Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 26 maja 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 204/10, oddalił skargę H. G. (dalej: skarżąca) na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej: NFZ) z dnia [...] grudnia 2009 r. w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu.
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Pismem z dnia 23 września 2009 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych – Inspektorat w P. (dalej: ZUS) zwrócił się do Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej: organ I instancji) z wnioskiem o ustalenie obowiązku podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu przez skarżącą H. G. z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w formie jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością A. sp. z o.o. z siedzibą w S. W uzasadnieniu wniosku ZUS wskazał, iż z dokumentacji zgromadzonej w przedmiotowej sprawie wynika, iż z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w formie jednoosobowej spółki z o.o. skarżąca nie została zgłoszona do ubezpieczenia zdrowotnego. ZUS stwierdził, iż z odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego (KRS) wynikało, że skarżąca była jedynym wspólnikiem spółki z ograniczoną odpowiedzialnością.
Jednocześnie ZUS poinformował, iż skarżąca od dnia 1 czerwca 2005 r. miała ustalone prawo do emerytury, w związku z czym z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w formie jednoosobowej spółki z o.o. zwolniona była z obowiązkowych ubezpieczeń społecznych.
Organ I instancji po przeprowadzeniu postępowania wydał w dniu [...] listopada 2009 r. decyzję na podstawie której stwierdził, iż skarżąca podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego. Organ wskazał ponadto, iż z odpisu z KRS wynikało, że skarżąca od dnia 16 kwietnia 2007 r. była jedynym wspólnikiem spółki A. sp. z o.o., a okoliczność, że od dnia 1 czerwca 2005 r. podlegała ubezpieczeniu zdrowotnemu jako osoba pobierająca emeryturę nie zwalniało jej z obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu posiadania statusu jedynego wspólnika. Dalej organ podał, że jeżeli ubezpieczony uzyskuje przychody z więcej niż jednego tytułu do objęcia obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego składka na ubezpieczenie zdrowotne opłacana jest z każdego z tych tytułów odrębnie.
Od powyższej decyzji organu I instancji skarżąca wniosła odwołanie. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia decyzją dnia [...] grudnia 2009 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podtrzymał argumentację organu I instancji. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, iż decyzja wydana przez organ I instancji ustala jedynie, iż skarżąca od dnia 16 kwietnia 2007 r. podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu jako wspólnik jednoosobowej spółki z o.o., natomiast nie rozstrzygała kwestii wymierzania i pobierania składek na ubezpieczenie zdrowotne, gdyż te należą do właściwości organów ubezpieczeń społecznych.
Decyzja organu odwoławczego stała się przedmiotem skargi wniesionej przez skarżącą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
W ocenie Sądu I instancji skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja organu II instancji jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszyły prawa. WSA wyjaśnił, iż skarżąca od dnia 16 kwietnia 2007 r. była jedynym wspólnikiem sp. z o.o., a od dnia 1 czerwca 2005 r. miała ustalone prawo do emerytury. Sąd zauważył, że zdaniem skarżącej jako mająca ustalone prawo do emerytury wspólnik jednoosobowej spółki z o.o. nie spełnia ona warunków do objęcia ubezpieczeniami społecznym w myśl art. 66 ust. 1 pkt 1) ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r., Nr 164, poz. 1027 ze zm., dalej: ustawa o świadczeniach), w konsekwencji czego nie podlegała ona obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tego tytułu.
Dokonując oceny spornych decyzji Sąd I instancji wyjaśnił, iż w okresie objętym rozstrzyganiem miały zastosowanie przepisy art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy o świadczeniach, w brzmieniu obowiązującym do dnia 20 września 2008 r., zgodnie z którym: "obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegały osoby spełniające warunki do objęcia ubezpieczeniami społecznymi lub ubezpieczeniem społecznym rolników, które były osobami prowadzącymi działalność pozarolniczą lub osobami z nimi współpracującymi".
