Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 6 lutego 2014 r. VI SA/WA 2176/13 oddalił skargę C. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej.
Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2013r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako: "GITD") po rozpatrzeniu odwołania C. P. - utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8 000 zł w związku z wykonywaniem transportu drogowego bez wymaganej licencji.
Jako podstawę prawną organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 4 pkt 22, art. 5, art. 6, art. 87 ust. 4, art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6 oraz art. 93 ust. 4 i ust. 5 ustawy o transporcie drogowym (Dz.U. z 2012 r., poz. 1265 ze zm., dalej jako: "u.t.d.") oraz lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. W dniu [...] października 2012 r., na Dworcu [...] w W., funkcjonariusz Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Stołecznej Policji poddał kontroli drogowej samochód osobowy marki [...] o nr rej. [...], którym kierował C. P.. Podczas kontroli kierowca okazał licencję nr [...], uprawniającą go do wykonywania transportu drogowego taksówką na obszarze gminy Ł.. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...], który wraz z pozostałą dokumentacją został przekazany przez Wydział Ruchu Drogowego Komendy Stołecznej Policji w W. do [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. W toku postępowania wyjaśniającego - [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego ustalił, że Prezydent W. nie udzielił przedsiębiorcy C. P. licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób ani licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką na obszarze W..
Na dzień kontroli strona posiadała licencję nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką wydaną przez Burmistrza Ł. na pojazd marki [...] nr rej. [...], a według jej oświadczenia w dniu kontroli tj. [...] października 2012 r. wykonywała kurs zgodnie z umową z firmą G.. Zaznaczyła także, że transport drogowy taksówką wykonuje jedynie na terenie gminy Ł.. Organ wskazał także na treść notatki urzędowej sporządzonej przez kontrolującego pojazd funkcjonariusza Policji, który w trakcie kontroli ustalił, iż przewożona pasażerka zamówiła taksówkę telefonicznie, kurs rozpoczął się na ul. S., a miejscem docelowym była ul. L. w W..
Wskazując na powyższe, w dniu [...] lutego 2013 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 5, art. 18 ust. 4a, art. 18 ust. 5 lit. b) oraz zgodnie z art. 92a ust. 1 i ust. 2 u.t.d. w związku z Ip. 1.1. załącznika nr 3 do u.t.d. nałożył na C. P. karę pieniężną w wysokości 8 000 zł za wykonywanie transportu drogowego taksówką poza obszarem oznaczonym w licencji. GITD, rozpoznając niniejszą sprawę w jej całokształcie, na skutek odwołania C. P. od decyzji organu I instancji na wstępie przytoczył treść przepisów określających zasady wykonywania transportu drogowego taksówką oraz podlegania karze pieniężnej w sytuacji naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego.
W ocenie GITD z materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie wynika, że strona naruszyła obowiązek posiadania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Organ stwierdził, że z akt sprawy wynika, że w dniu kontroli, tj. [...] października 2012 r. strona podjęła się realizacji przewozu pasażera z ulicy S. na ul. L. w W., bez posiadania licencji na wykonywanie transportu drogowego na tym obszarze. Podkreślił, że przesłuchany w toku kontroli C. P. wyjaśnił, że w chwili zatrzymania do kontroli na ul. L. w W. zakończył usługę przewozu osób, którą rozpoczął na ul. S. w W.. Zamówienie przewozu otrzymał zaś drogą radiową z firmy "G.", z którą współpracuje. Organ odwoławczy uznał, że wyjaśnienia te korelują z treścią notatki urzędowej sporządzonej przez funkcjonariusza Policji w toku kontroli, według której strona realizowała kurs zarobkowy, przewożąc pasażerkę, która zamówiła usługę dzwoniąc pod numer telefonu korporacji taksówkowej G., tj. [...].
