Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia dniu 7 września 2010 r. sygn. akt I SA/Gd 546/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. oddalił skargę R. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania.
Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia.
Postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia [...] kwietnia 2010 r. utrzymano w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. odmawiające umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku R. P. na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez Urząd Celny w G. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ stwierdził, że umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje wtedy, gdy w jego toku zaistnieją przeszkody o charakterze trwałym, które powodują, że dalsze prowadzenie postępowania jest niemożliwe lub niecelowe. Zaznaczył, że z treści art. 59 u.p.e.a. wynika, iż umorzenie postępowania egzekucyjnego może być obligatoryjne lub fakultatywne. Przepis art. 59 § 1 u.p.e.a. nie pozostawia do uznania organu egzekucyjnego, czy w danym przypadku może umorzyć postępowanie egzekucyjne, zatem w ocenie organu Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. dokonał prawidłowej oceny, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą okoliczności powodujące umorzenie postępowania egzekucyjnego.
Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że "wygaśnięcie obowiązku z innego powodu" oznacza, że obowiązek powstał i nie został wykonany, albo z innych powodów przestał istnieć.
Organ odwoławczy podkreślił, że katalog środków egzekucyjnych należności pieniężnych ma charakter zamknięty i w myśl art. 1a pkt 12 lit. a/ u.p.e.a przez takie środki rozumie się egzekucję m.in.: z pieniędzy, z rachunków bankowych i z innych wierzytelności pieniężnych oraz wskazał, na zastosowanie wobec zobowiązanego następujących środków egzekucyjnych:
- 1) egzekucję z pieniędzy: w dniach [...] listopada 1998 r., [...] grudnia 1998 r., [...] grudnia 1998 r., [...] lutego 2000 r., [...] lutego 2000 r., [...] marca 2000 r., [...] sierpnia 2000 r., [...] kwietnia 2001 r., [...] sierpnia 2001 r. i [...] grudnia 2001 r.;
- 2) egzekucję z innych wierzytelności pieniężnych: na podstawie zawiadomienia o zajęciu z dnia [...] września 2003 r. (doręczono w dniu [...] października 2003 r.) u dłużnika zajętej wierzytelności Naczelnika Urzędu Skarbowego, na podstawie zawiadomienia o zajęciu z dnia [...] lipca 2004 r. (odebranego w dniu [...] lipca 2004 r.) u dłużnika zajętej wierzytelności – Naczelnika Urzędu Skarbowego oraz w dniu [...] lipca 2009 r. na podstawie zawiadomienia o zajęciu z dnia [...] lipca 2009 r. (odebranego w dniu [...] lipca 2009 r.) u dłużnika zajętej wierzytelności – Dyrektora Izby Celnej;
- 3) egzekucję z rachunku bankowego – w dniu [...] lipca 2009 r. na podstawie zawiadomienia o zajęciu z dnia [...] lipca 2009 r. (odebranego w dniu [...] lipca 2009 r.) u dłużnika zajętej wierzytelności – K. B. S. Organ stanął na stanowisku, że po zastosowaniu każdego z wymienionych środków egzekucyjnych, o których podatnik został zawiadomiony, 5-letni termin przedawnienia rozpoczynał swój bieg na nowo, bowiem z przepisów Ordynacji podatkowej nie wynika, iż przerwa biegu terminu przedawnienia następuje jedynie wskutek zastosowania pierwszego środka egzekucyjnego, a zastosowanie każdego kolejnego środka egzekucyjnego takiego skutku nie wywiera.
Dalej Dyrektor Izby Skarbowej w G. zauważył, że zajęcie wierzytelności na podstawie zawiadomienia o zajęciu z dnia [...] lipca 2004 r. dokonane zostało skutecznie i wywarło konsekwencje prawne w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia. Z ww. zawiadomienia wynika bowiem, iż dotyczy ono m.in. należności, których wierzycielem jest Izba Celna, objętych tytułem wykonawczym, za rok 1997. Bez znaczenia dla zaistnienia skutku wynikającego z art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, czyli przerwania biegu terminu przedawnienia, jest zdaniem organu okoliczność, iż w ww. zawiadomieniu organ egzekucyjny obok R. P. zamieścił również nazwisko jego żony D. P. Podkreślił, że zgodnie z pouczeniem zamieszczonym na wskazanym zawiadomieniu, zobowiązanemu służyło prawo wniesienia skargi na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego, z którego nie skorzystał.
