Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. postanowieniem z [...] kwietnia 2015 r. odrzucił skargę B. B. (dalej: skarżąca) w sprawie ze skargi na bezczynność Prezydenta Miasta L. w przedmiocie wydania zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych.
W uzasadnieniu Sąd I instancji przedstawił, że skarżąca złożyła do tegoż Sądu skargę na bezczynność Prezydenta L. polegającą na pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącej o wydanie zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych. Składając skargę, skarżąca nie wyczerpała przewidzianych prawem środków zaskarżenia, gdyż zgodnie z przepisem art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) skarżąca zobowiązana była wezwać Prezydenta Miasta L. do usunięcia naruszenia prawa. W związku z brakiem wyczerpania środków zaskarżenia Sąd I instancji postanowieniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę.
B. B. na postanowienie o odrzuceniu skargi wniosła skargę kasacyjną, żądając uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w L. oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Skargą kasacyjną zarzuciła naruszenie:
- - art. 52 § 3 i § 4 p.p.s.a. oraz art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie, w sytuacji gdy w sprawie niniejszej nie zachodziła konieczność wezwania przez skarżąca na piśmie Prezydenta Miasta L. do usunięcia naruszenia prawa przez wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, skarżąca przedstawiła swoje stanowisko w sprawie, argumentację opierając ją głównie na przedstawieniu tez i wniosków z Uchwały NSA I OPS 2/13 z dnia 3 września 2013 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd pierwszej instancji.
Dla skontrolowania prawidłowości zaskarżonego wyroku pod kątem zarzucanego naruszenia przepisów prawa materialnego celowe jest w pierwszej kolejności przypomnienie konstrukcji prawnej skargi na bezczynność organu, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.
W przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji publicznej, spośród wymienionych w przepisach art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Wniesienie takiej skargi jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania danego aktu (por. Jan Paweł Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. 2 str. 36-37, wraz z podanym orzecznictwem).
Przy rozpoznawaniu skargi na bezczynność organu, jest również istotne na jaki dzień powinna być oceniana w postępowaniu sądowoadministracyjnym kwestia pozostawania bądź nie pozostawania organu w bezczynności. Zagadnienie to nie jest wyraźnie uregulowane w przepisach Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podobnie zresztą jak to miało miejsce w poprzednim stanie sprawy na gruncie ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). W świetle utrwalonego orzecznictwa i piśmiennictwa przedmiotem skargi na bezczynność organu w danej sprawie może być tylko bezczynność trwająca w dniu złożenia skargi. Jednakże w tych sprawach sąd orzeka, biorąc za podstawę stan faktyczny i prawny sprawy w czasie orzekania, a właściwie w chwili zamknięcia rozprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 marca 2008 r., I OSK 294/07; LEX nr 505396 oraz Jan Paweł Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. 2, str. 3).
Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Wskazać również należy, że wszczęcie postępowania administracyjnego następuje również na skutek wniesienia podania nieczyniącego zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa. Przepisy k.p.a. regulujące to postępowanie przewidują zamknięty katalog zwyczajnych środków zaskarżenia (odwołanie, zażalenie, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy). Żaden z tych środków zaskarżenia nie przysługuje od czynności materialno-technicznej pozostawienia podania bez rozpoznania, bo czynność ta nie jest ani decyzją, ani postanowieniem. Powszechnie przyjmuje się, że akty i czynności organu prowadzącego postępowanie, podejmowane w tym postępowaniu, od których nie służy żaden ze zwyczajnych środków zaskarżenia mogą być kwestionowane dopiero w odwołaniu od decyzji (we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy). Następstwem pozostawienia podania bez rozpoznania jest zakończenie postępowania administracyjnego bez wydania decyzji, co wyklucza kwestionowanie tej czynności w drodze odwołania (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy).
Zgodnie z art. art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Przy tym datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej (art. 61 § 3 k.p.a.) lub dzień wprowadzenia żądania do systemu teleinformatycznego organu administracji publicznej (art. 61 § 3a k.p.a.). Zatem, skutek wszczęcia postępowania administracyjnego wywołuje również wniesienie podania nieczyniącego zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa (art. 63 § 2 – 3a k.p.a.), o ile nie zajdą okoliczności wskazane w art. 61a § 1 k.p.a. Oznacza to, że czynności wymienione w art. 64 § 2 k.p.a. (wezwanie wnoszącego podanie do usunięcia jego braków w terminie siedmiu dni, pouczenie go, że nieusunięcie tych braków w wyznaczonym terminie spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania, czy pozostawienie podania bez rozpoznania) organ podejmuje w toku wszczętego już postępowania.
W związku z powyższym przechodząc do rozpoznawania niniejszej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w ustalonym stanie faktycznym słusznie i prawidłowo Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. odrzucił skargę skarżącej B. B.. Skarżąca skargą zarzuciła Prezydentowi Miasta L., iż ten mimo złożonego wniosku skarżącej o wydanie zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych nie rozpoznał merytorycznie jej wniosku, a jedynie wezwał wnioskodawczynię do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez złożenie zgody na sprzedaż napojów alkoholowych wszystkich współwłaścicieli nieruchomości, w której mieści się przedmiotowy lokal gastronomiczny. Skarżąca B. B. stojąc na stanowisku, iż żądanie organu jest bezpodstawne, nie uzupełniła braku formalnego wniosku. Prezydent Miasta L. wobec braku uzupełnienia wniosku zawiadomieniem zawiadomił skarżąca, iż pozostawia złożony wniosek bez rozpoznania.
Co do zasady należy uznać, iż zgodnie z art. 61 § 3 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna niewadliwy formalnie wniosek złożony przez legitymowany do tego podmiot.
Instytucja pozostawienia podania bez rozpoznania jest przewidziana dla konkretnych sytuacji procesowych, które określa art. 64 § 2 k.p.a. Norma ta stanowi, że jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.
W niniejsze sprawie uznać należy, ze złożenie przez skarżącą skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. na bezczynność Prezydenta Miasta, było przedwczesne, gdyż skarżąca zgodnie z powyższymi przepisami nie wyczerpała drogi odwołania ustanowionej w przepisach prawa (52 § 1 i 2 p.p.s.a.). Słusznie w swoim uzasadnieniu wskazał, Sąd I instancji, iż nie został spełniony warunek wyczerpania środków zaskarżenia, jakie służyły skarżące w administracyjnym toku instancji.
Reasumując, w prowadzonym postępowaniu administracyjnym Prezydent Miasta L., słusznie i prawidłowo wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych podania. Natomiast wnioskodawczyni - w myśl zasady współdziałania strony z organem winna spełnić żądanie organu wynikające z przepisu prawa do uzupełnienia braków. Skarżąca winna pamiętać, iż organ ma prawo do merytorycznej oceny jej wniosku i rozwiania wszelkich wątpliwości z nim związanych. Brak współdziałania z organem w tym zakresie może doprowadzić do negatywnego rozstrzygnięcia sprawy z tej właśnie przyczyny.
Z powyższych względów, wobec nie wyczerpania przez skarżącą środków zaskarżenia, Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela wniesionych zarzutów skargi kasacyjnej skarżącej.
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że wobec bezzasadności zarzutów skargi kasacyjnej, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.