Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z 9 czerwca 2011 r., po rozpoznaniu skargi "G." sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] kwietnia 2011 r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, oddalił skargę.
Decyzją z dnia [...] marca 2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. udzielił "G." spółce z o.o. zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w 45 punktach zlokalizowanych na terenie województwa s.
Pismem z dnia [...] czerwca 2010 r. skarżąca spółka poinformowała Dyrektora Izby Celnej w K. o nowym użytkowniku lokalu wymienionego w poz. 13 załącznika do wyżej wymienionej decyzji z dnia [...] marca 2007 r.
Dnia [...] czerwca 2010 r. Dyrektor Izby Celnej w K. wezwał spółkę do sprecyzowania, czy wskazane pismo z dnia [...] czerwca 2010 r. stanowi wniosek spółki o zmianę poz. 13 załącznika nr 1 do zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie urządzanie gier na automatach o niskich wygranych na terenie woj. S. Spółka w odpowiedzi z dnia [...] lipca 2010 r. na powyższe pismo, podtrzymała swoje stanowisko w sprawie oraz poinformowała, iż w przedmiotowym przypadku nie ma konieczności zmiany decyzji udzielającej zezwolenia. Spółka podniosła również, że nie istniej żadne przepis nakazujący organowi administracyjnemu wydającemu zezwolenie na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych określać miejsce urządzania gry poprzez wskazanie miejscowości, ulicy i jej numeru, nazwy lokalu kodu i poczty. Skoro, zdaniem spółki, taki przepis nie istnieje, to stosowanie zaproponowanego przez spółkę trybu jest zasadne w myśl konstytucyjnej zasady państwa prawa – co nie jest zabronione jest dozwolone.
Pismem z dnia [...] sierpnia, Dyrektor Izby Celnej w K., wezwał spółkę na podstawie art. 58 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, do usunięcia stwierdzonego uchybienia polegającego na prowadzeniu działalności w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych w lokalu, który nie jest wymieniony w załączniku nr 1 do zezwolenia. W związku z nieusunięciem przez spółkę stwierdzonego uchybienia, decyzją z [...] grudnia 2010 r., Dyrektor Izby Celnej w K., cofną w części zezwolenie udzielone przez Dyrektora Izby Skarbowej w K., poprzez wykreślenie z załącznika Nr 1 do zezwolenia pozycji 13, tj. punktu gier: P., [...], ul. [...].
Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podniesiono, że zgodnie z punktem II zezwolenia, spółka mogła urządzać i prowadzić działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w 45 punktach gier, zlokalizowanych na terenie woj. S. Wykaz tych punktów, z określeniem nazwy lokalu, podmiotu prowadzącego w nim działalność gospodarczą oraz danych adresowych punktu (wraz z kodem pocztowym), stanowi załącznik nr 1 do zezwolenia. Pozycja 13 tego załącznika była dwukrotnie zmieniona decyzjami Dyrektora Izby Skarbowej w K.: decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. oraz decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r.
Organ podkreślił, że zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie urządzanie gier na automatach o niskich wygranych zostało wydane na podstawie obowiązującej uprzednio ustawy dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, zezwolenie obejmuje miejsce urządzanie gier, oznacza to, że jest to wymóg obligatoryjny, gdyż określa, w jakich konkretnych punktach działalność może być prowadzona. Również przepis art. 37 ustawy o grach i zakładach wzajemnych wskazuje, że jedno zezwolenie jest udzielane na prowadzenie jednego ośrodka gier albo określonej w zezwoleniu liczby punktów przyjmowania zakładów wzajemnych lub punktów gier na automatach o niskich wygranych. Z jego treści wynika więc, że elementem koniecznym zezwolenia jest wskazanie i to precyzyjne punktów, w których gry o niskich wygranych będą urządzane. Przepis art. 37 powołanej ustawy wskazuje zaś, że jedno zezwolenie jest udzielane na prowadzenie jednego ośrodka gier albo określonej w zezwoleniu liczby punktów przyjmowania zakładów wzajemnych lub punktów gier na automatach o niskich wygranych. Zatem elementem koniecznym zezwolenia jest również precyzyjne wskazanie punktów, w których gry o niskich wygranych będą urządzane.
