Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 21 sierpnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. po rozpoznaniu sprawy ze skargi W. M. (strona, skarżący, skarżący kasacyjnie) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddalił skargę.
Wyrok Sądu I instancji zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
W dniu 28 sierpnia 2014 r. funkcjonariusze Urzędu Celnego w K. przeprowadzili kontrolę w zakresie urządzania i prowadzenia gier na automatach w lokalu "[...]" w D. G., w którym działalność gospodarczą prowadził W. M. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą W. M. C. w S.. Podczas tych czynności ujawniono trzy automaty do gier, z czego dwa włączone i gotowe do gry, o nazwie Hot Spot bez numeru i Max Cash Fire bez numeru, oba bez poświadczenia rejestracji, natomiast opatrzone naklejką z opisem: automat jest własnością FHU "W." R. T. w O..
Przeprowadzone w obecności pracownika M. B. gry kontrolne wypełniły ustawowe definicje gier na automatach, wymagały zakredytowania. Grający uzyskiwał wygrane rzeczowe w postaci możliwości kontynuowania gry lub rozpoczęcia nowej gry, uzyskiwano również wygrane pieniężne. Grający nie miał żadnego wpływu na przebieg gry, a gry miały charakter losowy. W lokalu nie prowadzono innej działalności gospodarczej, a gry były prowadzone bez koncesji. Właścicielem lokalu był W. M., przybyły na miejsce kontroli, nie przedstawił żadnych dokumentów dotyczących automatów, a jego tożsamość potwierdziła pracownica znajdująca się w lokalu.
W związku z ustaleniami kontrolnymi, postanowieniem z 25 lutego 2015 r., Naczelnik Urzędu Celnego wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wymierzenia stronie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, zakończone decyzją z [...] maja 2016r. wymierzającą karę pieniężną w wysokości 24.000 zł.
Rozpoznając odwołanie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej na wstępie zaznaczył, że w sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy o grach hazardowych obowiązujące w dniu zaistnienia zdarzenia, w dniu przeprowadzenia kontroli, podczas której stwierdzono urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.
Dalej organ odwoławczy uznał, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie dał podstawę do stwierdzenia, że strona urządzała gry na automacie poza kasynem gry. Nie był bowiem kwestionowany fakt, że lokal, w którym eksploatowane były automaty nie był kasynem gry, zaś strona nie posiadała koncesji na urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. W wyniku czynności kontrolnych ustalono, że gry na automatach znajdujących się w kontrolowanym lokalu odbywają się o wygrane pieniężne i rzeczowe, a gry zawierają element losowości. Grający po zakredytowaniu urządzenia, wybraniu gry, naciśnięciu przycisku start nie ma wpływu na rezultat gry, ustawienie bębnów, może kontynuować grę za uzyskane punkty, a wynik gry jest dla niego nieprzewidywalny. Powyższe ustalenia pozwoliły na przyjęcie, że gry te spełniały warunki z art. 2 ust. 3 i 4 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2017 r., poz.201, dalej: u.g.h.).
Odnośnie ustalenia osoby urządzającej gry stwierdzono, że strona, jako wynajmujący na podstawie umowy zawartej w O. w dniu 18 sierpnia 2014r. oddał w najem K. P. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą "W." lokal oznaczony, jako "[...]" w D. G. dla potrzeb wystawienia automatów do gier. Najemca zobowiązał się do uiszczenia wynajmującemu czynszu w wysokości 1.500 zł kwartalnie z dołu powiększonego o podatek VAT. Wynajmujący zobowiązany został do sprawowania opieki nad automatami i do informowania o wszelkich usterkach, uszkodzeniach i nieprawidłowościach. Przebywająca w dniu kontroli w lokalu pracownica potwierdziła tożsamość strony, mimo że strona stwierdziła w zeznaniach w sprawie karnoskarbowej, że nikogo nie zatrudnia. Pracownica stwierdziła, że pracuje w lokalu od paru dni, w tym czasie automaty znajdowały się w lokalu, a w dniu kontroli tylko dwa były czynne. Zeznała ponadto, że gracz, którego nazwiska nie zna miał do wypłaty 2.200 zł, a dostał tylko 200 zł. W maszynie nie było takiej gotówki, a szef miał ją przywieźć.
