Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 22 marca 2016 r., sygn. akt II GSK 2117/14

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w K., wyrokiem z 16 kwietnia 2014 r. oddalił skargę B. sp. z o.o. w K. (obecnie: W. sp. z o.o. w W.), na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z [...] lipca 2013 r., w przedmiocie cofnięcia rejestracji automatu do gier o niskich wygranych.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

1. 1. W związku z wynikiem kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy celnych w dniu [...] lutego 2010 r. w punkcie gier o nazwie Kawiarnia [...] przy ul. [...] w K., automatu do gier o niskich wygranych o nazwie HOT SPOT, nr fabryczny [...], która wykazała, że na tym automacie można prowadzić gry za stawki wyższe od określonych w art. 129 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. Nr 201, poz. 1540 ze zm., dalej ustawa o grach hazardowych lub u.g.h.), wszczęto wobec spółki postępowanie w sprawie cofnięcia rejestracji tego automatu.
2. 2. Następnie, Naczelnik Urzędu Celnego w K., decyzją z [...] lipca 2011 r., cofnął rejestrację wymienionego automatu do gier o niskich wygranych. Decyzja ta została uchylona przez Dyrektora Izby Celnej w K. (DIC) a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania organowi I instancji.
3. 3. Po powtórnym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z [...] kwietnia 2013 r. Naczelnik Urzędu Celnego w K., w oparciu o art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm., dalej: O.p.) oraz § 14 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych (Dz.U. z 2003 r. Nr 102, poz. 946 ze zm., dalej: rozporządzenie MF), cofnął "poświadczenie rejestracji" przedmiotowego automatu do gier.

W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z zaleceniami organu II instancji zlecił przeprowadzenie badania sprawdzającego automatu Izbie Celnej w P. – Wydział Laboratorium Celne, tj. Jednostce Badającej upoważnionej przez Ministra Finansów. W wyniku tego badania stwierdzono, że na automacie do gier o niskich wygranych o nazwie HOT SPOT, nr fabryczny [...] możliwa jest gra za stawki wyższe od określonych w art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych.

