Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 30 września 2010 r. akt VI SA/Wa 1359/10, oddalił skargę "T." J. N. Sp. j. z siedzibą w O. (dalej: skarżąca Spółka) na decyzje Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: organ II instancji, organ odwoławczy) z dnia [...] kwietnia 2010 r. w przedmiocie kary pieniężnej.
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Dnia [...] lipca 2009 r. na drodze krajowej nr 40, w miejscowości T. Inspektorzy Transportu Drogowego zatrzymali do kontroli pojazd marki SCANIA wraz z naczepą SCHMITZ. Pojazdem wykonywano międzynarodowy transport drogowy rzeczy - cynku (w ilości 27,480 ton) z Niemiec do Polski, w imieniu i na rzecz skarżącej Spółki. W wyniku ważenia Inspektorzy stwierdzili, że nacisk na pojedynczej osi napędowej kontrolowanego pojazdu wynosił 11,8 ton i przekraczał - po odjęciu 2% i 200 kg dopuszczalnych błędów ważenia – o 1,368 ton dopuszczalne wartości. Z kontroli został sporządzony protokół, który kierowca kontrolowanego pojazdu podpisał bez uwag.
Decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej: organ I instancji) nałożył na skarżącą Spółkę karę pieniężna w kwocie 1140 złotych za przejazd bez zezwolenia pojazdem, który przekraczał dopuszczalne naciski osi na drogach, na których był dopuszczalny ruch pojazdów o naciskach osi 10 ton - dla pojedynczej osi napędowej pojazdów silnikowych o nacisku osi 10 ton, powyżej 11,0 ton do 11, 5 tony.
Decyzją z dnia [...] września 2009 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpoznaniu odwołania skarżącej Spółki, uchylił decyzję organu I instancji oraz wskazał na błędy protokołu kontroli, w którym nieprawidłowo: widniał zapis, iż kontrolowany pojazd był normatywny, brak było adnotacji czy kierowca posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym, czy też nie posiadał takiego zezwolenia oraz brak było jednoznacznego wskazania, gdzie dokładnie przedmiotowy pojazd został zatrzymany czy na drodze krajowej, czy na parkingu przy drodze krajowej wskazując, iż parking - z całą pewnością, nie zalicza się do sieci dróg krajowych. Organ odwoławczy na okoliczność wyjaśnienia powyższych wątpliwości zlecił organowi I instancji przesłuchanie Inspektorów, którzy dokonali kontroli.
W toku ponownie wszczętego postępowania administracyjnego, w obecności pełnomocnika skarżącej Spółki przesłuchano w charakterze świadków Inspektorów, którzy dokonali kontroli. Zeznali oni, że kontrolowany pojazd był nienormatywny, kierowca nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym, a także że pojazd zatrzymany został na drodze krajowej nr 40, a następnie skierowany na parking przy tej drodze, celem przeprowadzenia kontroli.
Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. organ I instancji nałożył na skarżącą spółkę karę pieniężna w kwocie 1140 złotych za przejazd bez zezwolenia pojazdem, który przekraczał dopuszczalne naciski osi na drogach, na których jest dopuszczalny ruch pojazdów o naciskach osi 10 ton - dla pojedynczej osi napędowej pojazdów silnikowych o nacisku osi 10 ton, powyżej 11,0 ton do 11, 5 tony.
Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynikało jednoznacznie, że w dniu kontroli był wykonywany międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy – cynku, pojazdem nienormatywnym, a na przejazd ten skarżąca spółka nie posiadała stosownego zezwolenia. Jednocześnie organ przyznał, że istotnie w protokole kontroli podano jako jego podstawę nieobowiązujące już wtedy Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 grudnia 2002 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. z 2003 r., nr 14, poz. 144), jednakże nieprawidłowość ta nie miała wpływu na prawidłowość danych zapisanych w tym protokole.
Skarżąca Spółka wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, którą Sąd oddalił jako nieuzasadnioną.
