Uzasadnienie
Wyrokiem z 2 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Gdyni z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie wydania zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich.
Wyrok ten wydano w następującym stanie sprawy:
Wyrokiem z dnia 20 grudnia 2012 r. sygn. akt III SA/Gd 501/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie ze skargi A. Spółki z o.o. w K., uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej w Gdyni z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] oraz decyzję Dyrektora Izby Celnej w Gdyni z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...]. Decyzjami tymi, na podstawie m.in. art. 129 ust. 2, art. 118 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. Nr 201, poz. 1540) umorzono postępowanie w sprawie wniosku skarżącej o wydanie zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych.
Powodem uchylenia decyzji było uznanie przez Sąd, że art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, jako nienotyfikowany przepis techniczny, nie mógł być stosowany. W tej sytuacji, skoro spółka złożyła wniosek o wydanie zezwolenia w dniu [...] sierpnia 2009 r., czyli pod rządami poprzednio obowiązujących przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych, to należało rozpatrzyć wniosek na podstawie przepisów tej ustawy.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 października 2015 r. sygn. akt II GSK 1645/15 oddalił skargę kasacyjną wniesioną od tego wyroku przez Dyrektora Izby Celnej w Gdyni. W uzasadnieniu wyroku wskazał, że orzeczenie, mimo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu.
Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że dopiero w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego spółka podniosła zarzut, że przepis stanowiący podstawę rozstrzygnięcia – art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych – jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 8 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE.
Kwestia ta nie była artykułowana w postępowaniu administracyjnym i organ tym problemem się nie zajmował. Następnie w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydał wyrok w połączonych sprawach C-213/11, C-214/11, C-217/11 i orzekł, że art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe tego rodzaju jak przepisy ustawy o grach hazardowych, które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalnie przepisy techniczne w rozumieniu tego przepisu, w związku z czym ich projekt powinien zostać przekazany Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy wskazanej dyrektywy, w wypadku ustalenia, że przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów.
Trybunał nie zaliczył przepisów przejściowych ustawy o grach hazardowych do "przepisów technicznych", a wskazał na konieczność przeprowadzenia ustaleń, czy takie zakazy, których przestrzeganie jest obowiązkowe de iure w odniesieniu do użytkowania automatów do gier o niskich wygranych, mogą wpływać w sposób istotny na ich właściwości lub sprzedaż.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że choć TSUE przyjął, iż rozstrzygnięcie o charakterze określonego przepisu należy do sądu krajowego, to należy mieć na uwadze specyfikę działania polskich sądów administracyjnych, sprawujących kontrolę działalności administracji publicznej. Sąd nie może zastąpić organu w realizacji powierzonych mu zadań, a jego rolą jest przeprowadzenie kontroli i oceny działań organu.
Naczelny Sąd Administracyjny wywodził, że ustalenie, czy konkretne przepisy ustawy o grach hazardowych wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów będzie wymagało poczynienia szeregu ustaleń, a dopiero potem możliwe będzie stwierdzenie, czy przepisy ustawy, w tym art. 129 ust. 2 tego aktu, mają charakter techniczny. Zdaniem Sądu II instancji nieuprawnione było stanowisko Sądu I instancji, że z przepisów ustawy o grach hazardowych można było zrekonstruować normę pozwalającą na zastosowanie przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych wobec wyłączenia stosowania art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych.
Ostatecznie Sąd II instancji stanął na stanowisku, że wadliwa interpretacja orzeczenia TSUE doprowadziła jednak WSA do prawidłowego rozstrzygnięcia – uchylenia decyzji organów obu instancji.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy Dyrektor Izby Celnej w Gdyni decyzją z dnia 6 kwietnia 2016 r., na podstawie art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r. poz. 612), umorzył postępowanie w sprawie dotyczącej wydania zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Organ stanął na stanowisku, że przepisy przejściowe ustawy o grach hazardowych, w tym przepis art. 129 ust. 2, nie miały charakteru technicznego.
W wyniku rozpoznania odwołania, Dyrektor Izby Celnej w Gdyni decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r., na podstawie art. 129 ust. 2 oraz art. 118 w zw. z art. 8 ustawy o grach hazardowych (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 471), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych w brzmieniu obowiązującym od 2010 r. do 2 września 2015 r. stanowił, że postępowania w sprawie wydania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, umarza się.
W myśl art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, zmienionego ustawą z dnia 12 czerwca 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 1201), notyfikowaną Komisji Europejskiej w dniu 5 listopada 2014 r. pod numerem 2014/0537/PL, która weszła w życie 3 września 2015 r., postępowania w sprawie udzielania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, umarza się.