Za kurs pasażerka zapłaciła gotówką 20 zł. Przypomniał, że do kontroli strona okazała licencję nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką o numerze rejestracyjnym [...] na obszarze gminy Ł., która nie obejmowała prawa do prowadzenia przewozów na terenie W.. Wskazał, że licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką ma charakter podmiotowo-przedmiotowy tj. wydawana jest określonemu przedsiębiorcy spełniającemu warunki określone w art. 6 ust. 1 pkt 1-2 u.t.d., a także wydawana jest na określony pojazd i obszar. Organ odwoławczy wywodził, że działalność gospodarcza polegająca na wykonywaniu przewozów taksówką jest powiązana ze ściśle określonym w niej obszarem, a co za tym idzie przedsiębiorca dysponujący licencją taksówkową nie może jej wykonywać poza tym obszarem, z wyjątkiem szczególnych okoliczności wskazanych w art. 6 ust 5 u.t.d. Wyjaśnił, że wykonywanie transportu drogowego bez licencji obejmuje sytuacje, w których licencja na wykonywanie tego transportu nie była udzielona, wygasła lub została cofnięta, a także gdy transport drogowy taksówką wykonywany jest poza obszarem wymienionym w jej treści.
W ocenie organu odwoławczego w niniejszej sprawie nie wystąpiła sytuacja określona w art. 6 ust. 5 u.t.d., która w drodze wyjątku dopuszcza wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, pod warunkiem że jest ona realizowana na obszarach dwóch miejscowości, a nie wyłącznie na obszarze, na którym strona nie legitymuje się stosownym uprawnieniem. Organ podkreślił, że taka interpretacja wynika z istoty uprawnienia na wykonywanie usług taksówkowych, które można wykonywać jedynie na obszarze, na który została udzielona. Stwierdził, że warunkowo dopuszcza się wykonywanie przewozu poza obszar określony w licencji, jedynie gdy wykonywany jest on w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. Stanął na stanowisku, że każdy przejazd musi mieć co najmniej punkt początkowy albo końcowy na terenie obszaru określonego w licencji. W niniejszej sprawie strona wykonywała na życzenie klienta usługę przewozu na terenie W., poruszając się z jednego do drugiego punktu tego miasta, co zdaniem organu wyklucza przyjęcie, że zaistniał w niej opisany wyjątek.
Uzasadniając odmowę uwzględnienia wniosku o przesłuchanie strony na okoliczność tego, gdzie znajdowała się taksówka w chwili przyjęcia zamówienia oraz miejsca złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru organ stwierdził, że nie mają one znaczenia dla sprawy, dla której istotne jest, czy strona wykonywała przejazd z pasażerem z obszaru objętego licencją. Jego zdaniem okoliczność, że kierowca przyjął zamówienie będąc na terenie Ł. jest bez znaczenia, skoro sama usługa przewozu od jej początku do końca odbywała się poza obszarem gminy Ł.. Ponadto dodał, że z materiału dowodowego wynika, że podmiotem wykonującym przewóz był C. P.. Jego zdaniem brak jest podstaw do przyjęcia, że podmiotem świadczącym usługę przewozową była "G." J. R. z siedzibą w W.. Wyjaśnił, że to, iż strona realizowała zlecenie przekazane przez niego, nie czyni przedsiębiorcy "G." J. R. stroną postępowania. Dodał, że z umowy o współpracy zawartej przez C. P. ze wskazanym przedsiębiorcą wynika, że rola "G." J. R. sprowadzała się wyłącznie do obsługi centrali radio taxi i przyjmowania oraz przekazywania zleceń przewoźnikom, podczas gdy wykonanie przewozu w tym również odpowiedzialność wobec klientów spoczywała na stronie niniejszego postępowania.
Jednocześnie organ stwierdził, że w odniesieniu do strony niniejszego postępowania brak jest możliwości zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., który stanowi podstawę do uwolnienia od odpowiedzialności administracyjnej w sytuacji, gdy podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.
Skargę na decyzję GITD z dnia [...] maja 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. wywiódł C. P. (dalej jako: "skarżący").
W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wskazał, że stosownie do art. 5 ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką udzielana jest przedsiębiorcy na określony pojazd i obszar (art. 6 ust. 1 i ust. 4 u.t.d.). Licencja ta dotyczy zarówno określonego podmiotu (przedsiębiorcy), jak i przedmiotu (określonego pojazdu i obszaru). Nie ulega przy tym wątpliwości, że są to istotne elementy licencji, gdyż pozwalają na zidentyfikowanie zarówno przedsiębiorcy (osoby wykonującej przewóz) jak i pojazdu, na który została udzielona. Wykonywanie transportu drogowego taksówką na podstawie wymaganej licencji oznacza zatem korzystanie z licencji przez uprawniony podmiot, na obszarze określonym w licencji i wymienionym w niej pojazdem. Licencja jest źródłem uzyskania przez licencjobiorcę uprawnień w sferze stosunków, co do których generalnie obowiązuje ustawowe wyłączenie swobody podejmowania i prowadzenia działalności gospodarczej.