Sąd I instancji zauważył, że głównym zarzutem skargi była nieprawidłowość protokołu kontroli. Skarżąca spółka już w toku postępowania administracyjnego wskazywała, że jej zdaniem nie można stanować błędów znajdujących się w protokole kontroli poprzez późniejsze przesłuchanie Inspektorów dokonujących kontroli. Z powyższym twierdzeniem WSA zgodził się, przy czym zwrócił uwagę o jakie błędy chodzi. W niniejszej sprawie, w druku protokołu kontroli, istotnie znajdowało się nieobowiązujące już w dniu kontroli rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 grudnia 2002 r., w sprawie kontroli ruchu drogowego. Jednakże, jak słusznie zauważył organ, nie miało to wpływu na wynik sprawy, bowiem w żaden sposób nie eliminowało faktów zapisanych w tym protokole.
Nadto błąd ten w żadnym wypadku nie stanowił o braku podstawy do przeprowadzenia kontroli. Błędne przywołanie podstawy prawnej, w sytuacji gdy podstawa prawna do danej czynności w rzeczywistości istniała, ale z jakiś powodów nie została w sposób prawidłowy wskazana, nie powoduje nieważności czynności podjętej w oparciu o błędnie przywołany przepis prawa.
WSA odnosząc się do pozostałych nieprawidłowości protokołu kontroli tj. braków zapisów: co do miejsca zatrzymania kontrolowanego pojazdu, a także co do faktu posiadania bądź nieposiadania przez skarżąca spółkę stosownego zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym oraz do wskazania czy kontrolowany pojazd był normatywny czy też nie stwierdził, że mogły one zostać usunięte w toku postępowania administracyjnego.
Protokół kontroli zawierał wszystkie niezbędne dane, które pozwalają zidentyfikować zarówno stronę postępowania administracyjnego, jaki i zaistniałe naruszenie. Skarżącą spółkę w protokole kontroli wymieniono z pełnej nazwy i adresu, podobnie jak indywidualnie oznaczono kontrolowany pojazd i kierowcę. Z protokołu tego wynikały zarówno wartości uzyskane z ważenia pojazdu, jak i miejsce, w którym pojazd został zatrzymany (droga krajowa nr 40). Sąd I instancji wskazał, iż sposób zapisania informacji odnoszących się do miejsca zatrzymania był nieprecyzyjny, tzn. "pojazd zatrzymano na PR5 T., Droga krajowa 40, Parking waga", jednakże zawierał on wskazanie na drogę krajową nr 40, na której rzeczywiście pojazd został zatrzymany. W wyniku przesłuchania Inspektorów jedynie uściślono ten zapis.
W kwestii błędnego pozostawionego w protokole zapisu "pojazd jest normatywny" WSA uznał, że zapis ten w zestawieniu z wynikami ważenia kontrolowanego pojazdu wskazanymi w tym protokole był w ewidentnej sprzeczności. Wyniki ważenia były jednoznaczne i nie pozostawiły wątpliwości. Z wpisanych do protokołu wartości ważenia bezsprzecznie wynikało, że pojazd był nienormatywny, a pozostawienie zapisu "pojazd jest normatywny" nie sanuje w ocenie Sądu zaistniałego naruszenia, stanowiąc jedynie oczywista omyłkę.
W ocenie Sądu I instancji materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania choć był niepozbawiony błędów, to okazał się wystarczającym, aby bezwątpienia ustalić, że w dniu kontroli wykonywany był przez i na rzecz skarżącej spółki międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy – cynku, pojazdem należącym do niej. Pojazd ten przekraczał o 1,368 ton dopuszczalne wartości nacisku na osi na drodze, po której się poruszał, tj. drodze krajowej nr 40, na której dopuszczalny nacisk na pojedynczą oś napędową wynosi 10 ton. Obliczenie wartości przekroczenia dopuszczalnego nacisku na osi nastąpiło w sposób prawidłowy tzn. po odjęciu 2% i 200 kg. dopuszczalnych błędów ważenia. Na uwagę zasługuje również zdaniem Sądu I instancji to, że kontrolowany kierowca uczestniczył w kontroli i nie zakwestionował wyników przeprowadzonego ważenia, a w konsekwencji podpisał protokół kontroli, nie zgłaszając do niego żadnych uwag ani zastrzeżeń. Tym samym nie kwestionował wyników pomiarów uzyskanych w wyniku ważenia pojazdu.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył "T." J. N. Sp. j. zaskarżając to orzeczenie w całości, wnosząc o 1) uchylenie i uwzględnienie skargi skarżącej Spółki na decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2010 r., wnosząc o uchylenie ww. decyzji i poprzedzającej decyzji organu I instancji z dnia [...] lutego 2010 r. względnie pełnomocnik wniósł o 2) uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznana Sądowi I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej według załączonego wykazu kosztów w przypadku uwzględnienia ww. wniosku.
