Uzasadnienie
Wyrokiem z 26 sierpnia 2020 r., sygn. akt VIII SA/Wa 204/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z [...] stycznia 2020 r. w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami.
W skardze kasacyjnej od tego wyroku K. M. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. W uzasadnieniu podniesiono, że skarżący prowadzi duże gospodarstwo rolno-sadownicze i dlatego niezbędne mu są uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl przepisu art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej: p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, albowiem ciężar uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń. Wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.
Ogólnikowe twierdzenia strony, pozbawione szerszej motywacji, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Rozpoznanie wniosku powinno uwzględniać wszystkie okoliczności sprawy mające wpływ na ocenę wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, nie zwalnia to jednak strony z wykazania, że zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej jest w stosunku do niej zasadne.
Tymczasem w rozpoznawanej sprawie skarżący nie wykazał, ani nie udokumentował konkretnych okoliczności uzasadniających przyjęcie, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Za taką okoliczność z pewnością nie można uznać twierdzenia skarżącego, że uprawnienie do kierowania pojazdami jest mu niezbędne do prowadzenia dużego gospodarstwa rolno-sadowniczego. Przede wszystkim, jest to twierdzenie o charakterze ogólnym, pozbawione konkretnej i przekonującej argumentacji ściśle odnoszącej się do sytuacji wnioskodawcy.
Skarżący nie wykazał bowiem żadnego związku pomiędzy brakiem posiadania prawa jazdy, a niemożliwością pracy w gospodarstwie w kontekście wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W szczególności, jeżeli – jak twierdzi – jego gospodarstwo jest duże, to czy pracuje tam sam. A jeżeli nie, to kto oprócz niego pracuje w gospodarstwie i czy osoby te posiadają uprawnienia do kierowania pojazdami. Istotna byłaby też informacja o tym, jak wygląda sytuacja materialna skarżącego w tym, czy uzyskuje dochody także z pozarolniczej działalności gospodarczej. Wobec braku jakiegokolwiek konkretnego uzasadnienia rozpoznawanego wniosku, nie można zatem stwierdzić, że wykonanie decyzji realnie zagrozi sytuacji materialnej skarżącego.
W tym miejscu trzeba też wskazać, że uprawnienia do kierowania pojazdami rolniczymi wymagane są jedynie na drogach publicznych, zaś sama utrata uprawnień do kierowania pojazdami nie jest jednoznaczna z koniecznością zaprzestania działalności rolniczej przez skarżącego. Przyjmując nawet, że fakt utraty uprawnień do kierowania pojazdami może mu utrudnić prowadzenie tej działalności, to nie oznacza to konieczności jej zaprzestania. Skarżący może bowiem skorzystać z usług innej osoby. Gdyby nawet w wyniku utraty uprawnień do prowadzenia pojazdów działalność prowadzona przez skarżącego musiałaby zostać ograniczona, to i tak okoliczności tej nie można uznać za dostateczne spełnienie przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. Według bowiem orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, jedynie w wypadku, gdy wykonanie zaskarżonej decyzji skutkowałoby całkowitym zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej, nie zaś tylko jej ograniczeniem, a w konsekwencji utratą jedynego źródła utrzymania strony skarżącej, spełniona zostaje przesłanka wyrządzenia znacznej szkody (por. postanowienia z dnia 16 stycznia 2008 r., sygn. akt II OZ 1386/07, oraz z dnia 27 listopada 2009 r., sygn. akt I OZ 1078/09, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący nie uprawdopodobnił, że w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody faktycznie zajdzie, co przemawiałoby za uwzględnieniem wniosku. Same twierdzenia strony nie są w tym zakresie wystarczające. W tym celu strona skarżąca winna tak określić ewentualną szkodę, by sąd mógł stwierdzić, w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna.
Skarżący ani nie twierdził, ani nie wykazywał też, że wykonanie decyzji mogłoby powodować trudne do odwrócenia skutki. Przy czym, z jej istoty wynika, że jest ona odwracalna, tzn. cofnięte uprawnienia mogą być przyznane na nowo wskutek uwzględnienia skargi.
Ponadto, nie można tracić z pola widzenia, że odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest podyktowana także interesem osób trzecich – w tym przypadku bezpieczeństwem uczestników ruchu drogowego, dla którego istotne jest, aby po drogach poruszały się osoby o właściwych cechach. Dlatego też wstrzymanie wykonania decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami powinno być z tego względu uzasadnione okolicznościami szczególnymi. W przeciwnym wypadku podważałoby to istotę i cel orzeczenia o utracie uprawnień do kierowania pojazdami. Takowe zaś nie zostały w niniejszej sprawie wykazane.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.