Uzasadnienie
Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 19 lutego 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 2614/12, wydanym w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 24 października 2012 r. nr. w przedmiocie kary pieniężnej, oddalono skargę.
Wyrok zapadł na tle następującego stanu faktycznego sprawy:
W dniu 27 marca 2012 r. w W. na terenie Portu Lotniczego Okęcie zatrzymano do kontroli należący do J. G., zwanej dalej "skarżącą", pojazd marki F. o nr rej.. kierowany przez D.T.. W toku przeprowadzonych czynności kontrolnych oraz oględzin pojazdu stwierdzono na obu bokach pojazdu umieszczone trwale napisy o treści "646 646 Przewóz Osób". W górnej części szyby przedniej i tylnej umieszczony był napis "646 646 Przewóz Osób" wraz z numerem 658. Na bocznej szybie pojazdu umieszczony został cennik usług przewozowych. W toku czynności kontrolnych zamontowany w pojeździe drogomierz Cezar nr.. W trakcie kontroli wykonano dokumentację fotograficzną pojazdu oraz jego oznaczeń.
Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 24 października 2012 r. nr. utrzymano w mocy decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego, nakładającą na skarżącą karę pieniężną w kwocie 8.000 zł.
Materialnoprawną podstawę do nałożenia kary pieniężnej stanowiły przepisy art. 18 ust. 5 i lp. 2.9 załącznika nr 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.), dalej "utd".
W myśl art. 18 ust. 5 utd, przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się: a) umieszczania i używania w pojeździe taksometru, b) umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, c) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.
Zgodnie z lp. 2.9 zał. nr 3 do utd, zagrożone karą pieniężną w kwocie 8.000 zł jest wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5.
Według organu odwoławczego sankcjonowane karą pieniężną, o której wyżej mowa, jest naruszenie przynajmniej jednego z zakazów z art. 18 ust 5 utd. Skarżąca, obok naruszenia przepisu art. 18 ust. 5 lit. b utd, naruszyła także zakaz określony w przepisie art. 18 ust 5 lit a utd, tj. zakaz umieszczania i używania w pojeździe taksometru. Zamontowany w pojeździe drogomierz CEZAR o nr. należy uznać za urządzenie równoważne z taksometrem, bowiem służył tym samym celom, co taksometr, tj. obliczaniu według ustalonej taryfy należności za przejazd. Powołano się na wyroki sądowe wydane w analogicznych sprawach (wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2012 r. sygn. II GSK 612/11 oraz wyrok z dnia 26 czerwca 2012 sygn. II GSK 897/11).
W następstwie skargi wniesionej przez skarżącą Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, o czym była mowa na wstępie, skargę tę oddalił, podtrzymując w całej rozciągłości stanowisko organu w kwestii zasadności kary pieniężnej nałożonej na skarżącą.
Od powyższego wyroku skarżąca wywiodła skargę kasacyjną.
Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach wskazanych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.
Na podstawie przepisu art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
- 1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 5 lit. b utd poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że skarżąca dopuściła się popełnienia deliktu administracyjnego podczas, gdy na kontrolowanym pojeździe brak było zabronionych oznaczeń, o których mowa w ww. przepisie,
- 2) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 5 lit. b utd, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepis ten zabrania przewoźnikom wykonującym przewozy okazjonalne umieszczania na pojeździe oznaczeń służących identyfikacji przedsiębiorcy, jako wykonującego przewóz osób.
Na podstawie przepisu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a., poprzez:
- a) uznanie, że organy administracyjne obydwu instancji prawidłowo zebrały i oceniły materiał dowodowy,
- b) przyjęcie i przedstawienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ustaleń faktycznych nie znajdujących należytego oparcia w materiale dowodowym i niewystarczających do zastosowania prawidłowo rozumianych unormowań zawartych w art. 18 ust. 5 pkt b) ustawy o transporcie drogowym, a w szczególności, że:
- • "układ wyrażeń "przewóz osób, przewóz" w powiązaniu z tym samym ciągiem cyfr "646646", ułożonych zawsze w tej samej konfiguracji miał potencjalnym klientom wskazywać jednoznacznie, że pojazdy tak oznakowane należały do konkretnego przedsiębiorcy taksówkowego",
- • "co do możliwości upewnienia się, że pojazdy tak oznakowane należały do skarżącej, potencjalny pasażer uzyskiwał dodatkową informację, umieszczoną na szybie tylnych prawych drzwi, wskazującą adres internetowy i cennik usług przewozowych",
- c) bezkrytyczne i niepotwierdzone zgromadzonym materiałem dowodowym ustalenie, iż umieszczone na pojeździe napisy "Przewóz Osób" bądź "Przewóz", występujące w połączeniu z ciągiem cyfr "646646" stanowiły przyjętą przez skarżącą na użytek wykonywanych przewozów nazwę przedsiębiorcy w rozumieniu art. 18 ust. 5 lit. b) utd, a nie były oznaczeniem odróżniającym pojazdy świadczące usługi na licencji skarżącej od taksówek, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziło do stwierdzenia naruszenia przez skarżącą przepisu art. 18 ust. 5 lit. b utd.
Z powyższych względów skarga kasacyjna wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W., a także zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie niniejszych rozważań podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd pierwszej instancji.
Rozpoznając w świetle powyższych kryteriów skargę kasacyjną, nie zasługuje ona na uwzględnienie.
W szczególności, co wymaga podkreślenia, organ ustalił, a Sąd pierwszej instancji zaakceptował, naruszenie przez skarżącą, zarówno przepisu art. 18 ust. 5 lit. a, jak i art. 18 ust. 5 lit. b utd. Naruszenie każdego z tych przepisów uzasadnia nałożenie kary pieniężnej przewidzianej lp. 2.9 zał. nr 3 do utd. Innymi słowy, dla nałożenia kary pieniężnej w kwocie 8.000 zł, nie jest konieczne kumulatywne naruszenie przez przedsiębiorcę art. 18 ust. 5 utd we wszystkich trzech postaciach, o których mowa w punktach a-c tego ustępu.
Natomiast skarga kasacyjna skoncentrowała się wyłącznie na podważeniu zasadności zarzucenia skarżącej naruszenia przepisu art. 18 ust. 5 lit b utd. Skarga kasacyjna nie objęła więc swoimi zarzutami, w rozumieniu art. 183 § 1 p.p.s.a., naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 18 ust. 5 lit. a utd, którego naruszenie stanowi wystarczającą podstawę dla nałożenia przez organ kary pieniężnej w kwocie 8.000 zł, co zaakceptował Sąd pierwszej instancji. Toteż, wobec nie objęcia skargą kasacyjną zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 18 ust. 5 lit. a utd, stanowiącego samoistną podstawę do nałożenia wspomnianej kary pieniężnej, uprawomocnił się w tym zakresie wyrok Sądu pierwszej instancji.
W tym miejscu można jedynie wskazać, iż zaakceptowane przez Sąd pierwszej instancji stanowisko organu, iż drogomierz jest urządzeniem równoważnym z taksometrem, o którym mowa w przepisie art. 18 ust. 5 lit. a utd, jest utrwalone w orzecznictwie, i podziela to również skład orzekający w niniejszej sprawie.
Z powyższych względów, gdyby nawet podzielić zasadność skargi kasacyjnej w zakresie zarzutu naruszenia przepisu art. 18 ust. 5 lit. b utd, nie miałoby do żadnego wpływu na wynik sprawy, gdyż w ostatecznym rachunku, o czym była mowa, zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odpowiadał prawu (art. 184 p.p.s.a.).
Dlatego skarga kasacyjna podlega oddaleniu.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.