Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2018 r. sygn. akt II SA/Bk 309/18 oddalił skargę (...) – prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą (...) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...)r. nr (...)w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Decyzją z dnia (...) r. Opolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na (...) prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą (...)(dalej "skarżący", "strona") karę pieniężną w wysokości 10 000 zł za naruszenia przepisów o transporcie drogowym, tj. - wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące – 3 000 zł; - wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji – 8 000 zł.
Organ pierwszej instancji ustalił, że (...) w dniu (...) r. (data kontroli na drodze) realizował zespołem pojazdów (samochód z naczepą oraz przyczepa) o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej 6500 kg przewóz samochodu osobowego na trasie Sokółka – Kluczbork oraz przewóz ładunku odpadów plastikowych na trasie (...).Podczas przesłuchania w dniu (...) r. (..) wskazał, że realizował przewóz za zwrotem kosztów paliwa oraz otrzymaniem gratyfikacji w towarze, oraz że nie posiada licencji przewozowej ani zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika, nadto nie rejestrował czasu przewozu.
W ocenie organu, realizowany przewóz stanowił zarobkowy transport drogowy rzeczy. Organ pierwszej instancji nie dał wiary wyjaśnieniom ukaranego, zawartym w piśmie z dnia (...) r., że przewóz był realizowany w ramach działalności rolniczej, a ukarany jechał do Niemiec w celu zakupu maszyn rolniczych. W ocenie organu zaprzeczają temu zdjęcia wykonane podczas kontroli w dniu (...) r. Także ustalono, że ukarany w chwili kontroli i przewozu nie posiadał ważnych uprawnień do wykonywania przewozu drogowego (informacja ze Starostwa Powiatowego w Sokółce oraz z Biura Obsługi Transportu Międzynarodowego GITD). Zdaniem organu, nie wystąpiły okoliczności uzasadniające umorzenie postępowania administracyjnego, bowiem nie wynika z materiału dowodowego, aby ukarany nie miał wpływu czy nie godził się na powstanie naruszenia.
Odwołanie od powyższej decyzji złożył (...). Wniósł o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania.
Decyzją z dnia (...) Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD) utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, ustalając stan faktyczny sprawy i dokonując jego oceny prawnej identycznie jak organ pierwszej instancji. W zakresie oceny prawnej stanu faktycznego organ wskazał, że obowiązek posiadania zezwolenia upoważniającego do wykonywania transportu drogowego dotyczy podmiotów faktycznie wykonujących działalność odpowiadającą definicji transportu drogowego. Zezwolenie to jest wymagane także wówczas, gdy taka działalność nie została zgłoszona jako przedmiot trwale prowadzonej działalności gospodarczej.
Skarżący złożył skargę na decyzję organu odwoławczego do sądu administracyjnego. W uzasadnieniu skargi wywodził, że organ odwoławczy w ogóle nie odniósł się do dowodów z dokumentów w postaci dowodów rejestracyjnych pojazdu i przyczepy oraz decyzji w sprawie wysokości podatku od gruntów rolnych. Pominięto również, w jego ocenie, okoliczność wykonywania przewozu jako rolnik w trakcie przejazdu do Niemiec po maszyny rolnicze (przedłożył zaświadczenie, że jest rolnikiem i opłaca podatek rolny).
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga podlega oddaleniu.
Sąd I instancji wskazał, że przewóz realizowany przez skarżącego nie wypełnia definicji przewozu niezarobkowego. Z wyjaśnień samego skarżącego (złożonych podczas kontroli, wynikających z protokołu kontroli i załącznika stanowiącego opis stwierdzonych naruszeń, które to dokumenty skarżący podpisał bez zastrzeżeń) wynika, że przewożone rzeczy nie były własnością skarżącego. Te okoliczności wykluczają możliwość przyjęcia, że transport był realizowany jako niezarobkowy, bowiem ustalenie niezarobkowego charakteru przewozu wymaga spełnienia wszystkich warunków z art. 4 pkt 4 lit. a – d ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 z późn. zm., dalej u.t.d.).