Organ podkreślił, że w załączniku nr 1 do zezwolenia oraz w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] stycznia 2009 r., zmieniającej ten załącznik, w poz. 13 określono, że strona będzie prowadzić działalność w lokalu: P., [...], ul. [...]. Precyzyjnie określono zatem miejsce, nazwę lokalu oraz przedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą w tym lokalu. Zmiana któregokolwiek z tych elementów, zdaniem organu odwoławczego, powoduje konieczność zmiany zezwolenia w tym zakresie. Ponadto Dyrektor Izby Celnej w K. podniósł, że zmiana zezwolenia w zakresie zmiany władającego punktem oraz nazwy lokalu - w świetle obowiązujących przepisów ustawy o grach hazardowych - jest możliwa zgodnie z art. 135 ust. 1 tej ustawy.
Organ II instancji wskazał również, że zgodnie z art. 8 ustawy o grach hazardowych do postępowań w sprawach określonych w ustawie należy stosować odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r., Ordynacja podatkowa, dlatego też zmiana ostatecznej decyzji w nowym stanie prawnym odbywa się w trybie art. 253a §1 Ordynacji podatkowej.
W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że stan faktyczny w rozpoznawanej sprawie ustalono na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania, przy czym organ nie kwestionował, że miejsce urządzania gier nie zmieniło się, a zmienił się jedynie podmiot gospodarczy prowadzący działalność w punkcie gier oraz nazwa punktu.
Organ II instancji nie podzielił również zarzutu dotyczącego naruszenia zasady prawdy obiektywnej określonej w art. 122 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] 03.2007 r., znak [...] ze zmianami, Strona mogła prowadzić działalność w lokalu P., [...], ul. [...], natomiast zmiana władającego lokalem i zmiana nazwy punktu gier wymagała dostosowania udzielonego zezwolenia do zmienionego stanu faktycznego. Zatem Strona winna była wystąpić z wnioskiem o zmianę zezwolenia do organu koncesyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, oddalając skargę w uzasadnieniu orzeczenia wskazał, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił przepis art. 59 pkt 1 ustawy o grach hazardowych, zgodnie z którym organ właściwy w sprawie udzielenia koncesji lub zezwolenia, w drodze decyzji, cofa koncesję lub zezwolenie, w całości lub w części, w przypadku nieusunięcia w wyznaczonym terminie stanu faktycznego lub prawnego niezgodnego z przepisami regulującymi działalność objętą koncesją lub zezwoleniem, lub z warunkami określonymi w koncesji, zezwoleniu lub regulaminie.
Sąd I instancji uznał, że przedmiotem rozstrzygnięcia jest kwestia, czy warunkiem o jakim mowa w art. 59 pkt 1 ustawy o grach hazardowych jest określenie miejsca urządzanie gier poprzez nie tylko lokalizację geograficzną, ale także nazwę lokalu w którym działalność ta jest prowadzona oraz podmiotu prowadzącego tę działalność.
Sąd stwierdził również, że w załączniku do Decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [... marca 2007 r. udzielającej "G." sp. z o.o. w W. zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych wskazano w pkt 13 punkt gier: P., [...], ul. [...], zaś w dniu [...] czerwca 2010 r. poinformowano organ o nowym użytkowniku powyższego lokalu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach powołał uchwałę 7 sędziów Naczelnego Sąd Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r. w sprawie II GPS 2/09, w której uznano że "miejsce urządzenia gier" pojmowano jest jako konkretna lokalizacja przestrzenna punktu, w jakim gra jest lub ma być prowadzona, w związku z czym przez zmianę tego miejsca rozumiane jest przeniesienie urządzenia gry do innego, w sensie przedmiotowym (przestrzennym) punktu. Jednak podkreślić należy, że w postępowaniu dotyczącym cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach nie można badać prawidłowości określania warunków zezwolenia, tj, w opisywanym przypadku prawidłowości określania miejsca poprzez wskazanie nazwy lokalu i nazwiska podmiotu prowadzącego, bądź określenia obok miejsca także nazwy lokalu i nazwiska prowadzącego, gdyż warunki te zostały uregulowane w ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] marca 2007 r., która do momentu jej wzruszenia obowiązuje.