- 1) lub 2).
Pełnomocnik zarzucił na podstawie art. 174 pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
- - art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002, Nr 153, poz. 1269 ze zm., dalej: p.u.s.a.) w zakresie w jakim Sąd I instancji nie zweryfikował czy ustalony przez organy administracji stan sprawy jest stanem odpowiadającym rzeczywistości na gruncie przeprowadzonego materiału dowodowego. W szczególności Sąd I instancji nie zbadał kwestii powtórnego ważenia przedmiotowego pojazdu i nie wyprowadził z tego naruszenia żadnych sankcji w stosunku do zaskarżonej decyzji,
- - art. 141 § 4 oraz 134 § 1 p.p.s.a. w zakresie w jakim Sąd I instancji pominął podnoszone przez stronę skarżącą zarzuty w stosunku do skarżonej decyzji. W szczególności w zakresie w jakim WSA nie zbadał zarzutu pominięcia powtórnego ważenia przedmiotowego pojazdu.
- - art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i c), 151 p.p.s.a. w zw. z art. 78 § 1, art. 80, art. 7, art. 8 i art. 10 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000, Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: k.p.a.) w zakresie w jakim Sąd I instancji nie dostrzegł, iż organy administracji bezzasadnie pominęły dowód z powtórnego ważenia przedmiotowego pojazdu, rozstrzygnęły sprawę w oparciu o dowolnie oceniony materiał dowodowy (w szczególności pominięcie części zeznań świadka A. Ś.), czym nadto naruszyły prawo strony do czynnego udziału w postępowaniu, zasadę prawdy obiektywnej, zasadę pogłębiania obywateli do organów państwa.
W uzasadnieniu kasator wskazał, iż podstawowym zarzutem w stosunku do inkryminowanego orzeczenia było nie rozpoznanie zasadniczego zarzutu, jaki został postawiony decyzji organu odwoławczemu z dnia [...] kwietnia 2010 r. mianowicie, iż w toku kontroli zostało przeprowadzone powtórne badanie, co wynikało wprost z zeznań świadka - inspektora dokonującego kontroli. Świadek ten na pytanie "czy powtórne ważenie zostało przeprowadzone?" odpowiedział "Było przeprowadzone, zostało zanotowane w tabeli-brudnopisie, z której dane są przenoszone do tabeli załącznika." Organy administracji w sposób dowolny oceniły dowód z zeznań świadka stwierdzając, iż chodziło o ważenie po zakończeniu kontroli, po przemieszczeniu ładunku przez kierowcę. Zarzut nie ujęcia wyników powtórnego pomiaru w protokole kontroli i w konsekwencji ich pominięcie w toku postępowania stanowił w ocenie kasatora naruszenie przepisów postępowania.
Główny Inspektor Transportu Drogowego nie skorzystał z prawa do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nieważność postępowania w ujęciu art. 183 § 2 p.p.s.a. nie występowała. Wynik postępowania kasacyjnego był zatem rezultatem oceny zarzutów zgłoszonych w rozpoznawanym środku odwoławczym.
Zgodnie z przepisem art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazania, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na podstawie kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt.2 p.p.s.a.
W ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie art.1 §1i § 2 p.u.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 134§ 1 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt.1 lit.a i lit.c p.p.s.a. w związku z art. 78 §1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 10 k.p.a.
