Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 20 maja 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 2606/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę Z. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2012 r. w przedmiocie kary pieniężnej.
Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że w dniu [...] marca 2012 r. na drodze gminnej w W., inspektor Inspekcji Transportu Drogowego zatrzymał do kontroli drogowej samochód osobowy marki Mercedes-Benz o nr rej. [...], którym kierował skarżący w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Do kontroli kierujący pojazdem okazał m. in. umowę o współpracę z firmą G. J. R., książkę kasy rejestrującej, świadectwo legalizacji ponownej taksometru elektronicznego o nr fabrycznym [...] oraz cztery paragony fiskalne z dnia 20 marca 2012 r. Podczas kontroli kierujący pojazdem nie okazał wypisu z licencji na wykonywanie transportu drogowego osób lub licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką.
W trakcie oględzin kontrolowanego pojazdu ustalono, że został w nim zainstalowany taksometr fiskalny zintegrowany z kasą fiskalną. Na pojeździe znajdowało się urządzenie techniczne z napisami "[...]" oraz symbolem słuchawki telefonicznej. Nadto, na obu bokach pojazdu znajdowały się napisy [...], najlepsza korporacja w W., [...], tylko 1.80 zł/km akceptujemy karty kredytowe, nr [...]. W czasie kontroli przesłuchano kierowcę, sporządzono dokumentację kserograficzną oraz fotograficzną. Przebieg kontroli został udokumentowany za pomocą protokołu.
W toku prowadzonego postępowania administracyjnego organ I instancji, na podstawie pisma otrzymanego z Urzędu Miasta Stołecznego W. z dnia 13 kwietnia 2012 r. ustalił, że Prezydent m.st. W. nie udzielił skarżącemu licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób ani licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką.
[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., wydaną w oparciu o przepisy art. 5, art. 8, art. 18 ust. 5 pkt 1, 2 i 3, art. 18 ust. 4a oraz zgodnie z art. 92a ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.; dalej: u.t.d.) w zw. z Ip. 1.1., 2.9. oraz 2.10. zał. nr 3 do ww. ustawy, nałożył na skarżącego karę pieniężną w łącznej wysokości 10.000 zł z tytułu stwierdzonych naruszeń w związku z wykonywaniem:
- - transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji;
- - przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 u.t.d.;
- - przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d.
Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] października 2012 r., na podstawie m. in. art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: k.p.a.), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Z. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego.
Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w sprawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), Sąd I instancji wskazał, że skarżący sam zeznał, że w dniu 20 marca 2012 r. od ok. godz. 14 wykonywał przewóz drogowy osób - wykonując 4 kursy po W. Skarżący podważał następnie powyższe zeznania twierdząc, że jest niepełnosprawny i podpisał protokół nie czytając go, jednak w ocenie Sądu powyższe twierdzenia nie niwelowały zeznań zawartych w protokole kontroli.
Skarżący posiadał bowiem aktualne badania lekarskie umożliwiające prowadzenie pojazdu, tak więc musiał być w pełni świadomy aby je otrzymać, a jego stopień niepełnosprawności nie mógł być związany z otrzymywanymi ze środowiska impulsami w postaci konieczności odczytania poszczególnych znaków drogowych, wobec powyższego w ocenie Sądu nie wpływał również na treść powyższych zeznań.
O wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie świadczenia usług przewozu przez skarżącego świadczyła również, zdaniem WSA, okazana w trakcie kontroli umowa o współpracę zawarta między G. J. R. a Z. B. z dnia [...] listopada 2011 r. Zgodnie z jej treścią, G. J. R. zobowiązał się do przyjmowania i przekazywania skarżącemu zleceń i zamówień klientów na przewozy osób na terenie W. i całego kraju. Sąd I instancji zwrócił też uwagę, że w okazanych do kontroli dokumentach dotyczących użytkowania kasy rejestrującej widnieje pieczątka strony "T. Z. B.".
Skarżący do kontroli przedłożył też cztery paragony fiskalne T. Z. B. z dnia 20 marca 2012 r. obejmujące kurs od godz. 13:47 do 16:51. Do akt sprawy kontrolujący inspektor zabezpieczył również świadectwo legalizacji ponownej dotyczące taksometru elektronicznego oraz decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. T. z dnia [...] listopada 2011 r. o nadaniu numeru ewidencyjnego kasie (drukarce) fiskalnej. Sąd wskazał, że mając na uwadze powyższe, organ nie miał wątpliwości, iż przedmiotem wykonywanej w chwili kontroli działalności strony było świadczenie usług przewozu osób, a nie rzeczy.