Sąd I instancji stwierdził, że przedmiotem badanie w sprawie jest kwestia, czy nie usunięto stanu faktycznego niezgodnego z warunkami określonymi w zezwoleniu. Jak podkreślił Sąd, strona skarżąca nie kwestionowała istnienia tej niezgodności. W ocenie Sądu organ administracyjny prawidłowo zastosował dyspozycję art. 58 ustawy o grach hazardowych, zgodnie z którym organ udzielający koncesji lub zezwolenia może wezwać podmiot, któremu udzielono koncesji lub zezwolenia, do usunięcia stwierdzonego uchybienia w wyznaczonym terminie i powiadomienia tego organu o terminie i sposobie ich usunięcia. W związku z nie uzupełnieniem stwierdzonego uchybienia, organ zasadnie na podstawie art. 59 pkt 1 ustawy o grach hazardowych, wydał rozstrzygnięcie o cofnięciu w części zezwolenia na urządzenie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach ponownie podkreślił, że zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało z powodu nieusunięcia w zakreślonym terminie stanu faktycznego niezgodnego z warunkiem zezwolenia, a nie z uwagi na fakt, iż na skutek zmiany właściciela lokalu i nazwy lokalu, zmianie uległo miejsce urządzanie gier na automatach o niskich wygranych.
Zawarte w skardze zarzuty dotyczące naruszenie przez organ przepisów postępowania poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego na okoliczności braku zmiany miejsca oraz zarzuty błędnego ustalenia stanu faktycznego odnoście tej zmiany, zostały uznane przez Sąd za bezzasadne.
"G." Sp. z o.o. wystąpiła ze skargą kasacyjną od wyroku Sądu I instancji, zaskarżając ten wyrok w całości.
Zaskarżonemu wyrokowi spółka zarzuciła rażące naruszenie:
- 1) błędną interpretację art. 58 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. i uznanie, iż zmiana właściciela lokalu w sytuacji, w której nie zmieniła się lokalizacja punktu do gier na automatach o niskich, stanowi uchybienie ze strony prowadzącego i urządzającego gry na automatach o niskich wygranych
- 2) błędną interpretacje art. 59 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r., i uznanie, iż zmiana właściciela lokalu i nazwy lokalu może być w jakikolwiek zmieniona przez prowadzącego działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, a brak dokonania zmiany stanowi uchybienie w stanie faktycznym, w sytuacji, w której urządzający gry nie jest właścicielem lokalu, ani tez nie posiada żadnego tytułu prawnego do dysponowania lokalem, poza wynajętą powierzchni pod automaty do gier o niskich wygranych.
- 3) błędną interpretacje art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 19.11.2009 r., i uznanie, iż na skutek zmiany właściciela lokalu i nazwy lokalu, zmianie uległo miejsce urządzenia gier na automatach o niskich wygranych
- 4) rażące naruszenie zasady określonej w art. 122 ordynacji podatkowej, nakładającej na organ obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i ustalenie, czy na skutek zmiany właściciela i nazwy lokalu zmianie uległo miejsce urządzania gier
- 5) art. 210 § 4 ordynacji podatkowej, polegające na wewnętrznej sprzeczności uzasadnienia utrzymanej w mocy przez WSA decyzji organu II instancji.
Spółka wnosząca skargę kasacyjna twierdziła, że uchybienia faktyczne lub prawne, o których mowa w art. 59 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r., muszą mieć swoje uzasadnienie w przepisach prawa materialnego określającego warunki prowadzenia i urządzania gier na automatach o niskich wygranych. W związku z tym zdaniem Spółki, konieczne jest ustalenie czy zmiana nazwy lokalu, która zmieniona została na skutek zmiany właściciela lokalu, stanowi jakiekolwiek naruszenie warunków urządzania gier dotyczących lokalizacji punktu gier na automatach o niskich wygranych.
