Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 7 stycznia 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 2451/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. Sp. z o.o. w U. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2014 r. w przedmiocie kary pieniężnej.
Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że do kontroli w dniu [...] maja 2012 r. w miejscowości G., na drodze krajowej autostrada A2 zatrzymano zespół pojazdów - złożony z ciągnika siodłowego marki Scania o nr rej. [...] oraz przyczepy marki Schmitz o nr rej. [...] - którym kierował I. T., wykonując międzynarodowy transport drogowy rzeczy z Holandii na Litwę. W toku kontroli sporządzono wydruk z karty kierowcy oraz z tachografu cyfrowego zainstalowanego w pojeździe marki Scania o numerze rejestracyjnym [...]. Analiza ww. wydruków wykazała, że kierowca przed zatrzymaniem do kontroli drogowej prowadził pojazd posługując się niedozwolonym urządzeniem w postaci magnesu przyłożonego do impulsatora skrzyni biegów, w celu zafałszowania zapisów swojej aktywności. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej: WITD) nałożył na spółkę karę pieniężną w wysokości 5.000 zł za naruszenie lp. 6.3.14 zał. nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1265; dalej: utd).
Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: GITD) decyzją z dnia [...] września 2012 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 lutego 2013r., sygn. akt VI SA/Wa 2428/12 uchylił decyzję GITD z dnia [...] września 2012 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję WITD z dnia [...] czerwca 2012 r.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy, WITD decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. nałożył na spółkę karę pieniężną w wysokości 5.000 zł za naruszenie lp. 6.2.1 zał. nr 3 do utd, tj. za nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi.
Decyzją z dnia [...] maja 2014 r. GITD utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ wskazał, że na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci: protokołu kontroli, wykresówek z tachografu cyfrowego zainstalowanego w kontrolowanym pojeździe oraz dokumentacji fotograficznej, zostało udowodnione że w dniu kontroli bezpośrednio przed zatrzymaniem przez inspektorów transportu drogowego, kierowca I. T. prowadził pojazd z magnesem przymocowanym do czujnika ruchu urządzenia rejestrującego, skutkiem czego tachograf cyfrowy rejestrował zamiast okresu aktywności "jazda" okres aktywności "odpoczynek" oraz nierejestrował prędkości pojazdu oraz przebytej przez ten pojazd drogi. Uznano, że powyższe zachowanie stanowi naruszenie art. 15 ust. 2 i ust. 8 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 sankcjonowane karą pieniężną. Organ wyjaśnił, że zachowanie polegające na wykonywaniu przewozu pojazdem ciężarowym z magnesem przymocowanym do impulsatora skrzyni biegów podlega klasyfikacji jako naruszenie określone w lp. 6.2.1 zał. nr 3 do utd.
W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy ustosunkował się do przesłanek wynikających z art. 92b i art. 92c utd oraz odniósł się do dokumentów przedłożonych przez spółkę na rozprawie w dniu [...] lutego 2013 r. przed WSA w Warszawie tj.: oświadczenia kierowcy z dnia 26 kwietnia 2012 r. deklarującego, iż nie będzie używał żadnych urządzeń zakłócających pracę tachografu i wpływających na fałszowanie danych o czasie pracy i przerw w rozumieniu przepisów rozporządzenia 561/2006 oraz Umowy Europejskiej AETR, za co odpowiada osobiście, jak również podania kierowcy o rozwiązanie umowy o pracę z dniem 30 czerwca 2012 r. oraz świadectwa pracy I. T. w spółce za okres od 14 września 2007 r. do dnia 30 czerwca 2012 r. W ocenie organu ww. oświadczenie kierowcy świadczy o spełnieniu jedynie wstępnych warunków w zakresie organizacji i dyscypliny pracy, tzn. o zobowiązaniu kierowcy do przestrzegania przepisów prawa i posiadaniu przez niego wiedzy, co do zasad stosowania urządzeń rejestrujących, natomiast w świetle całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego przez organy w sprawie nie sposób wyciągnąć wniosku, iż rozwiązanie stosunku pracy pomiędzy spółką a kierowcą I. T. wynikało z okoliczności związanych z nadzorem przedsiębiorcy nad pracą kierowcy.
