Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 29 września 2016 r., sygn. akt III SA/Łd 172/16 oddalił skargę W. P. (dalej: skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Łodzi z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji w sprawie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego II w Łodzi z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] tj. decyzji organu I instancji, nakładającej na nią karę pieniężną w wysokości 12.000 zł z tytułu urządzania gier poza kasynem gry.
Uzasadniając wniosek skarżąca powołując się na art. 61 § 3 w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2016, poz. 718 ze zm. - dalej: p.p.s.a.) podniosła, że brak wstrzymania wykonania decyzji może wyrządzić jej i rodzinie znaczą szkodę oraz spowodować trudne do odwrócenia skutki. Skarżąca wskazała, że obecnie prowadzona jest wobec niej egzekucja administracyjna. Jednocześnie skarżąca podnosi, że wyegzekwowanie nałożonej na nią kary pieniężnej wpłynie na pogorszenie się sytuacji majątkowej jej i jej bliskich. Zdaniem skarżącej spowoduje to niepowetowaną szkodę i doprowadzi do zaprzestania prowadzenia przez nią działalności gospodarczej, stanowiącej jedyne źródło dochodów i utrzymania rodziny.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności NSA wskazuje, że zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zatem zasadą jest wykonalność decyzji ostatecznej. Sąd jednak może stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Z konstrukcji powyższego przepisu wyłaniają się dwie podstawowe dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy zasady. Po pierwsze, postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji jest postępowaniem prowadzonym na wniosek skarżącego, a więc Sąd nie jest uprawniony do działania z urzędu, a jedynie w zakresie, na jaki wskazuje skarżący w treści swego wniosku. Nie jest dopuszczalna samodzielna konkretyzacja rzeczywistej woli autora wniosku przez Sąd.
Po drugie, postępowanie to dotyczy, co do zasady możliwości wstrzymania zaskarżonej do sądu decyzji, choć nie wyklucza to możliwości wstrzymania również i innych aktów wydanych w granicach tej samej sprawy. Dopiero gdy zaistnieją podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, sąd może, na podstawie art. 61 § 3 zdanie ostatnie p.p.s.a. wstrzymać wykonanie decyzji wydanych w innych postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Nie jest również możliwe wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji, jeżeli we wniosku nie żądano wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że nie jest możliwe wstrzymanie wykonania decyzji wydanej we wcześniej prowadzonym postępowaniu bez uprzedniego wstrzymania wykonania decyzji organu II instancji (por. postanowienie NSA z dnia 21 października 2015 r., sygn. akt I FSK 1797/15, dostępne na stronie internetowej CBOSA).
Jednocześnie NSA wskazuje, że stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z wnioskowego charakteru tej instytucji wynika, że to na wnoszącym o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa obowiązek wykazania przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej i prawidłowe wskazanie decyzji, której wykonalność należy wstrzymać.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.