Właściciel lokalu posiada klucze do wnętrz automatów i wyciąga z nich pieniądze. Największą popularnością cieszy się automat Hot Spot, a szef ma takich punktów kilka w S.. Powyższe okoliczności w ocenie organu świadczą, o tym, że to strona jest urządzającym gry. Organ podkreślił, że to strona wyrażając zgodę na zainstalowanie w kontrolowanym lokalu automatów, zobowiązując się do opieki nad nimi za wynagrodzeniem, wyjmując gotówkę z automatów spełniała przesłanki bycia urządzającym gry w rozumieniu ustawy o grach hazardowych.
Wobec czego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, podzielając ustalenia faktyczne poczynione przez organ I instancji, że w związku z udowodnionym urządzaniem przez stronę gier na spornych automatach poza kasynem gry, gier mających charakter losowy, spełniające definicję z art. 2 ust. 3 i 4 u.g.h., zasadne było wymierzenie jej kary pieniężnej w kwocie 24.000 zł. W prowadzonym postępowaniu podjęto wszelkie niezbędne działania w celu ustalenia stanu faktycznego. Zaś przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia prawa materialnego, a także przepisów procedury i to w stopniu wpływającym na wynik sprawy.
Odnosząc się do zarzutów odwołania Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podkreślił, że Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu 16 maja 2016 r. zagadnienia prawnego podjął uchwałę mającą na celu wyjaśnienie przepisów ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, która jednoznacznie rozstrzygnęła wątpliwości dotyczące stosowania ustawy o grach hazardowych i nakładania kar pieniężnych za urządzanie gier hazardowych poza kasynem gry.
Organ podkreślił, że art. 2 ustawy z 27 sierpnia 2009r. o Służbie Celnej daje kompetencje służbie celnej do kontroli przestrzegania przepisów ustawy o grach hazardowych (art. 30 ust. 1 pkt 3, art. 32 ust. 1 pkt 13), a zatem nie ma potrzeby rozstrzygania o powyższych kwestiach w trybie art. 2 ust. 6 u.g.h. Organ opierając się na ustaleniach funkcjonariuszy celnych ustalił charakter gier i to, że automaty są urządzeniami opisanymi w ustawie o grach hazardowych.
Nie dopatrzono się również naruszenia przepisów proceduralnych, a organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie zgodnie z Działem IV Ordynacji podatkowej. Strona jako osoba fizyczna nie mogła uzyskać koncesji na prowadzenie kasyna gry zgodnie z art. 6 ust. 4 O.p., co jednakże nie przesądza o tym, że nie może zostać uznana za urządzającego gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Karze podlega, zatem każdy kto urządza gry, zarówno osoba fizyczna jak i prawna. W tym zakresie organ odwołał się do stanowiska Trybunału Konstytucyjnego zawartego w wyroku z 21 października 2015 r. P 32/12.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w G., rozpoznając skargę uznał, że nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018.1302 tj., dalej p.p.s.a.) skargę oddalił.
W ocenie Sądu I instancji, w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym, przestrzegając zasad postępowania dowodowego, ustalono okoliczności uzasadniające zastosowanie sankcji administracyjnej. Trafne były wnioski organu I instancji, podzielone także przez organ odwoławczy, co do tego, że urządzenia znajdujące się w lokalu (niemającym statusu kasyna gry) były automatem do gier, a gry miały charakter losowy, umożliwiały wygrane rzeczowe – punkty i pieniężne oraz były urządzane w celach komercyjnych. Nie podważano także opisu przeprowadzonych na automacie gier kontrolnych i braku wpływu grającego na ich przebieg oraz możliwość uzyskiwania wygranych rzeczowych w postaci punktów umożliwiających dalsze gry. Urządzającym gry był zaś skarżący, który stworzył warunki do ich prowadzenia. W wynajętym przez niego lokalu nie była prowadzona inna działalność gospodarcza, przebywała w nim osoba, która oświadczyła, że jest pracownicą skarżącego, wskazała, że to skarżący ma klucze pozwalające na dostęp do automatów i opróżnienie ich z pieniędzy.