Zdaniem Sądu I instancji istotą sporu jest to, czy skarżąca poprzez fakt nabycia uprawnień emerytalnych wyłączona została z podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu posiadania statusu wspólnika jednoosobowej spółki z o.o., a więc w konsekwencji, czy jako ubezpieczona powinna ona być obciążona obowiązkiem odprowadzania składek na ubezpieczenie zdrowotne zarówno z tytułu pobierania świadczeń emerytalnych, jak i działalności gospodarczej.
Rozwiązanie spornej kwestii wiązało się w ocenie WSA z koniecznością rozważenia różnicy między "podleganiem ubezpieczeniu", a "objęciem ubezpieczeniem" (czy też jak stanowi obecna ustawa – "spełnianiem warunków do objęcia ubezpieczeniem"). Wyjaśniono, iż na gruncie nieobowiązującej już ustawy z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym, Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 22 lutego 2006 r., sygn. akt I UK 227/05, stwierdził, iż "podleganie" ubezpieczeniu zdrowotnemu związane z obowiązkiem opłacania składki wynika z "objęcia" ubezpieczeniem społecznym. Zdaniem Sądu Najwyższego kategoria osób objętych ubezpieczeniem społecznym jest szersza niż podlegających temu ubezpieczeniu. Podleganie wynika z objęcia ubezpieczeniem, które stanowi przynależność do określonej kategorii podmiotów w razie spełnienia ustawowych przesłanek. Podleganie natomiast oznacza przyznanie prawa powiązanego z nałożeniem obowiązku.
Sąd I instancji odnosząc rozważania Sądu Najwyższego do sporu powstałego w sprawie, wskazał, iż w obecnie obowiązującej ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego powiązany został nie z "objęciem" ubezpieczeniami społecznymi a ze "spełnieniem warunków do objęcia" nimi (vide: art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy o świadczeniach). Jednocześnie skarżąca słusznie wskazała, iż w świetle przepisu art. 9 ust. 5 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, będąc wspólnikiem jednoosobowej sp. z o.o. mającym ustalone prawo do emerytury, podlega dobrowolnemu ubezpieczeniu emerytalnemu, albowiem niesporne jest, że nie złożyła ona wniosku o podleganie takiemu ubezpieczeniu. Niemniej jednak zdaniem WSA to, że skarżąca nie podlegała ubezpieczeniu społecznemu z tytułu działalności jako wspólnik jednoosobowej spółki z o.o. nie prowadzi do wniosku o "nieobjęciu" ("niespełnieniu warunki do objęcia") jej tym ubezpieczeniem.
Strona jest osobą "spełniającą warunki do objęcia" ubezpieczeniami społecznymi, gdyż w art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy o świadczeniach wśród "spełniających warunki do objęcia" ubezpieczeniem wymieniono zarówno osoby prowadzące działalność gospodarczą, jak i pobierające emerytury oraz renty. W kontekście ustawy o świadczeniach i ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych kategoria osób spełniających warunki do objęcia ubezpieczeniem społecznym jest szersza niż podlegających temu ubezpieczeniu. Podleganie wynika bowiem z objęcia ubezpieczeniem ale jest kategorią węższą niż objęcie. Objęcie ubezpieczeniem (spełnianie warunków do objęcia ubezpieczeniem) to przynależność do określonej kategorii podmiotów w razie spełnienia ustawowych przesłanek. Podleganie natomiast oznacza przyznanie (na ogół z mocy ustawy, czasem tylko na wniosek) prawa powiązanego z nałożeniem obowiązku. WSA uznał, iż obowiązek uiszczenia składek na ubezpieczenie zdrowotne powiązany został nie z "podleganiem" ubezpieczeniem społecznym (w przypadku skarżącej – dobrowolnym), a z objęciem nim, "spełnianiem warunków do objęcia nim".
Uprawnienia emerytalne nabyte przez skarżącą według Sądu I instancji nie wyłączają podlegania przez nią obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej jako wspólnik jednoosobowej spółki z o.o. W konsekwencji Sąd uznał, iż zarówno organ I i II instancji wydając sporne decyzje, prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego. Jednocześnie WSA podał, iż stanowisko wyrażone w decyzjach organów obu instancji zostało uzasadnione w sposób zgodny z art. 107 §3 k.p.a.
