Uzasadnienie
Wyrokiem z 19 lutego 2026 r. II GSK 2083/22 Naczelny Sąd Administracyjny ("NSA") w punkcie 1 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 czerwca 2022 r. VI SA/Wa 76/22 w sprawie ze skargi G. S.A. w C. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej, dalej: "Urzędu Patentowego", z 8 listopada 2021 r. w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia znaku towarowego, w punkcie 2 uchylił zaskarżoną decyzję oraz w punkcie 3 zasądził od Urzędu Patentowego na rzecz ww. skarżącej 2 517 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Pismem z 24 sierpnia 2026 r. Urząd Patentowy wniósł o dokonanie wykładni ww. wyroku. W uzasadnieniu wniosku organ wskazał, że uzasadnienie wyroku zawiera niejednoznaczne stwierdzenie, które może utrudnić jego przyszłe wykonanie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej: "ppsa", Sąd z urzędu może sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Oczywistość wadliwości może wynikać zaś z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami.
W niniejszej sprawie NSA dopuścił się oczywistej omyłki pisarskiej, która wymagała sprostowania w sposób wskazany w sentencji postanowienia. Zgłoszenie znaku towarowego, wobec którego wniesiono sprzeciw, zostało dokonane 26 kwietnia 2016 r., a więc już pod rządami ustawy nowelizującej z dnia 11 września 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 1615), która weszła w życie 15 kwietnia 2016 r. i wprowadziła dla znaków towarowych system sprzeciwowy. W konsekwencji właściwą podstawą oceny granic sprzeciwu i związania jego podstawą prawną są przepisy art. 15217-15223 ustawy Prawo własności przemysłowej.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 156 § 1 w zw. z art. 193 ppsa, postanowił jak w punkcie 1 sentencji.
W myśl natomiast art. 158 ppsa, Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że wątpliwości co do uzasadnienia orzeczenia mogą być wyjaśnione w trybie art. 158 ppsa jedynie wówczas, gdy jest to niezbędne do dokonania prawidłowej interpretacji sentencji orzeczenia. Uwzględnienie wniosku może nastąpić, gdy istnieje rzeczywista wątpliwość co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji, a nie udzielania odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania (tak: postanowienia NSA z 16 stycznia 2008 r. I OZ 1011/07, 6 listopada 2025 r. II OSK 449/23).
W ocenie NSA, w niniejszej sprawie nie wystąpiły okoliczności uzasadniające dokonanie wykładni przedmiotowego wyroku. Sąd dokonał bowiem sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w uzasadnieniu wspomnianego wyroku i jego treść nie nasuwa wątpliwości w zakresie podjętego w nim rozstrzygnięcia.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 158 w zw. z art. 193 ppsa, postanowił jak w punkcie 2 sentencji.