Uzasadnienie
I. Wyrokiem z dnia 20 stycznia 2017r., sygn. akt III SA/Kr 1462/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargi A. sp. z o.o. w B. B., na decyzje Dyrektora Izby Celnej w Krakowie z dnia [...] sierpnia 2016r. nr [...], z dnia [...] sierpnia 2016r. nr [...], z dnia [...] sierpnia 2016r. nr [...], w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzenie gier na automatach, poza kasynem gry.
II. Funkcjonariusze Urzędu Celnego w Krakowie w trakcie kontroli ustalili, iż spółka urządza gry na automatach w rozumieniu ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (t.j.: Dz. U. z 2016r., poz. 471), zwanej u.g.h., tj.:
1. w lokalu "J. H. C." w O. przy R. [...] urządzane były gry na sześciu należących do spółki automatach do gier (GAMINATOR nr [...], HOT SPOT nr [...], HOT SPOT nr [...], HOT SPOT nr [...], HOT SPOT PLATIN nr [...], KAJOT nr [...]), w konsekwencji czego wymierzono spółce karę pieniężną w wysokości 72.000 zł,
2. w lokalu "J. H. C." w T. przy ul. W. [...] urządzane były gry na sześciu należących do spółki automatach do gier (GAMINATOR 42 nr [...], KAJOT nr [...], HOT SPOT nr [...], BLACK HORSE nr [...], HOT SPOT nr [...], KAJOT nr [...]), w konsekwencji czego wymierzono spółce karę pieniężną w wysokości 72.000 zł,
3. w lokalu "J. H. C." w T. przy ul. W. [...] urządzane były gry na siedmiu czynnych, należących do spółki automatach do gier (Lion nr [...], BLACK HORSE nr [...], Nuovo Vision Ultimate10 nr [...], Champion Casino Net nr [...], GAMINATOR 42 nr [...], HOT SPOT nr [...], HOT SPOT nr [...]), w konsekwencji czego, wymierzono spółce karę pieniężną w wysokości 84.000 zł.
Dyrektor Izby Celnej w Krakowie, utrzymując w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Celnego w Krakowie odpowiednio z dnia [...] maja 2016r. nr [...], z dnia [...] maja 2016r. nr [...] oraz z dnia [...] kwietnia 2016r. nr [...], przytoczył art. 2 ust. 3, art. 6 ust. 1, i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. A następnie odnosząc te przepisy do okoliczności faktycznych tej sprawy stwierdził, że zakwestionowane automaty do gier to urządzenia elektroniczne, co potwierdziły w przypadku lokalu w O. opinie biegłego w zakresie teleinformatyki, a w przypadku lokalu w T. przeprowadzony eksperyment.
Zdaniem Dyrektora ten materiał dowodowy wykazał, że skontrolowane urządzenia spełniają wymogi do zakwalifikowania gier na nich prowadzonych do gier na automatach w rozumieniu art. 2 u.g.h. Gry na nich prowadzone zawierają bowiem element losowości - udział gracza sprowadza się jedynie do wciskania przycisku "start" i obserwowania przebiegu gry. Grający nie ma żadnego wpływu na konfigurację symboli na ekranie, od których zależy wynik gry. Ponadto, gry urządzane na spornych automatach miały charakter komercyjny, tzn. były urządzane w celu osiągnięcia zysku i przynosiły spółce określone dochody, bowiem rozpoczęcie gry było uwarunkowane wpłatą określonej kwoty przez grającego. Nadto urządzane były poza kasynem gry, tj. w lokalu "J. H. C." nie posiadającym takiego statusu.
Dyrektor, powołując uchwałę NSA z dnia 16 maja, sygn. akt II GSK 1/16, podzielił jej pogląd i argumentację oraz stwierdził, że u.g.h. ma walor powszechnie obowiązującego prawa.
Następnie Dyrektor stwierdził, że art. 4 ustawy z dnia 12 czerwca 2015r. o zmianie ustawy o grach hazardowych, nie miał zastosowania w tej sprawie. Przepisy przejściowe tej ustawy dotyczą jedynie podmiotów, które w dniu wejścia w życie tej ustawy, tj. 3 września 2015r., prowadziły legalnie działalność z zakresu gier hazardowych na podstawie uzyskanej koncesji lub zezwolenia, co wynika wprost z brzmienia art. 4 ustawy nowelizującej u.g.h. W ustawie tej brak jest natomiast przepisów przejściowych umożliwiających legalizację nielegalnego urządzania gier.
