Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 września 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 1185/13, oddalił skargę [....] na uchwałę Krajowej Rady Rzeczników Patentowych z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu kwalifikacyjnego na rzecznika patentowego.
Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia:
[...] przystąpił w dniach 8-9 i 21-23 listopada 2011 r. do pisemnego egzaminu kwalifikacyjnego na rzecznika patentowego. Po przeprowadzeniu stosownego egzaminu, Komisja Egzaminacyjna uchwałą z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] stwierdziła na podstawie wyników egzaminu ustalonego przez Zespół Egzaminacyjny, że skarżący złożył egzamin kwalifikacyjny na rzecznika patentowego z wynikiem negatywnym, ponieważ nie uzyskał pozytywnej oceny z części pisemnych: technicznej oraz prawnej egzaminu.
Uchwałą z dnia [...] stycznia 2012 r. Krajowa Rada Rzeczników Patentowych po rozpatrzeniu odwołania [...], utrzymała w mocy uchwałę Komisji Egzaminacyjnej z dnia [...] grudnia 2011 r. W uzasadnieniu uchwały Krajowa Rada Rzeczników Patentowych podzieliła stanowisko zawarte w uchwale Komisji Egzaminacyjnej.
Odpowiadając na zarzut rozbieżności w ocenach organ podał, że sprawdzający, który pozytywnie ocenił pracę miał do niej zastrzeżenia, gdyż przy ustaleniu ostatecznej oceny jako członek zespołu egzaminacyjnego przyznał najniższą z możliwych dla oceny dostatecznej punktację – to jest 3,6 pkt. Podnoszona przez [...] sprzeczność w ocenach pracy, faktycznie przejawia się jedynie w nieco odmiennym podejściu sprawdzających do występujących w sprawdzanej pracy nieprawidłowości, ich tolerancji oraz przewidywanych skutków w przypadku braku poinformowania o nieprawidłowościach.
Organ podnosił, że sprawdzający, który ocenił pozytywnie pracę, wyjaśnił w uzasadnieniu, że odwołanie [...], w części dotyczącej opracowania opisu wynalazku, nie zasługuje na uwagę, gdyż o ile przy sprawdzaniu pracy Zdającego, brał pod uwagę jako nauczyciel akademicki z prawie trzydziestoletnim doświadczeniem, to że błędy w opisie wynalazku mogły być wynikiem stresu podczas egzaminu. Biorąc jednak pod uwagę treść odwołania w części dotyczącej opracowania opisu wynalazku, uważa, że [...] nie opanował nawet w minimalnym stopniu wiedzy potrzebnej do wykonywania zawodu rzecznika patentowego i można odnieść wrażenie, że nigdy samodzielnie nie opracował całego zgłoszenia wynalazku.
Krajowa Rada Rzeczników Patentowych wskazywała też, że nieporozumieniem jest podnoszony w odwołaniu zarzut o rzekomym nierozróżnianiu przez jednego ze sprawdzających opisu zgłoszeniowego i opisu patentowego.
Krajowa Rada Rzeczników Patentowych wskazywała też, że błąd dotyczący "wykazu oznaczeń" należało odnieść nie co do samego jego sporządzenia, a jedynie jego umiejscowienia. Przepis w postaci załącznika nr 1, ust. 31 do rozporządzenia Prezesa RM z dnia 17.09.2001 r. w sprawie dokonywania i rozpatrywania zgłoszeń wynalazków i wzorów użytkowych (Dz. U. z 2001 r. Nr 102, poz. 1119 z późn. zm.) wskazuje wyraźnie, że powinien on stanowić oddzielny arkusz, a nie stanowić, jak to uczyniono w pracy egzaminacyjnej treść opisu wynalazku.
Organ wskazał też na kolejny błąd, zauważony przez obydwu sprawdzających, a mianowicie nieprawidłową redakcję początku zastrzeżeń patentowych zależnych. I w tym przypadku nikt z licznego grona zdających, tak dalekiego odstępstwa od obowiązujących wymogów nie popełnił. W tej kwestii, zdaniem organu, [...] w dalszym ciągu tkwi w błędzie, sugerując w ostatnim fragmencie II części odwołania konieczność "pisania tytułu w zastrzeżeniu zależnym w pełnym zakresie".