Zdaniem GITD powyższe dokumenty w żaden sposób nie pozwalają na ustalenie, że organizacja pracy w okresie objętym kontrolą, tj. m.in. wyznaczanie miejsc i terminów załadunków bądź rozładunków, rzeczywiście umożliwiała kierowcy wywiązanie się z obowiązków przewidzianych przepisami prawa i nie zmuszała do łamania przepisów. Strona w tej kwestii ograniczyła się wyłącznie do złożenia wyjaśnień, iż właściwie organizuje czas pracy zatrudnionych przez siebie kierowców, nie przedstawiła natomiast żadnych dokumentów np. listów przewozowych CMR i zleceń transportowych, z których można wywnioskować, że I. T. mógł przestrzegać przepisów rozporządzenia WE nr 561/2006.
Dodatkowo organ wskazał, że zgodnie z informacjami znanymi mu z urzędu, a uzyskanymi przez organ I instancji w postępowaniu administracyjnym, w okresie od dnia [...] stycznia 2012r. do dnia [...] marca 2013r. Inspekcja Transportu Drogowego przeprowadziła 30 kontroli spółki. W toku tych kontroli wielokrotnie stwierdzano, że kontrolowani różni kierowcy spółki, dopuszczali się zabronionych prawem zachowań fałszujących bądź zniekształcających zapisy tachografu np.: wykonywania przewozów z niedozwolonym urządzeniem dodatkowym, używania kart do tachografów cyfrowych należących do innych kierowców bądź wykonywania przewozów bez karty w tachografie cyfrowym pomimo istniejącego w tym zakresie obowiązku.
W ocenie GITD powyższe świadczy jednoznacznie o tym, że działalność gospodarcza prowadzona przez spółkę co najmniej od dnia 1 stycznia 2012r. nie odbywała się z poszanowaniem właściwej organizacji i dyscypliny pracy, a fałszowanie zapisów tachografu bądź ich usuwanie przez kierowców wykonujących przewozy na rzecz spółki dowodzi, że wielokrotnie mieli oni zbyt małą ilość czasu na wykonanie zadań przewozowych w związku z czym musieli prowadzić pojazd z naruszeniem obowiązujących norm a to skłaniało ich do niedozwolonych prawem zachować tj. używania kart innych osób bądź wykorzystywania niedozwolonych urządzeń. Reasumując organ wskazał, że w sprawie nie zaistniały przesłanki z art. 92b i 92c utd.
Spółka wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Sąd I instancji uzasadniając oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: ppsa), wskazał, że w sprawie ustalono, że w dniu kontroli, bezpośrednio przed zatrzymaniem inspektorów transportu drogowego, kierowca I. T. prowadził pojazd z magnesem przymocowanym do czujnika ruchu urządzenia rejestrującego, skutkiem czego tachograf cyfrowy rejestrował zamiast okresu aktywności "jazda" okres aktywność "odpoczynek" oraz w trakcie ruchu nie rejestrował prędkości pojazdu oraz przebytej przez ten pojazd drogi. Powyższa okoliczność nie była kwestionowana przez skarżącą. Zarzut skarżącej dotyczy błędnej klasyfikacji czynu jako naruszenie lp. 6.2.1 zał. nr 3 do utd.
Sąd I instancji podzielił stanowisko organu, że zachowanie polegające na wykonywaniu przewozu pojazdem ciężarowym z magnesem przymocowanym do impulsatora skrzyni biegów należy kwalifikować jako naruszenie lp. 6.2.1. zał. nr 3 do utd. Takiego zachowania nie można zatem kwalifikować jako samowolnej ingerencji w dane cyfrowe tj. lp. 6.3.14 zał. nr 3 do utd. Wykładnia językowa ww. przepisu jednoznacznie wskazuje, iż obejmuje on takie przypadki w których dokonuje się np. usunięcia, uszkodzenia bądź zmiany danych już zapisanych w pamięci urządzenia rejestrującego, co w sprawie nie miało miejsca.
Sąd I instancji podkreślił, że sprawa była już wcześniej rozpoznawana przez WSA w Warszawie, który w uzasadnieniu wyroku z dnia 28 lutego 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 2451/14, uznał, że w sprawie doszło do naruszenia o którym mowa w lp. 6.2.1. zał. nr 3 do utd. Przy ponownym rozpoznaniu skargi Sąd I instancji był zatem związany dyspozycją z art. 153 ppsa.