Za bezzasadny uznał Dyrektor Izby Skarbowej zarzut dotyczący niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, wymieniony w art. 59 § 1 pkt 6 u.p.e.a., przy czym wskazał, że w ww. przepisie chodzi o niedopuszczalność egzekucji ze względów formalnych, a nie merytorycznych. Zasygnalizował, że z mocy art. 29 u.p.e.a. organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, które powinno obejmować ustalenie czy egzekucja oznaczonego obowiązku jest dopuszczalna, czy tytuł wykonawczy jest prawidłowo wystawiony i czy doręczone zostało upomnienie (jeśli było wymagane).
Zdaniem organu odwoławczego, że w przedmiotowej sprawie nie ziściła się przesłanka, o której mowa w art. 59 § 1 pkt 8 u.p.e.a. Powołany przepis znajduje zastosowanie w sytuacji, gdy organ egzekucyjny wydaje postanowienie o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego na żądanie wierzyciela, tj. na podstawie art. 56 § 1 pkt 4 u.p.e.a., a następnie nie podejmuje tego postępowania przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania. Tymczasem postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] marca 2002 r. o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego wydane zostało na podstawie przepisów art. 56 § 3 w związku z art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a., czyli z uwagi na rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej. Organ podniósł, że w dniu [...] czerwca 2002 r. organ egzekucyjny wydał postanowienie, którym podjął zawieszone postępowanie egzekucyjne (z uwagi na zerwanie układu ratalnego), które doręczone zostało w dniu [...] czerwca 2002 r. matce R. P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. oddalając skargę wskazał, że nie zasługuje na uwzględnienie podniesiony w skardze zarzut przedawnienia.
Zdaniem Sądu słusznie organ odwoławczy wskazał, że do przedawnienia zobowiązań podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej, tzn. przed 1 września 2005 r., należy stosować przepis art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą. Wskazał, że w sytuacji przerwania biegu terminu przedawnienia z uwagi na zastosowanie przed dniem 1 września 2005 r. środka egzekucyjnego, do dnia 1 września 2005 r. termin przedawnienia nie rozpoczął biegu na nowo z uwagi na toczące się postępowanie egzekucyjne (art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym do tej daty), zatem do dnia nowelizacji ustawy zobowiązanie nie uległo przedawnieniu wobec czego bieg przedawnienia podlegał nowej regulacji. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2009 r., sygn. akt II FSK 189/08; (LEX nr 513042), organ wskazał, że bezpośrednie stosowanie znowelizowanego art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej do nieprzedawnionych w dniu 1 września 2005 r. zobowiązań podatkowych oznacza, że po przerwaniu, przed tą datą, biegu przedawnienia wskutek zastosowania środka egzekucyjnego termin przedawnienia biegnie na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano ten środek. Nie uwzględnia się przerwy spowodowanej postępowaniem egzekucyjnym, o której była mowa w tym przepisie w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 sierpnia 2005 r.
W ocenie Sądu ponadto zasadnie Dyrektor Izby Skarbowej w G. zauważył, że w badanej sprawie wystąpiły również okoliczności skutkujące – zgodnie z art. 70 § 2 Ordynacji podatkowej zawieszeniem biegu terminu przedawnienia, gdyż w dniu [...] grudnia 1999 r. Sąd zauważył, że Urząd Skarbowy wydał decyzje, w których wyraził zgodę na rozłożenie spłaty zaległości w podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym na 12 rat i ustalił termin płatności ostatniej raty do dnia [...] stycznia 2000 r. Ponadto w dniu [...] stycznia 2002 r. Urząd Skarbowy wydał decyzję, którą wyraził zgodę na rozłożenie na 2 raty spłaty zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług i ustalił termin płatności ostatniej raty do dnia [...] lutego 2002 r. Mając powyższe na względzie, organ stwierdził, że od dnia wydania ww. decyzji do dnia terminu płatności ostatniej raty zaległości podatkowych wskazanych w ww. decyzjach, bieg terminu przedawnienia tych zaległości uległ zawieszeniu.