Wobec powyższego organ stanął na stanowisku, że praca pisemna Zbigniewa Biszcza, dotycząca dokumentacji zgłoszeniowej, zawierając liczne błędy nie mogła uzyskać oceny pozytywnej.
W odniesieniu do części pisemnej prawnej organ wskazał, iż pod względem formalnoprawnym skarga sporządzona została prawidłowo. Jednakże skarżący błędnie wskazał art. 120 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 roku Prawo własności przemysłowej (Tekst jednolity Dz. U. z 2003 roku, Nr 119, poz. 1117 z późn. zm., dalej; p.w.p.), gdyż nie ma on zastosowania w sprawie. UP nie twierdził, że znak nie posiada jako taki zdolności odróżniającej, lecz w odniesieniu do towarów z klasy 5 takiej zdolności nie posiada.
Jeśli chodzi o prawidłowość i wyczerpujący charakter sformułowania zarzutów - to w pracy sformułowano jedynie jeden zarzut prawa materialnego – art. 120 oraz 129 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 p.w.p. Brak wskazania postaci naruszenia, co świadczy, że zdający nie rozróżnią wadliwej wykładni od wadliwego zastosowania.
Organ stwierdził, że zdający próbując odnieść się do warunków obrotu przywołuje kompletnie nieadekwatne poglądy doktryny dotyczące badania konfuzji a nie zdolności odróżniającej. Ponadto, zdający wskazuje na okoliczności faktyczne, których nie ma w kazusie i próbuje wywieść z tego korzystne dla klienta skutki prawne co jest wyjściem poza stan faktyczny opisany w kazusie i jest błędem skargi.
W odniesieniu do części dotyczącej opinii prawnej odnosząc się do kryteriów ocenianych przez wszystkich oceniających organ stwierdził co następuje: Stan prawny opisany prawidłowo. Problem prawny zdefiniowany prawidłowo. Powołano jednakże jedynie przepisy p.w.p. Brak wskazania i omówienia problemu prawnego na gruncie ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz.U. Nr 5, poz. 17 ze zm.; dalej: u.z.t.) oraz kc. Wadliwie wskazany art. 305 p.w.p. Jeśli chodzi o trafność dokonanej oceny prawnej należy stwierdzić, iż opinia sporządzona została dość chaotycznie, miejscami jej treści są niezrozumiałe w kontekście analizy problemu prawnego. Ocena prawna w zasadzie sprowadza się do przytoczenia przepisów prawa i to nie zawsze prawidłowych. Jeśli chodzi o merytoryczną trafność rozwiązania problemu prawnego to jest ona w zasadzie połowiczna i nie wynikająca z wcześniejszych treści opinii, zatem brak w tym zakresie spójności rozumowania, co jest cechą istotną opiniowania.
Oceniając merytoryczną trafność oceny czynności, które winny być podjęte na tle dokonanej oceny (rekomendacje), Krajowa Rada Rzeczników Patentowych stwierdziła, że nie jest ona kompletna - brak na przykład rekomendacji dotyczącej postępowania polubownego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 września 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 1185/13, oddalił skargę [...] na uchwałę Krajowej Rady Rzeczników Patentowych z dnia [...] stycznia 2012 r.
Sąd I instancji podzielił ocenę organów, że błędy w pracach skarżącego, wskazane przez sprawdzających uzasadniają wystawienie mu negatywnej oceny, a w konsekwencji uzasadniają negatywny wynik egzaminu. W szczególności za zasadne WSA uznał zastrzeżenia dotyczące nieprawidłowego sformułowania dokumentacji zgłoszenia wynalazku do ochrony, w tym nieprawidłowego ujęcia w nawias oznaczeń w opisie wynalazku, a także błędnego powołania w tytule i w pozostałej zawartości zgłoszenia sposobu, który w istocie stanowi instrukcje posługiwania się urządzeniem. Sąd podzielił też ocenę organów co do nieprawidłowej redakcji początku zastrzeżeń patentowych zależnych.