Z akt sprawy Sąd I instancji wywiódł, że skarżący nie posiadał licencji ani na wykonywanie transportu drogowego, ani też wykonywania transportu drogowego taksówką. Reasumując uznał, że organy obu instancji prawidłowo nałożyły na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8.000 zł zgodnie z lp.
1. 1 załącznika nr 3 do u.t.d. Dalej, w ocenie WSA, w sprawie skarżący złamał wszystkie trzy zakazy określone w art. 18 ust. 5 u.t.d. Jak bowiem wynika z akt sprawy w pojeździe było zainstalowane urządzenie fiskalne ALWI f, nr fab. [...], które posiadało cechy taksometru, czego skarżący nie podważał. Jeżeli chodzi o naruszenie art. 18 ust. 5 pkt 2 u.t.d., to ustawodawca posłużył się pojęciem "nazwa, adres oraz tel. przedsiębiorcy". Co prawda na pojeździe wskazana byłą nazwa "[...]" oraz telefon, co nie jest tożsame z nazwiskiem skarżącego, to jednak Sąd uznał, że zakaz z art. 18 ust. 5 pkt 2 u.t.d. zostaje naruszony w przypadku umieszczenia na pojeździe nawet jednego ze wskazanych w tym przepisie elementów. W powyższej regulacji ustawodawca posłużył się określeniem nazwa a nie firma, co oznacza, że nie musi to być nazwa, pod którą przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą. Ponadto Sąd uznał naruszenie art. 18 ust. 5 pkt 3 u.t.d., wskazując, że na dachu pojazdu zamontowany był podświetlony baner z napisem "[...]".
Zdaniem Sądu I instancji z akt administracyjnych wynika, że kontrolowany pojazd przeznaczony był do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Nie spełniał więc kryterium konstrukcyjnego, o którym mowa w art. 18 ust. 4a u.t.d. Ponadto pojazd nie spełniał przesłanki pozytywnej zawartej w art. 18 ust. 4b ustawy. Wobec powyższego Sąd I instancji uznał, że prawidłowo organ nałożył na skarżącego za to przewinienie karę pieniężną. Działając natomiast na podstawie art. 92 ust. 1 u.t.d. organ zasadnie ograniczył powyższe kary do kwoty 10.000 zł.
Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów postępowania tj. art. 86 w zw. z art. 8 i 10 k.p.a., gdyż, jak wynika z akt sprawy, protokół przesłuchania został podpisany przez skarżącego bez zastrzeżeń a aktualne badania lekarskie, umożliwiające prowadzenie pojazdu, przeczą by stan zdrowia skarżącego wpływał na treść złożonych zeznań. Zdaniem WSA w sprawie nie doszło również do naruszenia art. 7, 8, 77 § 1 k.p.a.
W ocenie Sądu nie znajduje również potwierdzenia w materiale dowodowym, okoliczność, że skarżący poruszał się taksówką bagażową. Skarżący sam przyznał, że przewoził osoby. Co do twierdzeń, że osoby przewoził tylko "dodatkowo", gdyż realizowany przez niego przewóz był przewozem bagażu Sąd wskazał, że w chwili kontroli obowiązywało nowe brzmienie art. 2 pkt 43 ustawy z dnia z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), z którego wynika, że ustawodawca nie posługuje się pojęciem taksówka bagażowa. W dniu kontroli taksówką był wyłącznie pojazd samochodowy wyposażony i przeznaczony do przewozu osób i ich bagażu podręcznego za ustaloną na podstawie taksometru stawkę. W powyższej definicji nie mieści się natomiast pojęcie taksówka bagażowa.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Z. B. wnosząc o uchylenie tego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w W. oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych – zarzucając:
- 1) mające wpływ na treść orzeczenia naruszenie prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 1 pkt 2 u.t.d. oraz § 24 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262 ze zm.), a także § 4 ust. 2, § 5 ust. 5, § 7 ust. 2, § 8 ust. 2, § 9 ust. 1 pkt 16 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie kryteriów i warunków technicznych, którym muszą odpowiadać kasy rejestrujące oraz warunków ich stosowania (Dz. U. Nr 212, poz. 1338 ze zm.), poprzez ich błędną wykładnię, polegająca na przyjęciu, że w dniu kontroli nie obowiązywały przepisy dopuszczające wykonywanie przewozu rzeczy taksówką, tj. dopuszczające wykonywanie przewozu taksówką bagażową,