Organ przytoczył stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawarte w wyroku z dnia 13 października 2015 r. sygn. akt II GSK 1645/15. Następnie wyjaśnił, że art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, zastosowany uprzednio w sprawie nie był notyfikowany i został z dniem 3 września 2015 r. z ustawy usunięty. Aktualnie (od 3 września 2015 r.), kwestie wydawania zezwoleń reguluje art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, który stanowi, że "postępowania w sprawie udzielania zezwoleń (...) wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, umarza się". Organ wyjaśnił, że w sytuacji zmiany stanu prawnego i usunięcia spornego przepisu art. 129 ust. 2 z ustawy o grach hazardowych niemożliwa była realizacja zaleceń sądów administracyjnych co do oceny technicznego charakteru tego przepisu, a ponadto stała się ona zbędna. Wobec obowiązywania nowego art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, uprzednio notyfikowanego Komisji Europejskiej, zakończona procedura notyfikacji świadczy o możliwości skutecznego zastosowania obowiązującego przepisu ustawy w prowadzonych postępowaniach.
W związku z tym organ uznał, że zarzuty strony są nieaktualne wobec obowiązywania notyfikowanego przepisu ustawy. Skupiają się one bowiem na ustaleniach sądów administracyjnych, dotyczących działań organów w ramach spraw zakończonych decyzjami z 2010 r. w oparciu o nienotyfikowany przepis, nieobowiązujący od 3 września 2015 r.
A. Sp. z o.o. w K. wniosła skargę na opisaną decyzję.
Opisanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., obecnie tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.).
Sąd I instancji opisał zmiany stanu prawnego od daty złożenia wniosku o zezwolenie na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w dniu [...] sierpnia 2009 r. i wskazał, że w dniu 3 września 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 12 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1201; dalej: ustawa zmieniająca). Została ona notyfikowana Komisji Europejskiej w dniu 5 listopada 2014 r. pod numerem 2014/0537/PL.
Przepisem art. 1 pkt 33 ustawy zmieniającej zmieniono m.in. przepis art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, który otrzymał następujące brzmienie: "Postępowania w sprawie udzielania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, umarza się."
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wskazał, że z żadnego z przepisów ustawy zmieniającej nie wynika, by do postępowań o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie automatów do gier o niskich wygranych, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy, należało stosować przepisy dotychczasowe. Ustawa zmieniająca zasadę taką wprowadziła natomiast – przepisem art. 5 – wobec postępowań, w których minister właściwy do spraw finansów publicznych rozstrzyga, w drodze decyzji, czy gra lub zakład są grą losową, zakładem wzajemnym albo grą na automacie w rozumieniu ustawy.
Sąd I instancji podnosił, że skarżąca sama w skardze zwraca uwagę na fakt, iż przepisy przejściowe ustawy zmieniającej nie regulują zasad stosowania art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych w postępowaniach wszczętych przed datą wejścia w życie tej normy.
Skoro ustawa zmieniająca nie normuje tej kwestii, to do wniosku skarżącej zastosowanie będą mieć przepisy ustawy o grach hazardowych po nowelizacji, czyli obowiązujące w dniu orzekania. Skarżąca nie kwestionowała, że obecnie obowiązujący przepis art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych był notyfikowany Komisji Europejskiej, na co wskazywał organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji. Wcześniej obowiązujący przepis art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych (sprzed nowelizacji), nienotyfikowany Komisji Europejskiej, został usunięty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zgodził się z organem odwoławczym, że zmiana stanu prawnego spowodowała, że zbędne stało się czynienie rozważań dotyczących oceny technicznego charakteru przepisu art. 129 ust. 2 ustawy sprzed nowelizacji. Wobec obowiązywania w dacie wydania decyzji nowego art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, uprzednio notyfikowanego Komisji Europejskiej, rozstrzygnięcie należało oprzeć na jego treści. Skoro zaś notyfikowany Komisji Europejskiej przepis art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych nakazuje umorzenie postępowań w sprawie wydania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, zaskarżona decyzja, utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji umarzającą postępowanie, nie narusza prawa.