WSA wskazał, jako argument dodatkowy, wpis skarżącego do ewidencji działalności gospodarczej, z którego wynika, że choć przeważająca przez skarżącego działalność gospodarcza polega na sprzedaży hurtowej i detalicznej samochodów osobowych i furgonetek (kod 45.11.Z według rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) (Dz. U. nr 251, poz. 1885 ze zm.), to jako podklasę wykonywanej przez skarżącego działalności gospodarczej wskazano m.in. kod 49.41.Z "Transport drogowy towarów", który obejmuje m.in. przewozy towarów realizowane środkami transportu drogowego przystosowanymi do przewozu m.in. samochodów. A zatem realizowany przewóz nie tylko może zostać uznany za przewóz pomocniczy w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej (art. 4 pkt 3 lit. a u.t.d.), ale mógł być również uznany za przewóz realizowany w ramach działalności gospodarczej – z uwagi na zaewidencjonowaną jako wykonywaną podklasę działalności gospodarczej.
W ocenie Sądu I instancji nie ulega wątpliwości, że fakt realizowania przewozu zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3, 5 tony uzasadnia zastosowanie do przewozu ustawy o transporcie drogowym na podstawie jej art. 3 ust. 1 pkt 2 u.t.d.
Sąd I instancji wskazał, że Skarżący, jeśli wykonywał krajowy transport drogowy, powinien posiadać zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Jak bezspornie ustalono w sprawie, skarżący nie posiada takiego zezwolenia ani innego dokumentu (licencji), co wynika z uzyskanych przez organy informacji ze Starostwa Powiatowego w Sokółce oraz z Biura do spraw Transportu Międzynarodowego GITD. Także skarżący, wykonując krajowy transport drogowy, nie rejestrował czasu przejazdu za pomocą właściwego urządzenia rejestrującego.
Od przedmiotowego wyroku skarżący złożył skargę kasacyjną, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych przewidzianych w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), zarzucając: naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy polegający na naruszeniu:
- I. przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez jego niezastosowanie mimo, iż organy administracji publicznej przeprowadziły postępowanie z naruszeniem przepisów:
- 1. art. 8 k.p.a. i art. 9 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. przez ich bezwzględne naruszenie w kwestii oceny faktów i prawa;
- 2. art. 92a ust. 1, 6, 7 u.t.d. przez ich błędne zastosowanie i niewłaściwą hipotetyczną i subiektywną interpretację okoliczności sprawy oraz wadliwe określenie wpływu skarżącego na powstanie tzw. naruszenia warunków przewozu;
- 3. art. 92a ust. 1, 6, 7 u.t.d., lp. 1.1 i 6.1.1 załącznika nr 3 do w/w ustawy przez ich przedwczesne i dowolne zastosowanie wobec skarżącego jako rolnika nie prowadzącego działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego.
- II. naruszeniu przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy polegający na naruszeniu:
- 1. przepisu art. 774 k.c. w zbiegu z art. 4 pkt 15 u.t.d. przez błędne przypisanie skarżącemu statusu przedsiębiorcy uprawnionego do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego;
- 2. przepisów art. 4 pkt 4 lit. a - d u.t.d. przez arbitralne przyjęcie, iż skarżący realizował zarobkowy przewóz drogowy;
- 3. przepisu art. 4 pkt. 1 u.t.d. przez błędne przyjęcie, iż skarżący dnia 6 listopada 2017 r. wykonywał działalność gospodarczą w zakresie przewozów osób i rzeczy;
- 4. przepisu art. 4 pkt 3 lit a u.t.d. przez hipotetyczne i błędne przyjęcie, iż skarżący nie wykonywał przewozu jako rolnik, lecz jako przedsiębiorca pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej niepolegającej na wykonywaniu transportu drogowego;
- 5. przepisu art. 3 ust. 1 pkt 2 u.t.d. przez zastosowanie wobec skarżącego ustawy o transporcie drogowym w sytuacji, gdy skarżący poruszał się po drodze jako obywatel Rzeczypospolitej Polskiej posiadający wszelkie uprawnienia do poruszania się po drodze swoim pojazdem;
- 6. przepisu art. 5 ust. 1 przez arbitralne przyjęcie, że skarżący wykonywał zawód przewoźnika drogowego i z tego tytułu powinien posiadać zezwolenie bądź licencję na wykonywanie transportu drogowego;
- 7. przepisu art. 3 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. U. UE.L.2014.60.1) przez błędne i arbitralne przyjęcie, iż pojazd skarżącego powinien bezwzględnie posiadać urządzenie rejestrujące czas przejazdu.
