Uzasadnienie
Wyrokiem z 18 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Go 830/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie oddalił skargę Z. G. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z [...] sierpnia 2016 r. nr [...]. Decyzją tą została utrzymana w mocy decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w Z. z [...] marca 2016 r. wymierzająca skarżącemu karę pieniężną w kwocie 12 000 zł za urządzanie gier poza kasynem gry na urządzeniu elektronicznym o nazwie F. o numerze fabrycznym [...]. Podstawą nałożenia kary były w szczególności przepisy art. 89 ust. 1 pkt 2 i art. 89 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2015 r. poz. 612 ze zm., dalej: ugh). Na podstawie eksperymentu procesowego przeprowadzonego w dacie przeprowadzenia kontroli ([...] marca 2011 r.) i opinii wydanej przez biegłego w sprawie karnej uznano urządzenie za takie, o jakim mowa w art. 2 ust. 5 ugh.
W odwołaniu skarżący powoływał zarzuty dotyczące przedawnienia, to jest naruszenia art. 68 § 1 w zw. z art. 21 § 1 pkt 2, art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r. poz. 613, dalej: Op), oraz naruszenie prawa materialnego, to jest: art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 14 ust. 1 ugh w zw. z art. 1 pkt 11 oraz art. 8 ust. 1 Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U. UE.L.1998.204.37), w związku z uchybieniem obowiązkowi notyfikacji krajowych przepisów technicznych. Zarzucał też niedostateczne ustalenia co do tego, czy urządzenie było automatem do gier i niemożność zastosowania art. 14 ust. 1 w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ugh do osób fizycznych. Podnosił też, że nie można go uznać za urządzającego gry.
Organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne i ocenę prawną dokonane przez organ pierwszej instancji oraz sformułowane na ich podstawie wnioski.
W skardze na tę decyzję wniesionej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gorzowie skarżący zarzucił naruszenie:
- I. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:
- - art. 247 § 1 pkt 4 Op poprzez wydanie decyzji w przedmiocie kary pieniężnej pomimo, iż w stosunku do skarżącego toczy się postępowanie karno-skarbowe za to samo zachowanie, co oznacza ukaranie dwa razy za ten sam czyn;
- - art. 210 § 4 Op poprzez brak wskazania w uzasadnieniu decyzji przesłanek jakimi kierował się organ uznając, iż skarżący urządzał gry na automatach poza kasynem gry;
- - art. 121 w zw. z art. 124 Op poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych z uwagi na nie wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy;
- - art. 122 w zw. z art. 187 Op poprzez oparcie decyzji na niepełnym oraz niedostatecznie rozpatrzonym materiale dowodowym;
- - art. 124 Op poprzez niewyjaśnienie przesłanek, którymi kierował się organ wydając skarżoną decyzję;
- - art. 180 § 1 Op poprzez niedopuszczenie dowodów mających istotne znaczenie dla sprawy i poprzestanie wyłącznie na eksperymencie funkcjonariuszy celnych;
- - art. 187 § 1 Op poprzez nie dochowanie obowiązku zebrania całości materiału dowodowego oraz jego wyczerpującego rozpatrzenia;
- - art. 68 § 1 Op poprzez bezpodstawne wymierzenie kary pomimo, iż termin na jej orzeczenie upłynął w dniu 31 grudnia 2014 r.;
- - art. 2a Op poprzez jego całkowite pominięcie i dokonanie interpretacji budzących wątpliwość przepisów na niekorzyść skarżącego;
- II. przepisów prawa materialnego, to jest:
- - art. 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 oraz art. 90 ust. 1 ugh poprzez jego bezpodstawne zastosowanie i wymierzenie kary pieniężnej pomimo, że wobec braku notyfikacji jako przepis techniczny nie może być stosowany, a dodatkowo stan faktyczny w odniesieniu do skarżącego nie spełnia przesłanek jego zastosowania,
- - art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 6 ust. 4 ugh polegające na nałożeniu kary pieniężnej na osobę fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą, w sytuacji gdy karę pieniężną za urządzanie gry można orzec jedynie wobec podmiotu, który może takie gry prowadzić czyli spółki z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółki akcyjnej, podczas gdy wobec osoby fizycznej nie ma zastosowania, a co najwyżej można stosować art. 107 § 1 kks.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718, dalej: ppsa).