III. Oddalając skargę A. sp. z o.o. na te decyzje - Sąd I instancji stwierdził, że kwestia charakteru art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. była przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w uchwale 7 sędziów z dnia 16 maja 2016r., sygn. akt II GPS 1/16. Wskazując na art. 269 § 1 p.p.s.a. stwierdził, że z treści tego przepisu wynika moc ogólnie wiążąca zarówno uchwał abstrakcyjnych, jak i uchwał konkretnych, której istota sprowadza się do tego, że stanowisko zajęte w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki więc nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować.
Zgodnie z tą uchwałą, którą orzekający Sąd w pełni podzielił, "1. art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998r. Nr 204, s. 37, ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy;
2. urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy".
W świetle tej uchwały, zdaniem Sądu I instancji, możliwość zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest przesądzona i nie budzi żadnych wątpliwości.
W ocenie Sądu zgromadzony w tej sprawie materiał dowodowy, w szczególności przeprowadzone w czynności kontrolne w lokalach spółki położonych w O. oraz T., jak również dołączona do akt opinia biegłego sądowego z zakresu teleinformatyki oraz przeprowadzone eksperymenty stanowią wystarczającą podstawę do stwierdzenia, że ujawnione w kontrolowanych lokalach i należące do skarżącej spółki urządzenia do gier są automatami do gier hazardowych w rozumieniu art. 2 ust. 3-5 u.g.h. Urządzenia te mają bowiem cel komercyjny, gry mają charakter losowy, gdyż osoby grające nie mają żadnego wpływu na wynik gry, a automaty umożliwiają uzyskanie wygranej pieniężnej lub umożliwiają rozpoczęcie nowej gry za punkty uzyskane tytułem wygranej w poprzedniej grze.
Sąd podkreślił, że prawidłowość tych ustaleń nie została na żadnym etapie postępowania zakwestionowana przez stronę skarżącą, która nie zgłosiła w tym zakresie żadnych zastrzeżeń.
Za niewątpliwe Sąd uznał, że spółka nie legitymuje się zezwoleniem na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych, które uprawniałoby spółkę do urządzania takich gier na automatach w lokalu. Tym samym z uwagi na urządzanie przez spółkę gier na automatach poza kasynem gry, czyli z naruszeniem przepisów u.g.h., zasadnym było zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. wymierzenie skarżącej kary pieniężnej, której wysokość ustalono na podstawie art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h.
Rozważając kwestię proporcjonalności kary do celu, jakiemu ma ona służyć - Sąd I instancji uznał, że w tej sprawie ewentualne ograniczenia dotyczą handlu, a konkretnie tzw. "swobody przepływu towarów" – w odniesieniu do automatów do gier hazardowych czy "swobody przepływu usług" – w odniesieniu do samych gier hazardowych, a więc nie wartości nadrzędnych, takich jak: godność, prawo do życia, prawo do poszanowania swej integralności fizycznej i psychicznej, ochrona zdrowia czy prawo do wolności i bezpieczeństwa osobistego, uregulowanych jednoznacznie w kolejności ich ważności w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej. Podkreślił, że u.g.h. nie wprowadza całkowitego zakazu urządzania gier, regulując jedynie ten rynek poprzez wprowadzenie wymogu, aby gry urządzane były wyłącznie w koncesjonowanych kasynach. Wymóg ten niewątpliwie ma ograniczyć powszechny dostęp do hazardu, który odbywał się dotąd w niekontrolowanych miejscach, a ograniczenie podyktowane jest zdrowiem obywateli i porządkiem publicznym.
Sąd - powołując wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 11 czerwca 2015r. C-98/14, wydany w sprawie węgierskiej ustawy hazardowej - stwierdził, że podmiot gospodarczy nie może oczekiwać całkowitego braku zmian ustawodawczych, ale jedynie kwestionować sposób wprowadzenia takich zmian. Zasada pewności prawa nie wymaga też braku zmian ustawodawczych, ale wymaga w szczególności, aby ustawodawca wziął pod uwagę szczególną sytuację podmiotów i w razie potrzeby odpowiednie stosowanie nowych przepisów prawnych.