- 2) mające wpływ na treść orzeczenia naruszenie prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 1 pkt 2 u.t.d., przez jego błędną wykładnię, polegającą na pominięciu, iż przepis ten wyłącza spod działania ustawy przewóz drogowy wykonywany pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony nie tylko w niezarobkowym przewozie drogowym rzeczy, ale także w zarobkowym transporcie drogowym rzeczy,
- 3) mające wpływ na treść orzeczenia naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 4 b i ust. 5 u.t.d., poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że ma miejsce wykonywanie przewozu okazjonalnego w sytuacji, gdy kontrolowany nie posiada licencji na przewóz okazjonalny, nadto jego pojazd nie był wpisany do takiej licencji, kontrolowany nie dysponował wypisem z takiej licencji, a jednocześnie jego pojazd miał cechy i wyposażenie charakterystyczne dla taksówki, tj.: taksometr, oznaczenie pojazdu i oznaczenie na dachu banerem z napisem taxi,
- 4) mające wpływ na treść orzeczenia naruszenie prawa procesowego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., przez niedostrzeżenie, że organ:
- a) przekroczył zasadę swobodnej oceny dowodów przy ustaleniu, że skarżący wykonywał przewóz osób, a nie rzeczy,
- b) niesłusznie ograniczył postępowanie dowodowe, dopuszczając się zaniechania przesłuchania strony,
- 5) mające wpływ na treść orzeczenia naruszenie prawa procesowego tj. art. 86 w zw. z art. 8 i art. 10 § 1 k.p.a., poprzez przesłuchanie Z. B. podczas kontroli pomimo wyraźnego zastrzeżenia, że źle się on czuje i pomimo okazania przez niego dokumentów o złym stanie zdrowia, w konsekwencji czego nastąpiła wadliwa ocena treści jego przesłuchania,
- 6) mające wpływ na treść orzeczenia naruszenie prawa procesowego tj. art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez całkowite pominięcie okoliczności świadczących o wykonywaniu przez stronę przewozu rzeczy taksówką (taxi bagażowe), nie zaś przewozu osób, tj.:
- - oznaczenie przedmiotu działalności także jako taxi bagażowe,
- - używanie samochodu Mercedes W 210 kombi z kratką oddzielającą część bagażową od pasażerskiej,
- - nieprzewożenie pasażerów podczas kontroli,
- 7) mające wpływ na treść orzeczenia naruszenie prawa procesowego poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów w uznaniu, że z umowy o współpracy z G.oraz z treści paragonu fiskalnego miałoby wynikać, że strona wykonywała przewóz osób, podczas gdy ww. umowa w praktyce pozwalała na wybieranie i podejmowanie kursów bagażowych, zaś treść paragonu fiskalnego nie przesądza o rodzaju usługi, a tylko przytacza jeden z licznych przedmiotów działalności strony wykazanych we wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, pomimo, że strona wykonuje tylko jeden spośród tych rodzajów działalności, a mianowicie przewóz rzeczy,
- 8) mające wpływ na treść orzeczenia naruszenie prawa materialnego tj. art. 3 ust. 1 pkt 2 u.t.d., poprzez przyjęcie, że strona obowiązana jest posiadać licencję na transport drogowy, w sytuacji, gdy strona wykonywała działalność w zakresie przewozu rzeczy taksówką (pojazdem o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony), do czego nie mają zastosowania przepisy u.t.d., w tym działalność ta nie jest licencjonowana,
- 9) brak podstaw do uznania, że kontrolowany pojazd wykonywał przewóz okazjonalny, skoro Z. B. nie posiada licencji na przewóz okazjonalny, nadto jego pojazd nie był wpisany do takiej licencji, Z. B. nie dysponował wypisem z takiej licencji, a jednocześnie organ przypisał pojazdowi cechy i wyposażenie charakterystyczne dla taksówki, tj. - taksometr, oznaczenie pojazdu i oznaczenie na dachu banerem z napisem taxi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawy, na których ją oparto - w granicach których sprawa jest rozpoznawana (art. 183 § i 2 p.p.s.a.) - nie znajdują bowiem usprawiedliwienia.