Pełnomocnik H. G. złożył skargę kasacyjną od wyroku WSA z dnia 26 maja 2010 r. wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w całości Sądowi I instancji, a także o zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił
- 1) naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy:
- - art. 145 §1 pkt.
- 1) lit. a) 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) w zw. z art. 134 §1 p.p.s.a. poprzez zaniechanie uchylenia zaskarżonej decyzji Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia, mimo że organ administracji w trakcie prowadzonego postępowania naruszył przepisy prawa materialnego tj. art. 66 ust. 1 pkt. 1 lit. c) ustawy o świadczeniach w zw. z art. 9 ust. 5 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 11, poz. 74 ze zm., dalej: ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych) poprzez błędne uznanie, że skarżąca podlegała obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego także z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej jako jednoosobowy wspólnik spółki z o.o. w sytuacji, w której mając ustalone prawo do emerytury nie złożyła wniosku, o którym mowa w art. 14 ust. 1 tej ustawy;
Istotność wpływu naruszenia art. 145 §1 pkt.
- 1) lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 134 §1 p.p.s.a. na wynik postępowania sprowadza się zdaniem kasatora do tego, że brak naruszenia wskazanego przepisu byłby tożsamy z jego zastosowaniem i uchyleniem decyzji Prezesa NFZ, 2.) naruszenie prawa materialnego art. 66 ust. 1 pkt. 1 lit. c) ustawy o świadczeniach w zw. z art. 9 ust. 5 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych poprzez błędne uznanie, że skarżąca podlegała obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego także z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej jako jednoosobowy wspólnik spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w sytuacji, w której mając ustalone prawo do emerytury nie złożyła wniosku, o którym mowa w art. 14 ust. 1 tej ustawy,
- - naruszenie art. 6 ust. 1 pkt 5) ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w zw. z art. 9 ust. 5 oraz art. 14 ust. 1 tej ustawy poprzez błędne uznanie, że osoba mająca ustalone prawo do emerytury będąca jednocześnie jednoosobowym wspólnikiem spółki z ograniczoną odpowiedzialnością jest objęta ubezpieczeniami społecznymi z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej również przed złożeniem wniosku o objęcie tymi ubezpieczeniami.
Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183§ 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nieważność postępowania w ujęciu art. 183§2 p.p.s.a. nie występowała. Wynik postępowania kasacyjnego był zatem rezultatem oceny zarzutów zgłoszonych w rozpoznawanym środku odwoławczym.
Zgodnie z przepisem art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazania, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt. 1 i pkt. 2 p.p.s.a, bowiem mimo że przepisy te nie zostały przywołane w petitum skargi kasacyjnej, jednak zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania i naruszenie prawa materialnego.
Zarzuty te Naczelny Sąd Administracyjny rozpozna łącznie, bowiem autor skargi kasacyjnej w oparciu o obie podstawy kasacyjne zarzuca sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art.66 ust.1 pkt.1 lit.c ustawy o świadczeniach w związku z art. 9 ust.5 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych poprzez błędne uznanie, że skarżąca podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego także z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej w sytuacji, w której mając ustalone prawo do emerytury nie złożyła wniosku o którym mowa w art. 14 ust.1 ustawy systemowej. Zarzuca też naruszenie art. 6 ust.1 pkt.5 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w związku z art. 9 ust. 5 oraz art. 14 ust. tej ustawy przez błędne uznanie, że emeryt prowadzący działalność gospodarczą jest objęty ubezpieczeniem z tytułu prowadzenia tej działalności również przed złożeniem wniosku.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i jako taka podlega oddaleniu.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie miało bowiem miejsca zarzucane naruszenie przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego, a wykładnia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz przepisów ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych dokonana przez sąd I instancji nie narusza prawa mimo, że oparta została na poglądzie Sądu Najwyższego wyrażonym na gruncie nieobowiązującej już ustawy o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym (wyrok SN z 22 lutego 2006 r sygn. akt I UK 227/05).
