Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z 25 września 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 1548/12, odrzucił skargę K. Spółki z o.o.
w C. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z [...] kwietnia 2012 r., w przedmiocie odmowy wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych.
Z uzasadnienia powyższego postanowienia wynika, że K. Spółka z o.o. w C. pismem z 4 czerwca 2012 r. wniosła skargę na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z [...] kwietnia 2012 r.
Sąd pierwszej instancji ustalił, że z akt sprawy wynika, iż decyzja z [...] kwietnia 2012 r. została spółce doręczona 2 maja 2012 r., co znajduje potwierdzenie na zwrotnym potwierdzeniu odbioru zaskarżonej decyzji (k. 54 akt administracyjnych).
W ocenie Sądu termin wniesienia skargi, liczony od 2 maja 2012 r., upływał 1 czerwca 2012 r., natomiast spółka wniosła skargę 4 czerwca 2012 r. Uchybiła zatem trzydziestodniowemu terminowi do jej wniesienia, określonemu w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270), dalej: p.p.s.a. Z tego powodu Sąd pierwszej instancji orzekając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. odrzucił skargę.
K. Spółka z o.o. w C. zaskarżyła powyższe postanowienie w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Spółka zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istoty wpływ na wynik sprawy poprzez niewłaściwe zastosowanie:
- - art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. art. 39 oraz 46 k.p.a. polegające na zastosowaniu przez Sąd art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., pomimo że w sprawie nie zachodzą przesłanki do jego zastosowania;
- - art. 244 k.p.c. w zw. z art. 252 k.p.c. poprzez przyjęcie, że zwrotne poświadczenie odbioru stanowi w niniejszej sprawie, jako dokument urzędowy, dowód tego, co zostało w nim poświadczone, pomimo iż skarżąca przedstawiła szereg dowodów na nieprawdziwość oświadczenia zawartego w tym poświadczeniu, a tym samym podważyła w/w domniemanie zgodnie z art. 252 k.p.c.;
- - art. 163 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu dokonanego przez Sąd rozstrzygnięcia w treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia.
Zaskarżonemu orzeczeniu spółka zarzuciła ponadto sprzeczność ustaleń poczynionych przez Sąd z treścią zebranego materiału dowodowego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że doręczenie decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z [...] kwietnia 2012 r. faktycznie miało miejsce nie 2 ale 7 maja 2012 r., o czym świadczy kopia karty korespondencyjnej skarżącej, uwidaczniająca wpisywaną korespondencję od dnia 26 maja 2012 r. do dnia 6 czerwca 2012 r., a także pieczątka przystawiona na kopii rzeczonej decyzji z datą 7 maja 2012 r. jako datą wpływu (pieczątka zawiera również podpis osoby upoważnionej do przyjęcia korespondencji i numer pisma).
Ponadto budynek, w którym obok innych biur mieści się też biuro spółki był w czasie tzw. "długiego weekendu majowego" nieczynny, a wszyscy pracownicy spółki przebywali wtedy na urlopach. Fakty te potwierdza oświadczenie właściciela budynku i oświadczenie portiera z informacją o nie przybyciu listonosza z przesyłką dnia 2 maja 2012 r. Do skargi kasacyjnej załączono także dokumenty pracowników odpowiedzialnych za przyjmowanie korespondencji potwierdzające, że w okresie od 30.04.2012 do 4.05.2012 przebywali oni na urlopach wypoczynkowych, toteż nie mogli odebrać przesyłki rzekomo doręczonej dnia 2 maja 2012 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że wnosząca skargę kasacyjną nie kwestionuje faktu doręczenia jej decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z [...] kwietnia 2012 r., a zatem nie podważa, iż doręczenie to rzeczywiście miało miejsce. Skarżąca kwestionuje wyłącznie datę doręczenia listu poleconego zawierającego decyzję i twierdzi, że był to 7 maja 2012 r., a nie jak błędnie przyjął Sąd pierwszej instancji 2 maja 2012 r. Rozstrzygnięcie sporu w przedmiocie wpisania na zwrotnym potwierdzeniu odbioru listu poleconego daty doręczenia i ustalenie, czy był to dzień 2 maja 2012 r. jak uznał WSA w W., czy też dzień 7 maja 2012 r., jak twierdzi skarżąca, jest utrudnione ze względu na okoliczności tej sprawy.
W tym miejscu należy stwierdzić, że zwrotne potwierdzenie odbioru jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 i 2 k.p.a., zatem jest dowodem tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Zgodnie z art. 76 § 3 k.p.a. dopuszczalny jest dowód przeciw treści dokumentu. W sprawie niniejszej wobec wątpliwości kiedy doręczenie faktycznie nastąpiło konieczne jest przeprowadzenie dowodów na okoliczność daty doręczenia.
Należy stwierdzić, że możliwość doręczenia listu 1 maja 2012 r. jest wykluczona, bowiem zgodnie z art. 1 pkt 1 lit. e) ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (Dz. U. Nr 4, poz. 28 ze zm.) dalej: u.d.w.p. 1 maja jest Świętem Państwowym. Zgodnie z art. 1 pkt 1 lit. f) u.d.w.p. dniem wolnym od pracy jest też 3 maja – Święto Narodowe Trzeciego Maja. Dzień 2 maja nie jest natomiast dniem wolnym od pracy. Mając na uwadze, że zwyczajowo podczas trwania tzw. "długiego weekendu majowego" (do którego wlicza się zazwyczaj 1, 2 i 3 maja) wiele zakładów, biur i instytucji w tych dniach nie pracuje (1 maja 2012 r. przypadł we wtorek), może być wiarygodne twierdzenie spółki wnoszącej skargę kasacyjną, poparte m.in. oświadczeniem właściciela budynku, gdzie znajduje się jej biuro, że nie otrzymała listu poleconego dnia 2 maja. Z akt sprawy nie wynika jednak, który wskazany z imienia i nazwiska pracownik K. Spółki z o.o. odebrał i wpisał przesyłkę do książki korespondencji pod właściwym numerem. Z akt nie wynika również kiedy przesyłka została rzeczywiście adresatowi doręczona.
Przedłożone przez skarżącą dokumenty wskazują jedynie, że przesyłki nie doręczono podczas tzw. "długiego weekendu" Pozostałe okoliczności są nadal niejasne i wymagają weryfikacji daty i prawidłowości doręczenia, w szczególności poprzez przeprowadzenie na wniosek strony postępowania reklamacyjnego. Wyjaśnienie tych wątpliwości ma zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy i należy do Sądu pierwszej instancji.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 182 § 1 i § 3 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.
Odnosząc się do wniosku o zasądzenie kosztów postępowania wyjaśnić trzeba, że rozpoznając skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny – zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą – nie rozstrzyga o kosztach (zob. liczne orzeczenia w tym przedmiocie na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).