Co do oceny części prawnej egzaminu, zdaniem Sądu, wskazane przez organ błędy w pracach skarżącego również uzasadniają negatywną ich ocenę. Brak wskazania postaci naruszenia, a także zarzut naruszenia art.120 p.w.p. w sytuacji braku podstawy do jego sformułowania, brak sformułowania zarzutów natury procesowej, wyjście poza stan faktyczny kazusu, a ponadto chaotyczny i niespójny charakter pracy uzasadniają wystawienie skarżącemu oceny negatywnej, a tym samym uzasadniają negatywny wynik egzaminu.
Odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących różnych kryteriów oceny Sąd I instancji wskazał, że dopuszczenie przez Sąd I instancji dowodu z uchwały poświęconej wynikowi egzaminu innej osoby, nie znajduje oparcia w art. 106 § 3 p.p.s.a., gdyż nie dotyczy rozstrzyganej sprawy, tylko innej, która nie jest przedmiotem sądowej kontroli i wobec tego dopuszczony dowód nie ma waloru dowodu uzupełniającego. Okoliczności, które zdecydowały o przyznaniu ocen pozytywnych w innych postępowaniach dotyczących wyników z egzaminu innym osobom uchylają się spod kontroli sądowej w rozpoznawanej sprawie.
Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nieprawidłowego podpisania zaskarżonej uchwały WSA stwierdził, że zgodnie z art. 51 a ust. 1 pkt 4) ustawy z dnia 11 kwietnia 2001 r. o rzecznikach patentowych (Dz. U. z 2011 r. Nr 155, poz. 925), Prezes Polskiej Izby Rzeczników Patentowych podpisuje uchwały Krajowej Rady Rzeczników Patentowych. Zgodnie z ustępem 2 tego artykułu Wiceprezesi Polskiej Izby Rzeczników Patentowych działają w granicach upoważnienia udzielonego przez Prezesa Polskiej Izby Rzeczników Patentowych. W aktach administracyjnych nadesłanych przy piśmie z dnia 24.07.2013 r. znajduje się upoważnianie z dnia 19 stycznia 2012 r. udzielone przez Panią Annę Korbela Prezesa Polskiej Izby Rzeczników Patentowych dla Pani Renaty Zawadzkiej Wiceprezesa Polskiej Izby Rzeczników Patentowych do przewodniczenia w dniu 26 stycznia 2012 r. obradom Krajowej Rady Rzeczników Patentowych oraz podpisania uchwał Krajowej Rady Rzeczników Patentowych podjętych w tym dniu. Jednocześnie nie budziło wątpliwości Sądu, że zaskarżona uchwała została podpisana przez Panią Renatę Zawadzką.
Co do zarzutów dotyczących naruszenia ustawy o ochronie danych osobowych WSA podniósł, że zgodnie z § 21 Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 8 września 2011 r. w sprawie przedmiotu szkolenia aplikantów rzecznikowskich, szczegółowego trybu i sposobu przeprowadzania egzaminu konkursowego i egzaminu kwalifikacyjnego Komisja Egzaminacyjna uchwałę w sprawie ustalenia wyniku egzaminu kwalifikacyjnego każdego ze zdających ogłasza na stronie internetowej Polskiej Izby Rzeczników Patentowych.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył [...] wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
- a) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 34 p.p.s.a., polegającym na dopuszczeniu do działania w imieniu organu (Krajowej Rady Rzeczników Patentowych) osoby nie należycie umocowanej (która była również egzaminatorem w sprawie skarżącego), które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy;
- b) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 51a ust. 1 pkt 4 oraz ust. 2 ustawy o rzecznikach patentowych poprzez przyjęcie, że podpisanie uchwały o cechach decyzji administracyjnej Krajowej Rady Rzeczników Patentowych przez tzw. V-ce Prezesa Polskiej Izby Rzeczników Patentowych, a nie przez Prezesa Polskiej Izby Rzeczników Patentowych lub upoważnionego wiceprezesa Polskiej Izby Rzeczników Patentowych bez wyraźnego wskazania w uchwale, że działanie miało miejsce z upoważnienia jest zgodne z prawem o ile osoba taka została upoważniona do podpisania uchwały do którego dostępu do upoważnienia nie miał skarżący, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy;