Powołując się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16 Sąd I instancji wskazał, że będące podstawą wydania decyzji przepisy prawa materialnego nie mają charakteru przepisów technicznych i jako niesprzeczne z prawem unijnym mogą być stosowane, mimo że nie były notyfikowane władzom Unii Europejskiej.
Sąd I instancji uznał, że organy wykazały, iż gry na przedmiotowym urządzeniu były grami na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 5 ugh. Cechy wskazane w tym przepisie, to jest: organizowanie gier w celach komercyjnych, brak możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej oraz element losowości gry zostały wykazane przez organy. Wynika to z opinii biegłego sądowego i wyniku eksperymentu przeprowadzonego w dniu kontroli przez funkcjonariuszy Służby Celnej. Sąd I instancji podzielił ustalenia organów co do uznania skarżącego za urządzającego gry na automacie, co wynikało stąd, że skarżącemu przysługiwał tytuł prawny do przedmiotowego urządzenia i automat ten był w jego władaniu.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 68 § 1 Op Sąd I instancji wskazał, że decyzja wymierzająca karę za urządzanie gry na automatach poza kasynem gry kształtuje dopiero stosunek administracyjnoprawny. Ma więc charakter konstytutywny (ustalający). Z analizy treści art. 68 § 1 do § 3 Op wynika, że trzyletni okres do wydania decyzji ustalającej stosuje się w przypadku, gdy strona podaje organowi wszystkie dane niezbędne do wydania takiej decyzji. Natomiast gdy do wydania takiej decyzji dochodzi z powodu zgromadzenia wszelkich niezbędnych danych z urzędu przez organ, tak jak w niniejszej sprawie, stosuje się pięcioletni okres przedawnienia prawa do wydania decyzji ustalającej zgodnie z art. 68 § 2 Op. W przedmiotowej sprawie ma miejsce właśnie ta druga sytuacja.
Sąd I instancji za niezasadny uznał też podniesiony w skardze zarzut niedopuszczalności podwójnego karania za identyczny czyn (tzn. ukarania na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh i na podstawie art. 107 § 1 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (Dz.U. z 2013 r. poz. 186 ze zm.). Powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2015 r. sygn. akt P 32/12.
Sąd I instancji stwierdził też, że nie dopatrzył się innych naruszeń przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
Omówiony wyrok skarżący zaskarżył w całości skargą kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie do ponownego rozpoznania, oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Opierając skargę kasacyjną na podstawie art. 174 pkt. 1 i 2 ppsa, zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie:
- 1. art. 134 § 1 ppsa poprzez brak rozstrzygnięcia w granicach sprawy - brak odniesienia się do zarzutów podniesionych w skardze przez skarżącego;
- 2. art. 141 § 4 ppsa poprzez pominięcie w uzasadnieniu skarżonego wyroku odniesienia się do zarzutów podniesionych przez skarżącego;
- 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżący wykazał, iż postępowanie organów administracji publicznej było sprzeczne z przepisami prawa;
- 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżący wykazał, iż decyzje wydane zostały z naruszeniem prawa;
- 5. art. 89 ust. 1 pkt. 2, ust. 2 pkt. 2 oraz art. 90 ust. 1 ugh poprzez jego bezpodstawne zastosowanie i wymierzenie kary pieniężnej, pomimo że stan faktyczny w odniesieniu do skarżącego nie spełnia przesłanek jego zastosowania;
- 6. art. 89 ust. 1 pkt. 1 i 2 w zw. z art. 6 ust. 4 ugh polegające na nałożeniu kary pieniężnej na osobę fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą, w sytuacji gdy karę pieniężną za urządzanie gry można orzec jedynie wobec podmiotu, który może takie gry prowadzić czyli spółki z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółki akcyjnej.
