Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 17 września 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 1714/10 odrzucił skargę W.T. na pismo Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] w przedmiocie uznania skargi za bezzasadną w sprawie dotyczącej egzaminu dla kandydatów na egzaminatorów.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że wobec uzyskania negatywnego wyniku z egzaminu dla kandydatów na egzaminatorów w zakresie prawa jazdy kategorii B, W.T. pismem z dnia 12 listopada 2009 r. wystąpił ze skargą na ocenę części praktycznej tego egzaminu do ministra właściwego do spraw transportu - Ministra Infrastruktury. W wyniku nadzoru Minister Infrastruktury udzielił skarżącemu odpowiedzi (pismo z dnia 13 stycznia 2010 r.) podając, że egzamin został przeprowadzony prawidłowo. W odpowiedzi na wniosek o ponowne rozpoznanie spraw, organ pismem z dnia 7 maja 2010 r. podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko zawarte w piśmie z dnia 13 stycznia 2010 r.
Następnie W.T., złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę na pismo Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2010 r., którą Sąd odrzucił stwierdzając, że sąd administracyjny rozpoznając sprawę w pierwszej kolejności bada, czy przedmiot skargi – w tym przypadku pismo Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2010 r., podlega jego kontroli.
Sąd mając na uwadze przepis art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.; dalej p.p.s.a), określający jego właściwość rzeczową uznał, że zaskarżone pismo z dnia 7 maja 2010 r. nie należy do żadnej z kategorii przedmiotów, wskazanych w tym przepisie – nie jest ani decyzją administracyjna, ani postanowieniem, ani innym aktem, stanowiącym przejaw władczej działalności organów administracji publicznej i kreującym uprawnienia, bądź obowiązki w konkretnej sprawie indywidualnej.
Sąd podał, że zgodnie z § 63 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów (Dz. U. 2005, Nr 217, poz. 1834 ze zm.; dalej jako rozporządzenie) po zakończeniu egzaminu przewodniczący komisji weryfikacyjnej wydaje, za pośrednictwem właściwego organu ewidencyjnego, zaświadczenie według wzoru określonego w załączniku nr 18 do rozporządzenia (...). W myśl z kolei § 64 osoba egzaminowana może zgłosić odpowiednio do ministra właściwego do spraw transportu lub starosty, za pośrednictwem przewodniczącego komisji, w formie pisemnej, skargi i zastrzeżenia co do jego przebiegu i oceny.
Sąd wskazał, że jak wynika z akt sprawy skarżący złożył do ministra właściwego do spraw transportu - Ministra Infrastruktury, skargę o której mowa w § 64 rozporządzenia. Tym samym wszczął postępowanie nadzorcze Ministra nad merytoryczną działalnością komisji weryfikacyjnej, która 7 listopada 2009 r. przeprowadziła egzamin. Sąd zauważył, że pisma Ministra Infrastruktury z dnia 13 stycznia 2010 r. i z dnia 7 maja 2010 r. były jedynie odpowiedzią w sprawie, w której skarżący wniósł skargę, o której mowa w § 64 rozporządzenia. Pisma te były informacjami o wynikach przeprowadzonego przez Ministra nadzoru nad merytoryczną działalnością komisji weryfikacyjnej. Zdaniem Sądu nie można ich zatem uznać za władcze akty administracji publicznej, wydane w indywidualnej sprawie administracyjnej. W konsekwencji pism tych nie można poddać skutecznie kontroli sądu administracyjnego, którego kognicja ograniczona jest do aktów i czynności wskazanych w art. 3 § 2 p.p.s.a.
W.T. złożył skargę kasacyjną, w której wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na bezpodstawnym przyjęciu, iż zaskarżony akt Ministra Infrastruktury nie należy do żadnej kategorii określonej w art. 3 § 2 p.p.s.a., podczas gdy akt ten wyczerpuje kategorię wymienioną w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
W uzasadnieniu strona skarżąca wskazała, że w przypadku gdyby Minister Infrastruktury uwzględnił skargę, złożoną na podstawie § 64 rozporządzenia, wynik egzaminu powinien być uznany za pozytywny. Następstwem tego byłoby wpisanie W.T. na listę egzaminatorów. Nie ulega więc wątpliwości, iż negatywna odpowiedź Ministra Infrastruktury miała bezpośredni wpływ na uprawnienia strony skarżącej wynikające z przepisów prawa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie zachodzi.
W skardze kasacyjnej strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na bezpodstawnym przyjęciu, iż zaskarżony akt Ministra Infrastruktury nie należy do żadnej kategorii określonej w art. 3 § 2 p.p.s.a., podczas gdy akt ten wyczerpuje kategorię wymienioną w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Na wstępie należy zauważyć, że W.T. wniósł do Ministra Infrastruktury skargę w trybie § 64 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów, na przebieg i ocenę egzaminu przeprowadzonego 7 listopada 2009 r..
Wszczęta w ten sposób przez Ministrem Infrastruktury procedura skargowa została zrealizowana w trybie Działu VIII – Skargi i wnioski ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej k.p.a.). Skarga wniesiona zgodnie z tą procedurą jest odformalizowanym środkiem obrony i ochrony różnych interesów jednostki, których naruszenie nie daje podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego. Dlatego skargi takie są załatwiane w samodzielnym jednoinstancyjnym postępowaniu uproszczonym, kończącym się czynnością materialno-techniczną, jaką jest zawiadomienie skarżącego o sposobie załatwienia sprawy będącej przedmiotem skargi. W rozpoznawanej sprawie zawiadomieniem tym było stanowisko zawarte w piśmie Ministra Infrastruktury z dnia 7 maja 2010 r., na które strona skarżąca wniosła skargę do Sądu pierwszej instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu Działu VIII k.p.a., a więc skarg związanych z krytyką należytego wykonywania zadań przez właściwe organy albo ich pracowników, ani także do oceny prawidłowości prowadzonego postępowania skargowego w trybie przepisów Działu VIII k.p.a. Sąd kontroluje bowiem działalność administracji publicznej w zakresie określonym w Prawie o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a ta forma działalności administracji (skargi powszechne w rozumieniu Działu VIII k.p.a.) nie została wymieniona w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 12 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 314/08, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, w żaden sposób nie można przyjąć, że zawiadomienie skarżącego o sposobie załatwienia sprawy będącej przedmiotem skargi jest aktem z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, inne niż decyzje i postanowienia, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a. wydawane w administracyjnych postępowaniach jurysdykcyjnych, dotyczą spraw indywidualnych, podobnie jak w przypadku spraw załatwianych w drodze decyzji administracyjnej, tyle tylko, że w sprawach tych nie orzeka się w drodze decyzji administracyjnej, lecz mogą być podejmowane akty lub czynności dotyczące określonych adresatów. Akt lub czynność podejmowane są w sprawie indywidualnej w tym znaczeniu, że jej przedmiotem jest określony i zindywidualizowany stosunek administracyjny (uprawnienie lub obowiązek), którego źródłem jest przepis prawa powszechnie obowiązującego (por. postanowienie NSA z dnia 8 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 689/09, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z tych względów zawiadomienie strony skarżącej o sposobie załatwienia sprawy będącej przedmiotem skargi nie stanowi aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
Mając powyższe względy na uwadze słusznie zatem Sąd pierwszej instancji uznał, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.