Organ podkreślił, że w dniach [...] i [...] lipca 2009 r. dłużnik zajętej wierzytelności – K. B. S., realizując zajęcie dokonane na podstawie zawiadomienia z dnia [...] lipca 2009 r. przekazał środki finansowe, które w całości zaspokoiły należności wynikające z tytułu wykonawczego i egzekucja administracyjna zakończyła się przez wyegzekwowanie dochodzonych należności.
Zdaniem Sądu słusznie organ odwoławczy uznał, iż bez znaczenia dla zaistnienia skutku przerwy biegu przedawnienia wynikającego z art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej jest podniesiona przez skarżącego okoliczność, iż w zawiadomieniu o zajęciu z dnia [...] lipca 2004 r. zawarte zostało nazwisko żony zobowiązanego D. P. Sąd podkreślił, że nieprawidłowość ta mogła być przez zobowiązanego zwalczana wyłącznie w ramach skargi na czynności organu egzekucyjnego.
Niezasadne są zdaniem Sądu zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 77 § 1 i art. 78 § 1 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu organy nie naruszyły wskazanych norm, gdyż zebrały i oceniły cały materiał dowodowy, niezbędny do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Co prawda we wcześniej wydawanych rozstrzygnięciach niektóre kwestie rzeczywiście nie były przedmiotem badania organów, ale ostatecznie w zaskarżonym postanowieniu i poprzedzającym je postanowieniu z dnia [...] lutego 2010 r. żadna z podnoszonych przez stronę okoliczności nie została przez organy pominięta. Strona natomiast nie wskazała na czym miałoby polegać naruszenie.
Analizując akta sprawy Sąd uznał, iż nie znajduje uzasadnienia zarzut strony dotyczący braku skutecznego podjęcia lub umorzenia zawieszonego postępowania.
Postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] marca 2002 r. zawieszono postępowanie egzekucyjne prowadzone w stosunku do R. P., z uwagi na wydanie decyzji z dnia [...] stycznia 2002 r. o rozłożeniu na raty zaległości w podatku od towarów i usług. Jako podstawę podjętego rozstrzygnięcia organ powołał art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a., który stanowi o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej.
Sąd zauważył, że w aktach znajduje się pismo Izby Celne w G. z dnia [...] czerwca 2002 r. informujące, że R. P. nie realizuje decyzji ratalnej i należy podjąć zawieszone postępowanie egzekucyjne. Znajduje się również postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] czerwca 2002 r. o podjęciu postępowania egzekucyjnego oraz zwrotne potwierdzenie odbioru, na którym matka skarżącego potwierdziła odbiór wskazanego postanowienia w dniu [...] czerwca 2002 r. Sąd podkreślił, że na rozprawie w dniu 7 września 2010 r. na pytanie Sądu skarżący oświadczył, iż nigdy nie zapoznał się z aktami administracyjnymi.
W tej sytuacji Sąd nie dał wiary twierdzeniom skarżącego, że nieprawdą jest, aby jego matka odebrała postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania. Wobec tego Sąd uznał za skuteczne zastępcze doręczenie wskazanego wyżej postanowienia, według zasad określonych w art. 43 k.p.a. Zdaniem Sądu jeżeli pismo doręczono matce skarżącego, to powstało domniemanie, że skarżący będący jego adresatem otrzymał je. Nawet jeżeli w rzeczywistości nie trafiło ono do jego rąk, powstał skutek związania organu i strony jego treścią. Skarżący nie wykazał, aby podjął jakiekolwiek działania mające na celu obalenie tego domniemania, a zatem organy zasadnie uznały, iż skutecznie zostało podjęte zawieszone postępowanie egzekucyjne.
Sąd wskazał, że skoro zawieszenie postępowania nastąpiło w związku z wydaniem decyzji ratalnej, to w sytuacji, gdy skarżący nie realizował tej decyzji to zaistniały podstawy do podjęcia postępowania egzekucyjnego. Słusznie przy tym wskazują organy egzekucyjne, iż skoro zawieszenie postępowania egzekucyjnego nie nastąpiło na wniosek wierzyciela, to do podjęcia postępowania taki wniosek również nie był konieczny.
W świetle powyższych ustaleń niezasadny jest również zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 59 § 1 pkt 8 u.p.e.a.