1. 4. Dyrektor Izby Celnej w K., po rozpatrzeniu odwołania strony od powyższej decyzji, decyzją z 16 lipca 2013 r. utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 23a ust. 7 ustawy o grach hazardowych, naczelnik urzędu celnego, w drodze decyzji, cofa rejestrację automatu, przed jej wygaśnięciem, jeżeli zarejestrowany automat lub urządzenie do gier nie spełnia warunków określonych w ustawie. DIC w K. nie podzielił zarzutu braku bezstronności jednostki badającej, która sporządzała opinię. Wskazał, że jednostka badająca jest wyspecjalizowanym podmiotem posiadającym określone uprawnienia uzyskane, między innymi, w oparciu o kompetencje, jakimi dysponują osoby w nich zatrudnione lub świadczące usługi na ich rzecz. Podkreślił, że Laboratorium Celne Izby Celnej w P., która sporządzała opinię w tej sprawie, jest jednostką upoważnioną przez Ministra Finansów do badań technicznych automatów i urządzeń do gier. Odnosząc się do dwóch dowodów kwestionowanych przez Spółkę, tj. eksperymentu przeprowadzonego przez funkcjonariuszy celnych oraz opinii biegłego sądowego R. R., organ wskazał, że w istocie żaden z tych dowodów nie mógłby samoistnie stanowić podstawy decyzji cofającej rejestrację automatu. Podstawę takiej decyzji stanowić może tylko opinia jednostki badającej, upoważnionej przez Ministra właściwego do spraw finansów publicznych, spełniająca warunki, o których mowa w art. 23f ustawy o grach hazardowych. Niemniej jednak, zdaniem organu odwoławczego, powyższe dowody mogą stanowić swego rodzaju potwierdzenie i dopełnienie zasadniczego dowodu, jakim jest w niniejszej sprawie opinia jednostki badającej, która sporządzona została z zachowaniem wszelkich wymogów formalnych przewidzianych w ustawie o grach hazardowych. DIC wskazał, że biegły sądowy R. R. jest wpisany przez Sąd Okręgowy w C. na listę biegłych z zakresu informatyki i telekomunikacji, a zatem za nieuzasadnione należy uznać stanowisko spółki, że taka osoba nie może wypowiadać się na temat automatów do gier, zwłaszcza że biegły ten wypowiedział się w istocie w kwestii oprogramowania komputerowego sterującego urządzeniem (automatem). Za niezasadne organ uznał zarzuty odnośnie naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 229 O.p., które zdaniem spółki, miało istotny wpływ na wynik sprawy. DIC wskazał, że w analizowanej sprawie kluczowe znaczenie ma fakt ustalenia czy przedmiotowy automat do gier o niskich wygranych spełnia warunki rejestracji na chwilę obecną. W aktach sprawy znajdują się trzy, odrębne dowody, dokumentujące stan faktyczny w kontekście spełnienia ww. warunków. DIC stanął na stanowisku, że przeprowadzenie dowodów, o których mowa w odwołaniu, nie stanowiłoby okoliczności mających znaczenie dla rozpatrywanej sprawy. Fakt sporządzenia ww. dokumentacji stanowi dowód sam w sobie i ma istotne znaczenie dla rozpatrzenia niniejszej sprawy. Przesłuchanie w charakterze świadków osób, które sporządzały tę dokumentację oraz osób, które na jej podstawie dokonywały rejestracji automatu, jak również dopuszczenia do eksploatacji urządzenia, nie przyczyniłoby się do ustalenia żadnych nowych, istotnych okoliczności. Organ odwoławczy zaznaczył, że spółka miała możliwość uczestniczenia w badaniu (zawiadomienie z 30 grudnia 2011 r.), z którego to uprawnienia nie skorzystała. W ocenie organu, niczego nie wniosłoby także przesłuchanie strony. Według DIC, w świetle ustawy o grach hazardowych nie ma znaczenia moment i okoliczności, w jakich dany automat przestał spełniać warunki rejestracji. Nie znajdują więc potwierdzenia zarzuty naruszenia art. 191 O.p. Za chybione organ uznał również zarzuty naruszenia §1 i § 2 rozporządzenia MF. Organ podkreślił, iż bezpośrednią podstawą prawną wydania zaskarżonej decyzji był przepis art. 23a ust.7 ustawy o grach hazardowych. Z kolei biorąc pod uwagę treść opinii jednostki badającej, która potwierdziła ustalenia poczynione w trakcie eksperymentu przeprowadzonego przez funkcjonariuszy celnych w punkcie gier, jak też wnioski zawarte w ekspertyzie biegłego sądowego R. R., a mianowicie to, że sporny automat umożliwia grę za stawki wyższe, od określonych w art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych - należało zdaniem organu II instancji - wydać decyzję o cofnięciu rejestracji.
2. 5. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. na powyższą decyzję, spółka ponowiła zarzuty podnoszone w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Zdaniem strony, wybór jednostki badającej do przeprowadzenia badania kontrolnego automatu nie był przypadkowy. Organ doskonale wiedział, że wybierając Laboratorium Celne Izby Celnej w P. uzyska opinię dla siebie korzystną. Zarzucono nadto, że opinia sporządzona przez ww. jednostkę została wydana z rażącym naruszeniem prawa, gdyż przepisy rozporządzenia MF dotyczą wyłącznie automatów, które są rejestrowane po dniu jego wejścia w życie. Tym samym automat, o który chodzi w przedmiotowej sprawie, powinien zostać zbadany przez jednostkę badającą z uwzględnieniem przepisów, które obowiązywały w dniu jego rejestracji, a nie w dniu badania.
3. 6. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując ustalenia i dotychczasowe stanowisko prawne.
