Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej zwanej "WSA") wyrokiem z 9 lutego 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 1568/17, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej zwanej "ppsa"), oddalił skargę Spółki A (dalej zwanej "Skarżącą") na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (dalej zwanego "GIJHARS") z (...) maja 2017 r. (nr...) w przedmiocie zakazu wprowadzenia do obrotu partii artykułu rolno-spożywczego.
WSA orzekał w następującym stanie sprawy.
W dniach (...) grudnia 2016 r. Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w Ł. (dalej zwany "WIJHARS") przeprowadził kontrolę w zakresie jakości handlowej wyrobów czekoladowych Skarżącej (miejsce kontroli: (...)). W toku kontroli pobrano do badań laboratoryjnych próbki wyrobu o nazwie (...). Badania wykazały, że kontrolowana partia czekolady nie spełnia wymagań deklaracji jakościowej producenta wskazanej na opakowaniu pod względem zawartości suchej masy kakaowej. Producent zadeklarował na opakowaniu, że przedmiotowa czekolada zawiera min. 60% suchej masy kakaowej, podczas gdy w wyniku przeprowadzonych badań stwierdzono zawartość masy kakaowej na poziomie 53,8 ± 3,2%. Ponadto przeprowadzona kontrola oznakowania wykazała następujące nieprawidłowości:
- - brak podania w wykazie składników surowca, tj. tłuszczu kakaowego, którego dodatek w ilości 90 kg wynika z Karty konszowania nr konszy 5 z 24 listopada 2016 r., pkt 1 - dla czekolady gorzkiej, co jest niezgodne z art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2015 r., poz. 497) w zw. z art. 1 ust. 1, art. 9 ust. 1 lit. b) oraz f), art. 18 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz. U. UE. L 304 z 2011 r., s. 18; dalej zwanego "rozporządzeniem nr 1169/2011),
- - brak podania w wykazie składników składnika E476, którego dodatek w ilości 9 kg wynika z karty konszowania nr konszy 5 z (...) listopada 2016 r., pkt 1 - dla czekolady gorzkiej, co jest niezgodne z art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych w zw. z art. 7 ust. 1 oraz art. 18 rozporządzenia nr 1169/2011,
- - niewłaściwe zastosowanie określenia "cocoa 60%" będącego składową nazwy towaru (...), z uwagi na zaniżenie zawartości masy kakaowej w stosunku do ilości wskazanej na opakowaniu min. 60% (z wyliczeń dokonanych na podstawie przedstawionej Karty konszowania wynika, iż zawartość masy kakaowej wynosi 59,49%, natomiast z Karty mas płynnych wynika, że do produkcji wyrobu dodano 50 kg tłuszczu kakaowego, po uwzględnieniu dodanego tłuszczu kakaowego zawartość masy kakaowej również jest zaniżona i wynosi 59,98%), co narusza art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych w zw. z art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 1169/2011,
- - nieuprawnione zastosowanie na opakowaniu określenia "oryginalna szwajcarska receptura", co wprowadza konsumenta w błąd i jest niezgodne z art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych w zw. z art. 7 ust. 1 oraz art. 18 rozporządzenia nr 1169/2011.
W związku z powyższym WIJHARS wszczął postępowanie administracyjne zakończone wydaniem decyzji z (...) stycznia 2017 r. (nr...), zakazującej wprowadzenia do obrotu 1 partii artykułu rolno-spożywczego wyprodukowanego przez Skarżącą o nazwie (...) o wielkości partii wyprodukowanej: 3712 kg, wielkości partii magazynowej: 3296 kg. Najlepiej spożyć przed - Numer partii: (...) (kilka zmian produkcyjnych). Data produkcji: (...). Wielkość partii zabezpieczonej: 3293,6 kg.
Pełnomocnik Skarżącej wniósł do GIJHARS odwołanie od decyzję WIJHARS.
Decyzją z (...) maja 2017 r. GIJHARS utrzymał w mocy decyzję WIJHARS. W uzasadnieniu wskazał, że znakowanie artykułu rolno-spożywczego jest istotnym elementem jakości handlowej, a niespełnienie wymagań w tym zakresie jest niespełnieniem wymagań jakości handlowej. Zaznaczył przy tym, że zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1169/2011, informacje na temat żywności nie mogą wprowadzać w błąd, w szczególności co do właściwości środka spożywczego, w tym co do jego charakteru, tożsamości, właściwości, składu, ilości, trwałości, kraju lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji.
