Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 8 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Z M do spraw E w Ż na czynność Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] listopada 2016 r. w przedmiocie przekazania skargi do rozpoznania w toczącym się postępowaniu administracyjnym.
Sad I instancji podał, że Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Warszawie decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. określił Z M do spraw E kwotę przypadającą do zwrotu z tytułu wykorzystania środków z naruszeniem procedur.
Pismem z 8 grudnia 2014 r. Związek wniósł odwołanie od powyższej decyzji, a następnie, pismem z 21 września 2016 r., skargę na naruszenie praworządności w trybie art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 23, ze zm.), dalej k.p.a.
Minister pismem z [...] listopada 2016 r. poinformował stronę, że zgodnie z art. 234 pkt 1 k.p.a. skarga ta zostanie rozpoznana w ramach toczącego się postępowania odwoławczego.
Powyższe pismo stało się przedmiotem skargi Związku, wniesionej do WSA w Warszawie.
WSA w Warszawie podając motywy odrzucenia skargi przypomniał, że strona skarżąca sklasyfikowała swoje pismo z 21 września 2016 r. jako skargę wniesioną na podstawie przepisów Działu VIII, konkretnie w trybie art. 227 k.p.a. Postępowanie w sprawie tego typu skarg ma cechy samodzielnego jednoinstancyjnego postępowania administracyjnego uproszczonego i kończy się czynnością materialno-techniczną, określoną w art. 238 § 1 k.p.a., informującą stronę o sposobie załatwienia skargi.
W sądownictwie administracyjnym ugruntowane jest stanowisko, wedle którego sądy administracyjne nie posiadają kognicji do rozpoznawania spraw wynikłych ze skarg wniesionych w tym trybie, co wynika z faktu, że nie są one objęte dyspozycją art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: p.p.s.a., Działania podejmowane przez organ w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków, normowane przepisami działu VIII k.p.a., nie mają bowiem formy aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a.
W skardze kasacyjnej Z M do spraw E w Ż domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia.
Wnoszący skargę kasacyjną wskazał na naruszenie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. z uwagi na uznanie przez Sąd I instancji, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996 i 1579), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Aby akt lub czynność podlegały kontroli sądu administracyjnego, muszą spełniać następujące warunki: 1) nie mogą mieć formy decyzji lub postanowienia wydanego w postępowaniu jurysdykcyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym, 2) muszą mieć charakter publicznoprawny, 3) muszą być skierowane do indywidualnego podmiotu, 4) muszą dotyczyć jego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Skarżący zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. z uwagi na uznanie przez Sąd, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Zdaniem NSA zasadne jest stanowisko Sądu I instancji, zgodnie z którym przekazanie skargi do rozpoznania w toczącym się postępowaniu administracyjnym nie jest innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
Katalog aktów i czynności z art. 3 p.p.s.a. został zakreślony enumeratywnie. Ustawodawca, redagując treść przepisu w ten sposób (brak zwrotu "w szczególności", "przykładowo") zastosował zamknięty katalog aktów i czynności, którego nie można zatem dowolnie rozszerzać.
Podkreślić należy, że w postępowaniu skargowym uregulowanym w dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, które jest jednoinstancyjnym postępowaniem uproszczonym, nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej, a w konsekwencji nie kończy się ono wydaniem decyzji administracyjnej, ale czynnością materialno-techniczną.
Stosownie do art. 237 § 3 k.p.a. o sposobie załatwienia skargi zawiadamia się skarżącego, przy czym elementy składowe tego zawiadomienia określa art. 238 § 1 k.p.a. Nie służy na nie skarga do sądu administracyjnego, ponieważ nie jest ono innym, niż decyzje i postanowienia, aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
Skarga z art. 227 k.p.a. jest odformalizowanym środkiem ochrony różnych interesów jednostki, niedającym podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego. Tym samym ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Wobec powyższego należało uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo odrzucił tę skargę.
Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.