Twierdzeniom tym zaprzeczył skarżący nie wyjaśniając jednak tych okoliczności. Z umowy najmu wynika natomiast, że skarżący z tytułu umowy najmu lokalu otrzymywał 1.500 zł kwartalnie, a nadto zobowiązał się do sprawowania opieki nad automatami, informowania o usterkach, uszkodzeniach. Podkreślił, że pojęcie urządzającego grę w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych nie jest tożsame z pojęciem własności, zaś urządzającym grę jest każdy to umożliwia, ułatwia innej osobie jej rozegranie. Zwrócił uwagę na okoliczności towarzyszące zawarciu umowy najmu lokalu z przypadkową, nieznaną osobą, bez jej jakiejkolwiek weryfikacji, co nie jest powszechnie stosowaną praktyką w obrocie gospodarczym, szczególnie przy przyjęciu odpowiedzialności za automaty o znacznej wartości.
Sąd I instancji nie dopatrzył się błędu subsumcji ustalonego stanu faktycznego pod normę z art. 2 ust.3 i 4 oraz art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. w brzmieniu obowiązującym do 31 marca 2017 r., zaś konsekwencją wypełnienia hipotezy tej normy prawnej było zastosowanie sankcji w postaci kary pieniężnej opisanej w art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. Wobec powyższego brak podstaw do stwierdzenia, że doszło do naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy.
WSA podkreślił, że Naczelny Sąd Administracyjny, orzekając na wniosek Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów, w oparciu o art. 15 § 1 pkt 2 p.p.s.a., 16 maja 2016 r. podjął uchwałę w sprawie o sygnaturze II GPS 1/16. W orzeczeniu tym jednoznacznie przesądzono o legalności nakładania kary na podmioty urządzające gry na automatach poza kasynami gry, a także o zasadności stosowania w tym przypadku art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.
W przytoczonej, abstrakcyjnej uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego jednoznacznie rozstrzygnięto wątpliwości dotyczące stosowania ustawy o grach hazardowych i nakładania kar pieniężnych za urządzanie gier hazardowych poza kasynem gry, a z mocy art. 269 § 1 p.p.s.a. Sąd rozpoznający skargę jest związany uchwałą. WSA zauważył, że w wyroku z 11 marca 2015 r., sygn. akt P 4/14 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że notyfikacja tzw. przepisów technicznych, o której mowa w dyrektywie 98/34/WE oraz w rozporządzeniu w sprawie notyfikacji nie stanowi elementu konstytucyjnego trybu ustawodawczego i stwierdził, że art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. są zgodne z art. 2 w związku z art. 7 oraz z art. 20 i art. 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP.
Odnośnie kwestii braku notyfikacji Sąd I instancji wskazał na art. 8 ustawy z 12 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych, z którego wynika, że wchodzi ona w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia. Tak, więc ustawa zmieniająca ustawę o grach hazardowych weszła w życie 3 września 2015 r., a została notyfikowana Komisji Europejskiej 5 listopada 2014 r. pod numerem 2014/0537/PL. W związku z powyższym zmiany dokonane w ustawie o grach hazardowych poddano procedurze notyfikacyjnej dla podmiotu prowadzącego działalność w postaci gier na automatach poza kasynem gry, który został poddany kontroli po dniu wejścia w życie notyfikowanej ustawy o grach hazardowych (a taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie) powoduje, że kwestia notyfikacji i techniczności przepisów stała bezzasadna.
Zdaniem WSA w sprawie nie doszło również do naruszenia art. 2 ust. 6 i 7 U.S., a stanowisko organu w powyższym zakresie zasługuje na uwzględnienie. Podkreślił, że ustawa o grach hazardowych definiuje podstawowe pojęcia, dając organom narzędzie do weryfikacji charakteru gry i urządzenia, zaś odwołując się do art. 32 ustawy o Służbie Celnej wskazano na uprawnienia funkcjonariuszy do dokonania kontroli. W tym kontekście pogląd, że wyłącznie Minister Finansów jest uprawniony do dokonania oceny czy dana gra jest grą na automacie w rozumieniu ustawy nie zasługuje na uwzględnienie.