W ocenie spółki, za sprzeczne z przepisami prawa, jak również z interpretacją organów finansowych, ale przede wszystkim już z utrwalonym orzecznictwem sądowym, należy uznać twierdzenie, iż nazwa lokalu w jakikolwiek sposób determinuje lokalizację punktu do gier na automatach o niskich wygranych, a jej zmiana powoduje uchybienie, które na podstawie art. 58 ustawy o grach hazardowych winno zostać usunięte.
W odpowiedzi na skargę kasacyjna Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy i zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wyjaśnić należy, że z przepisów art. 174 i art. 183 § 1 p.p.s.a. wynika, iż postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wywołane wniesioną skargą kasacyjną nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Wobec wyroku Sądu I instancji, w ramach podstaw kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a., strona skarżąca kasacyjnie sformułowała zarzuty naruszenia przepisów art. 58, art. 59 oraz art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji – jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej - również ich niewłaściwe zastosowanie, a ponadto zarzuty naruszenia przepisów postępowania o istotnym wpływie na wynik sprawy, a mianowicie art. 122 oraz art. 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa.
Z zarzutów skargi kasacyjnej wynika, że spór prawny w rozpoznawanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości przeprowadzonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach kontroli zgodności z prawem decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. wydanej w cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych i sformułowanej w jej rezultacie oceny, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem. Przy tym istota tego sporu prawnego – jak wynika ze sposobu skonstruowania oraz uzasadniania zarzutów kasacyjnych – dotyczy zasadności podjęcia na podstawie przepisu art. 59 ust. 1 ustawy o grach hazardowych i określonych nim przesłanek orzekania przez organ, rozstrzygnięcia o cofnięciu (w części dotyczącej pkt II – poz. 13 Załącznika Nr 1 do zezwolenia) zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych udzielonego decyzją z dnia 28 marca 2007 r., w sytuacji, gdy w rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, że "G." sp. z o.o. pismem z dnia [...] czerwca 2010 r. poinformowała właściwy organ o zmianie użytkownika i nazwy lokalu, w którym znajdował się punkt gier należący do spółki oznaczony nr [...], i który to lokal wymieniony był w poz. 13 załącznika do zezwolenia stanowiącego integralną część decyzji zezwalającej na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w 45 punktach zlokalizowanych na terenie województwa S., dołączając jednocześnie do wymienionego pisma odpis umowy najmu (dotychczasowego) lokalu, która zawarta została z nowym jego użytkownikiem.
W rozpoznawanej sprawie chodzi więc o to, czy (niezależną od strony skarżącej kasacyjnie) zmianę nazwy lokalu oraz jego użytkownika można było zasadnie kwalifikować, jako naruszenie, o którym mowa w art. 59 pkt 1 ustawy o grach hazardowych, stanowiące przesłankę wydania decyzji o cofnięciu (w części) zezwolenia.
Jednocześnie, co również wymaga podkreślenia w kontekście zarysowanej powyżej istoty sporu prawnego w rozpoznawanej sprawie, w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor zwrócił uwagę na ten aspekt spornego zagadnienia, który powiązał z przepisami art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy o grach i zakładach wzajemnych w związku z art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych w związku z art. 253 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. W sytuacji jednak, gdy w podstawach skargi kasacyjnej sformułowanych w jej petitum, nie został zawarty żaden zarzut odnoszący się do naruszenia przywołanych przepisów prawa materialnego wraz ze wskazaniem formy ich naruszenia, tj. ich błędnej wykładni lub/i niewłaściwego zastosowania, który zostałby jednocześnie powiązany z art. 138 ust. 2 ustawy o grach hazardowy, a ponadto, co nie mniej istotne nie został we właściwy sposób uzasadniony, w tym, odnośnie do przywołanego przepisu Ordynacji podatkowej z koniecznym uwzględnieniem i rozwinięciem kwestii przesłanek jego stosowania, a w tym zakresie kwestii tożsamości sprawy, to tak podniesiona - jako sporna - kwestia "zmiany lokalizacji punktu gry" poprzez zmianę nazwy lokalu i jego dotychczasowego użytkownika w relacji do określonego w zezwoleniu miejsca urządzania gier, nie może stanowić przedmiotu oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego, w postępowaniu przed którym obowiązuje zasada wyrażona w art. 183 § 1 p.p.s.a.