Analizując te zarzuty Naczelny Sąd Administracyjny uznał je za niezasadne. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania adresowane są wobec faktycznych podstaw rozstrzygnięcia, którym autor skargi kasacyjnej zarzuca, że dokonane zostały na podstawie nie kompletnych dowodów, bo z pominięciem dowodu z powtórnego ważenia pojazdu, przeprowadzonych wadliwie, tj. w oparciu o dowolnie oceniony materiał dowodowy, czego nie dostrzegł Sąd I instancji, a co odnosi się do procesowej czynności kontroli, której wynik utrwalony został w formie protokołu kontroli, w którym nie odnotowano powtórnego ważenia i z którego wynika też, że podstawą prawnych jej przeprowadzenia były przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 grudnia 2002 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego, nieobowiązujące w dniu kontroli [...] lipca 2008 r. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania adresowane są do Sądu także w zakresie w jakim nie zbadał kwestii powtórnego ważenia i nie zbadał zarzutu pominięcia tego dowodu.
Odnosząc się do tak skonstruowanych i sformułowanych zarzutów naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że przepis art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, na gruncie którego ustawodawca stanowi, że Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1), jak również, iż kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2), ma charakter przepisu ustrojowego. Reguluje on zakres kontroli działalności administracji publicznej i określa kryteria tej kontroli, która realizowana być powinna w trzech płaszczyznach: materialno prawnej, procesowej i kompetencyjnej.
Skoro więc przepis art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a., jest przepisem ustrojowym, to stwierdzić należy, iż nie mieści się on bezpośrednio w podstawach wskazanych w art. 174 p.p.s.a. W konsekwencji nie może stanowić on samodzielnej podstawy zarzutu kasacyjnego, jakkolwiek za dopuszczalne uznać należy powołanie wskazanego przepisu ustawy w powiązaniu z zarzutami podniesionymi w ramach naruszenia prawa procesowego przez wskazanie konkretnie oznaczonej normy procesowej (por. wyrok NSA 14 października 2010 r., sygn. akt II FSK 983/09; wyrok NSA z dnia 7 października 2010 r., sygn. akt II GSK 780/10; wyrok NSA z dnia 23 listopada 2010 r., sygn. akt I GSK 445/10).
W związku z tym, że autor skargi kasacyjnej, nie powiązał art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a z zarzutami podniesionymi w ramach naruszenia prawa procesowego przez wskazanie konkretnie oznaczonej normy procesowej nie ma podstaw do twierdzenia, że w rozpoznawanej sprawie naruszono art. 1§1 i §2 p.u.s.a. Mogłoby to wystąpić tylko i wyłącznie wtedy, gdyby Sąd I instancji uchylił się od rozpoznania sprawy z zakresu kontroli działalności administracji publicznej, odmawiając w ten sposób realizacji funkcji wymiaru sprawiedliwości, albo kontrolę tę przeprowadził w oparciu o inne kryteria, niż kryterium legalności. Tego rodzaju sytuacja, jednak nie wystąpiła.
W kontekście argumentacji zawartej w uzasadnieniu zarzutów naruszenia przepisów postępowania wskazać również należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przepis ten determinuje zakres kognicji sądu administracyjnego. Sąd operuje w granicach sprawy, którą w rozumieniu przywołanego przepisu jest sprawa rozstrzygnięta zaskarżonym aktem, co prowadzi do wniosku, że tym samym wyznacza on przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego oraz jego ramy. Zakres sądowej kontroli wyznacza więc przedmiot danej sprawy administracyjnej zdeterminowany prawnymi podstawami wydanego w niej rozstrzygnięcia, poza którymi sąd orzekający w sprawie nie jest uprawniony do podejmowania żadnej interwencji (por. wyrok NSA z 18 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 854/09; wyrok NSA z 21 stycznia 2009 r., sygn. akt I FSK 1935/07).
Ponadto, w kontekście zasady braku związania zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi podkreślić również należy, że sąd administracyjny nie jest również zobowiązany odnosić się do zarzutów i argumentacji nie mających istotnego znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu (wyrok NSA z 14 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 850/09).