Skarga kasacyjna złożone przez skarżącego oparta została na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.m., tj. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
- 1) naruszenie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. art. 121 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej oraz art. 91 u.g.h. polegające na niepodjęciu przez organ wszelkich działań, które winny zmierzać do dokładnego ustalenia stanu faktycznego niniejszej sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego przyjęcia, że skarżący W. M. jest podmiotem urządzającym gry na automatach poza kasynem gry, podczas gdy analiza dowodów zebranych w sprawie, w tym w szczególności dokumentacji w postaci umowy najmu wskazuje na to, iż skarżący nie urządzał gier na automatach, a jedynie wynajmował powierzchnię w swoim lokalu innej firmie, która to firma wstawiała na wynajętej powierzchni automaty do gier stanowiące własność tejże firmy, a nieskarżącego, a nadto skarżący nie dokonywał żadnych czynności faktycznych ani prawnych związanych z automatami do gier, obsługiwaniem tych urządzeń czy objaśnianiem zasad funkcjonowania urządzeń znajdujących się w lokalu, a urządzeniami do gier zainstalowanymi w lokalu dysponował podmiot niezależny od skarżącego tj. ich właściciel – K. P. prowadzący firmę W., przez co skarżący nie może być uznany za urządzającego gry na automatach w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych;
- 2) naruszenie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 2 ust. 6 oraz 7 u.g.h. w zw. z art. 122, art. 130, art. 187 § 1, art. 188 i art. 197 Ordynacji podatkowej poprzez brak dokładnego wyjaśnienia przez organ wszystkich okoliczności niezbędnych do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy wymagającej wiadomości specjalnych, co w konsekwencji przyczyniło się do prowadzenia ustaleń przez organ podatkowy w zakresie cech urządzenia określonych w art. 2 ust. 1-5 u.g.h. jedynie w oparciu o wyniki eksperymentu przeprowadzonego przez funkcjonariuszy celnych, podczas gdy wyłączne ustawowe uprawnienie do rozstrzygnięcia, czy gra jest grą na automacie przysługuje Ministrowi Finansów w drodze decyzji, a nie organom prowadzącym postępowanie podatkowe.
W związku z powyższymi zarzutami:
- 1) na podstawie art. 189 p.p.s.a. wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i umorzenie postępowania;
ewentualnie:
- 2) na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w G.;
a nadto:
- 3) na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy w niniejszej sprawie;
- 4) na podstawie art. 203 p.p.s.a. wniósł o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 p.p.s.a. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz na kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w zakresie wskazanym w zarzutach przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach powołanych podstaw kasacyjnych. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Z akt sprawy wynika, że Sąd I instancji za prawidłowe uznał ustalenie organów administracji, że skarżący kasacyjnie urządzał gry na automatach poza kasynem gry, a urządzane gry były grami, o których mowa w art. 2 ust. 3 u.g.h. Przypomnieć należy, że w przedmiotowej sprawie to skarżący kasacyjnie zawarł umowy najmu z K. P. prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą W. K. P., któremu wynajęła część powierzchni swojego lokalu. Strony tejże umowy (zgodnie z § 4 pkt 1 umowy) uzgodniły wysokość czynszu w wysokości 1500 zł kwartalnie oraz zakres odpowiedzialności za wynajmowaną powierzchnie w lokalu.
Nadto, zgodnie z umową skarżący kasacyjnie, jako wynajmujący zobowiązał się do sprawowania stałej opieki nad ustawionym w lokalu urządzeniu i do informowania najemcy o wszystkich stwierdzonych usterkach, uszkodzeniach i nieprawidłowościach, a także do nie wynajmowania, oddawania w użytkowanie, użyczenie, dzierżawę lub na innej podstawie prawnej, lokalu, części lokalu, powierzchni lokalu jakiemukolwiek innemu podmiotowi prowadzącemu działalność gospodarczą w tym samym zakresie.
W ocenie NSA należy zwrócić uwagę, że pojęcie "urządzanie gier" w języku polskim rozumiane jest, jako synonim takich pojęć, jak: "utworzyć, uporządkować zagospodarować", "zorganizować, przedsięwziąć, zrobić" (Słownik poprawnej polszczyzny, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1994). Według zaś Słownika języka polskiego pod red. Mieczysława Szymczaka (PWN, Warszawa 1981 r.) urządzić to m.in. zorganizować jakąś imprezę, jakieś przedsięwzięcie, itp. W tym kontekście "urządzanie gier" obejmuje niewątpliwie podejmowanie aktywnych działań, czynności dotyczących zorganizowania i prowadzenia przedsięwzięcia w zakresie gier hazardowych (eksploatacji automatów), w znaczeniu art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h.