Orzekając więc w granicach wyznaczonych skargą kasacyjną - wobec wskazanej powyżej istoty sporu prawnego w rozpoznawanej sprawie – w pierwszej kolejności odnieść należy się do zarzutów postawionych w pkt 1, pkt 2 i pkt 3 petitum skargi kasacyjnej, tj. do zarzutów naruszenia art. 58 i art. 59 pkt 1 oraz art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych.
Zgodnie z przepisem art. 58 organ udzielający koncesji lub zezwolenia może wezwać podmiot, któremu udzielono koncesji lub zezwolenia, do usunięcia stwierdzonych uchybień w wyznaczonym terminie i powiadomienia tego organu o terminie i sposobie ich usunięcia. Z kolei, przepis art. 59 pkt 1 stanowi, że organ właściwy w sprawie udzielenia koncesji lub zezwolenia, w drodze decyzji, cofa koncesję lub zezwolenie, w całości lub w części, w przypadku nieusunięcia w wyznaczonym terminie stanu faktycznego lub prawnego niezgodnego z przepisami regulującymi działalność objętą koncesją lub zezwoleniem, lub z warunkami określonymi w koncesji, zezwoleniu lub regulaminie. Z art. 135 ust. 2 wynika zaś, że w wyniku zmiany zezwolenia nie może nastąpić zmiana miejsc urządzania gry, z wyjątkiem zmniejszenia liczby punktów gry na automatach o niskich wygranych.
W sytuacji, gdy skarżąca spółka prowadzi działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na podstawie zezwolenia udzielonego przed dniem wejścia w życie ustawy o grach hazardowych, a więc stosownie do art. 129 ust. 1 tej ustawy, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej, i co w świetle art. 138 ust. 2 tejże ustawy tworzy podstawy do odpowiedniego stosowania wobec spółki art. 58 i art. 59 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r., i gdy jednocześnie, jak wyżej już to podniesiono i co ma zasadnicze znaczenie w sprawie, poinformowała ona właściwy organ o zmianie użytkownika i nazwy lokalu, w którym znajdował się należący do spółki punkt gier oznaczony nr [...], a ponadto, gdy w sprawie nie jest również zasadniczo kwestionowane i to, że zmiana nazwy lokalu i jego użytkownika nie jest zmianą miejsca urządzania gier (por. np. s. 6 uzasadnienia zaskarżonej decyzji; s. 10 uzasadnienia wyroku Sądu I instancji), rozstrzygnięcia wymaga, czy przedstawione elementy i okoliczności stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy odpowiadają hipotezie normy prawnej dekodowanej z art. 59 pkt 1 w związku z art. 58 ustawy o grach hazardowych, uzasadniając w konsekwencji cofnięcie (w części) w drodze decyzji zezwolenia, jak przyjął to, w ślad za organem administracji, Sąd I instancji.
Hipoteza przywołanej normy prawnej – przy założeniu, że stwierdzone uchybienie to niezgodność stanu faktycznego z treścią udzielonego zezwolenia polegająca na urządzaniu gier na automatach o niskich wygranych w lokalu innym, niż określony w załączniku do zezwolenia (tj., tak jak w rozpoznawanej sprawie w lokalu znajdującym się we władaniu innego użytkownika i posiadającym inną nazwę) - obejmuje sytuację nie usunięcia w wyznaczonym przez organ terminie tego uchybienia. W świetle powyższego, według Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie ma podstaw, aby za stan faktyczny odpowiadający hipotezie wskazanej normy prawnej uznać sytuację nie złożenia wniosku o zmianę decyzji. Z tego mianowicie powodu, że usunięcie wskazanego powyżej "uchybienia" z oczywistych względów nie nastąpi i może nastąpić poprzez złożenie samego wniosku o zmianę decyzji. Dopiero bowiem decyzja uwzględniająca wniosek o zmianę pierwotnie wydanej decyzji doprowadzić może do takiego ukształtowania treści danych zawartych w załączniku do zezwolenia, które będzie korespondowało ze stanem faktycznym i odwrotnie.