W przypadku licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką generalny zakaz wykonywania licencjonowanej działalności gospodarczej zostaje uchylony tylko w odniesieniu do wykonywania transportu drogowego na określonym obszarze i wymienionym w licencji pojazdem. Innymi słowy licencjobiorcy przysługuje uprawnienie do wykonywania transportu drogowego taksówką ograniczone do oznaczonego indywidualnie w licencji pojazdu i obszaru. W przypadku, gdy transport drogowy taksówką jest wykonywany na obszarze niewymienionym w licencji, a zatem sprzecznie z treścią udzielonej licencji, dochodzi do wykonywania wspomnianego transportu bez wymaganej licencji.
Sąd wskazał, że skarżący w dniu kontroli realizował przewóz drogowy taksówką z ul. S. na ul. L. w W., w sytuacji gdy licencję posiadał na obszar gminy Ł.. Sporna jest natomiast kwestia, czy realizowany przewóz miał charakter wyjątku określonego w art. 6 ust. 5 u.t.d., który dopuszcza wykonywanie przewozu poza obszarem przewidzianym w licencji w sytuacjach wymienionych w tym przepisie. Stosownie do treści tego przepisu dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. Zdaniem Sądu z treści wskazanego przepisu wynika, jak słusznie przyjął organ, że kurs musi co najmniej zaczynać się lub kończyć na obszarze objętym licencją. Innymi słowy w ramach posiadanej licencji brak jest podstaw do wykonywania przewozów pasażerów poza obszarem objętym licencją, w sytuacji gdy początek i koniec kursu znajduje się poza tym obszarem.
Zasadnie zatem organy transportu drogowego przyjęły, że w przypadku skarżącego nie zaistniał opisany w art. 6 ust. 5 u.t.d. wyjątek od zasady wykonywania transportu drogowego taksówką na określonym w licencji obszarze. Skoro bowiem licencja na transport drogowy taksówką została udzielona skarżącemu na obszar gminy Ł., to co do zasady mógł on wykonywać przewozy osób taksówką na terenie tej gminy Ł., a w drodze wyjątku poza tym obszarem jedynie w przypadku, gdy punktem początkowym albo końcowym przewozu byłby obszar gminy Ł.. Innymi słowy będąc na terenie gminy Ł. i przyjmując na tym obszarze zlecenie wykonania usługi przewozu, mógł wyruszyć z pasażerem z gminy Ł. do W., powrócić z W. bezpośrednio na obszar gminy Ł. z innym pasażerem lub bez niego, bądź też na wezwanie z poza obszaru przywieźć pasażera na teren gminy Ł..
Sąd nie podziela przy tym argumentów podnoszonych przez skarżącego, albowiem w świetle przepisu art. 6 ust. 5 u.t.d. bez znaczenia jest okoliczność, że otrzymane przez skarżącego przez radio zlecenie pochodziło od pasażera z W., a więc z innego obszaru, niż wskazany w licencji. Z niebudzących wątpliwości ustaleń faktycznych wynika bowiem, że sporny przewóz skarżący realizował w całości w W. – obszarze nie objętym licencją, podczas gdy przewóz taki byłby możliwy, gdyby choć jeden z jego etapów (początek lub koniec) odbywał się na obszarze zgodnym z posiadaną licencją. Skarżący wykonywał zatem niedozwolony przewóz, którego początek i koniec znajdował się w W..
Zdaniem Sądu, wykładnia omawianego przepisu prezentowana przez skarżącego prowadzi do obejścia generalnego zakazu świadczenia usług poza obszarem określonym w licencji i de facto czyni cały zapis bezprzedmiotowym. W myśl art. 92a ust. 1 i 2 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie, a suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 złotych. Wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do u.t.d. stanowiący jego integralną część. Zgodnie z Lp. 1.1. wskazanego załącznika wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji podlega karze pieniężnej w wysokości 8 000 zł. Z konstrukcji wskazanych przepisów wynika, że decyzja w sprawie wymierzenia kary pieniężnej ma charakter związany, co oznacza, że w sytuacji zaistnienia naruszania obowiązków lub warunków przewozu drogowego - po stronie organu powstaje obowiązek nałożenia sztywno określonej kary pieniężnej. Realizując zatem ten obowiązek, organy administracji drogowej słusznie nałożyły na skarżącego karę administracyjną w wysokości określonej w odnośnych przepisach prawa.