- c) naruszenie art. 32 Konstytucji RP poprzez pozbawienie skarżącego prawa do bezpośredniego zastosowania wymienionego przepisu Konstytucji dotyczącego zasady równego traktowania, poprzez pominięcie w orzeczeniu podniesionej przez skarżącego sprawy wynikającej z polecenia egzaminacyjnego wskazującego, że każdy ze zdających egzamin mógł przyjąć, że decyzja jest prawidłowa pod względem formalnym, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy;
- d) naruszenie art. 32 Konstytucji RP poprzez pozbawienie skarżącego prawa do bezpośredniego zastosowania wymienionego przepisu Konstytucji dotyczącego zasady równego traktowania, poprzez pominięcie w orzeczeniu podniesionej przez skarżącego sprawy wynikającej z polecenia egzaminacyjnego wskazującego, że każdy ze zdających egzamin był obowiązany przygotować dokumentację zgłoszeniową wynalazku, a nie opisu patentowego, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy;
e.) naruszenie "art. 31 ust. 2 pkt 1" poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tj. błędne odniesienie się do dokumentacji zgłoszenia wynalazku do ochrony i mylenie z opisem patentowym oraz pominiecie odniesienia się do pozostałych zarzutów w związku z załącznikiem nr 1 ust. 31 do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17.09.2001 r. oraz § 8 ust. 8 i § 11 ust. 4 tego rozporządzenia;
f) naruszenie art. 87 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 i 2 oraz art. 6 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie danych osobowych poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji, że opublikowanie na stronie intemetowej Polskiej Izby Rzeczników Patentowych imienia i nazwiska skarżącego w uchwale Krajowej Rady Rzeczników Patentowych oraz opublikowanie karty oceny egzaminacyjnej skarżącego nie narusza przepisów tej ustawy, przez co orzeczenie sankcjonuje charakter piętnowania publicznego - a tym samym wymierzenia tą drogą swoistej kary lub środka dyscyplinarnego, które nie zostały przewidziane w żadnej z ustaw ani innych przepisów wykonawczych i działania te mają charakter szykanowania publicznego w związku z uznaniem Sadu I instancji, że § 21 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 8 września 2011 r. w sprawie przedmiotu szkolenia aplikantów rzecznikowskich, szczegółowego trybu i sposobu przeprowadzania egzaminu konkursowego i egzaminu kwalifikacyjnego jest aktem wyższej rangi w stosunku do ustawy o ochronie danych osobowych, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Argumentację na poparcie zarzutów skarżący przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji.
Za niezasadny uznać należy zarzuty naruszenia art. 34 p.p.s.a. polegający na dopuszczeniu do działania w imieniu organu (Krajowej Rady Rzeczników Patentowych) osoby nie należycie umocowanej (która była również egzaminatorem w sprawie skarżącego). Jak wskazuje autor skargi kasacyjnej skarga w niniejszej sprawie została wniesiona od uchwały organu jakim jest Krajowa Rada Rzeczników Patentowych tymczasem znajdujące się w aktach sprawy pełnomocnictwo z dnia 24 kwietnia 2012 r. zostało udzielone przez inny organ samorządu jakim jest Prezes Polskiej Izby Rzeczników Patentowych. Według autora skargi kasacyjnej z ww. pełnomocnictwa nie wynika aby Prezes Polskiej Izby Rzeczników Patentowych był umocowany do udzielania pełnomocnictwa w sprawie w której właściwa do rozpoznania była jako organ drugiej instancji Krajowa Rada Rzeczników Patentowych.
Sposób podejmowania czynności – osobiście lub za pośrednictwem innych osób – w postępowaniu sądowoadministracyjnym przez strony, tj. skarżącego i organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi, a także uczestników postępowania (art. 33 w zw. z art. 12 p.p.s.a.), wyznacza ustawa albo wola tych stron.
Zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy o rzecznikach patentowych Krajową Radę Rzeczników Patentowych stanowią Prezes Polskiej Izby Rzeczników Patentowych, członkowie wybrani przez Krajowy Zjazd oraz dziekani. Stosownie zaś do art. 51a. ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy Prezes Polskiej Izby Rzeczników Patentowych reprezentuje samorząd. Organem samorządu jest m.in. Krajowa Rada Rzeczników Patentowych (art. 44 ust.1 pkt 2 ustawy o rzecznikach patentowych).
Wobec powyższego nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że Prezes Polskiej Izby Rzeczników Patentowych był umocowany do udzielenia pełnomocnictwa w imieniu Krajowej Rada Rzeczników Patentowych. Zgodnie natomiast z art. 34 p.p.s.a. strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników.
Zamierzonego skutku nie może również odnieść zarzut naruszenia art. 51a ust. 1 pkt 4 ustawy o rzecznikach patentowych poprzez przyjęcie, że podpisanie uchwały o cechach decyzji administracyjnej Krajowej Rady Rzeczników Patentowych przez Wiceprezesa Prezesa Polskiej Izby Rzeczników Patentowych, a nie przez Prezesa Polskiej Izby Rzeczników Patentowych lub upoważnionego wiceprezesa Polskiej Izby Rzeczników Patentowych.
Zgodnie z art. 51 a) ust. 1 pkt 4 ustawy o rzecznikach patentowych Prezes Polskiej Izby Rzeczników Patentowych podpisuje uchwały Krajowej Rady Rzeczników Patentowych. Stosownie do art. 51 a) ust. 2 ww. ustawy Wiceprezesi Polskiej Izby Rzeczników Patentowych działają w granicach upoważnienia udzielonego przez Prezesa Polskiej Izby Rzeczników Patentowych.
Jak słusznie wskazał Sąd I instancji w aktach administracyjnych sprawy nadesłanych przy piśmie z dnia 24 lipca 2013 r. znajduje się upoważnianie z dnia 19 stycznia 2012 r. udzielone przez Annę Korbela Prezesa Polskiej Izby Rzeczników Patentowych dla Renaty Zawadzkiej Wiceprezesa Polskiej Izby Rzeczników Patentowych do przewodniczenia w dniu 26 stycznia 2012 r. obradom Krajowej Rady Rzeczników Patentowych oraz podpisania uchwał Krajowej Rady Rzeczników Patentowych podjętych w tym dniu. Zaskarżona uchwała została natomiast podpisana przez Renatę Zawadzką.
Za pozbawione usprawiedliwionych podstaw należy uznać zarzuty naruszenia art. 32 Konstytucji RP. Autor skargi kasacyjnej upatruje naruszenia tego przepisu poprzez pozbawienie skarżącego prawa do bezpośredniego jego zastosowania oraz pominięcia w orzeczeniu podnoszonych kwestii dotyczących polecenia egzaminacyjnego wskazującego, że każdy ze zdających egzamin mógł przyjąć, że decyzja jest prawidłowa pod względem formalnym, a także że każdy ze zdających egzamin był obowiązany przygotować dokumentację zgłoszeniową wynalazku, a nie opisu patentowego.
Odnosząc się do tak postawionych zarzutów należy w pierwszej kolejności wskazać, że przepis art. 32 Konstytucji RP jako przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego nie może służyć do zwalczania prawidłowości uzasadnienia wyroku, tj. że Sąd I instancji w jego treści nie odniósł się do wszystkich kwestii podnoszonych przez skarżącego. Autor skargi kasacyjnej chcąc skutecznie wytknąć opisane powyżej uchybienie Sądu I instancji, powinien uczynić to w ramach zarzutu naruszenia 141 § 4 p.p.s.a., czego skarga kasacyjna nie czyni. Artykuł 141 § 4 p.p.s.a. wyraża dyrektywę skierowaną pod adresem sądu sporządzającego uzasadnienie wyroku, by zawierało ono zwięzłe przedstawienie sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Podkreślenia wymaga, że do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może dojść wówczas, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich istotnych elementów i w związku z tym zaskarżony wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej.