Ponadto artykuły rolno-spożywcze wprowadzane do obrotu powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, określone w ustawie o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. GIJHARS uznał, że nawet przyjmując, iż działania producenta były niezamierzone, to produkt, którego skład nie odpowiada deklaracji producenta, jest produktem zafałszowanym. GIJHARS podzielił stanowisko WIJHARS w zakresie następujących nieprawidłowości:
- - producent na opakowaniu nie podał w wykazie składników surowca tłuszczu kakaowego, którego dodatek w ilości 90 kg wynika z Karty konszowania nr konszy 5 z (...) listopada 2016 r., pkt 1 - dla czekolady gorzkiej; zdaniem GIJHARS nie ma znaczenia w sprawie, czy jest to składnik naturalnie występujący w miazdze kakaowej, bowiem poza zastosowaniem ziarna kakaowca producent dodatkowo użył wyizolowanego tłuszczu kakaowego i tym samym stanowi on oddzielny składnik wyrobu gotowego; GIJHARS uznał, iż stanowi to naruszenie art. 7 ust. 1 lit. a), art. 9 ust. 1 lit. b) oraz art. 18 ust. 1 rozporządzenia nr 1169/2011;
- - producent w oznakowaniu przedmiotowej partii czekolady nie podał w wykazie składników składnika E476, którego dodatek w ilości 9 kg wynika z karty konszowania nr konszy 5 z (...) listopada 2016 r., pkt 1 - dla czekolady gorzkiej; odnosząc się do wyjaśnień podniesionych w odwołaniu, GIJHARS podkreślił, że pomimo dokonania czynności korygujących przez producenta, fakt braku spójności w informacjach dotyczących kwestionowanej partii miał miejsce, a same te czynności nie mają wpływu na rozstrzygnięcie WIJHARS z uwagi na inne nieprawidłowości;
- - dla zakwestionowanej partii czekolady gorzkiej badania laboratoryjne wykazały zaniżoną zawartość masy kakaowej w stosunku do zawartości deklarowanej w nazwie i na opakowaniu produktu w wykazie składników (deklarowana zawartość suchej masy kakaowej min. 60%), co wprowadza konsumenta w błąd co do właściwości wyrobu, jak też zawartości deklarowanego składnika; tym samym GIJHARS podzielił ustalenia WIJHARS, że wynik uzyskany w wyniku przeprowadzonej analizy laboratoryjnej jest wynikiem wiarygodnym, uznając że nie ma podstaw do podważenia wyników badań przeprowadzonych w akredytowanym laboratorium GIJHARS;
- - GIJHARS zwrócił ponadto uwagę, że w toku kontroli stwierdzono również, iż producent w oznakowaniu kontrolowanej czekolady zastosował określenie "oryginalna szwajcarska receptura", nie posiadając podstaw do stosowania takiego określenia, co wprowadza konsumenta w błąd.
Zdaniem GIJHARS, WIJHARS przeprowadził postępowanie w zgodzie z wymaganiami przewidzianymi w zasadach ogólnych ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23; dalej zwanej "kpa") w szczególności w art. 7, art. 9 i art. 11 oraz art. 77 kpa, w efekcie czego WIJHARS wydał poprawną decyzję, której treść jest zgodna z wymaganiami art. 107 § 1 i § 3 kpa. GIJHARS wyjaśnił przy tym, że gdy artykuł rolno-spożywczy nie spełnia wymagań jakości handlowej określonej w przepisach prawa żywnościowego, organ administracyjny może zakazać wprowadzania do obrotu artykułu rolno-spożywczego niespełniającego wymagań jakości handlowej, co miało miejsce w niniejszej sprawie i zastosowanie art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych było prawidłowe.
Skarżąca wniosła do WSA skargę na decyzję GIJHARS.
W odpowiedzi na skargę GIJHARS wniósł o oddalenie skargi.
WSA oddalił skargę.
Zdaniem WSA, organy administracji rozstrzygając w niniejszej sprawie, nie dopuściły się naruszenia obowiązujących przepisów prawa, w szczególności art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa, art. 80 kpa i art. 107 § 3 kpa, albowiem podjęły wszelkie niezbędne kroki zmierzające do dokładnego wyjaśnienia sprawy, a także prawidłowo ustaliły stan faktyczny, opierając się przy tym na właściwej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego. W konsekwencji prawidłowych ustaleń, organy zasadnie uznały, że sporny artykuł rolno-spożywczy o nazwie (...) nie odpowiada deklaracji producenta w zakresie jego jakości handlowej i w konsekwencji stanowi produkt zafałszowany i narusza art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych pod względem zawartości suchej masy kakaowej, gdyż producent zadeklarował na opakowaniu, że przedmiotowa czekolada gorzka zawiera min. 60% suchej masy kakaowej, podczas gdy w wyniku przeprowadzonych badań stwierdzono zawartość masy kakaowej na poziomie 53,8 ± 3,2%, co wprowadza konsumenta w błąd.