Sąd uznał, że organy w toku postępowania zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 K.p.a.), oparły swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny oraz uzasadniły swoje stanowisko wyrażone w decyzjach, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną w imieniu skarżącego złożył adwokat P. Ż. zarzucając wyrokowi naruszenie:
- 1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 6 ust. 5 u.t.d., poprzez błędną jego wykładnię stanowiącą, że przepis ten nie dopuszcza wykonani przewozu w całości poza obszarem określonym w licencji, podczas gdy przepis ten w dwóch przypadkach – zdefiniowanych jako "wyjątki" – na przewóz taki pozwala, wprost stanowiąc, że korzystając z tych wyjątków przewóz można wykonać poza obszarem określonym w licencji, a więc także w całości poza tym obszarem.
- 2. prawa procesowego mające wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie ustalenia okoliczności złożenia zamówienia przez pasażerów na kurs i przyjęcia tego zamówienia przez stronę, w sytuacji, gdy okoliczności te mogły mieć znaczenie dla zastosowania w sprawie art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym.
Autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowo-administracyjnego w obydwu instancjach, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to związanie NSA zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku Sądu I instancji, a nie postępowania administracyjnego i wydanych w nim rozstrzygnięć.
Natomiast stosownie do treści art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
Przepis art. 174 p.p.s.a stanowi z kolei, iż skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: a) naruszenia prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) lub b) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W świetle cytowanych przepisów do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów procesowych, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja - w stosunku do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji – w odniesieniu do przepisów postępowania. A zatem Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować.
Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, to w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9 marca 2005 t., FSK 618/04, ONSAiWSA 2005, nr 6, poz. 120; zob. szerzej J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2010, s. 419).
Biorąc jednak pod uwagę, to że zarzuty naruszenia przepisów postępowania zawarte w skardze kasacyjnej ściśle wiążą się z zarzutami prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za uzasadnione łączne ich rozpatrzenie.
W analizowanej skardze kasacyjnej jej autor nie kwestionuje ustalonej w sprawie przez organy administracji, a zaakceptowanego przez Sąd I instancji, okoliczności dotyczącej stanu faktycznego, a mianowicie, że w dniu [...] października 2012r. w chwili kontroli wykonywał on taksówką posiadającą licencję nr [...] wydaną przez Burmistrza Ł., uprawniającą do wykonywania transportu drogowego na obszarze gminy Ł., przewozu w W. z ulicy S. na ul. L..
Stosownie do treści art. 5 ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego (...). Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 4 u.t.d. licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udziela się przedsiębiorcy na określony pojazd i obszar obejmujący 1) gminę;
- 2) gminy sąsiadujące - po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia;
- 3) miasto stołeczne W.. Licencja na transport drogowy taksówką jest więc uprawnieniem podmiotowo-przedmiotowym, co potwierdza stanowisko judykatury (por. wyrok NSA z dnia 24 lutego 2011 r., sygn. akt II GSK 290/10). Posiadana przez skarżącego kasacyjnie licencja nr [...] jednoznacznie określała obszar, na którym był uprawniony do wykonywania przewozów osobowych – gmina Ł..
W myśl art. 6 ust. 5 u.t.d. dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. Ostatnie zdanie cytowanego przepisu dotyczy sytuacji, w której pasażer złożył zamówienie z poza obszaru objętego licencją dla danego przewoźnika w celu przywiezienia tego pasażera z poza obszaru wskazanego w licencji na ten obszar. Nie jest zatem tak, że uprawniony z konkretnej licencji taksówkowej może przyjmować zlecenia na przewozy po W., gdyż wykracza to poza uprawnienia wskazane w art. 6 ust. 4 u.t.d. i poza wyjątki z ust. 5 tego przepisu.
Ustawodawca dopuszcza w drodze wyjątku wykonywanie przewozu jedynie wówczas, gdy kurs co najmniej zaczyna się lub kończy w gminie, na której udzielono licencji. W ramach posiadanego zezwolenia brak jest więc podstaw do wykonywania przewozu pasażerów poza obszarem objętym licencją, w sytuacji gdy początek i koniec kursu znajduje się poza tym obszarem (wyrok NSA z dnia 30 września 2014 r., II GSK 1167/13, LEX nr 1572614).