Wprowadzanie ograniczeń w zakresie hazardu jest - zdaniem Sądu I instancji - dopuszczalne, a twierdzenia spółki skarżącej, że przepisy te są nieproporcjonalne, gdyż wartości, których bronią mają charakter nadrzędny, a wprowadzone wymagania nie wydają się nadmierne, są chybione. Sąd podkreślił, że przepisy u.g.h. były wielokrotnie przedmiotem rozważań wojewódzkich sądów administracyjnych, a także Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz Trybunału Konstytucyjnego i żaden z orzekających składów nie powziął wątpliwości co do proporcjonalności kwestionowanych ograniczeń.
Sąd zaznaczył, że test proporcjonalności polega na rozważeniu badanych przepisów przez pryzmat odpowiedniości, niezbędności oraz proporcjonalności sensu stricto. Przeprowadzenie tego rozumowania nie wymaga wobec tego ustalenia, że w Polsce wzrosła liczba osób uzależnionych od hazardu, o co wnosi skarżąca, lecz czy wprowadzenie ograniczenia może przyczynić się na przyszłość do osiągnięcia tego celu i czy nie jest zbyt daleko idące.
- IV. Skargę kasacyjną od tego wyroku wywiodła A. sp. z o.o., zaskarżając ten wyrok w całości.
Zaskarżonemu wyrokowi spółka zarzuciła:
- 1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 15 - rt. 17 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej poprzez uznanie, iż przepisy art. 6 i art. 14 ust. 1 u.g.h. są przepisami, które nie godzą w wolność wyboru zawodu i podejmowania pracy, wolność prowadzenia działalności gospodarczej oraz prawo własności a nadto przez uznanie, iż spełniają test proporcjonalności stosowany dla ograniczeń tych praw,
- 2. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. art. 14 ust. 1 u.g.h. w zw. z art. 91 ust. 2 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w zw. z art. 2 Aktu dotyczącego Warunków Przystąpienia Polski do Unii Europejskiej, w zw. z art. 1 pkt 11 oraz art. 8 ust. 1 dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego oraz w zw. z art. 4 ust. 3 TUE i art. 288 TFUE, poprzez przyjęcie, iż nawet jeśli art. 14 ust. 1 u.g.h. jest przepisem technicznym w rozumieniu powołanej dyrektywy, brak jest podstaw do odmowy zastosowania art. 89 ust. 1 piet 1 u.g.h.
W związku z powyższym spółka wniosła, na zasadzie art. 176 § 2 p.p.s.a., o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przewidzianych.
- V. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie na rzecz Dyrektora kosztów postępowania kasacyjnego z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego.
- VI. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych postaw prawnych.
Rozpoznając tę skargę - Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził okoliczności skutkujących nieważnością postępowania przed Sądem I instancji, a określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., z tego względu rozpoznał ją w granicach zarzutów kasacyjnych.
Zważywszy na sposób sformułowania zarzutów kasacyjnych i ich uzasadnienie, tożsamy z już rozpoznanymi innymi skargami kasacyjnymi skarżącej spółki, Naczelny Sąd Administracyjny w całości podziela argumentację prawną i ocenę faktyczną dokonaną przykładowo w wyroku NSA z dnia 29 maja 2018r., sygn. akt II GSK 3167/17, czy w zbieżnym wyroku NSA z dnia 11 maja 2018r., II GSK 3238/17.
Przyjmując zaprezentowaną w tych wyrokach argumentację jako adekwatną do okoliczności faktycznych i prawnych tej sprawy - przede wszystkim wskazać należy, że zarzuty skargi kasacyjnej, treść tej skargi i jej uzasadnienie wskazują na niezrozumienie przez pełnomocnika skarżącej kasacyjnie spółki istoty sprawy rozpoznanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, niezależnie od tego, że skarga kasacyjna obarczona jest istotnymi błędami konstrukcyjnymi. Stosownie bowiem do art. 176 § 1 i 2 p.p.s.a. skarga kasacyjna musi spełniać wymogi formalne przewidziane dla pisma strony, a także zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. W przypadku zarzutu naruszenia przepisów postępowania konieczne jest wykazanie potencjalnego wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).