Argumenty na poparcie powyższych zarzutów zostały przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zarzuty skargi kasacyjnej nie są uzasadnione i dlatego skarga nie może być uwzględniona.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Wobec niestwierdzenia okoliczności skutkujących nieważnością postępowania przed Sądem I instancji, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał wniesioną w tej sprawie skargę kasacyjną w granicach zarzutów kasacyjnych.
Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega zatem na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Ma ten skutek, że sąd kasacyjny nie może zastępować strony w formułowaniu tych zarzutów, nie może ich też precyzować czy konkretyzować, nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się, ani do uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna spełniać wymogi formalne przewidziane dla pism procesowych w postępowaniu sądowym. Jej obligatoryjnym elementem, jest ponadto przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej) określonego aktu prawnego, który zdaniem strony został naruszony przez sąd pierwszej instancji, wskazanie na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W przeciwnym razie ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest w ogóle możliwa. Innymi słowy, przytaczając podstawy kasacyjne należy wskazać konkretny przepis prawa materialnego lub procesowego, który zdaniem wnoszącego skargę, został naruszony przez sąd pierwszej instancji oraz formę lub charakter tego naruszenia.
Co istotne, nie wystarczy powołanie się w petitum skargi kasacyjnej na formułę o naruszeniu przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy. Konieczne jest wykazanie, który przepis postępowania został naruszony, w jaki sposób oraz wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. O skuteczności zarzutów, postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., nie decyduje każde stwierdzone uchybienie przepisom postępowania, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy przez to rozumieć wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym, stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym orzeczeniem sądu administracyjnego, który to związek przyczynowy mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Drugim nieodzownym elementem skargi kasacyjnej jest jej uzasadnienie. Winno ono zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno przede wszystkim zawierać wyjaśnienie wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Przedstawiać argumenty mające na celu wskazanie słuszności podstaw kasacyjnych. Wnoszący skargę kasacyjną jest obowiązany uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że miały wpływ na treść kwestionowanego orzeczenia, ponieważ gdyby do tych uchybień nie doszło, wyrok sądu administracyjnego mógłby być inny. Petitum i uzasadnienie skargi kasacyjnej winno stanowić komplementarną całość (Wyrok NSA z 29.01.2020 r., II FSK 505/18 - publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Określona w art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia, które determinują zakres kontroli kasacyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny powinien, a ściślej, może podjąć – działając na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP) – w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia.
Sąd kasacyjny nie jest uprawniony do formułowania za stronę przyczyn, jakie spowodowały postawienie określonego zarzutu, jak również nie jest rzeczą Sądu domyślanie się w tym zakresie intencji strony.
Warunek przytoczenia podstawy zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub procesowego. Naruszony przez Sąd I instancji przepis musi być wyraźnie wskazany, gdyż w przeciwnym razie ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest możliwa. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie ma w związku z tym kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; Lex nr 422065; wyrok NSA z dnia 6 lutego 2014 r., II GSK 1669/12, LEX nr 1450654; wyrok NSA z dnia 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12, LEX nr 1295809; wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2014 r., II OSK 1977/12, LEX nr 1502246).
W świetle przedstnych uwag należy podkreślić, że sporządzona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie w pełni odpowiada powyższym standardom, niemniej stwierdzone wady nie dyskwalifikują jej w stopniu uzasadniającym jej odrzucenie.
Przede wszystkim zauważyć należy, że sposób sformułowania zarzutów podniesionych w pkt II. petitum skargi kasacyjnej prowadzi do konstatacji, że skarżący, zarzucając naruszenie prawa materialnego w istocie usiłuje zarzucić dokonanie błędnych ustaleń faktycznych w sprawie. Skarżący zarzucił bowiem Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego przez błędne przyjęcie, że dnia (...) r. wykonywał on działalność gospodarczą w zakresie przewozów osób i rzeczy bez wymaganego zezwolenia i urządzeń rejestrujących w sytuacji, gdy wykonywał przewóz jako rolnik.