W ocenie WSA, nie można zakwestionować w tym przypadku wyniku badań laboratoryjnych przeprowadzonych przez Laboratorium Specjalistyczne GIJHARS w Poznaniu, przeprowadzonych metodą akredytowaną, przy dochowaniu niezbędnej procedury badań. Dowody przedstawione przez Skarżącą, w tym opinia Politechniki Łódzkiej ustaleń tych skutecznie nie podważają, gdyż stanowią w istocie polemikę odnośnie do potencjalnej możliwości zmiany wysokości współczynnika dla ziarna kakaowca pochodzącego z Afryki, z uwagi na niższą zawartość teobrominy, co jednak nie podważa prawidłowości zastosowanego przez ww. Laboratorium współczynnika, zgodnego z obowiązującymi dla tego rodzaju badań normami metody akredytowanej.
WSA uznał, że w niniejszej sprawie metoda badań jest metodą adekwatną do określonych produktów, w tym wypadku wyrobów czekoladowych. Wszystkie metody badawcze objęte są Systemem Zarządzania, zaś przedmiotowa procedura badawcza była akredytowana, a organy administracji wykazały kompetencje ww. Laboratorium do wykonania badań oraz wykazały prawidłowość uzyskanych wyników badań.
Powołując się na art. 7 ust. 1 lit. a) i c) oraz art. 26 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1169/2011, WSA za uprawnione uznał w niniejszej sprawie także ustalenia organów administracji, odnośnie do nieprawidłowości w zastosowaniu na opakowaniu spornego produktu określenia "oryginalna szwajcarska receptura", gdyż określenie to może wprowadzać konsumenta w błąd, ze względu na brak należytego wykazania przez Skarżącą, iż taką właśnie recepturę produkcji czekolady stosuje, co niewątpliwie wyróżnia jej produkty na tle konkurencji. W ocenie WSA, samo uprawdopodobnienie, iż taka technologia produkcji czekolady gorzkiej została przekazana na wyłączność Skarżącej w wyniku dokonanych przekształceń własnościowych nie oznacza, że w praktyce produkcji czekolady znajduje ona faktycznie zastosowanie, gdyż Skarżąca nie wykazała na czym polega i czym się przejawia jej dodatkowa jakość. Zdaniem WSA, dokonując oceny w tym zakresie, należy mieć także na uwadze opisane wyżej zaniżenie wartości masy kakaowej w spornym produkcie oraz ustalenia organów w zakresie wykorzystywania w procesie produkcji czekolady innych dodatkowych składników niewykazanych w wykazie składników surowca, tj. tłuszczu kakaowego, którego dodatek w ilości 90 kg wynika z Karty konszowania nr konszy 5 z (...) listopada 2016 r, pkt 1 - dla czekolady gorzkiej oraz składnika E476, którego dodatek w ilości 9 kg wynika z karty konszowania nr konszy 5 z (...) listopada 2016 r., pkt 1 - dla czekolady gorzkiej.
WSA podkreślił w tym miejscu, że to właśnie recepturą produkcji czekolady Skarżąca uzasadniła brak konieczności podawania tych dodatkowych składników w oznaczeniu spornego produktu, w związku z czym uznać należało, iż oryginalność szwajcarskiej receptury w produkcji spornego produktu nie została przez Skarżącą wykazana, w związku z czym organy badające sprawę były uprawnione do stwierdzenia niezgodności w tym zakresie z obowiązującymi przepisami.
Skarżąca złożyła skargę kasacyjną od wyroku WSA, zaskarżając to orzeczenie w całości. Wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA.
Skarżąca ww. wyrokowi zarzuciła naruszenie:
- - art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące przyjęciem, iż GIJHARS w sposób uprawniony oddalił odwołanie od decyzji zakazującej wprowadzenia do obrotu artykułu rolno-spożywczego w postaci czekolady gorzkiej wyprodukowanej przez Skarżącą, w sytuacji gdy w realiach niniejszej sprawy brak było podstaw do uznania, iż opisany artykuł rolno-spożywczy w postaci czekolady gorzkiej nie spełniał wymagań jakości handlowej określonej w art. 4 ust. 1 ww. ustawy;
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa w zw. z art. 151 poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy decyzja GIJHARS była wadliwa, a to wobec niewyjaśnienia przez organ stanu faktycznego sprawy oraz nierozpatrzenie całego materiału dowodowego i w konsekwencji błędne uznanie, iż artykuł rolno-spożywczy w postaci czekolady gorzkiej wyprodukowanej przez Skarżącą w zakresie jakości nie odpowiada jakości zadeklarowanej.
W uzasadnieniu Skarżąca wskazała argumenty mające przemawiać za trafnością zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej.
W piśmie procesowym z (...) grudnia 2018 r. GIJHARS (zastępowany przez radcę prawnego) wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej (której odpis został doręczony pełnomocnikowi GIJHARS (...) listopada 2018 r.) i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1842) przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, przy czym na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Wobec tego, że taka sytuacja wystąpiła w tej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, nie jest uprawniony do formułowania tych podstaw za stronę, zwłaszcza że przy sporządzaniu skargi kasacyjnej ustawodawca wprowadził tzw. przymus adwokacki, który ma na celu zapewnienie temu środkowi odwoławczemu odpowiedniego poziomu merytorycznego i formalnego (zob. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 1525/13).
Skargę kasacyjną można oprzeć na podstawach wskazanych w art. 174 ppsa, a mianowicie: 1) naruszeniu prawa materialnego naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Co się tyczy form naruszenia prawa materialnego, to błędna wykładnia polega na nieprawidłowym odczytaniu treści określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to m.in. wadliwa subsumcja ustalonego w sprawie stanu faktycznego do określonej, prawidłowo odczytanej normy prawnej. Z uwagi na to, zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego powinien być formułowany na tle ustalonego w sprawie stanu faktycznego, chyba że autor skargi kasacyjnej tenże stan faktyczny kwestionuje, tyle że wówczas niezbędne jest postawienie w skardze kasacyjnej stosownych zarzutów naruszenia określonych przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W skardze kasacyjnej złożonej w tej sprawie zarzut naruszenia przepisów postępowania ograniczył się do wskazania, że WSA naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa w zw. z art. 151 ppsa przy czym uchybienie to miało polegać na oddaleniu skargi w sytuacji, gdy organy administracji nie wyjaśniły stanu faktycznego sprawy oraz nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego, a także dokonały jego wadliwej oceny.
Tak skonstruowany zarzut nie mógł zostać uwzględniony. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że art. 151 ppsa i poszczególne punkty art. 145 § 1 ppsa to tzw. przepisy wynikowe, które obligują sąd administracyjny do oddalenia skargi w sytuacji, gdy nie ma podstaw do jej uwzględnienia, bądź do jej uwzględnienia w przypadku stwierdzenia określonych naruszeń prawa. Zarzut naruszenia tych przepisów może być skuteczny tylko wówczas, gdy autor skargi kasacyjnej powiąże to naruszenie z takim uchybieniem przepisom prawa materialnego lub procesowego dokonanym przez organ administracji, które powinno skutkować uwzględnieniem skargi, a nie jej oddaleniem (zob. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 lipca 2020 r., sygn. akt II GSK 247/20). W skardze kasacyjnej złożonej w tej sprawie takiego powiązania nie dokonano. W ramach analizowanego zarzutu autor skargi kasacyjnej nie wskazał bowiem jako naruszonych żadnych przepisów postępowania administracyjnego.
Tymczasem kwestionując w skardze kasacyjnej sposób prowadzenia przez organ postępowania wyjaśniającego oraz prawidłowość wyjaśnienia, rozpatrzenia i oceny stanu faktycznego, niezbędne było powołanie jako naruszonych określonych przepisów postępowania administracyjnego dotyczących tych zagadnień, a następnie powiązanie tego naruszenia z niewłaściwym zastosowaniem przez WSA art. 151 ppsa lub niezastosowaniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa. Naczelny Sąd Administracyjny, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, nie ma kompetencji do określania tych granic za stronę, w tym do formułowania stosownych zarzutów.
Wobec bezzasadności zarzutu naruszenia przepisów postępowania Naczelny Sąd Administracyjny musiał uznać, że stan faktyczny ustalony przez organy i przyjęty przez WSA za podstawę wyrokowania nie został skutecznie zakwestionowany.
Tak ustalony stan faktyczny musiał być zatem brany pod uwagę przy ocenie zarzutu błędnego zastosowania prawa materialnego. W ramach tegoż zarzutu autor skargi kasacyjnej wskazał na naruszenie art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych przez przyjęcie, że GIJHARS w sposób uprawniony oddalił odwołanie od decyzji zakazującej wprowadzenia do obrotu artykułu rolno-spożywczego w postaci czekolady gorzkiej wyprodukowanej przez Skarżącą, w sytuacji gdy w realiach niniejszej sprawy brak było podstaw do uznania, że opisany artykuł nie spełniał wymagań jakości handlowej określonej w art. 4 ust. 1 ww. ustawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że WSA dokonując kontroli decyzji GIJHARS nieprawidłowo uznał, że przedmiotowy artykuł rolno-spożywczy nie odpowiada deklaracji producenta w zakresie jego jakości handlowej i w konsekwencji stanowi produkt zafałszowany.
Wyrażając to stanowisko, autor skargi kasacyjnej zakwestionował dokonaną przez organy administracji (i zaakceptowaną przez WSA) ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, jak i przyjęte na jej podstawie ustalenia faktyczne.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, powyższy zarzut nie mógł zostać uwzględniony. Podkreślić bowiem należy, że zarzut błędnego zastosowania prawa materialnego nie może zostać oparty na stanie faktycznym, który Skarżąca uznaje za prawidłowy, lecz tylko na takim, który został ustalony przez organ i zaakceptowany przez WSA. W konsekwencji konstruowanie zarzutu w oparciu o forsowany przez siebie, ale odmienny od przyjętego w sprawie i skutecznie niepodważonego stanu faktycznego, nie może być skuteczne (zob. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 października 2018 r., sygn. akt II GSK 840/19).
Jak wskazano wyżej, ustalenia faktyczne mogły być w skardze kasacyjnej zakwestionowane tylko w drodze prawidłowo postawionego zarzutu naruszenia przepisów postępowania. W tej sprawie taki zarzut w skardze kasacyjnej nie został postawiony, a zatem przy ocenie, czy doszło do nieprawidłowego zastosowania art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych wiążący był stan faktyczny ustalony przez organy administracji i oceniony jako prawidłowy przez WSA. Z tegoż stanu faktycznego wynika, że: 1) Skarżąca na opakowaniu zakwestionowanego artykułu rolno-spożywczego nie podała w wykazie składników tłuszczu kakaowego oraz składnika E476, 2) w zakwestionowanej partii czekolady gorzkiej stwierdzono zaniżoną zawartość masy kakaowej w stosunku do zawartości deklarowanej w nazwie i na opakowaniu produktu w wykazie składników, 3) Skarżąca nie miała podstaw do stosowania określenia "oryginalna szwajcarska receptura" w oznakowaniu kontrolowanej czekolady. WSA podzielił ocenę organów administracji, że wskazane działania Skarżącej naruszały wymagania określone w art. 4 ust. 1 w związku z określonymi przepisami rozporządzenia nr 1169/2011.
Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, wykonując zadania, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 lit. a i e-i, wojewódzki inspektor, w drodze decyzji, może zakazać wprowadzania do obrotu artykułu rolno-spożywczego niespełniającego wymagań jakości handlowej lub wymagań w zakresie transportu lub składowania. Zacytowany przepis kompetencyjny zawiera normę kompetencyjną, upoważniającą wskazany organ administracji do wydania decyzji zakazującej wprowadzania do obrotu artykułu rolno-spożywczego, o ile zostanie ustalone, że artykuł ten nie spełnia wymagań jakości handlowej lub wymagań w zakresie transportu lub składowania.
Skoro w sprawie ustalono, że skontrolowana partia artykułu rolno-spożywczego wyprodukowanego przez Skarżącą nie spełnia wymagań jakości handlowej, to WSA prawidłowo ocenił, że organy administracji miały prawo zakazać wprowadzania do obrotu tego artykułu rolno-spożywczego na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. Postawiony w skardze kasacyjnej zarzut niewłaściwego zastosowanie tego przepisu nie był zatem zasadny.
Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa oddalił skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił wniosku GIJHARS o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, zawartego w piśmie z (...) grudnia 2018 r. W sytuacji, gdy nie została przeprowadzona rozprawa przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, zwrot kosztów postępowania w przypadku oddalenie skargi kasacyjnej byłby uzasadniony w przypadku sporządzenia przez profesjonalnego pełnomocnika odpowiedzi na skargę kasacyjną (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 listopada 2012 r., sygn. akt II FPS 4/12). Z art. 179 zd. 1 ppsa wynika, że strona, która nie wniosła skargi kasacyjnej, może wnieść do wojewódzkiego sądu administracyjnego odpowiedź na skargę kasacyjną w terminie czternastu dni od doręczenia jej skargi kasacyjnej. W tej sprawie pismo mające stanowić odpowiedź na skargę kasacyjną zostało sporządzone i złożone po terminie określonym w przywołanym przepisie, a zatem nie może być traktowane jak odpowiedź na skargę kasacyjną, której terminowe złożenie uzasadniałoby zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.