Uzasadniając zarzut naruszenia art. 134 § 1 ppsa skarżący kasacyjnie podniósł, że sąd I instancji nie wytłumaczył w sposób należyty akceptacji dla stosowania wskazanych przepisów w stosunku do osoby fizycznej, co oceniać należy w kategoriach naruszenia art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym.
Co do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 ppsa autor skargi kasacyjnej stwierdził, że Sąd I instancji przyjął całkowicie bezkrytycznie ustalenia organów administracyjnych, mimo iż zostały one podważone przez stronę skarżącą. Nie wyjaśnił wystarczająco swojego stanowiska i podstawy prawnej rozstrzygnięcia poprzestając na stwierdzeniu, że brak jest podstaw do uwzględnienia skargi. W ocenie skarżącego takie zachowanie Sądu I instancji ma istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem w najmniejszym nawet stopniu nie pozwala na zrozumienie takiego rozstrzygnięcia oraz merytoryczną z nim polemikę.
Uzasadniając zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ppsa skarżący kasacyjnie podniósł, że mimo iż wykazał on sprzeczność z prawem postępowania organów administracji publicznej, to skarga została oddalona.
Uzasadniając pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej jej autor powołał się na brak podstaw prawnych i faktycznych do obciążenia skarżącego karą. W jego ocenie nie przeprowadzono dowodów wskazujących, że urządzał on gry hazardowe. Urządzanie gier nie może być automatycznie utożsamiane z prowadzeniem, które to określenie ma inne znaczenie. Ustawodawca nie przewidział w ustawie z 2009 r. o grach hazardowych definicji "urządzania". W art. 89 ust. 1 ugh mowa jest o "urządzającym gry"; zaś organ przytoczył jedynie definicję czasownika "urządzać", przez co bezzasadnie rozszerzył znaczenie ustawowego sformułowania. "Urządzanie gier" jest w tym wypadku pojęciem węższym niż samo pojęcie "urządzać", zarówno w zakresie przedmiotowym jak i podmiotowym.
Skarżący przywołał wyrok Sadu Okręgowego w Łodzi i zawartą tam akceptowaną przez skarżącego wykładnię pojęcia "urządzanie gier" jako "czynności związane z ustaleniem ich regulaminu, określeniem praw i obowiązków uczestników, zorganizowaniem i przystosowaniem lokalu, zatrudnieniem i przeszkoleniem pracowników; zapewnieniem stosownych zabezpieczeń".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 ppsa, można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Z postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów, które oparte zostały na obydwu podstawach określonych w art. 174 ppsa wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Dyrektora Izby Celnej w R. w sprawie nałożenia kary pieniężnej za urządzenie gier na automacie poza kasynem gry stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem, co skutkowało oddaleniem skargi na tę decyzję.
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że niewadliwe przeprowadzone przez organ administracji ustalenia faktyczne uzasadniały - zdaniem Sądu I instancji - przyjęcie ich za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie, zaakceptowanie dokonanej na ich podstawie przez organ administracji oceny, że skarżący urządzał gry na należącym do niego automacie do gier. Spełnianie przez zakwestionowane urządzenie cech, o jakich mowa w art. 2 ust. 5 ugh wynikało z tego, że skarżącemu przysługiwał tytuł prawny do urządzenia i pozostawało ono w jego władaniu.
Podważając zgodność z prawem zaskarżonego wyroku skarżący w ramach zarzutów podniesionych w pkt 1 – 4 petitum skargi kasacyjnej zmierzał do wykazania, że Sąd I instancji naruszył art. 134 § 1 ppsa poprzez brak rozstrzygnięcia w granicach sprawy - brak odniesienia się do zarzutów podniesionych w skardze przez stronę skarżącą, art. 141 § 4 ppsa poprzez pominięcie w uzasadnieniu skarżonego wyroku odniesienia się do zarzutów podniesionych przez skarżącego oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ppsa poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżący wykazał, że postępowanie organów administracji publicznej było sprzeczne z przepisami prawa, a decyzje zostały wydane zostały z naruszeniem prawa.