Sprawą stanowiącą przedmiot orzekania Sądu I instancji, we wskazanym wyżej rozumieniu tego pojęcia, była ocena zgodności z prawem ostatecznej decyzji administracyjnej wydanej w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku – tak w jego warstwie faktycznej, jak i prawnej - wynika, że Sąd I instancji w prawidłowy sposób zdefiniował i określił granice sprawy, jak również, że prawidłowo w granicach tych orzekał. Uzasadniając brak naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w tym objętych zarzutami skargi art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a., Sąd słusznie argumentował, że stan faktyczny sprawy jest bezsporny i oparty jest na całokształcie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Wiadomo bowiem kto, kiedy, w jakim miejscu, jakim pojazdem i do kogo należącym, bez wymaganego zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, doprowadził na drodze, na której dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 10 t, do przekroczenia o 1,368 ton dopuszczalne wartości nacisku osi dla pojedynczej osi napędowej pojazdu silnikowego.
Podkreślił, że okoliczności te ustalone zostały w związku z kontrolą przeprowadzoną w dniu [...] lipca 2009 r., której wynik odzwierciedlony został w protokole kontroli. Podkreślił też, że kontrolowany kierowca uczestniczył w kontroli i nie zakwestionował wyników przeprowadzonego ważenia, podpisał protokół kontroli nie zgłaszając zastrzeżeń. Sąd I instancji zauważył, że protokół kontroli nie był pozbawiony nieprawidłowości, jednak zostały one usunięte w toku postępowania administracyjnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego usunięcie nieprawidłowości protokołu przez późniejsze przesłuchanie inspektorów dokonujących kontroli, słusznie Sąd I instancji uznał za dopuszczalne, bowiem kwestionowany protokół kontroli zawierał wszystkie niezbędne dane identyfikujące stronę postępowania i zaistniałe naruszenie. Jak już Naczelny Sąd Administracyjny wyżej zauważył, sąd administracyjny rozstrzygając zgodnie z art. 134 §1 p.p.s.a. nie jest zobowiązany odnosić się do zarzutów i argumentacji nie mających istotnego znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu.
W stanie faktyczny sprawy ponowne zważenie pojazdu w celu dopuszczenia go do ruchu (co zostało odnotowane w protokole kontroli), nie miało znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji brak odniesienia się przez Sąd I instancji do tego faktu, biorąc pod uwagę, że kierowca nie skorzystał z możliwości powtórnego ważenia, nie stanowi naruszenia omawianego przepisu.
Według Naczelnego Sadu Administracyjnego także zarzut naruszenia art. 141 §4 p.p.s.a. nie jest zasadny.
Wskazany przepis ma charakter formalny i określa niezbędne elementy, jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku. Są nimi: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy; zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie; a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wadliwość uzasadnienia wyroku może zaś stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a jedynie wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku, a w szczególności jeżeli nie zawiera stanowiska odnośnie stanu faktycznego przyjętego, jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny.
Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sadu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej jego kontroli (wyrok NSA z dnia 12 października 2010r. sygn. akt II OSK 1620/10). Okoliczność zaś, iż uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie analizowało wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, może stanowić naruszenie art. 141 §4 p.p.s.a., ale tylko w sytuacji wykazania wpływu tego uchybienia na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 27 października 2010r. sygn. akt I GSK 1172/09), co w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Jak bowiem wynika z całego zgromadzonego dowodowego, a w szczególności z uwag kontrolującego zamieszczonych w protokole kontroli jak i z tabeli brudnopisu dołączonego do tego protokołu, przeprowadzenie drugiego ważenia było jedynie ważeniem dopuszczającym, czyli miało na celu doprowadzenie pojazdu do normatywności.
Zatem brak odniesienia przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, do zarzutu pominięcia powtórnego ważenia, nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. Okoliczności dotyczące dopuszczenia pojazdu do ruchu po przeprowadzeniu kontroli, nie stanowią faktu stanowiącego podstawę ustaleń w sprawie naruszenia przez kontrolowany pojazd przepisów art. 13 g i art. 40c ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) oraz art. 64 ust.1 z dnia 20 czerwca 1997 r. ustawy Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.)
Wyjaśnić również należy, że poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie podważać ustaleń stanu faktycznego.