Zdaniem WSA organ zasadnie również uznał, iż w sprawie nie zaistniały przesłanki umożliwiające wyłącznie odpowiedzialności skarżącej. Sąd w pełni podzielił bowiem stanowisko, że jeżeli przedsiębiorca mógł przewidzieć naruszające prawo zachowanie kierowcy, którym posługiwał się przy wykonaniu transportu drogowego, to miał wpływ na to naruszenie, jeśli nie podjął działań zapobiegających takim naruszeniom.
Sąd uznał za oczywiste, że praktyka fałszowania czasu pracy powoduje większą elastyczność kierowcy i tym samym zwiększa konkurencyjność przedsiębiorstwa transportowego. Kierując się zasadami logiki, trudno zatem przyjąć, że kierowca bezinteresownie, z własnej woli i bez wiedzy podmiotu wykonującego przewóz przekracza normy czasu pracy i ukrywa własną pracę, za którą należy mu się wynagrodzenie i po której przysługuje mu odpowiedni odpoczynek.
Reasumując, zdaniem WSA organ trafnie podniósł, iż skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów na zaistnienie sytuacji, o których mowa w art. 92b ust. 1 pkt 1b i pkt 2 utd, które stanowią kiedy nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku oraz, że strona nie wykazała zaistnienia sytuacji, w której można by zastosować przepis art. 92c utd, który określa kiedy nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 utd oraz kiedy postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się.
Zdaniem Sądu organ dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego, klasyfikacji naruszenia a kara pieniężna za stwierdzone naruszenie została wymierzona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa. Organ podjął w ramach postępowania wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i na podstawie całego zebranego materiału dowodowego wydał prawidłowe rozstrzygnięcie.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła A. Sp. z o.o.
Orzeczeniu zarzuciła:
- 1. na podstawie art. 174 pkt 2 ppsa naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 kpa w zw. z art. 92c ust. 1 pkt 1 utd poprzez niedokonanie wszechstronnej analizy okoliczności sprawy, do czego Sąd I instancji jest zobowiązany i niedokonanie wszechstronnej analizy materiału dowodowego i w konsekwencji nieumorzenie postępowania w sprawie, mimo iż okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, w konsekwencji czego bezzasadnie przyjęto, iż podmiot wykonujący przewozy miał wpływ na powstanie naruszenia,
- 2. na podstawie art. 174 pkt 2 ppsa, naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 kpa w zw. z art. 92b ust. 1 pkt 1 lit. a), b) oraz c) utd poprzez niedokonanie wszechstronnej analizy materiału dowodowego i w konsekwencji nałożenie kary mimo istnienia przesłanek do jej nienakładania,
- 3. na podstawie art. 174 pkt 1 ppsa obrazę prawa materialnego, tj.: art. 92a ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 92a ust. 6 utd, poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, w następstwie którego nałożono na skarżącą karę pieniężną w sytuacji gdy spółka zapewniła właściwą organizację i dyscyplinę pracy wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowcę przepisów,
- 4. na podstawie art. 174 pkt 1 ppsa obrazę prawa materialnego, tj.: art. 92a ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 92a ust. 6 w zw. z lp. 6.2.1. zał. nr 3 do utd, poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji bezpodstawne przyjęcie, iż z winy skarżącej doszło do nierejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy,
W konsekwencji spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono m. in., że kierowcy zatrudnieni w spółce podlegają ciągłej kontroli w zakresie przestrzegania czasu pracy, co wynika z zakładowego regulaminu pracy. Jednocześnie kierowcy podpisują oświadczenia o przestrzeganiu umowy AETR, rozporządzenia WE 561/2006 pod rygorem rozwiązania umowy o pracę. Wobec dalszych podjętych przez skarżącą kroków w celu wyeliminowania tego typu zachowań organ powinien zastosować wobec skarżącej dobrodziejstwo z art. 92b ust. 1 pkt 1 utd.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a jedynie nieważność postępowania - której w niniejszej sprawie się nie dopatrzono - bierze pod uwagę z urzędu. Związanie skargą kasacyjną oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny badać, czy zaskarżony wyrok nie narusza innych przepisów niż wskazane w zarzutach, stawianych Sądowi I instancji.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że żadna z podstaw - na których rozpoznawaną skargę kasacyjną oparto - nie uzasadnia wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Należy na wstępie zauważyć, że strona - poza zarzutami sformułowanymi w petitum skargi kasacyjnej - obejmującymi m.in. zarzut błędnej wykładni l.p. 6.2.1 załącznika nr 3 do utd, w uzasadnieniu środka zaskarżenia kwestionuje zastosowanie wskazanej l.p.
