Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 28 października 2014 r., sygn. akt III SA/Wr 487/14 oddalił skargę W.P. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we Wrocławiu z dnia [...] czerwca 2014 r. w przedmiocie odmowy wpisu do ewidencji producentów i nadania numeru identyfikacyjnego.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. (kierownik Biura Powiatowego ARiMR), działając na wniosek małżonki skarżącego M.P., z dnia 13 lutego 2004 r., nadał jej numer identyfikacyjny producenta (zaświadczenie z 26 lutego 2004 r.).
Po rozpoznaniu wniosku W.P., [...] kwietnia 2004 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wydał zaświadczenie o wpisaniu wnioskodawcy do ewidencji producentów pod numerem [...], a decyzją z [...] kwietnia 2012 r. orzekł o uchyleniu wpisu do ewidencji producentów rolnych oraz numeru producenta nadanego W.P..
Pismem z [...] marca 2014 r. skarżący zwrócił się do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z wnioskiem o dokonanie wpisu do ewidencji producentów. Wskazał, że w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 3 grudnia 2013 r., sygn. akt P 40/12 możliwe jest nadanie numeru ewidencyjnego dla producentów będących współmałżonkami w okolicznościach ustanowienia przez nich rozdzielności majątkowej oraz prowadzenia odrębnych gospodarstw rolnych. Do wniosku dołączony został odpis umowy majątkowej małżeńskiej, zawartej w formie aktu notarialnego z [...] stycznia 1991 r., z której wynika, że M.P. oraz W.P., w związku z planowanym zawarciem związku małżeńskiego wyłączyli wspólność majątku nabytego przez oboje lub jednego z nich po zawarciu małżeństwa z wyjątkiem majątku nabytego bezpłatnie, gdy spadkodawca lub darczyńca postanowił inaczej.
Decyzją z [...] marca 2014 r., nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR odmówił skarżącemu wpisu do ewidencji producentów i nadania numeru identyfikacyjnego.
Po rozpoznaniu odwołania, Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we Wrocławiu (Dyrektor Oddziału ARiMR), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1060 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.jed. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej k.p.a.), art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2008 r., nr 98, poz. 634 ze zm.) w związku z art. 13 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (t.jed. Dz.U. z 2012 r., poz.86 ze zm., dalej: u.k.s.e.p.), decyzją z dnia 25 czerwca 2014r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Organ II instancji w uzasadnieniu decyzji powołując się na art. 12 ust. 4 i art. 13 ust. 1 u.k.s.e.p. wskazał, że aktualny stan prawny uniemożliwia nadanie dwóch numerów identyfikacyjnych współmałżonkom oraz współposiadaczom gospodarstwa rolnego. Zdaniem organu, skoro w przedmiotowej sprawie z wnioskiem o wpis wcześniej wystąpiła małżonka skarżącego i został jej już nadany numer indentyfikacyjny, co wynika z zaświadczenia z [...] lutego 2004 r., to skarżący nie mógł uzyskać wpisu i otrzymać nowego numeru producenckiego na podstawie wniosku inicjującego niniejszą sprawę.
Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR odnosząc się do kwestii niekonstytucyjności zastosowanego w sprawie art. 12 ust. 4 u.k.s.e.p. podkreślił, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 3 grudnia 2013 r. odroczył utratę mocy obowiązującej zakwestionowanej normy prawnej o 18 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku, co nastąpiło [...] grudnia 2013 r. Zatem do momentu upływu tego terminu przepis w dalszym ciągu wiąże wszystkie podmioty, zobligowane do jego stosowania w brzmieniu nadal obowiązującym.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR. Zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: art. 13 ust. 1 u.k.s.e.p. oraz art. 12 ust. 4 u.k.s.e.p. oraz przepisów prawa procesowego: art. 6 k.p.a., art. 7 w zw. z art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a. i art. 12 k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, wymienionym na wstępie wyrokiem z dnia 28 października 2014 r. na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jed. Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę.