Uwzględniając tak zarysowaną - w świetle stanowiska Sądu I instancji oraz stanowiska skarżącego - istotę sporu prawnego w rozpatrywanej sprawie, w pierwszej kolejności odnieść należy się do zarzutów opartych na podstawie art. 174 pkt 2 ppsa, to jest naruszenie art. 141 § 4 oraz art. 134 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) ppsa
Zarzut naruszenia art. 134 § 1 ppsa uzasadniony jest tym, że zdaniem skarżącego Sąd instancji naruszył ten przepis "poprzez brak rozstrzygnięcia w granicach sprawy – brak wystarczającego odniesienia się do zarzutów podniesionych w skardze". Tak postawiony zarzut jest całkowicie bezzasadny. Przepis art. 134 § 1 ppsa stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika, by skarżący zarzucał Sądowi I instancji tak rozumiane wyjście poza granice sprawy. W istocie więc uzasadnienie tego zarzutu dotyczy naruszenia art. 141 § 4 ppsa, który to zarzut w skardze kasacyjnej został sprecyzowany w pkt. 2.
Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 ppsa zasadniczo wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny, co tworzy po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie kontrolowanego wyroku sądu administracyjnego I instancji, gdy chodzi o analizę przedstawionych w nim argumentów, nie uniemożliwia przeprowadzenia kontroli prawidłowości tego orzeczenia.
Prowadzi to do wniosku, że Sąd I instancji uczynił zadość obowiązkowi sporządzenia uzasadnienia w sposób uwzględniający konsekwencje wynikające z towarzyszącej uzasadnieniu każdego orzeczenia sądowego funkcji kontroli trafności wydanego rozstrzygnięcia. Inną kwestią jest natomiast siła przekonywania zawartych w nim argumentów. Fakt, że stanowisko zajęte przez Sąd I instancji jest odmienne od prezentowanego przez skarżącego nie oznacza, iż uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie poddaje się kontroli kasacyjnej, czy też jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 ppsa nie można bowiem skutecznie zwalczać ani prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa (por. np.: wyrok NSA z dnia 26 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1131/13; wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2015 r., sygn. akt I FSK 2081/13; wyrok NSA z dnia 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2338/13; wyrok NSA z dnia 18 marca 2015 r., sygn. akt I GSK 1779/13).
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że orzekając na podstawie akt sprawy oraz w jej granicach, Sąd I instancji wskazał zarówno ustalenia faktyczne, które przyjął za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie, co wyraziło się, między innymi, w wyeksponowaniu zasadniczych - z punktu widzenia istoty spornego w sprawie zagadnienia - elementów tychże ustaleń, i co poprzedzone zostało oceną odnośnie do prawidłowości ich przeprowadzenia przez organ administracji publicznej.
Wprawdzie istnieje pewna dysproporcja pomiędzy obszernym wyjaśnieniem podstawy prawnej w zakresie prawa materialnego, a dość lakonicznym odniesieniem się do kwestii ustalenia stanu faktycznego i odniesienia się do zarzutów skargi, jednak nie wpływa to na wadliwość zaskarżonego wyroku w stopniu powodującym konieczność jego uchylenia. Sąd I instancji wskazał bowiem na istotne dla sprawy ustalenia faktyczne i ich dokonanie przez organy uznał za prawidłowe. Ustalenia te dotyczyły w szczególności spełnienia przez gry na przedmiotowym urządzeniu cech określonych w art. 2 ust. 5 ugh jak i uznania skarżącego za urządzającego gry na automacie poza kasynem gry w rozumieniu ar. 89 ust. 1 pkt 2 ugh., gdyż był właścicielem i władającym automatem.
Sąd I instancji wskazał też dowody, z których takie ustalenia faktyczne wynikały. Wywody Sądu I instancji w tym zakresie w zestawieniu z uzasadnieniem będących przedmiotem kontroli decyzji administracyjnych (zawierających, co zrozumiałe, znacznie szerszą argumentację) pozwoliły Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na pełną ocenę zgodności z prawem zaskarżonego wyroku.