Natomiast "urządzający gry" w rozumieniu art. 89 ust. 1 u.g.h. to podmiot realizujący (wykonujący) te działania, czynności. Urządzanie gier na automatach obejmuje, zatem w szczególności zachowania aktywne polegające na zorganizowaniu i pozyskaniu odpowiedniego miejsca do zamontowania urządzenia, przystosowania go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego automatu nieograniczonej liczbie graczy, utrzymywanie automatu w stanie stałej aktywności, umożliwiającej jego sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, związane z obsługą urządzenia czy zatrudnieniem odpowiednio przeszkolonego personelu.
W konsekwencji warunkiem przypisania odpowiedzialności na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest wykazanie, że dany podmiot aktywnie uczestniczył w procesie urządzania nielegalnych gier hazardowych, a więc podejmował określone czynności nie tylko związane z procesem udostępniania automatów, lecz także z ich obsługą oraz stwarzaniem technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie samego urządzania oraz jego używanie do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych. Nie wyklucza to oczywiście możliwości współdziałania wielu podmiotów w nielegalnym procederze urządzania gier, a więc np. właściciela automatu i właściciela lokalu, którzy na podstawie zawartej umowy (porozumienia, niekoniecznie pisemnego) dokonują podziału zadań i funkcji związanych z procesem organizacji gier (por. wyrok WSA w Rz. z dnia 31 maja 2015 r., sygn. II SA/Rz 1094/15).
Zgromadzony materiał dowodowy potwierdził trafność kwalifikacji przyjętej przez organy, gdyż skarżący kasacyjnie spełniał wszystkie warunki ustawowe do uznania go za urządzającą gry na automatach poza kasynem gier, organizującym je w swoim lokalu we współpracy z K. P.. Odpowiedzialność zaś za popełniony delikt administracyjny ma charakter obiektywny i do jej przypisania wystarczy wykazać przesłankę miejsca, tj., że gry na automatach urządzano poza kasynem, oraz przymiot urządzającego.
W kontekście poczynionych uwag, za prawidłowe należy uznać ocenę WSA, że to skarżący kasacyjnie, jako wynajmująca część swojego lokalu i będący na mocy zawartej umowy zobowiązanym do określonych zachowań, a także posiadający klucze do automatów i wybierający z nich pieniądze, był podmiotem urządzającym gry na spornych automatach. W związku z powyższym nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia prawa procesowego zawarty w pkt I.1) petitum skargi kasacyjnej.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego właściwy organ prowadząc postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych jest uprawniony do czynienia ustaleń, co do charakteru danej gry. Ponadto rozważając możliwość ustalenia w postępowaniu o nałożenie kary pieniężnej czy w danym stanie faktycznym gra jest grą na automacie w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych nie można pominąć unormowań zawartych w ustawie z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz.U. Nr 168, poz. 1323 ze zm., dalej u.s.c.). Służbie tej - zgodnie z treścią poszczególnych przepisów art. 2 u.s.c. - powierzono kompleks zadań wynikających z ustawy o grach hazardowych: od kompetencji w kwestiach podatkowych (wymiaru, poboru) do związanych z udzielaniem koncesji i zezwoleń, zatwierdzaniem regulaminów i rejestracją urządzeń. W zadaniach Służby Celnej mieści się też wykonywanie całościowej kontroli w wymienionych powyżej dziedzinach, a także - co istotne w realiach tej sprawy - w zakresie przestrzegania przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych.
Kontrola ta przebiega w myśl przepisów rozdziału 3 omawianej ustawy (art. 30 ust. 1 pkt 3 u.s.c.), a w jej ramach funkcjonariusze celni są uprawnieni do podjęcia określonych czynności, w tym do przeprowadzania w drodze eksperymentu, doświadczenia lub odtworzenia, możliwości gry m.in. na automacie (art. 32 ust. 1 pkt 13 u.s.c). Brak jest argumentów prawnych dla przyjęcia, że efekt tych czynności nie może być wykorzystany w postępowania będącym następstwem ustaleń kontrolnych, a jedynie służyć ma do zasygnalizowania Ministrowi Finansów konieczności rozstrzygnięcia w odrębnym trybie przewidzianym w art. 2 ust. 6 u.g.h. czy ta gra jest grą na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych, na co wskazują zebrane w sprawie dowody.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z 182 § 2 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c i z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1804 z późn. zm.). Kwota ta obejmuje koszty zastępstwa procesowego za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.