Biorąc pod uwagę tak sformułowane zarzuty podkreślić należy, że zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być skutecznie uzasadniony próbą zwalczania poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych (por. wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 178/13, LEX nr 1501745). Z utrwalonego już orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że na drodze podnoszenia zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego nie można podważać wadliwości w zakresie ustalania stanu faktycznego (por. wyrok NSA z dnia 26 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 601/09, LEX nr 586418, wyrok NSA z dnia 31 marca 2004 r., OSK 59/04, ONSAiWSA 2004, Nr 1, poz. 10.; wyrok NSA z dnia 13 października 2004 r., FSK 548/04, LEX 147685.; wyrok NSA z dnia 14 października 2004 r., FSK 568/04, ONSAiWSA 2005, Nr 4, poz. 67; wyrok WNSA z dnia 21 lutego 2005 r., GSK 1045/04, LEX nr 187142; wyrok NSA z dnia 3 marca 2005 r., GSK 974/04, LEX nr 186875; wyrok NSA z dnia 3 września 2008 r., II GSK 293/08, LEX nr 470457).
Niedopuszczalne jest postawienie zarzutu naruszenia prawa materialnego zamiast zarzutu naruszenia przepisów postępowania i podważanie za jego pomocą ustaleń faktycznych. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji nie może bowiem nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Ewentualnie może być ona skuteczna tylko w ramach podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 21 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 654/12, LEX nr 1487732).
Pamiętać trzeba, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu-dlaczego powinien być zastosowany. Spełnienia powyższych wymogów w rozpoznawanej skardze kasacyjnej trudno się dopatrzyć. Dlatego wadliwość konstrukcyjna zarzutów naruszenia prawa materialnego prowadzi do stwierdzenia, że nie mają one usprawiedliwionych podstaw.
W skardze kasacyjnej sformułowano zarzuty naruszenia przepisów art. 8 k.p.a. i art. 9 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. przez ich bezwzględne naruszenie w kwestii oceny faktów i prawa. W ramach drugiej podstawy kasacyjnej (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) skarżący zarzucił również naruszenie art. 92a ust. 1, 6, 7 u.t.d. przez ich błędne zastosowanie i niewłaściwą hipotetyczną i subiektywną interpretację okoliczności sprawy oraz wadliwe określenie wpływu skarżącego na powstanie tzw. naruszenia warunków przewozu (pkt I.2 petitum skargi kasacyjnej), a także art. 92a ust. 1, 6, 7 u.t.d., lp. 1.1 i 6.1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. przez ich przedwczesne i dowolne zastosowanie wobec skarżącego jako rolnika, nie prowadzącego działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. W związku powyższym wskazać należy, że art. 92a u.t.d. jest przepisem prawa materialnego i ewentualne jego naruszenie niewłaściwe zastosowanie winno być podniesione w oparciu o pierwszą podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), przy czym ocena zasadności tego zarzutu być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy.
Skarżący podważając zastosowanie wobec niego sankcji określonej w Ip 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. (wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub wymaganej licencji) oraz lp 6.1.1. (wykonywania przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące) w istocie usiłuje wykazać, że objęty kontrolą drogową przewóz był przewozem wykonywanym przez niego jako rolnika w trakcie przejazdu do Niemiec po maszyny rolnicze.
Zauważyć zatem należy, że wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, postawionym na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., istotne elementy stanu faktycznego sprawy zostały wyjaśnione w sposób wystarczający i zostały poprawnie ocenione. WSA prawidłowo uznał, że za kwalifikacją spornego przejazdu jako transportu drogowego przemawiają prawnie relewantne okoliczności, potwierdzone zgromadzonymi w aktach sprawy dowodami, z których bezsprzecznie wynika, iż skarżący przewoził pojazdem z naczepą oraz dołączoną do nich przyczepą samochód osobowy oraz odpady na trasie między (...), a więc na terenie Polski. Z wyjaśnień samego skarżącego (złożonych podczas kontroli, wynikających z protokołu kontroli i załącznika stanowiącego opis stwierdzonych naruszeń, które to dokumenty skarżący podpisał bez zastrzeżeń) wynika, że przewożone rzeczy nie były własnością skarżącego, a nadto co najmniej za ładunek w postaci odpadów plastikowych miał otrzymać, oprócz zwrotu kosztów paliwa, gratyfikację (toaletę przenośną).
Przejazdu skarżący dokonał zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony - co jest istotne z punktu widzenia możliwości stosowania do niego wzorca materialnoprawnego w postaci u.t.d. z niekwestionowanych ustaleń wynika, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą "(...)", a przeważającą działalnością gospodarczą jest sprzedaży hurtowa i detaliczna furgonetek i samochodów osobowych.