4. 7. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K., oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.), uznał podniesione zarzuty za nietrafne. Po przedstawieniu stanu prawnego, Sąd I instancji wskazał, że obowiązujący od 14 lipca 2011 r. stan prawny umożliwia cofnięcie rejestracji automatu o niskich wygranych zarejestrowanego pod rządem ustawy o grach i zakładach wzajemnych, jeżeli automat m.in. nie spełnia warunków określonych w art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych. WSA wskazał, że przepis art. 23b ustawy o grach hazardowych określa procedurę badania sprawdzającego automat, co do którego istnieje uzasadnione podejrzenie, że nie spełnia wymogów określonych w ustawie. Badanie to przeprowadza na zlecenie Naczelnika Urzędu Celnego, jednostka badająca upoważniona do badań technicznych automatów i urządzeń do gier (art. 23b ust. 3). Sąd I instancji podkreślił, że jest poza sporem, iż badanie takie przeprowadziło Laboratorium Celne Izby Celnej w P. - figurujące na wykazie ministra właściwego do spraw finansów publicznych jednostek badających upoważnionych do badań technicznych automatów i urządzeń do gier. (art. 23f ust. 6). W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił stanowisko organu, że same zastrzeżenia strony skarżącej, co do braku obiektywizmu jednostki badającej nie mogły stanowić podstawy do zmiany tego podmiotu. Organ zaznaczył, że rozporządzenie z 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych przewidywało (§14 ust. 4-5) formę badań kontrolnych przez upoważnioną jednostkę badającą, które w razie stwierdzenia niezgodności stanu rzeczywistego automatów lub urządzeń do gier z warunkami rejestracji, stanowiły podstawę wydania decyzji w przedmiocie cofnięcia rejestracji takiego automatu lub urządzenia do gier. Według WSA w K., pogląd ten znajduje zastosowanie i na gruncie obowiązującego Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 9 marca 2012 r. w sprawie szczegółowych warunków rejestracji i eksploatacji automatów i urządzeń do gier, wyżej już powołanego, a różnica sprowadza się do zmiany nomenklatury badania z badania kontrolnego, na badanie sprawdzające. Wyniki badania sprawdzającego jednostka badająca stwierdza w opinii zawierającej dane, o których mowa w § 1 ust. 3 (§ 7 ust. 2 zd. 1). W świetle powyższych regulacji, wywiódł Sąd - materialnoprawną podstawą oceny wymagań dotyczących przedmiotowego automatu o niskich wygranych jest przepis art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych, mimo że rejestracja tego automatu nastąpiła pod rządem przepisów u.g.z.w. Zdaniem Sądu I instancji, wydając zaskarżoną decyzję, organ miał oparcie w jedynym przewidzianym przepisami dowodzie mogącym stanowić podstawę do cofnięcia rejestracji - tj. w opinii sprawdzającej wykonanej, przez uprawnioną jednostkę badającą i stwierdzającej zgodnie z art. 23a ust. 7 u.g.h, że zarejestrowany automat nie spełnia warunków określonych w ustawie, gdyż umożliwia rozgrywanie gier za stawkę o wartości wyższej niż wartość maksymalnej stawki za udział w grze określonej w art. 129 ust.3 ustawy o grach hazardowych. WSA w K. nie podzielił też zarzutów skargi wydania decyzji z naruszeniem przepisów postępowania przewidzianych Ordynacją podatkową. Przypomniał, że poza wnioskiem o wyłączenie z wydania opinii Laboratorium Celnego Izby Celnej w P., strona skarżąca przed organem I instancji nie składała żadnych wniosków dowodowych. Ponadto zaakcentował, że spółka została zawiadomiona o wyznaczonym terminie badania przedmiotowego automatu o niskich wygranych przez jednostkę badającą, w którym nie uczestniczyła. Natomiast wydanie decyzji przez organ I instancji zostało poprzedzone doręczonym stronie wezwaniem do wypowiedzenia się w sprawie zebranego w sprawie materiału obejmującego już wydaną opinię.
5. 8. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku W. sp z o.o. w W. (poprzednio B. sp. z o.o.) wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w K. do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej od strony przeciwnej kosztów postępowania według norm przepisanych.
6. I. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
7. 1) naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, przejawiające się w nienależytej kontroli WSA w K. nad prawidłowością postępowania przeprowadzonego przez Dyrektora Izby Celnej, który wydał zaskarżoną decyzję, co doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji wydanej przy rażącym naruszeniu licznych przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszeniu prawa materialnego;
8. 2) naruszenie art. 145 §1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na jego bezzasadnym niezastosowaniu, a w konsekwencji nieuchyleniu zaskarżonej decyzji w całości pomimo tego, że została ona oparta na błędnych ustaleniach faktycznych oraz wydana z naruszeniem licznych przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz z naruszeniem prawa materialnego w sposób opisany szczegółowo w skardze;
9. 3) naruszenie przepisu art. 151 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a polegające na bezzasadnym zastosowaniu tego przepisu i oddaleniu skargi pomimo tego, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszeniem prawa materialnego, wobec czego skarga powinna zostać uwzględniona.
10. II. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
11. 1) naruszenie prawa materialnego, a to fundamentalnych zasad prawa Unii Europejskiej, uregulowanych w Traktacie z Lizbony zmieniającym Traktat o Unii Europejskiej i Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską z dnia 13.12.2007 r., zwanym Traktatem o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. z 2009 r. Nr 203, poz. 1569) oraz naruszenie art. 2, art. 31 ust. 3 w zw. z art. 22, art. 61, art. 7 Konstytucji RP, poprzez oddalenie skargi w sytuacji, w której zaskarżone decyzje zostały wydane na podstawie przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, która została uchwalona z pominięciem procedury notyfikacji, a zatem w sposób bezprawny i jako taka jest nieskuteczna wobec osób fizycznych i prawnych;
12. 2) naruszenie prawa materialnego, a to § 1 i § 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 9 marca 2012 r. w sprawie szczegółowych warunków rejestracji i eksploatacji automatów i urządzeń do gier, poprzez ich bezzasadne zastosowanie w przedmiotowej sprawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie zarzutów postawionych w jej petitum