Istota sporu sprowadza się do tego czy skarżąca poprzez fakt nabycia uprawnień emerytalnych wyłączona została z podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia działalności pozarolniczej jako wspólnik jednoosobowej sp. z o.o.
Z przepisu art. 9 ust.5 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych wynika, że skarżąca mając ustalone prawo do emerytury podlega dobrowolnemu ubezpieczeniu emerytalnemu. Bezsporne jest, że skarżąca nie złożyła wniosku o podleganie takiemu ubezpieczeniu. W ustawie o systemie ubezpieczeń społecznych nie zawarto regulacji dotyczącej ubezpieczenia zdrowotnego z wyjątkiem spraw wymierzania i pobierania składek na ubezpieczenie zdrowotne, które należą do właściwości organów ubezpieczeń społecznych (art. 109 ust. 2 ustawy o świadczeniach). Jednym z warunków powinności odprowadzania składek na ubezpieczenie zdrowotne jest podleganie obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego. Kwestia podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu, w stanie prawnym obowiązującym w sprawie, została uregulowana w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008r.
Nr.164 poz.1027 z zm.) Ustawa ta w art. 66 ust.1 pkt.1 stanowi,że obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają osoby spełniające warunki do objęcia ubezpieczeniem społecznym lub ubezpieczeniem rolników. Katalog tych osób ma charakter zamknięty. Jedynie bowiem osoby wymienione w tym przepisie podlegają obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego. W kręgu tych osób ustawodawca wymienił w ust.1 pkt. 1 lit.c art. 66 ustawy o świadczeniach, osoby prowadzące działalność pozarolniczą. Zgodnie z definicją zawarta w art. 8 ust. 6 pkt. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych za taką osobę uważa się także wspólnika jednoosobowej sp. z o.o. Definicja ta znajduje zastosowanie od określenia osoby prowadzącej działalność pozarolniczą na gruncie ustawy o świadczeniach na mocy art. 5 pkt. 21 tej ustawy.
Ponadto w kręgu osób podlegających obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego ustawodawca wymienił w ust. 1 pkt. 16 art. 66 ustawy o świadczeniach osoby pobierające emeryturę.
Należy zauważyć, że regulacje prawne zawarte w rozdziale 2 Działu IV- zasady podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu (art.82 ust. 1 i art. 82 ust.
8) ustawy o świadczeniach wskazują, że w przypadku uzależnienia podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu od spełnienia warunków do objęcia ubezpieczeniem społecznym z określonego tytułu – składka na ubezpieczenie zdrowotne odprowadzana jest zarówno wówczas, gdy ubezpieczenie społeczne z danego tytułu jest obowiązkowe jak i wówczas, gdy określona osoba spełnia jedynie warunki do podlegania z danego tytułu dobrowolnemu ubezpieczeniu społecznemu. Istotny jest bowiem sam fakt podlegania ubezpieczeniu społecznemu z danego tytułu, to jest wypełnienie ustawowych warunków do skorzystania z tego ubezpieczenia, niezależnie od tego czy ubezpieczenie jest w tej sytuacji obowiązkowe czy dobrowolne i niezależnie od tego czy dana osoba złożyła wniosek o objęcie jej z danego tytułu dobrowolnym ubezpieczeniem społecznym (por. K.Baka, G. Machulak, A. Pietraszewska-Machała, A. Sidorko Komentarz ABC 2010 r. do ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych).
