Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2014 r. oddalił skargę M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] stycznia 2014 r. w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty do wykonywania badan technicznych pojazdów, stwierdził nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie w jakim utrzymywała ona w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji zobowiązujące skarżącego, w terminie siedmiu dni do zwrotu oryginału dokumentu "Uprawnienia diagnosty" oraz orzekł o kosztach.
Skargą kasacyjną M. S. zaskarżył w części wyrok Sądu I instancji oraz złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł.. W motywach wniosku skarżący wskazał, iż uprzednio, w toku postępowania przed Sądem I instancji, udzielono mu ochrony tymczasowej wstrzymując wykonanie zaskarżonej decyzji. Od tego czasu jego sytuacja nie uległa zmianie. W związku z decyzją SKO skarżący utracił pracę diagnosty w PKS Ł. gdzie przeprowadzał badania techniczne pojazdów. Krótki okres dzielący wydanie postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i wydanie wyroku uniemożliwił mu ponownie podjęcie zatrudnienia. Prowadzona działalności przynosi dochód około 1.100 złotych miesięcznie.
Skarżący wskazał, że poza miesięcznymi kosztami niezbędnego utrzymania, w wysokości 500 – 600 złotych, płaci alimenty na rzecz syna oraz opłaca mu dodatkowe zajęcia w szkole, łącznie 400 złotych. Dodatkowy stały dochód z tytułu pracy jako diagnosty pozwalał mu na normalną egzystencję i spełnianie obowiązku alimentacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Podstawę prawą umożliwiającą sądowi administracyjnemu wstrzymanie bądź odmowę wstrzymania wykonania objętej skargą decyzji stanowi art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z jego treścią sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości bądź części aktu lub czynności jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez pojęcie szkody użyte w zacytowanym przepisie należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się również, że wykonanie zaskarżonej decyzji skutkujące zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej, a w konsekwencji utratę przez stronę jedynego źródła utrzymania, stanowi spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 10 września 2013 r., sygn. akt I GSK 1148/13).
Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w stanie faktycznym sprawy, której przedmiotem jest cofnięcie skarżącemu uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów i podniesionych przez niego okoliczności uzasadniających wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji SKO, wniosek ten zasługuje na uwzględnienie.
Niewątpliwie cofnięcie uprawnień na podstawie, których skarżący wykonuje zawód diagnosty i wykonuje badania techniczne pojazdów, a który to zawód jest zasadniczym i stałym źródłem utrzymania wnioskodawcy, spowoduje wystąpienie przesłanek, o których mowa w powołanym art. 61 § 3 p.p.s.a. Wykonie zaskarżonej decyzji i w konsekwencji cofnięcie skarżącemu omawianych uprawnień doprowadzi do utraty przez niego głównego źródła utrzymania, co jest zgodnie z powołanym stanowiskiem judykatury wystarczającą przesłanką do stwierdzenia, że zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia wnioskodawcy znacznej szkody lub wyrządzenia trudnych do odwrócenia skutków, w szczególności w sytuacji, gdy na skarżącym ciąży obowiązek alimentacyjny wobec małoletniego syna zaś osiągane dochody z prowadzonej działalności gospodarczej wystarczają jedynie na bieżące, konieczne utrzymanie wnioskodawcy.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 61 § 3 i 5 w zw. z art. 193 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.