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach i nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach zarzutów skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny zostały wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie nie ujawniono.

W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

1. 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Ocenę zasadności, a tym samym i skuteczności zarzutów kasacyjnych, poprzedzić należy koniecznym w rozpatrywanej sprawie przypomnieniem, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia. Sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1 - 3 p.p.s.a). Opiera się on na założeniu, że powierzenie czynności sporządzenia skargi kasacyjnej wykwalifikowanym prawnikom zapewni jej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający Sądowi II instancji dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać m.in. przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, zaś niespełnienie tego wymogu ustawowego stanowi brak elementu konstrukcyjnego skargi kasacyjnej, co uniemożliwia jej rozpoznanie w zakresie dotkniętym brakiem. Obowiązkiem wnoszącego skargę kasacyjną jest precyzyjne wskazanie przepisów, które jego zdaniem, zostały naruszone i wykazanie, na czym to naruszenie polega.

Dodatkowo, w zakresie zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania niezbędne jest również uprawdopodobnienie, że takie uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych. Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis prawa skarżący miał na uwadze podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że Naczelny Sąd Administracyjny jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą, nie jest natomiast uprawniony do precyzowania za stronę zarzutów skargi kasacyjnej bądź do poszukiwania za nią naruszeń prawa, jakich mógł dopuścić się wojewódzki sąd administracyjny.

Należy dodać, że systemowe odczytanie art. 176 i art. 183 p.p.s.a. uzasadnia twierdzenie, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może rozpoznać merytorycznie zarzutów skargi kasacyjnej, które zostały wadliwie skonstruowane.

