 r., z 8 stycznia 2016 r. i z 29 stycznia 2016 r.), skarżący nie wskazał danych, które mogłyby pomóc te okoliczności ustalić. Tymczasem, jak trafnie założyły zarówno organy jak i WSA, to skarżący o osobie, której podnajął część lokalu, powinien wiedzieć najwięcej. Wobec braku wskazania przez skarżącego żądanych przez organ danych identyfikujących R. J. oraz umowy z nim zawartej, nie sposób zarzucić organom zaniedbania w tym zakresie.

W ocenie NSA, ustalenia poczynione w sprawie odnośnie tego, kto był urządzającym gry, nie były ani dowolne, ani bezpodstawne. Nie można bowiem tracić z pola widzenia, że w czasie kontroli, w lokalu "[...]", którego dysponentem był niespornie skarżący - stwierdzono gotowe do gry automaty. Był więc on osobą, która udostępniała miejsce w sposób dostępny dla ogółu i tym samym umożliwiała funkcjonowanie przedsięwzięcia hazardowego. Okoliczności te, jak już wyżej wskazano, nie zostały w sprawie podważone.

W skardze kasacyjnej podniesiono, że Sąd I instancji nie rozpoznał zarzutu braku podjęcia czynności dowodowych przez organ podatkowy, mających na celu wykazanie, czy M. Z. aktywnie uczestniczył w procesie organizowania nielegalnych gier hazardowych. Skarżący kasacyjnie nie wskazał jednak, ani jakich czynności dowodowych, zdaniem skarżącego, organy nie podjęły mimo, że w okolicznościach sprawy powinny, ani też - co w świetle art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. istotne - jakie te konkretne zaniechania miały mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie wykazano zatem związku przyczynowego między nieprzeprowadzoną czynnością dowodową na określoną okoliczność, wynik której to czynności miałby przesądzać o ustaleniach relewantnych w sprawie.

Przy okazji należy zauważyć, że argument dotyczący zaniechania ustalenia właściciela automatów nie był trafny, gdyż u.g.h. w art. 89 nie przewidywał, że urządzającym może być wyłącznie właściciel automatów, lecz każdy podmiot, któremu urządzanie gier na automatach można skutecznie przypisać. Zatem okoliczność, kto był właścicielem automatów, nie jest prawnie istotna, a w konsekwencji zarzut naruszenia przepisów wyjaśniających w tym zakresie, nie mógł być skuteczny, ponieważ takie uchybienie - nawet jeśli by nastąpiło - nie miałoby wpływu na wynik sprawy.

W świetle zaprezentowanej wyżej wykładni art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., zasadnie uznano, że działania skarżącego wskazywały, że jest on urządzającym gry w rozumieniu tego przepisu, a to musiało prowadzić do wymierzenia mu kary pieniężnej za ten delikt administracyjny. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że trafnie Sąd I instancji zaakceptował ustalenie przez organ w sprawie, że urządzającym gry hazardowe w barze "[...]", był skarżący.

Zgodnie z podniesionym w zarzucie skargi kasacyjnej art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (§ 1) a kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg (§ 2) na (m.in.) decyzje administracyjne (pkt 1).

Jak trafnie wskazuje orzecznictwo, naruszenie art. 3 § 1 można byłoby skutecznie zarzucić, jeśli sąd I instancji nie dokonałby w ogóle kontroli zaskarżonej decyzji. Natomiast nie może stanowić o naruszeniu przez sąd tego przepisu fakt, że ocena zaskarżonej decyzji dokonana przez sąd I instancji jest odmienna od tej, jakiej oczekiwałby skarżący kasacyjnie – a ku temu zmierza omawiany zarzut, jak wynika to ze sposobu jego sformułowania i uzasadnienia (por. np. wyrok NSA z dnia 8 lipca 2020 r. I OSK 2902/19).

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli przeprowadzonej przez Sąd I instancji była decyzja administracyjna - zarzut naruszenia art. 3 § 2 p.p.s.a. jest więc niezrozumiały. Nie ulega natomiast wątpliwości, że okoliczność, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z wynikiem kontroli sądowej, nie oznacza naruszenia wskazanego przepisu.

Nie mogły zostać uwzględnione także zarzuty naruszenia przez WSA art. 134 § 1 p.p.s.a. (zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a) i art. 134 § 2 p.p.s.a. (zgodnie z którym sąd nie może wydać rozstrzygnięcia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności). Zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. może więc być uznany za usprawiedliwiony wówczas, gdy strona w postępowaniu sądowym wskazywała na istotne dla sprawy zarzuty bądź powołała dowody, które zostały przez sąd pominięte, względnie, gdyby w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne a przy tym oczywiste, iż bez względu na treść zarzutów sąd nie powinien był przechodzić nad nimi do porządku. Nie jest natomiast dopuszczalne w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. kwestionowanie wyniku sądowej kontroli ustaleń faktycznych sformułowanych przez organy ani też prawidłowości zajętego stanowiska prawnego i wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądów (por. wyroki NSA: z dnia 17 września 2018 r., II OSK 3343/17, z dnia 20 lutego 2019 r., II OSK 840/17, z dnia 13 marca 2019 r., II GSK 2349/17).

Zarzut naruszenia art. 134 § 2 p.p.s.a. - w myśl którego sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności - w okolicznościach niniejszej sprawy jest zaś całkowicie niezrozumiały i tym samym niezasadny.

Wobec uznania, że żaden zarzutów skargi kasacyjnej nie był zasadny, skargę kasacyjną należało oddalić na podstawie art. 184.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w punkcie 2 sentencji wyroku na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.).