Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. postanowieniem z 5 czerwca 2013 r. sygn. akt III SA/Lu 341/13 odrzucił skargę V. I. C.-T. and L. T. Ges.m.b.H w S. (A) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. P. z 7 marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. W podstawie prawnej postanowienia Sąd I instancji podał art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej p.p.s.a.), zgodnie z którym skargę wniesioną po upływie terminu do jej złożenia sąd odrzuca. Decyzję Dyrektora Izby Celnej z 7 marca 2013 r. doręczono skarżącemu w dniu 12 marca 2013 r. Doręczenie decyzji nastąpiło na adres do doręczeń wskazany w pismach pełnomocnika skarżącego, której odbiór pokwitował pracownik kancelarii, z którą pełnomocnik współpracuje. Pełnomocnik skarżącego wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L 12 kwietnia 2013 r. a więc po upływie terminu do jej złożenia (11 kwietnia 2013 r.).
W skardze kasacyjnej Spółka zaskarżyła powyższe postanowienie w całości domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego.
Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
- 1) art. 53 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że zaskarżona decyzja odebrana została przez uprawnionego pełnomocnika 12 marca 2013 r. a skarga na nią wniesiona z naruszeniem terminu, podczas gdy na zwrotnym potwierdzeniu odbioru zaskarżonej decyzji brak jest podpisu pełnomocnika lub przedstawiciela skarżącej, a osoba która się podpisała na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, nie była do tego umocowana i zgodnie z jej oświadczeniem znajdującym się w aktach przekazała decyzję pełnomocnikowi 13 marca 2013 r. a więc skargę wniesiono z zachowaniem ustawowego terminu.
- 2) art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 106 § 3 i § 5 p.p.s.a. w związku z art. 113 § 1 p.p.s.a. poprzez zastosowanie pierwszego z tych przepisów pomimo braku przesłanek wskazanych wskutek nie przeprowadzenia dowodu uzupełniającego z dokumentu tj. rzekomego pełnomocnictwa do odbioru korespondencji w postępowaniu administracyjnym, na podstawie którego nastąpiło odebranie z Urzędu pocztowego zaskarżonej decyzji, podczas gdy jego przeprowadzenie było możliwe bez nadmiernego przedłużania postępowania w sprawie a ponadto było niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w zakresie skuteczności prawidłowości doręczenia decyzji skarżącej a jego przeprowadzenie doprowadziłoby do stwierdzenia, że osoba, która odebrała 12 marca 2013 r. zaskarżoną decyzję nie posiadała odpowiedniego pełnomocnictwa, co spowodowało zamknięcie rozprawy i wydanie orzeczenia bez dostatecznego wyjaśnienia sprawy.
- 3) art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 133 p.p.s.a. w związku z art. 166 p.p.s.a w związku z art. 76 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez zastosowanie pierwszego z tych przepisów pomimo braku przesłanek w tym przepisie wskazanych wskutek błędnych ustaleń faktycznych i wadliwej oceny materiału dowodowego poprzez przyjęcie, że z akt spraw wynika, iż odbiór zaskarżonej decyzji pokwitował pracownik kancelarii z którą współpracuje pełnomocnik Skarżącej i który rzekomo wykazał stosowne pełnomocnictwo do jego odbioru podczas gdy w aktach sprawy brak jest takiego pełnomocnictwa a znajduje się w nich jedynie adnotacja na zwrotnym potwierdzeniu odbioru co do której nie obowiązuje bezwzględne i niepodważalne domniemanie prawdziwości.
- 4) art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. dalej p.o.u.s.a.) w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP poprzez istotne naruszenie zasad postępowania w tym zasady dwustronności, kontradyktoryjności oraz w konsekwencji prawa do sądu poprzez: brak wezwania pełnomocnika skarżącej do wyjaśnienia okoliczności związanych z zachowaniem terminu do wniesienia skargi, poprzestanie jedynie na oświadczeniu organu oraz adnotacji na zwrotnym poświadczeniu odbioru w tym zakresie, rozstrzygnięcie wątpliwości na korzyść organu z pominięciem konstytucyjnie gwarantowanego prawa do sądu.
- 5) –art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. i art. 1 § 1 i § 2 p.o.u.s.a w związku z art. 58 § 1pkt 2 p.p.s.a. poprzez brak przeprowadzenia przez Sąd I instancji kontroli legalności działania organu administracji w wyniku odrzucenia skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Stosownie do treści art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Jak wynika z akt sprawy zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej doręczono pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 12 marca 2013 r. na adres kancelarii ul. B. 17, 00-203 W., który w pełnomocnictwie udzielonym radcy prawnemu M.Ch. reprezentującego spółkę w postępowaniu przed organem administracji publicznej, został wskazany jako adres do doręczeń (karta 74). Decyzję odebrał pracownik kancelarii, który pokwitował odbiór przesyłki w dniu 12 marca 2013 r. (karta 188). Od tego dnia rozpoczął zatem bieg 30 - dniowy termin na wniesienie skargi na rozstrzygnięcie organu do wojewódzkiego sądu administracyjnego, który upłynął w dniu 11 kwietnia 2013 r. Pełnomocnik skarżącego nadał skargę za pośrednictwem placówki pocztowej w dniu 12 kwietnia 2013 r. tj. 1 dzień po terminie.
Zauważyć należy, że twierdzenie pełnomocnika skarżącego, iż decyzję organu doręczono mu w dniu 13 marca 2013 r. i w związku z tym nie doszło do uchybienia terminu do złożenia jest błędne. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. pełnomocnik przyznał bowiem, że decyzję doręczono mu 12 marca 2013 r. Oznacza to, że w momencie wnoszenia skargi do Sądu okoliczność ta była dla pełnomocnika skarżącego bezsporna. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie skarga została wniesiona po terminie i wobec tego zasadne było jej odrzucenie przez Sąd I instancji na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
Z wymienionych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 p.p.s.a. postanowił orzec jak w sentencji.