Z kolei przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. określa dwie różne postaci naruszenia przepisów prawa materialnego, co z kolei łączy się obowiązkiem nie tylko wskazania przez skarżącą kasacyjnie, jaką postać miało naruszenie prawa przez Sąd I instancji, ale także z powinnością właściwego uzasadnienia każdej z zarzucanych form tych uchybień.
Powyższa regulacja jest wynikiem tego, że zakres rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny jest odmienny od zakresu rozpoznania sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny, jako sąd I instancji. Przedmiotem kontroli w postępowaniu kasacyjnym przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie jest bowiem ocena zaskarżonej do tego sądu ostatecznej decyzji kończącej postępowanie administracyjne, lecz kontrola orzeczenia wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny, w granicach wyznaczonych przez art. 183 § 1 p.p.s.a., tj. w granicach skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest więc ani zobowiązany, ani uprawniony do poprawiania jakichkolwiek błędów skargi kasacyjnej, w tym uzupełniania podstaw kasacyjnych, które wnoszący skargę kasacyjną zgodnie z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. powinien przytoczyć. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest też władny badać, czy sąd administracyjny I instancji naruszył inne przepisy niż wskazane w zarzutach skargi kasacyjnej, jak również zastępować strony i precyzować przytoczonych podstaw kasacyjnych (por. postanowienie NSA z dnia 5 sierpnia 2004r., sygn. akt FSK 299/2004, OSP z 2005r., nr 3, poz. 36).
Odnosząc powyższe do treści sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów podkreślić trzeba, że nie zawiera ona jakichkolwiek wskazań w zakresie naruszenia przez Sąd I instancji przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto treść zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej oraz ich uzasadnienie są w istocie powtórzeniem zarzutów zawartych w skardze wniesionej do Sądu I instancji. Nie wykazano natomiast w skardze kasacyjnej na czym polegał błąd w przeprowadzonej przez Sąd I instancji ocenie zgodności z prawem wydanej decyzji. Co więcej skarżąca kasacyjnie zupełnie pomija argumentację Sądu I instancji odnoszącą się do zarzutów podniesionych w skardze. Koncentruje się na kwestionowaniu stanowiska uchwały NSA z dnia 16 maja 2016r., sygn. akt II GPS 1/16. Tym samym nie dokonuje jakiejkolwiek polemiki z uzasadnieniem zaskarżonego wyroku.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego taka konstrukcja skargi kasacyjnej skutkuje brakiem możliwości oceny skarżonego wyroku z punktu widzenia wszystkich podnoszonych naruszeń. W przypadku skargi wadliwej formalnie Sąd II instancji może rozpoznać tę skargę tylko w takim zakresie, jaki może być ustalony na podstawie treści jej uzasadnienia ujmowanego w kontekście podstaw kasacyjnych z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Możliwość taka jest konsekwencją uchwały NSA z dnia 26 października 2009r., I OPS 10/09, ONSAiWSA nr 1/2010, poz.
- 1. Właśnie ta uchwała przełamuje częściowo formalizm skargi kasacyjnej, jednak nie pozbawia tego środka formalizmu, który musi być spełniony, by odniósł on skutek prawny.
W tej sytuacji, co do zarzutu naruszenia art. 15 – art. 17 Karty Praw Podstawowych UE poprzez uznanie, że przepisy art. 6 i art. 14 ust. 1 u.g.h. są przepisami, które nie godzą w wolność wyboru zawodu i podejmowania pracy, wolność prowadzenia działalności gospodarczej oraz prawo własności, a nadto poprzez uznanie, iż spełniają test proporcjonalności stosowany dla ograniczeń tych praw (tj. zarzutu pkt 1 petitum skargi kasacyjnej) - należy wskazać, że skarżąca nie zakwestionowała w tym zakresie argumentacji Sądu I instancji. Natomiast stan faktycznym tej sprawy nie pozwala na jej analizę pod kątem naruszenia art. 15 Karty Praw Podstawowych, gdyż dotyczy on prawa wyboru zawodu i wykonywania pracy, co oznacza, że beneficjentami przyznanych przez nią praw są osoby fizyczne, które wybierają zawód i go wykonują. Do kręgu takich podmiotów z zasady nie może należeć osoba prawna, która zawodu nie posiada.
