Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 738/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego inspektora Transportu Drogowego z dnia [...].01.2018 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] zł.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku wniesionej przez [...] sp. z o.o. na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.), zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a to: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej: k.p.a.), poprzez wydanie wyroku sprzecznie z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, wynikające z niezastosowania w sprawie w związku z naruszeniem przez organy zaangażowane w postępowanie administracyjne przepisu art. 19 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, przejawiające się na gruncie niniejszej sprawy nałożeniem - wbrew sformułowanemu w powyższym przepisie zakazowi - dwóch kar, za jeden i ten sam stan faktyczny, stanowiące obrazę przepisów materialnych art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego.
W skardze kasacyjnej wniesiono o: 1. uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie;
- 2. uchylenie w całości decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] oraz decyzji organu I instancji o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] zł;
- 3. zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., który stanowi, że uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od przedstawienia stanu sprawy, ograniczając uzasadnienie tylko do rozważań mających znaczenie dla oceny postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów.
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Jedyny zarzut skargi kasacyjnej dotyczył naruszenia art. 145 §1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., poprzez wydanie wyroku sprzecznie z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, wynikające z niezastosowania w sprawie w związku z naruszeniem przez organy zaangażowane w postępowanie administracyjne przepisu art. 19 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561 /2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006 r., s. 1, z późn. zm.), przejawiające się na gruncie niniejszej sprawy nałożeniem - wbrew sformułowanemu w powyższym przepisie zakazowi - dwóch kar, za jeden i ten sam stan faktyczny.
Art. 19 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 stanowi: "Państwa Członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące nakładania kar w przypadku naruszeń niniejszego rozporządzenia i rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz podejmą wszelkie środki niezbędne do zapewnienia ich stosowania. Kary te muszą być skuteczne, proporcjonalne, odstraszające oraz niedyskryminujące. Jakiekolwiek naruszenie niniejszego rozporządzenia i rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 nie może powodować nałożenia więcej niż jednej kary lub prowadzenia więcej niż jednego postępowania."
W rozpatrywanej sprawie w toku przeprowadzonej kontroli doszło do stwierdzenia naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym, 1. przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: o czas powyżej 15 minut do 30 minut, 2. nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Skutkowało to wszczęciem postępowania administracyjnego w sprawie naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, a następnie zakończenia tego postępowania adresowaną do jego strony decyzją o nałożeniu - przy uwzględnieniu konsekwencji wynikających z art. 92a ust. 2 u.t.d. - kary pieniężnej w wysokości [...] zł. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie doszło do sytuacji, która w związku ze stwierdzonymi naruszeniami miałaby polegać na wszczęciu z udziałem strony skarżącej więcej niż jednego postępowania, czy też na nałożeniu na nią więcej niż jednej kary, a podstaw aby tak twierdzić nie uzasadnia okoliczność ukarania kierowcy na podstawie art. 92 ust. 1 u.t.d.
W orzecznictwie wielokrotnie wyrażano już pogląd, że odpowiedzialność kierowców-egzekwowana na innych zasadach oraz w innym trybie - nie dość, że nie wyłącza odpowiedzialności administracyjnej podmiotu wykonującego przewóz drogowy, to również nie uzasadnia twierdzenia o naruszeniu zasady ustanowionej w art. 19 ust. 1 rozporządzenia 561/2006 (por. np. wyroki NSA z: 5 grudnia 2018 r., sygn. akt II GSK 4157/16, 21 marca 2019 r., sygn. akt II GSK 460/17, 31 maja 2019 r., sygn. akt II GSK 1633/17). Stanowisko zawarte w powyższych wyrokach oraz przywołanym w nich orzecznictwie Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie w całości podziela.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zarzut niezastosowania w rozpoznawanej sprawie art. 19 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561 /2006 jest nieuzasadniony, a co za tym idzie skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.