Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 2974/13, po rozpoznaniu sprawy ze skargi D. Sz. na uchwałę Komisji Egzaminacyjnej II Stopnia Nr 3 przy Ministrze Sprawiedliwości z dnia 26 sierpnia 2013 r. nr. w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu radcowskiego, oddalił skargę.
Sąd pierwszej instancji przyjął następujące ustalenia w sprawie:
Zaskarżoną uchwałą, działając na podstawie art. 368 ust. 1, 9 i 12 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz.U. z 2010 r. Nr 10, poz. 65 ze zm.) w związku z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania D. Sz., dalej "skarżący", utrzymano w mocy uchwałę Komisji Egzaminacyjnej nr 17 do przeprowadzenia egzaminu radcowskiego z siedzibą w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2013 r. nr., ustalającej wynik negatywny z egzaminu radcowskiego.
Rozpoznając skargę na tę uchwałę Sąd pierwszej instancji w działalności obu komisji egzaminacyjnych nie dopatrzył się naruszenia prawa w ustaleniu w odniesieniu do skarżącego wyniku negatywnego z egzaminu radcowskiego.
Sąd pierwszej instancji przypomniał wytknięte przez komisje mankamenty pracy pisemnej skarżącego z prawa administracyjnego, ocenionej negatywnie, co zaważyło na końcowym wyniku egzaminu, a także podzielił argumentację komisji egzaminacyjnej, uzasadniającą taki wynik egzaminu.
W świetle akt sprawy będąca przedmiotem pisemnego egzaminu zaskarżona decyzja została wydana po wznowieniu postępowania w sprawie przyznania dodatku do zasiłku rodzinnego.
Prawidłowe rozwiązanie kazusu egzaminacyjnego sprowadzało się do wniesienia skargi kasacyjnej, w której należało przede wszystkim podnieść zarzut naruszenia art. 151 k.p.a., a to przez wydanie przez organ rozstrzygnięcia, które nie odpowiada żadnemu z dopuszczalnych tym przepisem sposobów zakończenia wznowionego postępowania. Ponadto należało podnieść brak odniesienia się organu do pozostawienia w obrocie prawnym dotychczasowej decyzji przyznającej stronie wymienionej w niej świadczenie rodzinne. Natomiast skoncentrowanie się na zarzutach naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 10, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., świadczy o niezrozumienieniu przez skarżącego istoty problemu prawnego.
W ocenie Sądu pierwszej instancji, podzielającej stanowisko komisji odwoławczej, wady sporządzonej skargi są istotne, nie spełniające oczekiwań stawianych profesjonalnemu pełnomocnikowi, co uzasadniało wystawienie oceny niedostatecznej. Sąd pierwszej instancji uznał również za prawidłowy sposób uzasadnienia tej oceny przez egzaminatorów.
Z tych względów Sąd pierwszej instancji oddalił skargę.
Skarżący wywiódł obszerną skargę kasacyjną od powyższego wyroku.
Skarga kasacyjna została oparta na zarzucie naruszenia przepisów postępowania w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi i błędne stwierdzenie, iż sporna jest przyjęta przez skarżącego koncepcja skargi, która oparta została na zarzutach naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, czym zostały naruszone przepisy art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, podczas gdy sposób ujęcia przez skarżącego problemu w zadaniu egzaminacyjnym od strony wykazania naruszenia przez organ przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie może być uznany, jako nie znajdujący oparcia w przedstawionym zadaniu (zarówno w stanie faktycznym i prawnym sprawy), a w konsekwencji nieprawidłowe zgromadzenie i rozważenie materiału dowodowego przez organ administracyjny.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Na wstępie niniejszych rozważań podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Innymi słowy Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznaje sprawy w jej całokształcie, a więc niejako od początku, lecz ocenia legalność zaskarżonego wyroku przez pryzmat zarzutów wskazanych w skardze kasacyjnej. Wyjątkiem od tej zasady jest powinność wzięcia pod uwagę z urzędu nieważności postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd pierwszej instancji.
Istotnym mankamentem skargi kasacyjnej, na co wskazują choćby zarzuty zawarte w jej petitum, jest w zasadniczej mierze skoncentrowanie się autora tej skargi na polemice ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, akceptującym pogląd organu, że powołane przez skarżącego w zadaniu egzaminacyjnym przepisy art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. nie stanowiły w realiach sprawy prawidłowej podstawy prawnej w omawianej pracy egzaminacyjnej, podczas gdy zdaniem skargi kasacyjnej organ administracji publicznej naruszył te przepisy.
Co wymaga podkreślenia sąd administracyjny, w tym także Naczelny Sąd Administracyjny, w przeciwieństwie do sądu powszechnego, nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty. W świetle bowiem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny nie jest więc kolejną instancją w sprawie. Dlatego, a już w każdym razie w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, skarga kasacyjnej nie może się ograniczać do polemiki ze stanowiskiem organu i sądu pierwszej instancji, jak to uczyniono w sprawie, lecz skoncentrować się na podstawach kasacyjnych i ich uzasadnieniu.
Z uwagi na tryb postępowania wznowieniowego, który stanowił przedmiot pracy egzaminacyjnej skarżącego, za trafne należało uznać mankamenty pracy egzaminacyjnej wytknięte skarżącemu, a w szczególności brak oparcia skargi do sądu administracyjnego na przepisie art. 151 k.p.a., a także pominięcie okoliczności dotyczącej pozostawienia nadal w obrocie prawnym dotychczasowej decyzji, przyznającej reprezentowanej stronie wymienione w niej świadczenia rodzinne.
Spośród wskazanych w skardze kasacyjnej podstawach kasacyjnych za oczywiście nietrafne należy uznać zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.
Przepisy art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., dotyczące kwestii wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy i zebranych dowodów, nie mogły być naruszone, zarówno przez komisje egzaminacyjne, jak i Sąd pierwszej. W sprawie został bowiem zebrany kompletny materiał dowodowy, jaką jest dokumentacja egzaminacyjna.
Nie został również w sprawie naruszony przepis art. 107 § 3 k.p.a., określający wymogi konstrukcyjne decyzji administracyjnej, które zostały spełnione w uchwałach komisji egzaminacyjnej obu instancji.
Spośród przytoczonych podstaw kasacyjnych może wchodzić w grę przepis art. 80 k.p.a., w myśl którego organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Jednakże w stopniu wysoce niewystarczającym dla potrzeb skontrolowania zgodności z prawem zaskarżonego wyroku skarga kasacyjna nie wykazała, aby ustalając w odniesieniu do skarżącego negatywny wynik egzaminu radcowskiego, z uwagi na wspomniane wyżej mankamenty, uczyniono to z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów, a więc z naruszeniem art. 80 k.p.a. Wprawdzie na stronie 13 skargi kasacyjnej znalazły się ogólne rozważania nawiązujące do zasady swobodnej oceny dowodów, o której mowa w art. 80 k.p.a., jednakże nie uczyniono tego przez pryzmat wspomnianych mankamentów pracy egzaminacyjnej skarżącego.
Z powyższych względów skarga kasacyjna, jako nie oparta na usprawiedliwionych podstawach, podlega oddaleniu (art. 184 p.p.s.a.).