Co do dwóch pozostałych wolności (art. 16 Karty – wolność prowadzenia działalności gospodarczej oraz art. 17 Karty – regulującego prawo do własności) stwierdzić należy, że Karta stanowi zbiór praw mających na celu zagwarantowanie poszanowania godności ludzkiej, wolności, równości i solidarności i wykładnia jej przepisów winna uwzględniać ten cel. Prawa i wolności gwarantowane Kartą nie mają przy tym charakteru absolutnego. Należy przyznać prymat prawom gwarantującym wolności nadrzędne, takie jak: godność, prawo do życia, prawo do poszanowania swej integralności fizycznej i psychicznej, ochrona zdrowia czy prawo do wolności i bezpieczeństwa osobistego, nad prawami ekonomicznymi. Wskazuje na to preambuła Karty – "Unia jest zbudowana na niepodzielnych, powszechnych wartościach godności ludzkiej, wolności, równości i solidarności; opiera się na zasadach demokracji i państwa prawnego. Poprzez ustanowienie obywatelstwa Unii oraz stworzenie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości stawia jednostkę w centrum swych działań", która kładzie nacisk na prawa osobiste, ale także kolejność, w jakiej dane wolności są uregulowane w Karcie Praw Podstawowych UE.
Ponadto podkreślić należy, że sama Karta przewiduje możliwość nakładania ograniczeń w odniesieniu do wolności prowadzenia działalności gospodarczej i prawa własności stwierdzając, że istnieje "wolność prowadzenia działalności gospodarczej", ale "zgodnie z prawem wspólnotowym oraz ustawodawstwami i praktykami krajowymi", a także, że "korzystanie z własności może podlegać regulacji ustawowej, jeśli jest to konieczne ze względu na interes ogólny", a taka sytuacja ma miejsce w tej sprawie. Ponieważ sektor hazardowy niesie ryzyko uzależnienia osób grających od hazardu, a jego monitorowanie i ograniczanie dostępności gier hazardowych, a co za tym idzie minimalizacja jego wpływu na społeczeństwo, jest celem uznanym przez Trybunał Sprawiedliwości UE. Tak więc ustawodawstwo krajowe, które nie zakazuje całkowicie organizowania gier hazardowych, a jedynie zawiera regulacje mające na celu zmniejszenie dostępności do hazardu i zwiększenie kontroli nad branżą hazardową, nie może być uznane na naruszające prawa i wolności człowieka przewidziane w Karcie Praw Podstawowych.
Słusznie zatem Sąd I instancji stanął na stanowisku, że wprowadzanie ograniczeń w zakresie hazardu jest dopuszczalne i nie zgodził się z twierdzeniem skarżącej, że przepisy u.g.h. są nieproporcjonalne, gdyż wartości, których bronią mają charakter nadrzędny, a wprowadzone wymagania nie wydają się nadmierne.
W zakresie zaś zarzutu sformułowanego w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej dotyczącego technicznego charakteru przepisów u.g.h. i braku ich notyfikacji, to po pierwsze wskazać należy, że problem ten został rozstrzygnięty uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2016r. sygn. akt. II GPS 1/16, nie tylko prawidłowo cytowaną przez Sąd I instancji w uzasadnieniu kontrolowanego wyroku, ale także przez Sąd prawidłowo odczytaną, tak co do treści uchwały i płynących z niej konsekwencji prawnych, jak też co do jej mocy wiążącej na podstawie art. 269 § 1 p.p.s.a. Nie powielając treści tej uchwały stwierdzić należy, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy nr 98/34/WE oraz stanowi samodzielną podstawę prawną do wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, niezależnie od jego ewentualnych związków z uznanym za "techniczny" art. 14 ust. 1 u.g.h., co Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wyjaśniał już w swym orzecznictwie, ukształtowanym jednolicie po podjęciu tej uchwały.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w tej sprawie również nie dostrzega podstaw do odstąpienia od tego poglądu prawnego (art. 269 § 1 p.p.s.a.) Z tych względów zarzut ten należy uznać za nieusprawiedliwiony.
Wskazać nadto należy, że także żądanie skarżącej kasacyjnie w zakresie uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego jest niezrozumiałe, ponieważ takie rozstrzygnięcie oznaczałoby uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania sądowego, a więc w obrocie prawnym pozostałby decyzje organów celnych.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego, obejmujących wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika organu, orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 8 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015r. poz. 1804, ze zm.).