Zdaniem Sądu organy podatkowe zbadały również sprawę pod kątem innych przesłanek wynikających z art. 59 § 1 u.p.e.a. (wykonanie obowiązku; brak wymagalności obowiązku, jego umorzenie lub wygaśnięcie z innego powodu, nieistnienie obowiązku; błąd co do osoby zobowiązanego; niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; śmierć zobowiązanego; niedoręczenie upomnienia; wniosek wierzyciela o umorzenie postępowania), aby ostatecznie uznać, iż żadna z nich nie ziściła się w rozpatrywanej sprawie. Sąd uznał prawidłowość rozstrzygnięcia organu w tym zakresie.
Konkludując Wojewódzki Sąd Administracyjny w G., nie stwierdził, aby przy wydaniu zaskarżonego postanowienia naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy, na mocy art. 151 P.p.s.a.
R. P. złożył skargę kasacyjną, w której zaskarżył wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w G. oraz o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Zaskarżonemu wyrokowi wnoszący skargę zarzucił:
- 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: art. 70 § 1 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), przez bezpodstawne uznanie, iż zobowiązanie podatkowe nie przedawniło się z upływem 5 lat od zastosowania środka egzekucyjnego i bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany na skutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym skarżący został zawiadomiony,
- 2) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy a mianowicie: art. 77 § 1 i art. 78 § 1 oraz art. 43 k.p.a., przez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nieprzeprowadzenie dowodu okoliczności związanych z niedoręczeniem skarżącemu postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania egzekucyjnego i bezpodstawne uznanie, iż postanowienie to zostało doręczone matce skarżącego, jako doręczenie zastępcze przez co weszło do obrotu prawnego, wywołując przez to negatywne skutki skarżącego, jakim było bezpodstawne zajęcie jego majątku znacznej wartości przez co też naruszony został kolejny przepis, a mianowicie przepis art. 59 § 1 pkt 8 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przez to, że WSA uznał bezzasadnie, iż nie zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego, pomimo tego że przed upływem 12 miesięcy od daty zawieszenia postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] marca 2002 r. ([...]), postępowanie egzekucyjne nie zostało nieskutecznie podjęte.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wnosząca skargę zawarła argumenty na poparcie powyższych zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, gdyż brak jest usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia.
Zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przepisu art. 70 § 1 i 4 Ordynacji podatkowej przez bezpodstawne zdaniem skarżącego uznanie, iż zobowiązanie podatkowe nie przedawniło się z upływem 5 lat od zastosowania środka egzekucyjnego, nie jest trafny, gdyż zgodnie z treścią art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Aby szczegółowo odnieść się do tego zarzutu należy, na wstępie, stwierdzić, że skarżący nie kwestionował ustaleń faktycznych co do przebiegu postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie, które toczy się od 1998 r., a w szczególności rodzaju i dat podejmowanych czynności egzekucyjnych, które niewątpliwie przerywały bieg przedawnienia zobowiązania podatkowego poza kwestionowaniem jednej tylko okoliczności – zastępczego doręczenia skarżącemu postanowienia o podjęciu postępowania egzekucyjnego (zwrotne potwierdzenie doręczenia matce skarżącego).
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazano na czynności egzekucyjne, które skutecznie przerywały bieg przedawnienia, a w szczególności na skuteczne zajęcie wierzytelności z dnia [...] lipca 2004 r., które niewątpliwie dotyczyło przedmiotowego tytułu egzekucyjnego i bez znaczenia jest dla przerwy biegu przedawnienia, że zawiadomienie o zajęciu zostało skierowane również do żony skarżącego. Zawiadomienie o zajęciu niewątpliwie zostało skarżącemu skutecznie doręczone w dniu [...] lipca 2004 r. i czynności powyższe spowodowały niewątpliwie przerwę biegu przedawnienia, które ponownie zaczęło biec od następnego dnia po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny, czyli [...] lipca 2004 r.
Kolejne czynności egzekucyjne zostały podjęte przed upływem 5 lat od dnia [...] lipca 2004 r., a konkretnie w dniu [...] lipca 2009 r. (egzekucja z rachunku bankowego na podstawie zajęcia z dnia [...] lipca 2009 r. doręczonego skarżącemu osobiście w dniu [...] lipca 2009 r.).
Z powyższych niekwestionowanych ustaleń faktycznych wynika jednoznacznie, że nie mogło nastąpić przedawnienie zobowiązania podatkowego skarżącego egzekwowanego z przerwami od 1999 roku gdyż występowały przerwy w biegu przedawnienia spowodowane kolejnymi czynnościami egzekucyjnymi.