Zgodnie z art. 4 pkt 3 u.t.d. transport drogowy oznacza krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy; określenie to obejmuje również (w myśl lit. a ww. art. 4 pkt 3) każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4. Stosownie zaś do art. 4 pkt 4 u.t.d. określenie niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne - oznacza każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie warunki określone tym przepisem.
Zauważyć należy, że ustawodawca wyodrębnił z pojęcia transportu drogowego niezarobkowy przewóz drogowy (przewóz na potrzeby własne), który uzależnił od kumulatywnego spełnienia wszystkich czterech przesłanek wymienionych w art. 4 pkt 4 lit. a-d u.t.d. Niespełnienie więc jednej z nich już wyklucza możliwość zakwalifikowania konkretnego przejazdu jako przewozu na potrzeby własne, nawet, gdy był on wykonywany jednorazowo i pomocniczo w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej przedsiębiorcy.
Wobec powyższego w pełni zasadne było zaakceptowanie przez Sąd I instancji stanowiska organu, że sporny przejazd stanowił transport drogowy wymagający licencji, o którym mowa w art. 4 pkt 3 lit. a u.t.d., skoro nie została spełniona jedna z kumulatywnych przesłanek przewozu drogowego na potrzeby własne (z art. 4 pkt 4 lit. c u.t.d.). Na kanwie przytoczonego art. 4 pkt 3 u.t.d., przyjęło się w orzecznictwie, że transportem drogowym jest każdy (faktyczny) przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej niepolegającej na wykonywaniu transportu drogowego, o ile nie stanowi przewozu na potrzeby własne (por. postanowienie NSA z 20 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1058/10). Przesądzenie zaś, że przejazd nie stanowi przejazdu na potrzeby własne oznacza, że transport drogowy wykonywany był w rozumieniu art. 4 pkt 3 lit. a u.t.d. (por. postanowienie NSA z dnia 25 lipca 2019 r., sygn. akt II GSK 2287/17).
Przenosząc powyższe na grunt tej sprawy stwierdzić należy, że organ dokonał prawidłowej oceny okoliczności wynikających z ustaleń faktycznych sprawy zasadnie uznając, że skarżący wykonywał transport drogowy bez wymaganego zezwolenia lub licencji, w konsekwencji czego nałożył na skarżącego karę za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, a co zasadnie zostało zaakceptowane przez Sąd I instancji, w toku dokonanej przez niego kontroli zaskarżonej decyzji. Argumenty zaś podnoszone w skardze kasacyjnej wskazujące na to, że wykonany przewóz był związany z prowadzoną przez skarżącego działalnością rolniczą nie zasługują na aprobatę. Okoliczności wskazane przez skarżącego nie zostały bowiem w żaden sposób wykazane. Jak trafnie wskazał Sąd I instancji dokumentacja fotograficzna z dnia kontroli zaprzecza tym twierdzeniom, a posiadanie statusu rolnika nie wyklucza ustalenia wykonywania krajowego transportu drogowego.
Skoro zatem skarżący dokonywał w dniu (...) r. transportu drogowego bez stosownej licencji, której obowiązek posiadania wynika z art. 5 ust. 1 u.t.d., zgodnie z art. 92a ust. 1, ust. 6 oraz lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. zasadne było nałożenie na niego kary pieniężnej w wysokości określonej tym przepisem.
W sprawie bezsporne jest, że skarżący wykonując krajowy transport drogowy, nie rejestrował czasu przejazdu za pomocą właściwego urządzenia rejestrującego, do czego był zobligowany w myśl z art. 3 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014. Zgodnie z tym przepisem, tachografy są instalowane i użytkowane w pojazdach zarejestrowanych w państwie członkowskim używanych do przewozu drogowego osób lub rzeczy. Ma ono zastosowanie do przewozu drogowego rzeczy, gdy dopuszczalna masa całkowita pojazdów łącznie z przyczepą lub naczepą przekracza 3,5 tony, co wynika z art. 2 ust. 1 lit. "a" rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady. W tej sytuacji nałożenie na skarżącego kary pieniężnej na podstawie art. 92a ust. 1, ust. 6 oraz lp. 6.1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. było prawidłowe. Przy nałożeniu kary pieniężnej prawidłowo ograniczono jej wysokość stosownie do przepisu art. 92a ust. 2 u.t.d.
Z tych wszystkich względów, z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw, skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
O kosztach, jak w punkcie 2 sentencji, postanowiono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c w zw. z § 14 ust. 1 pakt 1 lit. a oraz w zw. z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804).