Sąd I instancji wyjaśnił, że zgodnie ze stanowiącym materialnoprawną podstawę decyzji przepisem art. 12 ust. 4 u.k.s.e.p. w przypadku małżonków oraz podmiotów będących współposiadaczami gospodarstwa rolnego nadaje się jeden numer identyfikacyjny; numer identyfikacyjny nadaje się temu z małżonków lub współposiadaczy, co do którego współmałżonek lub współposiadacz wyrazili pisemną zgodę. Wskazał, że stosownie do art. 13 ust. 1 u.k.s.e.p. kierownik biura powiatowego ARiMR odmawia, w drodze decyzji administracyjnej, dokonania tego wpisu, jeżeli wnioskodawca nie jest producentem lub został mu już uprzednio nadany numer identyfikacyjny, o którym mowa w art. 12.
W ocenie WSA, wykładnia przepisu art. 12 ust. 4 u.k.s.e.p. wskazuje, że małżonkowie mogą posiadać wyłącznie jeden numer identyfikacyjny, bez względu na fakt posiadania przez nich oddzielnych gospodarstw rolnych oraz bez względu na obowiązujący ich ustrój majątkowy. W przypadku, gdy jednemu z małżonków nadano już numer identyfikacyjny, wyłączone jest przyznanie takiego numeru drugiemu z małżonków, nawet wówczas, gdy posiada on osobne gospodarstwo rolne w ramach majątku odrębnego, czy też gdy małżonkowie pozostają w separacji. Wskazany przepis nie przewiduje żadnych odstępstw od tej reguły.
Sąd I instancji zaznaczył, że w omawianej materii wypowiedział się Trybunał Konstytucyjny, który w wyroku z dnia 3 grudnia 2013 r., sygn. P 40/12, w punkcie I orzekł, że art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. u.k.s.e.p. w zakresie, w jakim nie przewiduje dopuszczalności nadania osobnych numerów identyfikacyjnych każdemu z małżonków, w sytuacji gdy istnieje między nimi rozdzielność majątkowa i posiadają odrębne gospodarstwa rolne - nie jest niezgodny z wynikającymi z art. 2 Konstytucji RP zasadami zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa oraz poprawnej legislacji, lecz jest niezgodny z art. 32 ust. 1 w związku z art. 18 Konstytucji, jednakże zarazem Trybunał orzekł na mocy art. 190 ust. 3 Konstytucji, że wymieniony przepis we wskazanym zakresie traci moc obowiązującą z upływem 18 miesięcy od dnia ogłoszenia w Dzienniku Ustaw RP.
WSA wskazał, że TK zastosował art. 190 ust. 3 Konstytucji RP stwierdzając, że nie jest wystarczające dla przywrócenia stanu zgodności z Konstytucją wyeliminowanie art. 12 ust. 4 u.k.s.e.p., gdyż konieczna jest szersza interwencja ustawodawcy polegająca na opracowaniu przepisów, które będą przeciwdziałać nadużyciom i przyznają organom administracji kompetencje kontrolne w trakcie postępowania o wpis, a także później po dokonaniu wpisu.
Sąd I instancji podzielił pogląd zaprezentowany w wyrokach NSA w sprawach o sygn. akt II GSK 108/14 z dnia 4 marca 2014 r. oraz II GSK 2430/13 z 11 czerwca 2014 r., zgodnie z którym art. 12 ust. 4 u.k.s.e.p. jest nadal przepisem obowiązującym i musi być stosowany do dnia 13 czerwca 2015 r.