Zastosowanie zatem przez organ a następnie przez Sąd I instancji kwestionowanych przepisów art. 70 § 1 i 4 Ordynacji podatkowej do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, niezakwestionowane skutecznie przez skarżącego, nie stanowiło naruszenia prawa materialnego.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo zastosował przepis art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 września 2005 r., gdyż zgodnie z dotychczasowym orzecznictwem NSA należało stosować bezpośrednio znowelizowany art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej do nieprzedawnionych w dniu 1 września 2005 r. zobowiązań podatkowych, co oznacza, że po przerwaniu przed tą datą biegu przedawnienia wskutek zastosowania środka egzekucyjnego termin przedawnienia biegnie na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano ten środek. Nie uwzględnia się przerwy spowodowanej postępowaniem egzekucyjnym, o której była mowa w tym przepisie w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 sierpnia 2005 r.
Nie trafny jest również zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przepisów art. 77 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a. oraz art. 43 k.p.a., gdyż organ wyjaśnił wyczerpująco sposób doręczenia skarżącemu postanowienia o podjęciu postępowania, które to doręczenie nie naruszyło przepisów art. 43 k.p.a.
Skarżący nie zdołał skutecznie zakwestionować doręczenia postanowienia jego matce jako dorosłemu domownikowi za pokwitowaniem co ewidentnie wynika z dowodu zwrotnego poświadczenia odbioru przesyłki.
Skarżący nie wykazał bowiem, aby podjął jakiekolwiek działanie w celu podważenia domniemania doręczenia mu przesyłki za pośrednictwem dorosłego domownika (matka skarżącego).
Dlatego też zarzut naruszenia przepisów procesowych w tym zakresie nie mógł być uwzględniony.
Nie można było również uznać ostatniego zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia przepisu art. 59 § 1 pkt 8 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zwanej dalej u.p.e.a., gdyż nie zostały spełnione przesłanki do jego zastosowania.
Przede wszystkim nie każde zawieszenie postępowania egzekucyjnego w rozumieniu art. 59 § 1 pkt 8 u.p.e.a. może być podstawą umorzenia postępowania egzekucyjnego, albowiem przepis ten wyraźnie przewiduje taką możliwość tylko w przypadku zawieszenia postępowania na żądanie wierzyciela (art. 56 § 1 pkt 4 u.p.e.a.).
Natomiast w niniejszej sprawie organ egzekucyjny zawiesił postępowanie egzekucyjne [...] marca 2002 r. na podstawie art. 56 § 3 w związku z art. 56 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, czyli z uwagi na rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej, a nie na podstawie art. 56 § 1 pkt 4 ww. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym.
W związku z tym postępowanie zostało podjęte zgodnie z przepisem art. 57 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w brzmieniu obowiązującym w 2002 r. po ustaniu przyczyny zawieszenia, czyli nierealizowanie decyzji ratalnej.
W tych warunkach nie została spełniona pierwsza przesłanka umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 8 u.p.e.a., przy czym gdyby nawet przyjąć, chociaż brak jest ku temu jakichkolwiek podstaw, że zawieszenie postępowania spełniało warunek – na wniosek wierzyciela, to również druga przesłanka w tym przypadku negatywna uniemożliwiałaby umorzenie postępowania w oparciu o przepis art. 59 § 1 pkt 8 u.p.e.a. a mianowicie, że zawieszone postępowanie w marcu 2002 roku zostało skutecznie podjęte w dniu [...] czerwca 2002 r. (dowód – doręczenie zastępcze postanowienia o podjęciu postępowania), czyli przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia żądania wierzyciela o zawieszenie postępowania.
W świetle przyjętych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych dotyczących ewentualnego spełnienia przesłanek z art. 59 § 1 pkt 8 u.p.e.a., które nie mogły być skutecznie podważone jedynie twierdzeniami skarżącego nieznajdującymi żadnego oparcia w zebranym materiale dowodowym w postaci dokumentów urzędowych, zarzut naruszenia przepisów art. 59 § 1 pkt 8 u.p.e.a. jest całkowicie chybiony.
Skoro wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej, do których Naczelny Sąd Administracyjny winien się ustosunkować okazały się nietrafne to brak był podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej i dlatego należało ją oddalić na mocy art. 184 p.p.s.a.