Uzasadnienie
I
Wyrokiem z 20 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę Gminy M. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2013 r. w przedmiocie zwrotu do budżetu państwa nienależnie uzyskanej części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2011. Tym samym upadło postanowienie WSA z dnia 23 października 2013 r. wstrzymujące wykonanie zaskarżonej decyzji.
II
Wobec powyższego skarżąca Gmina M. złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Finansów. W uzasadnieniu podniosła, że wypłata określonej w decyzji kwoty będzie znacznym uszczupleniem zgromadzonych na jej rachunku środków, przeznaczonych w budżecie na zaspokajanie bieżących potrzeb Gminy, planowane przez nią inwestycje oraz wykonywanie zadań własnych. Skarżąca Gmina nie dysponuje rezerwami, które mogłyby być przeznaczone na spłatę powstałych zobowiązań, a wykonanie obowiązku wynikającego z zaskarżonej decyzji spowodowałoby konieczność zaciągnięcia kolejnych zobowiązań, co w efekcie prowadziłoby nie tylko do powstania deficytu, ale także mogłoby skutkować zachwianiem płynności finansowej jednostki samorządu terytorialnego. Zdaniem Gminy istnieje realne zagrożenie, że wykonanie zaskarżonej decyzji wywoła niebezpieczeństwo wystąpienia nieodwracalnych dla skarżącej skutków, tj. zachwiania płynności finansowej jednostki samorządu terytorialnego.
Na potwierdzenie do wniosku załączono uchwałę nr [...] Rady Miejskiej w M. z [...] czerwca2013 r. w sprawie zmiany budżetu Gminy M. na rok 2013 r., uchwałę nr [...] Rady Miejskiej w M. z [...] grudnia 2007 r. o powołaniu Skarbnika Gminy M. oraz oświadczenie skarbnika Gminy M. z [...] września 2013 r.
III
Skarżąca wnosząc skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 20 lutego 2014 r. oddalającego skargę Gminy M. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2013 r. w przedmiocie zwrotu do budżetu państwa nienależnie uzyskanej części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2011, z ostrożności procesowej ponowiła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu wskazując, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji został już złożony wraz z dokumentacją potwierdzającą jego zasadność.
IV
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, że przez określoną w powołanym przepisie szkodę należy rozumieć taką szkodę majątkową oraz niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt II OZ 1026/12 i z dnia 26 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1841/12.). Trudne do odwrócenia skutki natomiast, to takie prawne lub faktyczne konsekwencje, które powodują trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego następuje tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 15 listopada 2012 r., sygn. akt II OZ 990/12 i z dnia 2 października 2012 r., sygn. akt I GSK 1251/12).
Podkreślenia wymaga, że w toku postępowania przed Sądem I instancji, Gmina uzyskała ochronę tymczasową na mocy postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2013 r. W postanowieniu tym stwierdzono, że: "w ocenie Sądu obowiązek natychmiastowego zwrotu tak wysokiej kwoty, spowodowałby konieczność zmniejszenia środków m.in. na realizację zadań publicznych na rzecz ogółu mieszkańców wspólnoty samorządowej. Gmina jako jednostka samorządu terytorialnego jest specyficzną instytucją działającą na podstawie i w granicach określonych przepisami prawa, a jego swoboda w dysponowaniu środkami pieniężnymi jest znacznie ograniczona i odmienna niż w przypadku przedsiębiorstw prywatnych działających w ramach swobody działalności gospodarczej.
Ewentualny natychmiastowy zwrot wymienionej wyżej kwoty, mógłby spowodować konieczność zaciągnięcia dodatkowego zobowiązania przez Gminę M., co w efekcie mogłoby prowadzić do zachwiania płynności finansowej skarżącej. Jak wynika z załączonego do akt sprawy oświadczenia z [...] września 2013 r. skarbnika Gminy M., jednostka nie dysponuje rezerwami, które mogłyby być przeznaczone na spłatę powstałych zobowiązań, z uwagi na finalizację procesów inwestycyjnych zaplanowanych w 2013 r. i konieczność dokonywania płatności wynikających z podpisanych umów."
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek Gminy zasługuje na uwzględnienie, gdyż jego uzasadnienie w sposób jasny i przejrzysty przedstawia argumenty pozwalające Sądowi na jego pozytywne rozpatrzenie. Wydając orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania decyzji, Sąd opiera swoje rozstrzygnięcie na ocenie złożonego wniosku, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, badając wystąpienie bądź też niewystąpienie przesłanek wstrzymania aktu, to jest niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przenosząc powyższe rozważania oraz stanowisko Sądu I instancji wyrażone w przywołanym postanowieniu na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że wskazane we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji okoliczności przemawiają za zasadnością żądania sformułowanego w tym wniosku. Sytuacja finansowa Gminy, od czasu wydania postanowienia z dnia 23 października 2013 r. nie ulegała poprawie, co czyni aktualnym przesłanki, na podstawie, których uprzednio udzielono skarżącej ochrony tymczasowej. Wniosek skarżącej Gminy zasługiwał zatem na uwzględnienie.
Mając na uwadze, że w rozpoznawanej sprawie zaistniały przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.