Przyjęty przy wyrokowaniu przez Sąd I instancji stan faktyczny sprawy sprowadzał się do ustalenia, że skarżący - nie posiadając licencji - świadczył usługi przewozu osób, przewozy okazjonalne, z naruszeniem zasad przewozu okazjonalnego, określonych art. 18 ust. 4a u.t.d. i zakazów wprowadzonych ust. 5 tego przepisu. Stwierdzono bowiem, że w dniu kontroli wykonywał on transport drogowy pojazdem marki Mercedes Benz, w którym zainstalowane było urządzenie fiskalne, na bokach pojazdu oraz na banerze (na dachu pojazdu) umieszczone były napisy takie jak m.in. Taxi G., nr telefonu, symbolem słuchawki, cena za km. Czyniąc ustalenia poddano ocenie materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, a to protokół kontroli, 4 paragony fiskalne z dnia kontroli, wydrukowane z kasy rejestrującej, zeznania skarżącego, umowę o współpracę łączącą skarżącego z R. J. /G./ - zgodnie z którą R. J. zobowiązał się do przyjmowania i przekazywania skarżącemu zleceń i zamówień klientów na przewozy na terenie W. i całego kraju.
Tak ustalony stan faktyczny sprawy w skardze kasacyjnej podważany jest zarzutem naruszenia art. 86 w zw. z art. 8 i 10 k.p.a. - przez przesłuchanie skarżącego, mimo zgłoszenia przez niego zastrzeżeń dotyczących złego samopoczucia i okazania dokumentów o złym stanie zdrowia oraz art. 7, 8 i 77 § 1 k.p.a. - przez pominięcie okoliczności świadczących o wykonywaniu przewozu rzeczy taksówką bagażową, a nie przewozu osób.
Należy podkreślić, że do stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego zobowiązane są organy administracji publicznej. Sąd I instancji - kontrolując legalność zaskarżonej decyzji - nie stosuje tych przepisów, lecz na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a ocenia, czy miało miejsce naruszenie przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego nie ulega kwestii, że prawidłowo skonstruowany zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego - który w skardze kasacyjnej stawiany jest Sądowi I instancji - powinien zatem zostać powiązany z regulacją zawartą w powołanym wyżej art. 145 § 1 pkt 1 lit. c procedury sądowoadministrcayjnej.
Skład orzekający uznał jednak, że w rozpoznawanej sprawie możliwe jest łączne rozpoznanie zarzutów sformułowanych w pkt 4, 5 i 6 petitum skargi kasacyjnej.
I tak, zgodnie z art. 86 k.p.a., jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne do rozstrzygnięcia sprawy, organ administracji publicznej dla ich wyjaśnienia może przesłuchać stronę /.../. Podnoszone przez skarżącego okoliczności związane ze złym samopoczuciem podczas przesłuchania, z powodu choroby, nie pozbawiają przeprowadzonego przesłuchania charakteru dowodu. Okoliczności te co najwyżej rzutować mogły na ocenę wiarygodności tego dowodu. Należy zauważyć, że Sąd I instancji nie zakwestionował stanowiska organu odwoławczego, że okoliczności złego samopoczucia, uniemożliwiające - zdaniem skarżącego - jego przesłuchanie, zostały podniesione dopiero na etapie postępowania odwoławczego, tymczasem przesłuchania dokonano z pouczeniem o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, protokół z przesłuchania został przez skarżącego podpisany bez zastrzeżeń, a protokół ten, jako dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone.
Sąd I instancji uznał ponadto, że skoro skarżący posiadał aktualne badania lekarskie - umożliwiające prowadzenie pojazdu - to znaczy, że stopień jego niepełnosprawności (na którą skarżący się powoływał) nie mógł mieć wpływu na treść składanych zeznań.
W skardze kasacyjnej Sądowi I instancji nie postawiono zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 80 i 76 § 1 k.p.a. Poza kontrolą kasacyjną pozostaje zatem, czy protokół z przesłuchania oceniono w granicach prawem przewidzianej swobody (art. 80 k.p.a.) i czy prawidłowo w sprawie powołano przy jego ocenie art. 76 § 1 wskazanej ustawy.
Zarzuty zmierzające do wykazania przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów - sformułowane w pkt 7 i 9 skargi kasacyjnej - nie poddają się kontroli. Nie wskazano w nich bowiem jakim przepisom - w ocenie strony - Sąd I instancji uchybił.
Odnośnie naruszania art. 8 i 10 k.p.a. - skarga kasacyjna ogranicza się do wskazania tych przepisów, brak natomiast uzasadnienia w czym uchybienie tym przepisom przejawia się. Uniemożliwia to merytoryczne odniesienie się do tak sformułowanej podstawy kasacyjnej.