Sąd I instancji wskazał również zasadnie podstawę prawną wydanego w sprawie rozstrzygnięcia oraz wyczerpująco ją wyjaśnił, co w tym względzie oznacza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku w jednoznaczny sposób odnosiło się do normatywnego wzorca kontroli legalności zaskarżonego aktu, poprzez wyznaczenie ram materialnoprawnych i przepisów postępowania, które miały lub powinny mieć zastosowanie w rozpatrywanej sprawie.
W kontekście wynikającej z art. 134 § 1 ppsa zasady braku związania zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną podkreślić należy, że sąd administracyjny I instancji nie jest zobowiązany odnosić się w uzasadnieniu wydawanego orzeczenia do zarzutów i argumentacji niemających istotnego znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Pominięcie w uzasadnieniu wyroku rozważań dotyczących zarzutów niezasadnych nie stanowi bowiem naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego o istotnym wpływie na wynik sprawy.
Zarzut podniesiony w pkt 5 petitum skargi jest również nieuzasadniony. Zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 2 i art. 89 ust. 2 pkt 2 ugh karze pieniężnej w wysokości 12 000 zł podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Jak wyżej wskazano Sąd I instancji prawidłowo ustalił, że zakwestionowane urządzenie spełniało cechy wymienione w art. 2 ust. 5 ugh, a więc gry na nim były grami na automatach. Ustalił też prawidłowo, że skarżący urządzał gry na tym urządzeniu poza kasynem gry. Argumentacja skarżącego dotycząca różnic pomiędzy "prowadzeniem" a "urządzaniem gier" nie zasługuje na uwzględnienie. Chociaż w świetle przepisów ustawy mogą istnieć wątpliwości co do tego, które z osób mających mniejszy czy większy, pośredni czy bezpośredni udział w umożliwianiu gier na automatach poza kasynem można uznać za urządzających gry, to wątpliwości takich nie ma co do osób władających automatami i czerpiących z tego jednocześnie zasadnicze zyski uzależnione wprost od przychodów z danych urządzeń. Taką osoba był skarżący.
Nie jest też uzasadniony zarzut naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 2 i art. 89 ust. 2 pkt 2 ugh poprzez nałożenie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry na osobę fizyczną. Zdaniem skarżącego do uiszczenia kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 i art. 89 ust. 2 pkt 2 ugh może być zobowiązany jedynie podmiot, który takie gry może prowadzić, to jest spółka z ograniczoną odpowiedzialnością czy spółka akcyjna. Wskazać więc należy, że w art. 89 ugh 1 pkt 2 ugh ustawodawca operuje pojęciem "urządzającego gry". Przepis ten nie konkretyzuje podmiotu, do którego jest adresowany. Podmiotem, wobec którego może być egzekwowana odpowiedzialność, jest więc każdy (osoba fizyczna, osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej), kto urządza grę na automatach w niedozwolonym do tego miejscu, a więc poza kasynem gry. Nie ma natomiast znaczenia to, czy podmiot ten legitymuje się koncesją na prowadzenie kasyna gry, a której - jak wynika z art. 6 ust. 4 ugh - nie może uzyskać ani osoba fizyczna, ani jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, ani też osoba prawna niemająca formy spółki akcyjnej lub spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, które to spółki prawa handlowego, jako jedyne o koncesję taką mogą się ubiegać.
Podkreślić należy, iż art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh wskazuje, iż karze pieniężnej podlega zachowanie, które narusza zasady dotyczące miejsca urządzania gier hazardowych na automatach, nie wskazuje natomiast, iż tej karze podlega zachowanie naruszające zasady dotyczące warunków, od spełnienia których w ogóle uzależnione jest rozpoczęcie, a następnie prowadzenie działalności polegającej na organizowaniu i urządzaniu gier hazardowych, w tym gier na automatach. Powyższe znajduje potwierdzenie w stanowisku wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 16 maja 2016 r. w sprawie o sygn. akt II GPS 1/16 stanowiącej w punkcie 2 jej sentencji, że urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych. Uchwałą tą skład orzekający jest związany mocą art. 269 § 1 ppsa.
Z tych względów na podstawie art. 184 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 ppsa w zw. z § 14 ust 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).