Wyjaśnić zatem należy, że kwestia kwalifikacji naruszeń stwierdzonych podczas kontroli była już przedmiotem rozważań WSA w wyroku z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 2428/12. Jak wynika z pisemnych motywów zaskarżonego w niniejszej sprawie orzeczenia Sąd I instancji wskazał na związanie tą ocena prawną, stosownie do dyspozycji z art. 153 ppsa, zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.
W podstawach rozpoznawanej skargi kasacyjnej Sądowi I instancji nie postawiono zarzutu naruszenia art. 153 ppsa. Omawiany zarzut jest zatem nietrafny.
Odnosząc się do pozostałych podstaw kasacyjnych trzeba przypomnieć, że skarga kasacyjna powinna zawierać m.in. uzasadnienie podstaw kasacyjnych. Zatem każdy zarzut przedstawiony w skardze kasacyjnej powinien być osobno uzasadniony w taki sposób, aby z treści uzasadnienia podstaw kasacyjnych w sposób niebudzący wątpliwości wynikało, z jakich przyczyn skarżący zarzuca wyrokowi Sądu I instancji naruszenie wskazanych przepisów prawa procesowego lub materialnego. Skarżący powinien w szczególności dokonać wykładni przepisów prawa, których naruszenie zarzuca sądowi oraz porównać wyniki dokonanej przez siebie wykładni z interpretacją przyjętą w zaskarżonym wyroku. Ponadto, gdy chodzi o zarzut naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 ppsa), uzasadnienie skargi powinno wyjaśniać w jaki sposób zdaniem skarżącego takie uchybienie sądu I instancji miało wpływ na wynik sprawy.
Tymczasem w rozpoznawanej skardze kasacyjnej wskazano na naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 92a ust. 1 i 2 w zw. z art. 92a ust. 6 utd oraz art. 92 ust.1 i 2 w zw. z art. 92a ust. 6 w zw. z lp. 6.2.1 załącznika do ustawy - nie uzasadniając w czym przejawia się wadliwie rozumienie tych regulacji przez Sąd i jak prawidłowo powinny być one interpretowane. Jak wynika natomiast z uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd I instancji poprzestał na przytoczeniu treści regulacji i oparł się na ich literalnym brzmieniu. Tak więc tak sformułowany zarzut błędnej wykładni wskazanych przepisów prawa materialnego nie może być uznany za usprawiedliwiony.
Zauważyć jednak trzeba, że zgodnie z art. 92 ust. 1 i 2 oraz ust. 6 utd - które wymieniono w pkt 3 i 4 petitum skargi kasacyjnej - podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie (ust.1). Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 złotych. (ust.
- 2) Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (ust.6).
Całkowicie niejasne są intencje strony co do zarzutu naruszenia unormowania art. 92a ust. 6 utd, wskazującego wyłącznie gdzie zawarto wykaz naruszeń prawem przewidzianych obowiązków lub warunków.
Odnośnie zaś art. 92a ust. 1 i 2 utd, strona wnosząca skargę kasacyjną ich naruszenie wiąże z błędną wykładnią (co było już przedmiotem rozważań) i niewłaściwym zastosowaniem w sytuacji gdy – w jej ocenie – wykazano brak winy i zapewnienie właściwej organizacji i dyscypliny pracy.
Nie jest więc kwestionowana przewidziana art. 92a ust. 1 zasada podlegania karze pieniężnej w określonej ustawą wysokości w razie stwierdzenia naruszenia przez podmiot wykonujący przewóz obowiązków lub warunków przewozu drogowego.
Zarzut zmierza do wykazania zasadności zastosowania regulacji przewidującej nienakładanie kary w określonych sytuacjach - mimo stwierdzonych naruszeń - po spełnieniu określonych przesłanek.
Tej materii dotyczy zaś zarzut sformułowany w pkt 1 i 2 skargi kasacyjnej.
I tak, stosownie do art. 92c ust. 1 pkt 1 utd, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.
W myśl zaś art. 92b ust. 1 pkt 1 lit. a-c utd, nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów:
- a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, c) Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087).
