Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 22 marca 2018 r. o sygn. akt VI SA/Wa 2137/17 oddalił skargę "A." Sp. jawnej w A. (dalej: skarżąca lub Spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO) w A. z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję A. z dnia [...] grudnia 2017 r. nakładającej na skarżącą karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia w wysokości 30 300 złotych.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji SKO w A. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skarżąca podała, że została na nią nałożona kara w znacznej wysokości i konieczność jej zapłaty wiązałaby się ze znacznymi trudnościami i powodowałaby dotkliwe, trudne do odwrócenia skutki, albowiem w wyniku uszczuplenia majątku o kwotę nałożonej kary strona miałaby trudności z prowadzeniem działalności, w tym dokonywaniem inwestycji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, w skrócie: p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis ten zawiera zamknięty katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, co oznacza, że sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli poprzez ich wykonanie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona składając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powinna mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji.
Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winno odnosić się do konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione (zob. B. Gruszczyński (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 206). Ponadto wniosek powinien zostać poparty stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji.
Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę majątkową lub niemajątkową, której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
Należy zauważyć, że skarżąca spółka wnosiła już o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i WSA w Warszawie postanowieniem z 31 stycznia 2018 r. odmówił uwzględnienia wniosku z tego powodu, że strona ograniczyła się do sformułowania wniosku z lakonicznym jednozdaniowym uzasadnieniem podnoszącym znaczną wysokość nałożonej kary. Wnosząc ponownie o udzielenie ochrony tymczasowej, tym razem w skardze kasacyjnej, skarżąca spółka w uzasadnieniu wniosku podniosła w istocie ten sam argument dotyczący wysokości nałożonej kary, której uiszczenie naraziłoby prowadzoną działalność gospodarczą na trudne do odwrócenia skutki. Wobec tak sformułowanej argumentacji wniosku należy stwierdzić, że wnioskujący – pomimo ciążącego na nim obowiązku – nie wykazał zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów NSA z 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07 (publ. ONSAiWSA 2007, nr 4, poz.
77) w postępowaniu kasacyjnym, wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę, dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a.
Z uwagi na treść art. 61 § 3 p.p.s.a. uzasadnienie rozpoznawanego wniosku powinno precyzyjnie opisywać aktualną sytuację finansową i majątkową skarżącej, tak by Sąd rozpoznając wniosek doszedł do przekonania, że wykonanie zaskarżonej decyzji rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W złożonym w tej sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, sytuacja finansowa skarżącej nie została w żaden sposób zobrazowana. Brak również jakichkolwiek dokumentów zawierających dane w tym zakresie. Skarżąca kasacyjnie nie powołała okoliczności pozwalających Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na ustalenie jakie aktualnie skarżąca spółka osiąga dochody i jaki poniosłaby uszczerbek w wyniku uiszczenia lub wyegzekwowania nałożonej kary pieniężnej. Uzasadnienie wniosku sporządzonego – na co należy zwrócić uwagę - przez profesjonalnego pełnomocnika, jest lakoniczne i ogólnikowe. Z powodu braku wykazania ustawowych przesłanek, wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie mógł być uwzględniony.
Argumenty powołane we wniosku nie mogły przynieść oczekiwanego przez skarżącą kasacyjnie spółkę skutku w postaci wstrzymania wykonania decyzji także z tego powodu, że – jak podkreśla się w orzecznictwie odnoszącym się do problematyki wstrzymywania aktów nakładających obowiązek ponoszenia wydatków pieniężnych - w przypadku świadczeń pieniężnych rodzaj nałożonego obowiązku nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny. W razie ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej, istnieje możliwość zwrotu nadpłaconych kwot. Co do zasady, każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych, pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. m.in. postanowienia NSA: z 6 października 2016 r., sygn. akt II GZ 958/16, z 1 kwietnia 2016 r., sygn. akt II GZ 280/16, z 4 marca 2014 r., sygn. akt II GZ 32/14; publ. CBOSA).
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a., oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji.