Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 8 maja 2014 r., sygn. akt III SA/Wr 50/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. po rozpoznaniu skargi M. w M. (dalej: Stowarzyszenie) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (w skrócie: GITD) z dnia [...] października 2013 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji: uchylił zaskarżoną decyzję; orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia prawomocności wyroku oraz zasądził od GITD koszty postępowania sądowego.
Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia:
W dniu 17 kwietnia 2013 r. w M. na ul. A. Inspekcja Transportu Drogowego poddała kontroli autobus marki Volkswagen o nr rej. [...]. Kontrolowanym pojazdem, którym kierował S. M., przewożono 11 osób niepełnosprawnych z miejscowości położonych w gminie M. do Specjalnego Ośrodka Szkolnego - Wychowawczego w M. przy ul. A. oraz Dziennego Ośrodka Rehabilitacyjno-Wychowawczego w M. ul. K. W toku kontroli kierowca nie okazał wypisu z licencji na wykonywanie zarobkowego przewozu drogowego osób.
W toku postępowania, na podstawie pisma Starosty M. z dnia 24 maja 2013 r. organ ustalił, że na dzień kontroli Stowarzyszenie nie posiadało licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób oraz zaświadczenia na przewóz drogowy osób na potrzeby własne.
Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 8.000 zł.
W odwołaniu Stowarzyszenie wniosło o uchylenie rozstrzygnięcia i umorzenie postępowania, w razie zaś nieuwzględnienia wniosku o umorzenie postępowania – o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Stowarzyszenie zarzucając naruszenie art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), dalej: k.p.a., wskazało, że przewóz osób w dniu kontroli miał charakter przewozów na potrzeby własne i był zwolniony z obowiązku posiadania licencji. Podniesiono również, że Stowarzyszenie nie jest przedsiębiorcą, a prowadzone przez nie przewozy mają charakter okazjonalny, który nie ma charakteru regularnego specjalnego i z tego względu nie wymaga zezwolenia.
Decyzją z dnia [...] października 2013 r. GITD utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Organ zauważył, że w dniu kontroli Stowarzyszenie było wpisane do rejestru stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i zawodowych, fundacji oraz samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej, stanowiło zatem zrzeszenie o celach niezarobkowych. Okoliczność ta nie wykluczała zdaniem organu możliwości prowadzenia działalności gospodarczej. GITD odnotował, że wprawdzie głównym celem stowarzyszenia nie może być prowadzenie działalności gospodarczej i osiąganie zysków, to jednak dopuszczalna jest działalność gospodarcza jako element dodatkowy, z przeznaczeniem uzyskanego dochód na realizację celów statutowych.
Organ odwoławczy podniósł, że podmiotem wykonującym transport drogowy jest nie tylko ten, kto podejmuje i wykonuje tego rodzaju działalność gospodarczą zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, ale także ten, kto faktycznie podejmuje czynności z zakresu transportu drogowego, chociaż nie dopełnił warunków niezbędnych do legalnego wykonywania tej działalności gospodarczej. Wykonanie odpłatnego przewozu drogowego rzeczy (osób) stanowi zdaniem GITD podjęcie i wykonywanie czynności odpowiadających pojęciu działalności gospodarczej. Nawet w przypadku jednorazowego wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji uzasadnione jest nałożenie na podmiot wykonujący transport kary pieniężnej.
Organ zaznaczył, że nie kwestionuje głównej działalności Stowarzyszenia o charakterze niezarobkowym. Jednakże w jego ocenie z okoliczności sprawy wynika, że Stowarzyszenie wykonywało transport drogowy, za którego wykonanie pobrało należność pieniężną, w związku z czym powinno legitymować się licencją na transport drogowy osób.
Organ odwoławczy zauważył, że przewóz wykonywany był w związku z wyłonieniem Stowarzyszenia w formie przetargu. Ponadto powołując się na zgromadzone w materiale dowodowym faktury oraz fakt, że w dniu kontroli wysadzono trzech pasażerów na terenie Specjalnego Ośrodka Szkolno–Wychowawczego w M., a ośmiu pasażerów miało zostać przewiezionych do Ośrodka Rehabilitacyjno-Wychowawczego w M., GITD uznał, że kontrolowany przewóz Stowarzyszenie realizowało zgodnie z warunkami określonymi w przetargu. Jednocześnie organ stwierdził, że przebieg prowadzonej kontroli oraz treść wyjaśnień uzyskanych w odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego oraz pismo otrzymane od Burmistrza Gminy M. mają większy walor dowodowy, niż wyjaśnienia składane przez stronę w toku dalszego postępowania wyjaśniającego.
W uzasadnieniu wydanej decyzji GITD wskazał, że przedsiębiorca, który realizuje przewóz podlegający ustawie o transporcie drogowym, powinien posiadać licencję na krajowy lub międzynarodowy transport drogowy, a wyjątkiem od tej zasady jest wykonywanie przewozu na potrzeby własne, przy której wykonywaniu istnieje tylko konieczność zgłoszenia odpowiedniemu organowi wykonywania tego typu przewozów i uzyskania zaświadczenia.
Organ wyjaśnił, że o ile pod pojęciem "przewozu na potrzeby własne" mieści się stan faktyczny wykonywania przewozów pomocniczo do własnej działalności gospodarczej, to termin "przewóz niehandlowy" oznacza cel oderwany od jakiejkolwiek działalności gospodarczej. GITD wskazał przy tym, że Stowarzyszenie uczestnicząc w przetargu i oferując konkretną cenę za wykonywanie przewozów, brało udział w rynku transportowym, co stanowi to konkurencję dla przewoźników dysponujących odpowiednimi uprawnieniami, w tym wypadku licencją na transport drogowy.
Organ odwoławczy nadto stwierdził, że zastosowania nie znajduje art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2012 r., poz. 1265 z późn. zm.), dalej: u.t.d. GITD uznał, że Stowarzyszenie powinno było zdawać sobie sprawę i mieć wiedzę w zakresie obowiązujących przepisów ustawy o transporcie drogowym, a jego obowiązkiem było takie organizowanie prowadzonej przez siebie działalności, aby przestrzegać obowiązujących przepisów. Zdaniem organu w sprawie nie znajduje również zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d., bowiem od dnia ujawnienia naruszenia nie upłynął jeszcze okres ponad 2 lat.
W ocenie organu zmiana art. 5 u.t.d. nie oznacza, że Stowarzyszenie nie musi w ogóle legitymować się żadnymi uprawnieniami, a zaistnienie naruszenia w postaci braku tej licencji w chwili kontroli oznacza brak zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika zgodnie ze stanem prawnym obowiązującym w chwili wydawania decyzji przez organ drugiej instancji. Dodatkowo GITD wskazał, że kary pieniężne przewidziane w ustawie o transporcie drogowym określono w sposób sztywny w ramach poszczególnych naruszeń, a decyzja wydawana na podstawie tych przepisów ma związany, a nie uznaniowy charakter i wyjaśnił, że w przypadku, gdy strona znajduje się w sytuacji uniemożliwiającej poniesienie kary w orzeczonej wysokości, może wystąpić ze stosownym wnioskiem do GITD o udzielenie ulgi w spłacie należności publicznoprawnej.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania przed organem pierwszej instancji lub o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Stowarzyszenie zarzuciło organom wydanie decyzji z naruszeniem:
- 1) prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., przez niewłaściwe zastosowanie Lp. 1.1 załącznika nr 3 w zw. z art. 4 pkt 3 lit. a u.t.d., mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, wskutek uznania strony za przedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą;
- 2) przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 i art. 80 k.p.a., mającym istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia – przez błędne ustalenie stanu faktycznego, że w dniu kontroli strona podejmowała czynności z zakresu transportu drogowego, czemu zaprzecza materiał dowodowy (nieodpłatny charakter przewozu).
Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. uchylając zaskarżoną decyzję, podniósł, że organy administracji publicznej nie odniosły się do wszystkich materiałów zebranych w postępowaniu wyjaśniającym, co nie pozwoliło jednoznacznie rozstrzygnąć o charakterze prawnym przewozu osób niepełnosprawnych w dniu kontroli. W szczególności, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, organy nie rozważyły, jakie znaczenie przy kwalifikacji prawnej kontrolowanego przewozu należy przypisać umowie zawartej z Gminą M. w dniu [...] lutego 2013 r. oraz fakturze VAT nr [...], wystawionej w dniu 10 maja 2013 r. na kwotę 4 681,15 zł zawierającej dwa załączniki: "Rozliczenie kilometrów za dowozy i odwozy kwiecień 2013" na trasie M. – S. – M. wskazującej 0 km (według umowy) i 0 km (według kart drogowych) oraz "Lista obecności na trasie: M. – D. – B.– W. – S. – R.– O. – S. – M. kwiecień 2013" wskazująca nieobecność przewożonych osób.
Sąd zgadzając się ze stwierdzeniem, że podjęcie i wykonywanie transportu drogowego przed dniem 15 sierpnia 2013 r. wymagało uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego i uwzględniając, iż Stowarzyszenie w dniu kontroli nie miało wymaganej licencji, uznał, że ukaranie Stowarzyszenia za sam brak licencji bez jednoczesnego i jednoznacznego wyjaśnienia i ustalenia, z jakim faktycznie przewozem spotkali się kontrolujący, było przedwczesne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że z rejestru stowarzyszeń zawartego w Krajowym Rejestrze Sądowym wynika, iż Stowarzyszenie miało w zakresie swej działalności zarówno "odpłatną działalność statutową", jak i "nieodpłatną działalność statutową" obejmującą "49.39, Z, pozostały transport lądowy pasażerski, gdzie indziej niesklasyfikowany", w związku z czym każdorazowy przewóz osób niepełnoprawnych wymagał wyjaśnienia i ustalenia, jaki charakter prawny miał konkretny przewóz osób.
Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy Sąd nakazał organom uwzględnienie przedstawionych przez Stowarzyszenie faktury VAT oraz załączników do tych dokumentów, wyjaśnienie i ocenę czy i ewentualnie w jakim zakresie mogły mieć one zastosowanie do przewozu osób niepełnosprawnych w dniu 17 kwietnia 2013 r., i czy w tym kontekście przesądzą o charakterze prawym tego przewozu.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył organ, wnosząc o uchylenie wyroku Sądu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi organ zarzucił:
- 1) naruszenie przepisów postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na błędnym uznaniu przez Sąd I instancji, że organ odwoławczy naruszył przepisy art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., albowiem nie odniósł się do wszystkich materiałów zebranych w postępowaniu wyjaśniającym, co nie pozwoliło jednoznacznie rozstrzygnąć o charakterze prawnym przewozu osób niepełnosprawnych w dniu kontroli, podczas gdy w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego wyraźnie wskazano, że strona w dniu kontroli wykonywała transport drogowy, na podstawie umowy zawartej w wyniku przetargu, za którego to wykonanie pobrała należność pieniężną, co potwierdza pismo Burmistrza Gminy M. z dnia 11 czerwca 2013 r. wraz z fakturą za wykonane usługi za kwiecień 2013 r., ponadto sama strona w wyjaśnieniach z dnia 25 kwietnia 2013 r. wskazała, iż Gmina finansuje jej usługi, jako przewoźnika wyłonionego w drodze przetargu, a ponadto w dniu kontroli strona na terenie Ośrodka Szkolno-Wychowawczego w M. wysadziła trzech pasażerów i miała przewieźć ośmiu kolejnych do Ośrodka Rehabilitacyjno-Wychowawczego w M., co jednoznacznie potwierdził przesłuchany w charakterze świadka kierowca, wobec czego charakter prawny przewozu został prawidłowo i niewątpliwie ustalony, wobec czego strona winna legitymować się licencją na wykonywanie transportu drogowego osób, której to licencji, jak i zaświadczenia na przewóz drogowy na potrzeby własne nie posiadała, co jednoznacznie wynikało z informacji uzyskanej od Starosty M., natomiast organ odwoławczy w uzasadnieniu uchylonej decyzji odnosząc się do powyższych zarzutów strony i oceniając całokształt prawidłowo zebranego materiału dowodowego, wskazał, iż przebieg kontroli, treść wyjaśnień strony uzyskanych w odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego oraz pismo otrzymane od Burmistrza gminy M. posiada większy walor dowodowy, niż wyjaśnienia strony składane w toku dalszego postępowania;
- 2) naruszenie przepisów postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na niewłaściwej ocenie materiału dowodowego przez Sąd I instancji, która skłoniła Sąd do stwierdzenia, że w rozpatrywanej sprawie nie wyjaśniono znaczenia dowodów w postaci załączników do faktury VAT nr US-34/2013, z których wynika, że pod datą 17 kwietnia (dzień kontroli) figuruje 0 kilometrów, natomiast przy każdej z osób objętych kwietniowymi przewozami pod ww. datą widnieje "0" oznaczające nieobecność i nie odniesiono się do sformułowanych na podstawie przedmiotowych załączników do faktury VAT twierdzeń strony skarżącej o nieodpłatnym przewozie osób niepełnosprawnych w dniu kontroli, podczas gdy okoliczności i ustalenia faktyczne w sprawie były wszechstronne i rzetelne, a niewątpliwie wynikało z nich, że kontrolowany przewóz cechowała odpłatność świadczonych usług oraz że nie spełniał on warunków przewozów na potrzeby własne określonych w przepisach ustawy o transporcie drogowym, co oznaczało, iż musiał zostać zakwalifikowany przez organy jako transport drogowy osób, a ponadto w dniu kontroli strona na terenie Ośrodka Szkolno-Wychowawczego w M. wysadziła trzech pasażerów i miała przewieźć ośmiu kolejnych do Ośrodka Rehabilitacyjno- Wychowawczego w M., co jednoznacznie potwierdził przesłuchany w charakterze świadka kierowca oraz dodatkowo protokół kontroli, powyższe wynika także z pisma Burmistrza Gminy M. z dnia 11 czerwca 2013 r., który wskazał, iż strona otrzymywała wynagrodzenie za wykonywane usługi polegającej na dowozie uczniów niepełnosprawnych z terenu Gminy M. do szkół podstawowych i gimnazjalnych oraz ośrodków edukacyjnych będące następstwem przetargu, którego wyniki opublikowano w biuletynie zamówień publicznych pod nr [...] z dnia 22 lutego 2013 r., dołączając jednocześnie fakturę VAT za wykonane usługi i dlatego stan faktyczny sprawy został ustalony należycie, organ odniósł się do argumentacji strony, a zaskarżona decyzja zawierała uzasadnienie faktyczne i prawne w sposób logiczny i wyczerpujący wyjaśniające motywy zapadłego rozstrzygnięcia.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Stowarzyszenie wniosło o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga organu zasługuje na uwzględnienie, zwłaszcza, że w obu zarzutach podniesiono naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.
Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. W orzecznictwie na gruncie powołanego przepisu podnosi się, że rzeczą sądu – kontrolującego legalność zaskarżonego aktu – jest ocenić, czy zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy jest pełny, został prawidłowo zebrany i jest wystarczający do ustalenia stanu faktycznego, jaki stan faktyczny sprawy wynika z akt sprawy i czy w świetle istniejącego wówczas stanu prawnego podjęte przez organ rozstrzygnięcie sprawy jest zgodne z obowiązującym prawem. Naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a. może mieć miejsce, gdy kontrola legalności zaskarżonego aktu administracyjnego doprowadzi do przedstawienia przez sąd administracyjny stanu sprawy w sposób oderwany od materiału dowodowego zawartego w jej aktach (por. wyrok NSA z dnia 30 lipca 20145 r., sygn. akt II GSK 1423/14, opubl.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z kolei według art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
W powiązaniu z wyżej powołanymi przepisami p.p.s.a. GITD podnosi, że Sąd przeprowadził niewłaściwą kontrolę zaskarżonej decyzji wskutek nieprawidłowej oceny zgromadzonych dowodów, co uniemożliwiło jednoznacznie rozstrzygnięcie o charakterze przewozu wykonywanego przez Stowarzyszenie w dniu 17 kwietnia 2013 r.
Należy zauważyć, że jednocześnie Sąd przyjął jako udowodnione, że Stowarzyszenie wykonywało przewozy uczniów niepełnosprawnych do szkół podstawowych i gimnazjalnych oraz ośrodków rehabilitacji na podstawie umowy zawartej z Gminą M. w dniu 21 lutego 2013 r. po przeprowadzeniu przez Gminę konkursu na realizację tych zadań. Nadto nie budziło wątpliwości Sądu, że Stowarzyszenie świadczyło wspomniane usługi także w kwietniu 2013 r., co potwierdzały faktury wystawione VAT nr US-34/2013 i US-34/2013, obie wystawione w dniu 10 maja 2013r. (s.14 uzasadnienia).
Natomiast załączniki do faktury VAT nr US-34/2013, jak: rozliczenie kilometrów za dowozy i odwozy kwiecień 2013 oraz lista obecności na trasie, przedstawione przez Stowarzyszenie wraz z tą fakturą przy odwołaniu, w ocenie Sądu nie zostały przez GITD dostatecznie rozważone przy ocenie przejazdu w dniu kontroli. Kierując się wyłącznie wskazanymi dokumentami można byłoby poddać w wątpliwość czy w dniu 17 kwietnia 2013 r. w ogóle był realizowany przewóz osób niepełnosprawnych, a jeżeli już, to dlaczego odbiegał charakterem od przewozów realizowanych przez Stowarzyszenie w pozostałych dniach kwietnia 2013 r. (na co strona nie udzieliła odpowiedzi).
Stanowisko zaprezentowane przez Sąd było niekonsekwentne i nieuprawnione. Organ odwoławczy odniósł się do wspomnianych dokumentów i stanowiska Stowarzyszenia, zaprezentowanego już w piśmie z dnia 5 maja 2013 r. GITD oceniając zebrany materiał dowodowy, zauważył jednakże, że w piśmie z dnia 25 kwietnia 2015 r. Stowarzyszenie informowało, że przewóz w dniu 17 kwietnia 2013 r. stanowił realizację umowy zawartej z Gminą M. (po przeprowadzeniu przetargu) na dowóz uczniów niepełnosprawnych do szkół, z tym, że strona oceniała ten przewóz jako mający charakter nieodpłatny, okazjonalny, nie wymagający licencji ani zezwolenia.
Ponadto Burmistrz Gminy M. przedstawił dwie faktury VAT wystawione przez Stowarzyszenie za przewóz osób niepełnosprawnych w kwietniu 2013 r. wykonywany zgodnie z warunkami umowy. Organ także zwrócił uwagę, że z zeznań kierowcy wynikało, że w dniu 17 kwietnia 2013 r. strona wysadziła trzy osoby na terenie Specjalnego Ośrodka Szkolno – Wychowawczego w M., a osiem miało być przewiezionych do Ośrodka Rehabilitacyjno – Wychowawczego w M. czyli zgodnie z zapisami umowy zawartej z Gminą M. (s. 5-6 decyzji). Zatem te okoliczności przemawiały, że w dniu 17 kwietnia 2013 r. Stowarzyszenie przewoziło osoby niepełnosprawne, realizując umowę zawartą z Gminą M. Strona nie potrafiła jednoznacznie wyjaśnić, dlaczego przewóz w dniu kontroli miałby mieć inny charakter od tego realizowanego w pozostałe dni kwietnia.
Zauważyć należy, że kontrola w dniu 17 kwietnia 2013 r. miała miejsce o godz. 8:01 czyli w czasie, gdy rozpoczynają się zajęcia w szkołach. Ponadto kierowca posiadał przy sobie listę obecności przewożonych osób (k. – 3 akt adm.), co nie znalazło odzwierciedlenia w dokumentach następnie przedłożonych przez Stowarzyszenie. Wystawienie przez Stowarzyszenie faktur VAT za dowóz uczniów niepełnosprawnych oznaczało także, że w miesiącu kwietniu 2013 r. ta usługa miała charakter odpłatny, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 z późn. zm.).
Okoliczność, że Stowarzyszenie jest zrzeszeniem o celach niezarobkowych, w myśl art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. – Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 855 z późn. zm.), nie oznaczało, że nie mogło ono prowadzić działalności gospodarczej według ogólnych zasad określonych w odrębnych przepisach, przy czym dochód z działalności gospodarczej stowarzyszenia musiał służyć realizacji celów statutowych i nie mógł być przeznaczony do podziału między jego członków, zgodnie z art. 34 tej ustawy (por. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2006 r., sygn. akt II OSK 787/05, Lex nr 176245). Zresztą z wpisów w rejestrze stowarzyszeń prowadzonego przez KRS wynikało, że jako przedmiot odpłatnej działalności statutowej Stowarzyszenie podało m.in. pozostały transport lądowy pasażerski, gdzie indziej niesklasyfikowany. Realizacja zaś umowy dowozu uczniów niepełnosprawnych z terenu gminy M. do szkół podstawowych i gimnazjalnych oraz ośrodków edukacyjnych zawarta z Gminą M. do dnia 31 grudnia 2013 r., po przeprowadzeniu przetargu, miała charakter odpłatny i dotyczyła usług transportowych w rozumieniu art. 4 pkt 1 u.t.d. (działalność gospodarcza w zakresie przewozu osób), co jednoznacznie i prawidłowo stwierdził organ.
Przewozy realizowane w ramach tej umowy nie były przewozami okazjonalnymi w rozumieniu art. 4 pkt 11 u.t.d. (przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego), na których realizację także było niezbędne posiadanie co najmniej licencji na wykonywanie transportu drogowego osób (art. 5 ust. 1 u.t.d.) ani przewozami na potrzeby własne w rozumieniu art. 4 pkt 4 u.t.d., albowiem stowarzyszenie jest zrzeszeniem o celach niezarobkowych (art. 2 ust. 1 ustawy o stowarzyszeniach), a niezarobkowy przewóz drogowy jest wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej.
Na powyższe okoliczności zwrócił uwagę GITD w decyzji. Zatem należało podzielić stanowisko kasatora, że organ zebrał wystarczający materiał dowodowy i prawidłowo go ocenił. Natomiast Sąd I instancji wyprowadził wadliwe wnioski z poczynionych, nie budzących wątpliwości ustaleń faktycznych.
Według Naczelnego Sądu Administracyjnego istota rozpoznawanej sprawy została dostatecznie wyjaśniona i dlatego Sąd uchylając zaskarżony wyrok, na podstawie art. 188 p.p.s.a. rozpoznał również skargę wniesioną do Sądu I instancji i oddalił ją na podstawie art. 151 p.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł stosownie do art. 203 pkt 2 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielanej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 z późn. zm.).