Zgodnie z powyższym, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, skoro bezspornie małżonce skarżącego nadano numer ewidencyjny producenta rolnego i dokonano jej wpisu do ewidencji, na tle art. 12 ust. 4 u.k.s.e.p. wykluczone było nadanie odrębnego numeru producenta rolnego skarżącemu.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku W.P. wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA we Wrocławiu oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
- I. naruszenie prawa materialnego:
art. 13 ust. 1 u.k.s.e.p. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że wnioskodawca posiada już uprzednio nadany numer identyfikacyjny i nie jest możliwe, aby wnioskodawcy został nadany nowy numer identyfikacyjny, art. 12 ust. 4 u.k.s.e.p. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że nie jest możliwy wpis wnioskodawcy do ewidencji producentów z uwagi na fakt, że małżonka wnioskodawcy M.P. posiada już nadany numer identyfikacyjny pomimo, że pomiędzy małżonkami istnieje rozdzielność majątkowa oraz posiadają oni odrębne gospodarstwa rolne.
- II. naruszenie przepisów postępowania:
- - art. 6 k.p.a. poprzez działanie przez organ na podstawie przepisu, którego niezgodność z Konstytucją została stwierdzona wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 grudnia 2013 r. sygn. akt P 40/12 (Dz. U. poz. 1537), a zatem na podstawie przepisu, co do którego zostało wyłączone domniemanie zgodności z konstytucją;
- - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepodjęcie działań mających na celu dokładne wyjaśnienie sprawy oraz zaniechanie przez Sąd uwzględnienia w zaskarżonym orzeczeniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli wyrażającego się w konieczności uzyskania przez skarżącego odrębnego od małżonki numeru identyfikacyjnego z uwagi na istniejącą pomiędzy małżonkami rozdzielność majątkową i prowadzenie odrębnych gospodarstw rolnych;
- - art. 12 k.p.a. poprzez brak wnikliwego przeanalizowania materiału zgromadzonego w toku postępowania w następstwie czego wydana została decyzja błędnie rozstrzygająca o istocie sprawy.
- III. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. polegające na sporządzeniu uzasadnienia wyroku w sposób nieodpowiadający ustawowemu wzorcowi uniemożliwiając polemikę z treścią wyroku i kontrolę kasacyjną poprzez:
- - błędne uznanie, że organy administracyjne nie posiadają stosownych kompetencji kontrolnych w trakcie postępowania o wpis a następnie podczas nadania numeru, podczas, gdy zarówno Kierownik jak i Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w ramach posiadanych uprawnień potwierdzili o bezwzględnych kryteriach w sprawie, tj. związanych z istnieniem między małżonkami rozdzielności majątkowej i prowadzenia przez nich dwóch odrębnych gospodarstw rolnych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku zasługiwał na uwzględnienie, zachodziły też podstawy do rozpoznania skargi na podstawie niespornego stanu faktycznego, przyjętego przy orzekaniu przez Sąd I instancji.
Skargę kasacyjną oparto na obu prawem przewidzianych podstawach, tj. zarówno na naruszeniu prawa materialnego, przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie jak i na naruszeniu przepisów postępowania - przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Na wstępie należy stwierdzić, że stan faktyczny sprawy jest niesporny i nie był kwestionowany ani na etapie postępowania administracyjnego, ani na etapie postępowania sądowoadministracyjnego. Zgodnie z ustalonym stanem faktycznym, w dacie składania przez skarżącego wniosku o wpis do ewidencji producentów (19 marca 2014r.), wpis taki posiadała już jego małżonka M.P., która uzyskała dnia 26 lutego 2004 r. zaświadczenie o nadaniu jej numeru identyfikacyjnego. W aktach sprawy znajduje się sporządzona w formie aktu notarialnego umowa z dnia 17 styczna 1991 r., z której wynika, że M.P. i W.P. w związku z planowanym zawarciem związku małżeńskiego wyłączyli, co do zasady, wspólność majątku nabytego przez jednego z nich lub obydwoje, po zawarciu związku małżeńskiego.
Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego w kolejności w jakiej zostały podniesione, stwierdzić należy, że pozbawiony podstaw jest zarzut naruszenia art. 13 ust. 1 u.k.s.e.p., ponieważ, wbrew twierdzeniu kasatora, przyczyną odmowy wpisu skarżącego do ewidencji producentów nie było nadanie mu uprzednio numeru identyfikacyjnego. Skarżący uzyskał wpis do ewidencji producentów rolnych i uzyskał numer identyfikacyjny w 2004 roku, ale wpis ten i numer zostały uchylone decyzją Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] kwietnia 2012 r.