Mając na uwadze powyższe ograniczenia przewoźnik otrzymując zlecenie z poza obszaru objętego posiadaną licencją powinien przede wszystkim dowiedzieć się od pasażera dokąd chce on zostać przewieziony, czy z miejsca zamówienia kursu na obszar objęty licencją przewoźnika, w takim przypadku przewóz może być wykonany, czy ma to być kurs po obszarze nieobjętym licencją przewoźnika i wówczas zlecenie nie może być przyjęte. W związku z tym tłumaczenia skarżącego, że w drodze wyjątku przewidzianego w art. 6 ust. 5 u.t.d. może wykonać przewóz w całości poza obszarem określonym w licencji, nie zasługuje na uwzględnienie.
Podkreślić należy, że odpowiedzialność za naruszenie ww. przepisów ma charakter zobiektywizowany, niezależny od winy. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 kwietnia 2013 r. wydanym w sprawie II GSK 214/12 uznał, że przedsiębiorca nie może osiągnąć zamierzonego celu, gdy ma świadomość, że może swym działaniem wywołać ujemne skutki, lecz uważa, że zdoła ich uniknąć lub też tych skutków nie przewiduje, choć z łatwością mógłby i powinien to zrobić. Zatem nawet tzw. wina nieumyślna niweczy możliwość uwolnienia się od odpowiedzialności na podstawie art. 92c ustawy o transporcie drogowym.
W sytuacji gdy przedsiębiorca wykonujący przewóz drogowy taksówką nie posiada odpowiedniej dla tego przewozu licencji, bo jest uprawniony do wykonywania transportu drogowego taksówką ograniczonego do oznaczonego indywidualnie pojazdu i obszaru, należy uznać, że wykonuje on przewóz bez wymaganej licencji, czyli narusza obowiązki wynikające z przepisów ustawy o transporcie drogowym.
Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. i wobec stwierdzenia przez organy administracji naruszenia warunków przewozu wynikających z posiadanej przez skarżącego licencji mogła zostać nałożona kara pieniężna w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych. Stosownie natomiast do ust. 6 tego przepisu wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia został określony w załączniku nr 3 do ustawy. Zgodnie więc z lp. 1.1 tego załącznika została na skarżącego nałożona kara pieniężna w wysokości podanej w zaskarżonej decyzji, gdyż na obszarze W. nie posiadał uprawnień do świadczenia przewozów osobowych taksówką, a dokonany przez niego w dniu [...] października 2012r. przewóz z ul. S. na ul. L. w W. nie mieścił się w uprawnieniach wynikających z posiadanej licencji, nie spełniając także warunków z art. 6 ust. 4 i ust. 5 u.t.d. Nie budzi też wątpliwości, że decyzja w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za ma charakter związany, co oznacza, że w sytuacji zaistnienia naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego po stronie organu powstaje obowiązek nałożenia sztywno określonej kary pieniężnej. Realizując ten obowiązek, organ administracji drogowej zasadnie zatem nałożył na skarżącego karę administracyjną w prawidłowej wysokości.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, organy w toku postępowania zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane ze sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej, oparły swoje rozstrzygnięcie na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego właściwej oceny, a także uzasadniły swoje stanowisko wyrażone w decyzjach, w sposób wymagany przez przepisy prawa. W świetle przedstawionej wyżej wykładni art. 6 ust. 5 u.t.d. nie zachodziła konieczność ustalenia okoliczności towarzyszących złożenia w dniu [...] października 2012r. zamówienia przez pasażerkę, czego domagał się w skardze kasacyjnej jej autor.
Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej Sąd I instancji zasadnie zaakceptował dokonaną przez organy administracji wykładnię i prawidłowe zastosowanie art. art. 6 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 5 u.d.t. oraz art. 5 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 i ust. 4 u.d.t. poprzez uznanie, że skarżący kasacyjnie wykonywał transport drogowy w dniu [...] października 2012 r. na terenie miasta stołecznego W. bez licencji, o której mowa jest w art. 5 ust. 1 u.d.t. w związku z art. 6 ust. 1 i ust. 4 tej ustawy.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1) p.p.s.a.