Termin zaś wydania takiej decyzji nie jest zależny od wnioskodawcy (por. wyrok NSA z 4 czerwca 2013 r., sygn. akt II GSK 2221/11). Wobec tego więc, że jak wyżej wskazano, tylko nieusunięcie przez podmiot, któremu udzielono zezwolenia, w wyznaczonym przez organ terminie stanu faktycznego lub prawnego niezgodnego z przepisami regulującymi działalność objętą koncesją lub zezwoleniem, lub z warunkami określonymi w koncesji, zezwoleniu lub regulaminie odpowiada hipotezie przywołanej normy, to za oczywiste uznać należy, że tylko i wyłącznie taki stan faktyczny, a nie żaden inny, będzie aktualizował uprawnienie/obowiązek organu do realizacji przyznanych mu w dyspozycji tej normy kompetencji, a mianowicie do wydania decyzji o cofnięciu zezwolenia (w całości lub w części).
Wbrew powyższemu (a więc wadliwie), w rozpoznawanej sprawie doszło zaś do tego, że brak wniosku o zmianę pierwotnie wydanego zezwolenia uznany został przez organ administracji, a w ślad za nim przez Sąd I instancji, za sytuację (stan faktyczny) uzasadniający cofnięcie (w części) zezwolenia na podstawie art. 59 pkt 1 ustawy o grach hazardowych.
Co przy tym istotne w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, organ administracji nie rozważał, ani też nie ustalał, czy informacja skarżącej spółki odnośnie do zmiany nazwy i użytkownika lokalu nie stanowiła w swej istocie wniosku o zmianę decyzji (tj. załącznika stanowiącego jej integralną część), a tym samym czy nie zawierała zgody spółki na tego rodzaju zmianę, zwłaszcza, że nie jest sporna i ta okoliczność, że poz. 13 załącznika nr 1 do zezwolenia z dnia [...] marca 2007 r. była już we wskazanym zakresie dwukrotnie zmieniana decyzjami z dnia [...] lipca 2008 r. i [...] stycznia 2009 r.
Odnośnie do zarzutów stawianych pkt 4 i pkt 5 petitum skargi kasacyjnej, w sytuacji, gdy w rozpoznawanej sprawie nie ma sporu co do istotnych w niej okoliczności faktycznych, brak jest podstaw, aby twierdzić, że kontrolując zgodność z prawem zaskarżonej decyzji Sąd I instancji nie uwzględnił w prawidłowy sposób tych wzorców kontroli jej legalności, które wynikały z przepisów art. 122 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.
Nie stwierdzając w rozpoznawanej sprawie naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a jedynie naruszenie prawa materialnego, uchylając zaskarżony wyrok Sądu I instancji, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 188 p.p.s.a., postanowił rozpoznać skargę "G." sp. z o.o. decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. W świetle wszystkich przedstawionych argumentów stwierdzić należy, że skarga ta jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie, co uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Izby Celnej w K., co uzasadniać będzie również konieczność uwzględnienia wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r., w połączonych sprawach C-213/11, C-214/11 i C-217/11 oraz rozważenia jego konsekwencji dla niniejszej sprawy.
Należy wskazać, że w świetle wyrażonej w art. 120 Ordynacji podatkowej zasady legalizmu powyższy wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, stanowi element porządku prawnego wiążącego także organy administracji publicznej.
Dla wszechstronnego zbadania sprawy, organ nie powinien także pominąć rozważenia kwestii, czy zakwestionowane przepisy ustawy o grach hazardowych mogły by być zwolnione od wymogu podlegania przepisom Dyrektywy 98/34/WE, z powołaniem się na pkt 4 preambuły tej dyrektywy. W myśl powołanego pkt. 4 Dyrektywy 98/34/WE, bariery w handlu wypływające z przepisów technicznych dotyczących produktu są dopuszczalne jedynie tam, gdzie są konieczne do spełnienia niezbędnych wymagań oraz gdy służą interesowi publicznemu, którego stanowią gwarancję.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie przepisu art. 188 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 135 w związku z art. 203 pkt 1 i art. 200 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.