Organy orzekające w sprawie, odmawiając skarżącemu wpisu do ewidencji producentów, jako przesłankę odmowy wskazały fakt posiadania przez małżonkę wnioskodawcy wpisu do ewidencji i numeru identyfikacyjnego.
U podstaw wydania kontrolowanej przez Sąd I instancji decyzji o odmowie wpisu do ewidencji producentów i nadania numeru identyfikacyjnego skarżącemu legła regulacja zawarta w jej art. 12 ust. 4 u.k.s.e.p. Przepis ten, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, stanowił, w zakresie mającym zastosowanie w rozpoznanej sprawie, że w przypadku małżonków nadaje się jeden numer identyfikacyjny; numer identyfikacyjny nadaje się temu z małżonków, co do którego współmałżonek wyraził pisemną zgodę.
Należy zauważyć, że Sąd I instancji orzekając w sprawie uznał, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 grudnia 2013 r., sygn. akt P 40/12, nie miał wpływu na wynik sprawy, bowiem TK na mocy art. 190 ust. 3 Konstytucji orzekł, że przepis art. 12 ust. 4 u.k.s.e.p. we wskazanym zakresie traci moc obowiązującą z upływem 18 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw RP, a więc był przepisem obowiązującym i powinien być stosowany do dnia 13 czerwca 2015 r.
Zgodnie z tym wyrokiem "Art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2012 r. poz.
86) w zakresie, w jakim nie przewiduje dopuszczalności nadania osobnych numerów identyfikacyjnych każdemu z małżonków, w sytuacji gdy istnieje między nimi rozdzielność majątkowa i posiadają odrębne gospodarstwa rolne: a) nie jest niezgodny z wynikającymi z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadami zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa oraz poprawnej legislacji, b) jest niezgodny z art. 32 ust. 1 w związku z art. 18 Konstytucji".
Wobec powyższego należy wskazać, że zgodnie z wyrażanym w orzecznictwie i doktrynie poglądem - odnośnie możliwość określenia przez Trybunał Konstytucyjny, na mocy art. 190 ust. 3 Konstytucji RP, terminu utraty mocy obowiązującej niekonstytucyjnego przepisu innego niż data ogłoszenia wyroku - obowiązywanie aktu normatywnego nie do końca należy utożsamiać z obowiązkiem jego stosowania. Rozważając skutki takiego rozstrzygnięcia należy uwzględnić powody, dla których TK odroczył w czasie utratę mocy przepisu naruszającego zasady konstytucyjne (por. np. wyrok NSA z dnia 25 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 2419/13).
W powołanym wyroku Trybunał Konstytucyjny uznał, że wyeliminowanie z porządku prawnego art. 12 ust. 4 u.k.s.e.p. (..) w zakwestionowanym zakresie nie jest wystarczające dla przywrócenia stanu zgodności z Konstytucją RP. Niezbędna jest interwencja ustawodawcy. Oprócz nadania nowego brzmienia art. 12 ust. 4 tej ustawy, z uwzględnieniem wyroku, niezbędne jest zamieszczenie w ustawie przepisów, które będą przeciwdziałać nadużyciom, polegającym na pozornych lub sztucznych podziałach gospodarstw rolnych dla uzyskania nienależnych lub wyższych płatności, a w szczególności przyznanie kompetencji kontrolnych właściwemu organowi w trakcie postępowania o wpis do ewidencji i nadanie numeru identyfikacyjnego, a także później, już po dokonaniu wpisu do ewidencji przy przyznawaniu konkretnych płatności. Stworzenie niezbędnej regulacji prawnej w nowym stanie prawnym, jaki powstanie w wyniku niniejszego wyroku, związane jest również ze spoczywającym na właściwych organach polskich obowiązkiem sprawowania kontroli dla ochrony interesów gospodarczych Unii Europejskiej oraz odzyskiwania kwot wypłaconych nienależnie beneficjentom.