Ponadto wymaga podkreślenia, że koniecznym elementem uzasadnienia podstawy skargi kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. jest poza przytoczeniem naruszonego przepisu (przepisów) prawa - wskazanie sposobu jego naruszenia i wyjaśnienie, na czym polega błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie tego przepisu prawa i jak, zdaniem strony skarżącej, powinien on być rozumiany i stosowany. Powszechnie przyjmowane jest, że naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię polega na mylnym rozumieniu treści określonej normy prawnej, natomiast uchybienie prawu materialnemu przez niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej albo że ustalonego stanu faktycznego nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej (por. postanowienie SN z 15 października 2001 r., I CKN 102/99 niepublikowane: Jan Paweł Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Wydanie 2, s. 367).
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że podnosząc zarzuty naruszenia art. 32 Konstytucji RP autor skargi kasacyjnej nie wykazał, iż nieprawidłowy jest wynik wykładni i stosowania tego przepisu. Nie wskazał również jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Z tego względu i ten zarzut skargi kasacyjnej należało uznać za nieusprawiedliwiony (por wyrok NSA z dnia 9 maja 2012 r., sygn. akt I GSK 347/11).
W skardze kasacyjnej zarzucono także naruszenie "art. 31 ust. 2 pkt 1" bez wskazania jakiego aktu prawnego zarzut ten dotyczy. Natomiast obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest dokładne określenie zarzucanego naruszenia, w czym niewątpliwie mieści się wskazanie nie tylko właściwego przepisu ale także aktu prawnego, z którego on pochodzi (por. wyrok NSA z dnia 16 września 2014 r., sygn. akt I GSK 586/13). Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.) i dlatego nie ma kompetencji do dookreślania za wnoszącego skargę kasacyjną tak rozumianej podstawy skargi kasacyjnej. Wobec tego zarzut ten z przyczyn formalnych nie mógł być uznany za usprawiedliwiony.
Nieusprawiedliwiony jest również zarzut naruszenie art. 87 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 i 2 oraz art. 6 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie danych osobowych poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji, że opublikowanie na stronie intemetowej Polskiej Izby Rzeczników Patentowych imienia i nazwiska skarżącego w uchwale Krajowej Rady Rzeczników Patentowych oraz opublikowanie karty oceny egzaminacyjnej skarżącego nie narusza przepisów tej ustawy, przez co orzeczenie sankcjonuje charakter piętnowania publicznego - a tym samym wymierzenia tą drogą swoistej kary lub środka dyscyplinarnego, które nie zostały przewidziane w żadnej z ustaw ani innych przepisów wykonawczych i działania te mają charakter szykanowania publicznego.
Zgodnie § 21 Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 8 września 2011 r. w sprawie przedmiotu szkolenia aplikantów rzecznikowskich, szczegółowego trybu i sposobu przeprowadzania egzaminu konkursowego i egzaminu kwalifikacyjnego (Dz. U z 2011 r., Nr 189, poz. 1124) Komisja Egzaminacyjna uchwałę w sprawie ustalenia wyniku egzaminu kwalifikacyjnego każdego ze zdających ogłasza na stronie internetowej Polskiej Izby Rzeczników Patentowych. Zgodnie natomiast z § 26 ust. 5 Regulaminu egzaminu kwalifikacyjnego stanowiącego załącznik do Uchwały nr 1 z dnia 14 października 2011 r. Prezydium Krajowej Rady Rzeczników Patentowych uchwałę stwierdzającą końcowy wynik egzaminu niezwłocznie ogłasza się na stronie internetowej PIRP oraz wywiesza się w miejscu widocznym w Biurze PIRP, z uwzględnieniem przepisów o ochronie danych osobowych.
Natomiast kwestia, czy opublikowana na stronie intemetowej Polskiej Izby Rzeczników Patentowych uchwała stwierdzająca końcowy wynik egzaminu, zawierała informacje które mogą naruszać przepisy ustawy o ochronie danych osobowych - wykracza poza przedmiot niniejszego postępowania. Przypomnieć należy, że kontroli sądowej poddana została uchwała Krajowej Rady Rzeczników Patentowych w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu kwalifikacyjnego na rzecznika patentowego.
W tym stanie rzeczy, skoro żaden z zarzutów nie może być uznany za usprawiedliwiony, wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku nie mógł zostać uwzględniony.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi za nieusprawiedliwione i oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.