Uzasadnienie
W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 20 marca 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 2596/12, oddalającego skargę S. L. G. D. S. O. w O. (dalej: Stowarzyszenie, wnioskodawca) na decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] września 2012 r., nr [...], w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania ze środków unijnych, skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że skutki wykonania zaskarżonej decyzji mogą okazać się nieodwracalne i spowodować utratę źródła utrzymania przez zatrudnionych pracowników. Wyjaśniono też, że zakresem działalności stowarzyszenia jest podejmowanie prac na rzecz zrównoważenia rozwoju regionu i poprawy standardu życia społeczności lokalnej, m.in. poprzez realizację projektów w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki, dofinansowywanych ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240). Stowarzyszenie nie prowadzi działalności gospodarczej, a jedynym źródłem utrzymania są środki finansowe otrzymywane od jego założycieli, m.in. od: gminy O., J. – L., D., GOPS w O., GOK w J. – L. oraz innych organizacji pozarządowych i firm z terenu powiatu o. Działalność ta wymaga zatrudnienia pracowników merytorycznych i administracyjnych, zajmujących się przygotowywaniem wniosków o dofinansowanie oraz obsługą księgową i administracyjną.
Otrzymywane środki finansowe są niewielkie, wobec czego stowarzyszenie nie dysponuje majątkiem, który umożliwiłby natychmiastowy zwrot wskazanej w zaskarżonej decyzji kwoty. Przyznana kwota została zaś wydana na realizację projektu.
Zdaniem wnioskodawcy wyegzekwowanie decyzji nakładającej obowiązek zwrotu otrzymanych środków dofinansowania spowoduje utratę środków finansowych na dalsze prowadzenie działalności, konieczność zwolnienia zatrudnionych pracowników oraz likwidacją ważnej instytucji pozarządowej w powiecie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), Sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli skarżący wykaże, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpatrywanym przypadku przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zostały spełnione. Uprawdopodobniono, że konieczność uiszczenia przez Stowarzyszenie przypadającej do zapłaty należności, stanowi znaczne obciążenie materialne i ryzyko zachwiania płynności finansowej w działalności prowadzonej na rzecz społeczności lokalnej i całego regionu. W konsekwencji mogłoby to utrudnić realizację zadań, a nawet mogłoby skutkować likwidacją podmiotu, co stanowiło też szkodę dla ogółu tamtejszej społeczności.
Wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 18 grudnia 2012 r. - wstrzymującym wykonanie zaskarżonej decyzji – także uznał, że przytoczone okoliczności wskazują na istnienie niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i spowodowania nieodwracalnych skutków w postaci utraty możliwości realizacji bieżących zadań Stowarzyszenia, co w konsekwencji spowodować mogłoby jego likwidację.
Z uwagi na fakt, że ww. postanowienie upadło wskutek wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeczenia kończącego postępowanie w I instancji, potrzeba ochrony tymczasowej skarżącego Stowarzyszenia – przez wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji - jest więc aktualna także na etapie postępowania kasacyjnego.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.