W tym stanie rzeczy zgodzić należy się z wywodem, że motywy jakimi kierował się TK - odraczając utratę mocy obowiązującej niekonstytucyjnego przepisu art. 12 ust. 4 ustawy o krajowym systemie ewidencji - uzasadniają przyjęcie, że regulacja ta, do czasu utraty mocy zgodnie z orzeczeniem TK, powinna nie tylko formalnie obowiązywać, ale także powinna być stosowana.
Ocena, czy znajduje usprawiedliwienie oparcie skargi kasacyjnej na podstawie naruszenia prawa materialnego – art. 12 ust. 4 u.k.s.e.p., wymaga uwagi, że stan prawny - w dacie orzekania przez Naczelny Sąd Administracyjny - kształtuje się odmiennie od tego, który obowiązywał zarówno w dacie wydania kwestionowanych decyzji jak i w dacie wydania zaskarżonego wyroku.
Ustawą z dnia 23 października 2014 r. o zmianie ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2014 r., poz.1872) - jak wynika z uzasadnienia jej projektu - dostosowano system prawa do ww. wyroku TK z dnia 3 grudnia 2013 r. Objęty podstawami skargi kasacyjnej art. 12 ustawy z dniem 1 stycznia 2015 r. otrzymał nowe brzmienie.
Zgodnie ze znowelizowanym art. 12 według jego ust. 4 pkt 1 nadal w przypadku małżonków (...) nadaje się jeden numer identyfikacyjny temu z małżonków (...), co do którego współmałżonek lub współposiadacz wyrazili pisemną zgodę. Jednakże art. 12 ust. 4 pkt 2 stanowi, że nadaje się odrębny numer identyfikacyjny od numeru, o którym mowa w pkt 1, jeżeli wnioskodawca prowadzi samodzielnie odrębne gospodarstwo rolne stanowiące zorganizowaną całość gospodarczą. Nadto w myśl ust. 4a, wnioskodawcę, o którym mowa w ust. 4 pkt 2, wpisuje się do ewidencji producentów i nadaje mu się odrębny numer identyfikacyjny.
Zasadą jest, że w sprawie należy stosować przepisy obowiązujące w dacie zaistnienia zdarzenia podlegającego ich zakresowi (hipotezie). Jednak skład orzekający w tej sprawie podziela pogląd, że w przypadku derogacji przepisu ustawy w następstwie orzeczenia TK, który obalił domniemanie zgodności tego przepisu z Konstytucją, zasada tempus regit actum nie ma zastosowania. Zasada przedłużonego działania przepisów dawnych nie może dotyczyć przepisów uchylonych lub zmienionych z powodu niekonstytucyjności (por. R. Hauser, J. Trzciński – Prawotwórcze znaczenie orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego; Wydanie 2, LexisNexis, Warszawa 2010, str. 50 i powołane tam orzeczenia jak i poglądy doktryny).
W tym stanie rzeczy, wobec zmiany przepisu art. 12 ust. 4 u.k.s.e.p. w związku z orzeczeniem TK i nadania mu nowego brzmienia, w określonych prawem sytuacjach nie ma prawnych możliwości do ograniczenia uprawnienia osób pozostających w związku małżeńskim tylko do jednego numeru identyfikacyjnego. Skoro zatem niekonstytucyjny przepis nie może być stosowany do stanów faktycznych sprzed jego derogacji, to znaczy, że decyzja o odmowie dokonania wpisu do ewidencji i nadaniu numeru z powodu posiadania wpisu do ewidencji producentów i numeru ewidencyjnego przez współmałżonka wnioskodawcy nie znajduje oparcia w prawie (por. wyroki NSA z dnia 14 maja 2015 r., sygn.akt II GSK 805/14 i z dnia 26 lutego 2016 r.,sygn.akt II GSK 1210/14, publ. http://orzeczenia.nsa. gov.pl).