W związku z powyższym konfrontując treść art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz wskazany jego kierunek wykładni z treścią uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sądu I instancji, według Naczelnego Sadu Administracyjnego nie ma podstaw aby uznać, że uzasadnienie to nie spełnia określonych wskazanym przepisem, wymogów konstrukcyjnej i merytorycznej poprawności. Wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej, Sąd I instancji prawidłowo realizował obowiązek kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, odniósł się do istotnych w sprawie kwestii dotyczących zarówno sfery faktów jak i sfery prawa.
Ocena trafności zarzutów skargi kasacyjnej formułowanych na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. prowadzi do wniosku, że nie podważają one stanu faktycznego sprawy stanowiącego podstawę wyrokowania Sądu I instancji. O wadliwości tychże ustaleń, jak trafnie argumentowano w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie może przekonywać to, że w protokole z kontroli przeprowadzonej w dniu [...] lipca 2009 r., jako jedną z podstaw prawnych jej przeprowadzenia, wskazano przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 grudnia 2002 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego, zamiast rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 lipca 2008 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego. Wskazana sytuacja nie może uzasadniać tezy o braku podstaw prawnych do przeprowadzenia tejże kontroli, jak również, że przeprowadzone w jej toku postępowanie dowodowe oraz sposób i forma utrwalenia jego wyników nastąpiły bez podstawy prawnej.
Skarga kasacyjna zarzuca nadto Sądowi I instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt.1 lit. a i lit. c p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 78 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 10 k.p.a. przy czym zarzut ten postawiony w obrębie tej samej podstawy kasacyjnej wiążą się ściśle z zarzutem naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. W konsekwencji dokonana przez Naczelny Sąd Administracyjny ocena zarzutów naruszenia tych przepisów postępowania zawiera argumentację wskazującą, że Sąd I instancji w oparciu o całość zgromadzonym w sprawie dowodów, słusznie zaakceptował poczynione przez organy administracji ustalenia faktyczne.
Należy jedynie dodatkowo zauważyć, że ze zgromadzonych dowodów jednoznacznie wynika, że kontrolowany kierowca nie zakwestionował wyników przeprowadzonego ważenia, nie wnosił o ponowne ważenie pojazdu, nie zgłosił zastrzeżeń do protokołu kontroli. Zatem nie można zasadnie zarzucać organom administracji jak Sądowi I instancji, pozbawienia strony środka ochrony jej praw tj. prawa do powtórnego ważenia jeżeli kontrolowany kierowca z takiej możliwości nie skorzystał. Należy jeszcze raz podkreślić, że ważenie, do którego odwołuje się autor skargi kasacyjnej nie było powtórnym ważeniem badającym dopuszczalną wartość nacisku na osi na drodze, po której poruszał się kontrolowany pojazd, a ważeniem dopuszczającym do ruchu, nie pozostającym w związku ze stanem faktycznym sprawy wyznaczonym przywołanymi wyżej normami prawa materialnego. Nie zmieniają prawidłowości poczynionych przez organy administracji ustaleń, zaakceptowanych przez Sąd I instancji, wybrane fragmenty zeznań świadka A. S., do których odwołuje się wnoszący skargę kasacyjną.
Reasumując powyższe w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy uznać, że Sąd I instancji prawidłowo ocenił, iż organy administracji w rozpoznawanej sprawie przeprowadziły postępowanie administracyjne bez naruszenia zasady prawdy obiektywnej (art.7 k.p.a.), zasady zaufania obywateli do organów (art. 8 k.p.a.) jak i działały na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.). Uzupełniające postępowanie dowodowe przeprowadzone było przy czynnym udziale pełnomocnika strony, a ocena całego zgromadzonego materiału dowodowego dokonana została zgodnie z dyspozycją art. 80 k.p.a. Także wbrew twierdzeniom wnoszącego skargę kasacyjną, organ odwoławczy odniósł się do podnoszonej w odwołaniu kwestii powtórnego ważenia, wyjaśniając cel przeprowadzenia tej czynności.
W konsekwencji nieuzasadniony jest zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt.1 lit. a i lit. c p.p.s.a.
Z podanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.