W ocenie Sądu I instancji, nie było też żadnych podstaw do oparcia rozstrzygnięcia na przepisach nieobowiązującej ustawy o grach i zakładach wzajemnych.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wywiodła A. Sp. z o.o. w K., zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:
- 1) naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), tj. art. 118 w zw. z art. 129 ust. 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2016 r. poz. 471 ze zm.) w zw. z art. 118 w zw. z art. 129 ust. 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 ze zm.) w zw. z art. 8 i 9 w zw. z art. 10 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa technicznych (Dz.Urz. UE wydanie specjalne w języku polskim, rozdz. 13, t. 20, s. 337; zm. Dz.Urz. UE wydanie specjalne w języku polskim, rozdz. 13, t. 21, s. 8, Dz.Urz. UE L 98.204.37 ze zm.; dalej: dyrektywa 98/34/WE) w zw. z § 2 pkt 3 i 5 rozporządzenia Rady Ministrów z 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz.U. Nr 239, poz. 2039 ze zm.; dalej rozporządzenie w sprawie notyfikacji) w zw. z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213, C-214, C-217 w zw. z art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) w zw. z art. 36, art. 52, art. 62 i art. 65 w zw. z art. 260 ust. 2 w zw. z art. 267 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że do wniosku oraz do żądania strony w niniejszej sprawie należy stosować przepisy ustawy o grach hazardowych po nowelizacji, w sytuacji gdy m.in. strona złożyła wniosek o wydanie zezwolenia w poprzednio obowiązującym stanie prawnym i powinny mieć do niego zastosowanie poprzednio obowiązujące normy (przepisy ustawy o grach hazardowych sprzed nowelizacji), zwłaszcza że przepisy przejściowe ustawy z 12 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1201 ze zm.) nie regulują zasad stosowania art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych po nowelizacji do postępowań wszczętych przed datą wejścia w życie tej normy;
- 2) naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), tj. art. 118 w zw. z art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych po nowelizacji w zw. z art. 118 w zw. z art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych sprzed nowelizacji w zw. z art. 8 i 9 w zw. z art. 10 dyrektywy 98/34/WE w zw. z § 2 pkt 3 i 5 rozporządzenia w sprawie notyfikacji w zw. z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213, C-214, C-217 w zw. z art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) w zw. z art. 36, art. 52, art. 62 i 65 w zw. z art. 260 ust. 2 w zw. z art. 267 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że do wniosku oraz do żądania strony w niniejszej sprawie należy stosować przepisy ustawy o grach hazardowych po nowelizacji, w sytuacji gdy m.in. strona złożyła wniosek o wydanie zezwolenia w poprzednio obowiązującym stanie prawnym a zatem ich prawidłowa wykładni prowadzi do wniosku, że powinny mieć do niego zastosowanie poprzednio obowiązujące normy (przepisy sprzed nowelizacji), zwłaszcza, że przepisy przejściowe ustawy zmieniającej nie regulują zasad stosowania art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych po nowelizacji do postępowań wszczętych przed datą wejścia w życie tej normy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, przedstawiając argumenty na poparcie przytoczonych zarzutów, skarżąca kasacyjnie wywodziła, że do jej wniosku powinny mieć zastosowanie przepisy ustawy o grach hazardowych sprzed nowelizacji.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Wskazane w tym środku zaskarżenia przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd II instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest do podjęcia działań z urzędu jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w niniejszej sprawie nie występują. Skarga kasacyjna jest więc sformalizowanym środkiem prawnym, obwarowanym m.in. przymusem sporządzenia jej przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 175 § 1-3 p.p.s.a.), który opiera się na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.
Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarga kasacyjna jako sformalizowany środek zaskarżenia powinna zawierać m.in. przytoczenie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie (art. 176 § 1 pkt 2) p.p.s.a.). Przytoczenie podstaw kasacyjnych to wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w ocenie skarżącego zostały naruszone przez Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało niewłaściwe zastosowanie lub błędna wykładnia prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji. Konieczne jest przy tym wskazanie konkretnych przepisów naruszonych przez Sąd, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega bowiem na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest zatem władny badać, czy Sąd I instancji nie naruszył również innych przepisów, niedostrzeżonych lub pominiętych przy formułowaniu zarzutów skargi kasacyjnej. Pominięcie określonych zagadnień w skardze kasacyjnej czy odniesienie się do nich w sposób wybiórczy i ogólnikowy skutkuje niemożnością zakwestionowania przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska wyrażonego w ich zakresie przez wojewódzki sąd administracyjny czy działające w sprawie organy.
Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa doszło w postępowaniu przed Sądem I instancji i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie prawa materialnego może nastąpić przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu. Naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej (tzw. błąd subsumcji).
Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy.