Wnoszący skargę kasacyjną dążąc do skutecznego podważenia zaskarżanego wyroku powinien zachować więc dbałość o poprawne sformułowanie stawianych zarzutów oraz ich uzasadnienie (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., sygn. akt I GSK 934/12, Lex nr 1372091).

Poczynienie powyższych uwag o charakterze ogólnym było niezbędne, gdyż skarga kasacyjna złożona w rozpoznawanej sprawie przez spółkę W. nie w pełni odpowiada wymaganiom stawianym temu środkowi zaskarżenia przez ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Brak zasadności wniesionego środka zaskarżenia ma swoje źródło w jego wadach formalnych oraz merytorycznej nietrafności stawianych zarzutów.

W niniejszej sprawie skargę kasacyjną oparto na obu podstawach wymienionych w art. 174 p.p.s.a. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania.

Odnosząc się zatem do zarzutów skargi kasacyjnej w kolejności, jak w jej petitum, należy stwierdzić, że gdy chodzi o zarzuty oparte na podstawie z pkt 2 art. 174 p.p.s.a. sformułowane w pkt I podpunkty 1-3 petitum skargi, to autor skargi kasacyjnej ograniczył się wyłącznie do wskazania, jako naruszonych, przepisów art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a., bez równoczesnego powiązania ich naruszenia z przepisami postępowania, które zobowiązany stosować był organ administracji publicznej w postępowaniu zakończonym kontrolowanym aktem. Tymczasem "powiązanie" zarzucanego naruszenia przywołanych przepisów p.p.s.a., poprzez odesłanie w niniejszej skardze kasacyjnej do naruszenia "licznych przepisów postępowania", nie jest prawidłowe i nie czyni zadość przywołanym powyżej wymogom. Wskazane odesłanie jest zbyt ogólnikowe, co uniemożliwia nie tylko identyfikację danego przepisu postępowania, którego prawidłowość stosowania przez organ została wadliwie - zdaniem strony - oceniona i skontrolowana przez sąd administracyjny, ale również nie pozwala rozpoznać rzeczywistych zamysłów strony odnośnie do zarzucanego naruszenia prawa, których – jak już powiedziano -Naczelny Sąd Administracyjny nie może, ani też nie powinien się domyślać.

Podkreślić trzeba, że również treść uzasadnienia skargi kasacyjnej nie pozwala na określenie, który z przepisów postępowania został wadliwie zinterpretowany przez Sąd I instancji. Należy zauważyć, że w uzasadnieniu jedynie na stronie 11 skargi kasacyjnej przywołano art. 180 ustawy Ordynacja podatkowa, przy czym nastąpiło to nie tylko bez wyjaśnienia, na czym polegało jego naruszenie, a przede wszystkim bez wykazania, jaki wpływ na wynik sprawy miało naruszenie tego przepisu, co jest wymogiem przewidzianym w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Przy czym przez "wpływ", o którym mowa w pkt 2 art. 174 p.p.s.a., należy rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego pierwszej instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy (wyrok sądu byłby inny).

Za chybiony należy uznać zarzut naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. (pkt I podpunkt 1 petitum skargi kasacyjnej). Zgodnie z tym przepisem sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przepis ten określa więc przedmioty zaskarżenia, wyznacza zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, a tym samym zakres rzeczowy postępowania sądowoadministracyjnego (por. T. Woś w: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz- Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 41-42).

Sąd może zatem go naruszyć wykraczając poza wyznaczoną nim właściwość rzeczową (rozpoznając skargę na akt lub czynność nie poddane jego kognicji) bądź odmawiając merytorycznego rozpoznania sprawy leżącej w jego właściwości (poprzez uznanie skargi za niedopuszczalną - art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Nie może zaś mu uchybić dokonując tej kontroli, nawet gdy jej wynik i zastosowany środek nie odpowiadają prawu (por. przykładowo wyrok NSA z dnia 7 sierpnia 2014 r., sygn. akt I GSK 623/13 treść dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). W tej sprawie, Sąd pierwszej instancji rozpoznał skargę i skontrolował, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa oraz władczo rozstrzygnął spór, co do treści stosunku publicznoprawnego. Zarzut naruszenia powyższego przepisu nie może być zatem uznany za usprawiedliwiony (por. wyrok NSA z 10 grudnia 2014 r., sygn. akt II GSK 2687/14).