W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji uznał za prawidłowe ustalenia organu, że skarżący nie wykazał przesłanek zwalniających skarżącego od nałożenia kary pieniężnej.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w świetle okoliczności wynikających z akt sprawy nie można Sądowi I instancji zarzucić wadliwego niezastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa. Ocena, że przedłożone dokumenty - a to oświadczenie kierowcy, jego podanie o rozwiązanie umowy o pracę - nie dowodzą, że organizacja pracy kierowców umożliwiała wywiązywanie się przez nich z obowiązków bez naruszania prawa. Trafnie przy tym stwierdzono, że strona nie przedstawiła na te okoliczności żadnych stosownych dokumentów, np. listów przewozowych, zleceń transportowych. Zasadna jest nadto uwaga, że rozwiązanie umowy o pracę miało miejsce po stwierdzonym naruszeniu przepisów, a twierdzenia o utrudnionej kontroli poza granicami kontroli jest bez znaczenia – kontrola przeprowadzona bowiem został na terenie RP. Odniesienie się przez organ się do wyników innych kontroli (30), podczas których także stwierdzono naruszanie czy fałszowanie zapisów tachografów, przemawia za przyjęciem, że organizacja i dyscyplina pracy nie są właściwe w rozumieniu art. 92b, a podmiot wykonujący przewóz - co do zasady ponoszący odpowiedzialność za zatrudnionych kierowców - nie wykazał, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia, jak i że naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.
Dokonując oceny tych ustaleń Sąd I instancji zasadnie stwierdził, że kierując się zasadami logiki, trudno przyjąć, że kierowca bezinteresownie, z własnej woli przekracza normy czasu pracy i ukrywa własną pracę, za którą należy mu się wynagrodzenie i po której przysługuje mu odpowiedni odpoczynek. Praktyka fałszowania czasu pracy powoduje większą elastyczność kierowcy i tym samym zwiększa konkurencyjność przedsiębiorstwa transportowego.
W tym stanie rzeczy nie było podstaw do formułowania przez Sąd I instancji pod adresem organu oceny materiału dowodowego z przekroczeniem prawem przewidzianej swobody (art. 80 kpa).
Niewątpliwie w myśl objętego podstawami skargi kasacyjnej art. 7 kpa, na organie spoczywa obowiązek podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy.
Z brzmienia art. 92b ust.1 oraz art. 92c ust. 1 utd, zasadnie wywodzi się jednak, że obowiązek wykazania przesłanek zwalniających podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem od poniesienia kary mimo dopuszczenia się naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego, spoczywa na podmiocie wykonującym przewóz. Organowi nie jest bowiem wiadome jakimi dowodami na powyższe okoliczności wykonujący przewóz dysponuje i jakie może zaoferować.
Wskazując na naruszenia art. 77 kpa nie podano, do naruszenia której jednostki redakcyjnej przepisu doszło. Nawet jednak przyjmując - z uwagi na brzmienie zarzutu - że dotyczy on naruszenia wymogu wszechstronnego zebrania i rozważenia materiału dowodowego (art. 77 § 1), to zarzut ten strona wiąże w uzasadnieniu z nieprzeprowadzeniem dowodu z przesłuchania ujawnionych w KRS członków zarządu spółki, co do których istnieje domniemanie wykonywania czynności zarządzających spółki. Z akt wynika, że dowód taki przede wszystkim nie był wnioskowany. Brak natomiast podstaw by przyjąć, że w każdej sprawie w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym zasadnym jest przeprowadzenie z urzędu dowodu z przesłuchania strony (jej zarządu) na okoliczność ustalenia, czy nie zachodzą przesłanki odstąpienia od nakładania kary. Dodatkowo podnieść trzeba, że tego typu okoliczności - wyłączające nałożenie kary - wymagają jednoznacznych dowodów.
Stanowiska Sądu I instancji, że organ dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego, podjął w ramach postępowania wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nie podważa odwołanie się przez autora skargi kasacyjnej do uzasadnienia wyroku VI SA/Wa 2428/12. Wynika z niego mianowicie jedynie, że uprzednio orzekając w tej sprawie Sąd wskazał na konieczność wszechstronnego rozważenia twierdzeń strony o właściwej organizacji pracy kierowców i ich dyscyplinowaniu oraz na potrzebę przeprowadzenia stosownych dowodów.
Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna, nie mając usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa orzekła jak w pkt. 1 sentencji wyroku.
Postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania (pkt 2 wyroku) wydano na podstawie art. 204 pkt 1 ppsa w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.).