Mimo że przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionej podstawy, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonej podstawy kasacyjnej (por. wyroki NSA: z 5 sierpnia 2004 r. sygn. akt FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, nr 3, poz. 36; z 9 marca 2005 r. sygn. akt GSK 1423/04; z 10 maja 2005 r. sygn. akt FSK 1657/04; z 12 października 2005 r. sygn. akt I FSK 155/05; z 23 maja 2006 r. sygn. akt II GSK 18/06; z 4 października 2006 r. sygn. akt I OSK 459/06 – dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wobec związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, prawidłowe (tzn. jasne i niebudzące wątpliwości) sformułowanie zarzutów kasacyjnych jest warunkiem niezbędnym dla uznania, że zarzut jest usprawiedliwiony.
Poczynienie powyższych uwag o charakterze ogólnym było konieczne ze względu na sposób, w jaki została zredagowana skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie.
W rozpoznawanej skardze kasacyjnej postawiono zarzuty naruszenia przepisów określonych jako przepisy prawa materialnego i to zarówno przez błędną ich wykładnię, jak i niewłaściwe zastosowanie. Obydwa zarzuty dotyczą tych samych przepisów. Niezależnie od sposobu ich sformułowania, autor skargi kasacyjnej w odniesieniu do większości wskazanych w petitum przepisów nie uzasadnia ani kwestii niewłaściwego ich zastosowania, ani błędnej wykładni, w szczególności nie wskazuje, jaka powinna być poprawna wykładnia przepisów wskazanych w petitum skargi kasacyjnej.
Uzasadnienie skargi kasacyjnej sprowadza się w istocie do jednej kwestii – czy w sprawie prawidłowo został zastosowany art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych po nowelizacji. W związku z takim sposobem sformułowania zarzutów i uzasadnienia skargi kasacyjnej przyjąć należy, że wobec braku jakiegokolwiek uzasadnienia przepisów wskazanych w zarzutach, z wyjątkiem odniesienia się do niewłaściwego zastosowania art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, jedynie zarzut naruszenia tego przepisu poddaje się kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W stanie faktycznym niniejszej sprawy, skarżąca złożyła wniosek o zezwolenie na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w dniu [...] sierpnia 2009 r., czyli po rządami obowiązującej do dnia 31 grudnia 2009 r. ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych.
Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych sprzed nowelizacji, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2010 r., w art. 129 ust. 2 stanowiła, że postępowania w sprawie wydania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, umarza się.
Ustawa ta została znowelizowana ustawą z 12 czerwca 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 1201). Zgodnie z art. 1 pkt 33) tej ustawy art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych otrzymał brzmienie: "postępowania w sprawie udzielenia zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, umarza się". Ustawa nowelizująca, zgodnie z jej art. 8 weszła wżycie 3 września 2015 r.
Jak słusznie podnosił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, żaden z przepisów ustawy zmieniającej nie wskazuje, by do postępowań w sprawie udzielenia zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy, należało stosować przepisy dotychczasowe. Ustawa zmieniająca zasadę taką wprowadziła w art. 5 wobec postępowań, w których minister właściwy do spraw finansów publicznych rozstrzyga, w drodze decyzji, czy gra lub zakład są grą losową, zakładem wzajemnym albo grą na automacie w rozumieniu ustawy.
Słusznie zatem Sąd I instancji uznał za prawidłowe zastosowanie przez organ do wniosku skarżącej przepisu obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji.
Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w odniesieniu do art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych sprzed nowelizacji wypowiadał się już wielokrotnie co do tego, że przepisy przejściowe ustawy o grach hazardowych, w tym art. 129 ust. 2, nie mają charakteru technicznego, nie wymagają zatem notyfikacji i w związku z tym mogą być stosowane (por. np. wyroki NSA z: 21 października 2015 r. sygn. akt II GSK 1629/15; 3 listopada 2015 r. sygn. akt II GSK 2250/15; 4 listopada 2015 r. sygn. akt II GSK 58/14; 17 listopada 2015 r. sygn. akt II GSK 2036/15; 4 grudnia 2015 r. sygn. akt II GSK 2692/15; 11 października 2017 r. sygn. akt II GSK 223/16; 27 czerwca 2018 r. sygn. akt II GSK 3676/16; publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwione i na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.). Naczelny Sąd Administracyjny, zasądzając na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku kwotę 480 zł, uwzględnił to, że pełnomocnik organu, który nie występował wcześniej w sprawie, sporządził w terminie określonym w art. 179 p.p.s.a. odpowiedź na skargę kasacyjną oraz brał udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.