Za nietrafne należy także uznać zarzuty kasacyjne sformułowane w punkcie I podpunkty 2 i 3 petitum niniejszej skargi naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że przepisy określające samo rozstrzygnięcie sądowe, tj. wskazywane przez spółkę - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. mogą stanowić samodzielną podstawę skargi kasacyjnej wymienioną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., ale wyłącznie w przypadku nadania rozstrzygnięciu sądowemu innej niż przewidziana w przepisie formuły. Takiego jednak zarzutu w rozpatrywanej skardze kasacyjnej nie postawiono (zresztą w tej sprawie nie byłby to zarzut trafny). Formułując zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. autor niniejszej skargi kasacyjnej podnosi, że Sąd I instancji niezasadnie nie zastosował pierwszego z wymienionych przepisów oraz niezasadnie zastosował drugi przepis.

Odnosząc się zatem do tak sformułowanych zarzutów należy stwierdzić, że wskazane przepisy nie mogą stanowić samodzielnej podstawy skargi kasacyjnej, wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., gdyż przepisy te stanowią jedynie prawną podstawę orzeczenia Sądu I instancji. Zarzucane w skardze kasacyjnej błędne uwzględnienie skargi albo błędne jej oddalenie nie polega samo w sobie na błędnym zastosowaniu art. 145 albo 151 p.p.s.a. Warunkiem zastosowania tych przepisów, jest spełnienie hipotezy w postaci odpowiednio stwierdzenia / niestwierdzenia przez sąd naruszeń prawa przez organ administracji publicznej. Innymi słowy, naruszenie omawianych przepisów jest następstwem naruszenia innych przepisów stanowiących wzorzec kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Stanowi ono skutek błędu popełnionego na etapie poprzedzającym, a mianowicie na etapie kontroli zaskarżonego aktu z punktu widzenia jego zgodności z przepisami prawa, które wojewódzki sąd administracyjny stosował lub powinien był zastosować, jako normatywne wzorce kontroli legalności tego aktu (v. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2016 r. sygn. akt II GSK 741/14, treść dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

Z powyższych względów, wskazanie przez skarżącą kasacyjnie spółkę w ramach omawianej podstawy kasacyjnej wyłącznie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. (bez stwierdzenia naruszenia innych przepisów) jest z gruntu nietrafne, bo niewystarczające. Jak już powiedziano, zarzutowi naruszenia art. 151 lub 145 p.p.s.a., w sposób w jaki został sformułowany w niniejszej skardze kasacyjnej, musi towarzyszyć konieczne i niezbędne powiązanie go z konkretnymi przepisami, czy to prawa materialnego, czy to z przepisami postępowania, w odniesieniu do których wykazywane ich naruszenie przez wojewódzki sąd administracyjny polegałoby na wadliwym przeprowadzeniu przez sąd kontroli ich zastosowania oraz wykładni przez organ administracji, który wydał zaskarżony akt.

Za pozbawione usprawiedliwionych podstaw uznać należało również zarzuty oparte na podstawie pkt 1 art. 174 p.p.s.a.