Oznacza to, że jeśli skarżąca prowadzi działalność pozarolniczą jako wspólnik jednoosobowej sp. z o.o. i jednocześnie pobiera emeryturę to podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego zarówno jako emeryt jak i jako wspólnik jednoosobowej sp. z o.o. mimo, że w zaistniałej sytuacji z tytułu pozostawania wspólnikiem jednoosobowej sp. z o.o. spełnia jedynie warunki do objęcia dobrowolnym ubezpieczeniem, z uwagi na ustalone prawo do emerytury (art. 9 ust. 5 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych), którym to ubezpieczeniem nie była zainteresowana, bowiem nie złożyła wniosku o objęcie jej dobrowolnym ubezpieczeniem emerytalnym (art. 14 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych).
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w tej sprawie podziela pogląd wyrażony przez NSA w wyroku z dnia 16 września 2009 r. sygn. akt II GSK 43/2009, iż "z przepisu art. 66 ust. 1 pkt.1 lit.c i pkt. 16 ustawy o świadczeniach i art. 13 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych wynika obowiązek podlegania osoby prowadzącej działalność pozarolniczą ubezpieczeniu zdrowotnemu, niezależnie od nabytych uprawnień emerytalnych i wynikających z tytułu emerytury obowiązków". Należy podkreślić, iż wyroku tym na zasadność wyrażonego poglądu NSA powołał się też na regulacje prawną zawartą w art. 82 ust. 1 ustawy o świadczeniach, stanowiącym, że w przypadku gdy ubezpieczony uzyskuje przychody z więcej niż jednego tytułu do objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym, o którym mowa w art. 66 ust. 1 składka na ubezpieczenie zdrowotna opłacana jest z każdego z tytułów odrębnie.
Należy przyznać rację wnoszącemu skargę kasacyjną, że funkcją tego przepisu jest rozstrzygnięcie sytuacji, w której ustalono, że istnieją co najmniej dwa tytuły ubezpieczenia zdrowotnego. Jednakże przepis ten odwołuje się do regulacji ogólnej z art. 66 ust. 1, co wskazuje, że ustawodawca uznał za istotny jedynie fakt podlegania ubezpieczeniu społecznemu z danego tytułu, a więc niezależnie czy ubezpieczenie społeczne jest obowiązkowe czy dobrowolne.
Ponadto nie bez znaczenia dla pełnego naświetlenia sytuacji prawnej skarżącej w odniesieniu do obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego jest przypomnienie wyłączenia obowiązku opłacania składki na ubezpieczenie zdrowotne wynikające z art. 82 ust. 8 ustawy o świadczeniach, który dopuszcza zwolnienie z opłacania składki na ubezpieczenie zdrowotne z tytułu prowadzenia działalności pozarolniczej osób, których świadczenia emerytalne nie przekraczają określonej wysokości. Wymowa tego przepisu jest jednoznaczna. Osoby spełniające warunki określone tym przepisem mimo zwolnienia z opłacania składek podlegają ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu prowadzenia działalności pozarolniczej.
W świetle dotychczasowych wywodów brak jest podstaw do uznania, że stanowiące podstawę wyroku uznanie, że skarżąca podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia działalności pozarolniczej, niezależnie od nabytych uprawnień do emerytury, mimo nie złożenia wniosku o objęcie dobrowolnym ubezpieczeniem społecznym, zostały poczynione przez organy administracji publicznej i zaakceptowane przez sąd pierwszej instancji z naruszeniem przepisów prawa materialnego tj. art. 66 ust. 1 pkt. 1 li.c ustawy o świadczeniach w zw. z art. 9 ust. 5 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz art. 6 ust. 1 pkt. 5 w zw. z art. 9 ust. 5 i art. 14 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych.
Zatem sąd I instancji nie dopuścił się naruszenia art. 145 § 1 pkt.1 lit.a p.p.s.a.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. należy wskazać, że z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że sąd miał na uwadze art.134 § 1 p.p.s.a., gdyż jak podkreślił badał sprawę niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze. Wyjaśnił, że nie dopatrzył się uchybień mogących stanowić podstawę uchylenia decyzji jako niezgodnej z prawem.
Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji z mocy art. 184 p.p.s.a. Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego ma swą podstawę w art. 204 pkt. 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt. 2 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z zm.).