W świetle dotychczasowych rozważań, wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku uznać należało za uzasadniony. Kwestionowane decyzje zostały bowiem wydane na podstawie art. 12 ust. 4 ustawy, który orzeczeniem TK nie tylko został pozbawiony domniemania konstytucyjności, ale i w następstwie wyroku, w wyniku dostosowania ustawy do jego treści, ww. przepis został zmieniony.
Fakt, że w sprawie nie stwierdzono naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, uzasadniał rozpoznanie skargi.
Zdaniem składu orzekającego NSA brak regulacji uzasadniających pozbawienie małżonków możliwości wpisania do ewidencji producentów i nadania im odrębnych numerów identyfikacyjnych - tylko z tego tytułu, że jeden z nich uzyskał już taki wpis i numer identyfikacyjny - czyni skargę wniesioną do Sądu I instancji zasadną.
Na zakończenie wymaga uwagi, że NSA uwzględnił treść rozstrzygnięcia TK, zawartego w wyroku z dnia 3 grudnia 2013 r., sygn. akt P 40/2012 (niekonstytucyjność art. 12 ust. 4 ustawy tylko w odniesieniu do sytuacji gdy między małżonkami istnieje rozdzielność majątkowa i posiadają odrębne gospodarstwa rolne) oraz treść zmian ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów (...) wprowadzonych w wykonaniu ww. wyroku TK.
Powyższe, zdaniem składu orzekającego, przemawia za przyjęciem, że podstawę prawną uchylenia zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a (wadliwe zastosowanie przepisów prawa materialnego) oraz art. 135 p.p.s.a.
Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego sformułowanych w punkcie II skargi kasacyjnej należy zauważyć, że sposób zredagowania tych zarzutów zawiera pewne wady konstrukcyjne. Autor skargi kasacyjnej, formułując zarzuty, nie uwzględnił, że przedmiotem kontroli instancyjnej jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który nie stosuje przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a jedynie zobowiązany jest do kontroli legalności zaskarżonych decyzji. Zatem podnosząc zarzuty naruszenia przepisów k.p.a. należało powołać również stosowny przepis Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który to akt prawny reguluje postępowanie sądowoadministracyjne. Pomimo tych wad konstrukcyjnych, biorąc pod uwagę uchwałę pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09 (publ. http://orzeczenia.nsa. gov.pl) należy uznać, że brak powiązania w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji ww. przepisów z naruszeniem stosowanych przez ten sąd przepisów p.p.s.a. nie uniemożliwia NSA odniesienie się do tych zarzutów.
NSA za pozbawione usprawiedliwionych podstaw uznał zarzuty naruszenia przepisów art. 6 i 7 k.p.a. Zarzut naruszenia art. 6 k.p.a. jest w istocie zarzutem niezastosownia przez organy orzekające korzystnej dla strony wykładni przepisu art. 12 ust. 4 u.k.s.e.p., zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. jest zarzutem niezstosowania przez organy orzekające wyroku TK. Błędna wykładnia lub niezastosowanie przepisu prawa materialnego nie mogą być kwestionowane w drodze zarzutów naruszenia przepisów procesowych. Zarzuty naruszenia pozostałych wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów k.p.a. nie zostały uzasadnione, co uniemożliwia odniesienie się do nich.
Nieuzasadniony jest też zarzut naruszenia art. 141 § 4 w związku z art. 153 p.p.s.a. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa wymogi jakim powinno odpowiadać uzasadnienie orzeczenia. O jego naruszeniu można mówić wówczas, gdy brak jest jednego z ustawowych wymogów, co w rozpoznanej sprawie nie miało miejsca. Na podstawie art. 141 § 4 p.p.s.a. można kwestionować kompletność elementów uzasadnienia, a nie jego prawidłowość merytoryczną.
Z przedstawionych wyżej przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 i 2 wyroku. O kosztach postępowania sądowego za obie instancje NSA orzekł na podstawie art. 203 pkt 1 oraz art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a.