Odnośnie zarzutu opisanego w pkt II podpunkt 1 petitum skargi kasacyjnej, spółka skarżąca kasacyjnie, w kontekście wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C – 213/11, C - 214/11 i C – 217/11 - wskazuje na brak notyfikacji ustawy o grach hazardowych, a tym samym brak podstaw do stosowania przepisów tej ustawy w rozpatrywanej sprawie, co w konsekwencji uzasadniać miało tezę o wadliwości stanowiska Sądu I instancji, że kontrolowana decyzja nie jest niezgodna z prawem. Odnosząc się do powyższego należy stwierdzić, że sąd krajowy ma obowiązek odmowy stosowania jedynie nienotyfikowanego przepisu technicznego natomiast zaniechanie realizacji obowiązku notyfikacji przepisów technicznych nie uzasadnia odmowy stosowania przepisów, które charakteru takiego nie mają, tylko na tej podstawie, że zawarte zostały w tym samym akcie prawnym, który z uwagi na zawarcie w nim przepisów technicznych notyfikacji tej podlegał (por. wyrok TSUE z dnia 8 września 2005 r., C-303/04).

Ponadto, brak jest podstaw, aby twierdzić o istnieniu dalej idących konsekwencji przywołanego judykatu Trybunału Sprawiedliwości niż te, które wyraźnie wynikają z jego treści. Należy zauważyć, że z pkt 41 powyższego orzeczenia, zawierającego rekapitulację stanowiska Trybunału Sprawiedliwości wprost wynika, że warunkiem koniecznym oceny odnośnie do "potencjalnie" technicznego charakteru przepisów ustawy o grach hazardowych jest ustalenie, "[...], iż przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów". Skarżąca kasacyjnie, w ramach omawianego zarzutu kasacyjnego nie wyjaśniła, z którym spośród przepisów ustawy o grach hazardowych stanowiącym lub współstanowiącym podstawę wydania kontrolowanej przez Sąd I instancji decyzji wiąże konsekwencje, które w świetle przywołanego stanowiska TSUE uzasadniałyby uznanie ich za przepisy techniczne. Jest to istotny mankament zarzutów kasacyjnych, który nie pozwala na skuteczne zakwestionowanie stanowiska Sądu I instancji, co do zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, wydanej – co należy podkreślić - na podstawie art. 23 a ust.7 ustawy o grach hazardowych.

Należy przy tym zauważyć, że przepis ten - obowiązujący od dnia 14 lipca 2011r. - został wprowadzony do tego aktu ustawą z dnia 26 maja 2011 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2011 r. Nr 134, poz.779). Natomiast projekt tej ustawy zmieniającej, zawierającej między innymi ww. przepis, został notyfikowany Komisji Europejskiej w dniu 16 września 2010 r. pod numerem 2010/0622/PL.

Za pozbawiony usprawiedliwionych podstaw uznać należy również zarzut naruszenia przepisów § 1 i § 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 9 marca 2012 r. w sprawie szczegółowych warunków rejestracji i eksploatacji automatów i urządzeń do gier (Dz.U. z 2012 r. poz. 312), przez niezasadne ich zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Wywodząc w tym względzie, że w sprawie powinno mieć zastosowanie pierwotnie obowiązujące rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych, strona skarżąca pomija w swojej argumentacji tę okoliczność, że wymieniony akt wykonawczy, w dacie przeprowadzania dowodu z opinii jednostki badającej (od 13 stycznia 2012 r. do 15 marca 2013 r.), nie obowiązywał, albowiem – w części dotyczącej warunków dopuszczenia do eksploatacji i użytkowania automatów i urządzeń do gier oraz warunków przyznania uprawnień określonym podmiotom do wprowadzenia do eksploatacji i użytkowania takich automatów lub urządzeń - utracił moc obowiązującą z dniem wejścia w życie przywołanego powyżej rozporządzenia z dnia 9 marca 2012 r., które regulowało zakres spraw pierwotnie uregulowanych w rozporządzeniu z 2003 r.

Z podanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny jednocześnie stwierdza, że nie było podstaw do wydania orzeczenia w przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego, gdyż w postępowaniu tym organ (Dyrektor Izby Celnej w K.) nie był reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym lub adwokatem a w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie uczestniczył (v. art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 1 tej ustawy).