Z tych względów zarzut podniesiony w pkt 5 petitum skargi kasacyjnej nie jest uzasadniony.
Niewątpliwie zgodnie z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. na organie spoczywa obowiązek podjęcia wszelkich czynności, niezbędny do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, jak i obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy.
Zarzut naruszenia tych przepisów autor skargi kasacyjnej upatruje w pominięciu okoliczności świadczących - w jego przekonaniu - o wykonywaniu przez skarżącego przewozu rzeczy taksówką bagażową, takich jak: oznaczenie przedmiotu działalności także jako taxi bagażowe, używanie samochodu z dużą powierzchnią na bagaż, z kratką oddzielającą część bagażową od pasażerskiej jak i faktu, że podczas kontroli skarżący nie przewoził pasażerów.
Zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania może być skuteczną podstawą kasacyjną tylko gdy uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanym przypadku brak jednak podstaw by uznać, że nieuwzględnienie podnoszonych przez skarżącego okoliczności mogło mieć na wynik sprawy tego typu wpływ. Przede wszystkim posługiwanie się pojazdem wersji kombi o znacznej przestrzeni bagażowej z zamontowaną "kratką" jak i twierdzenia o prowadzeniu działalności jako "taxi bagażowe" nie podważa dokonanych w sprawie ustaleń wykonywania okazjonalnego przewozu osób. Fakt, że w chwili kontroli w samochodzie nie było pasażera jest obojętny dla oceny, czy ziściła się hipoteza art. 18 ust. 5 u.t.d. Podzielić bowiem należy pogląd, że w przepisie tym nie chodzi o wykonanie przewozu okazjonalnego w danym momencie, lecz wykonywanie takich przewozów jako działalności gospodarczej z naruszeniem wprowadzonych przepisem zasad i zakazów (por. wyrok NSA z dnia 1 czerwca 2010 r., II GSK 600/09).
Z tych względów żaden z zarzutów naruszenia przepisów postępowania nie jest trafny. Powyższe oznacza, że ustalony w sprawie stan faktyczny nie został podważony i jako taki - dla oceny naruszenia przepisów prawa materialnego - jest wiążący.
W tym stanie faktycznym sprawy prawidłowość zastosowania art. 18 ust. 5 u.t.d. i wymierzenie kary na podstawie l.p. 2.9 załącznika nr 3 do tej ustawy (zastosowanie której to pozycji załącznika kwestionowane skargą kasacyjną nie jest) skutecznie podważana być nie może. Wbrew wywodom skargi kasacyjnej, brak licencji - bezwzględny wymóg posiadania której wynika z treści art. 5 u.t.d. (nieobjętego podstawami kasacyjnymi), nie wyłącza stosowania art. 18 ust. 5 powołanej ustawy. Sąd I instancji trafnie wywiódł, że celem regulacji zawartej w art. 18 ust. 5 u.t.d. jest wyeliminowanie przypadków wykonywania transportu drogowego pojazdem upodobnionym do taksówki, z pominięciem przepisów dotyczących uzyskiwania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką.
Niezrozumiały jest zarzut naruszenia art. 18 ust. 4b u.t.d. Przepis ten w sprawie stosowany bowiem nie był.
Odnosząc się do sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 2 u.t.d. (pkt 1,2 i 8 petitum skargi kasacyjnej) należy wskazać, że błędna wykładnia przepisu oznacza wadliwe jego zrozumienie. Niewłaściwe zastosowanie przepisu polega zaś na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej, względnie że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej.
Zdaniem składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego, postawione Sądowi I instancji zarzuty naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 2 u.t.d. - zarówno przez błędną jego wykładnię jak i niewłaściwe zastosowanie - nie uzasadniają wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.
Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.t.d. przepisów ustawy nie stosuje się do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów:
- 1) przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą - w niezarobkowym przewozie drogowym osób;
- 2) o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony w transporcie drogowym rzeczy oraz niezarobkowym przewozie drogowym rzeczy;
- 3) zespołów ratownictwa medycznego oraz w ramach usług transportu sanitarnego.
Zgodzić należy się zatem ze stanowiskiem autora skargi kasacyjnej (pkt 2 petitum skargi kasacyjnej), że przepis ten - co do zasady - wyłącza spod działania ustawy przewóz drogowy wykonywany pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony w transporcie drogowym rzeczy oraz niezarobkowym przewozie drogowym rzeczy.
Sąd I instancji nie zaprezentował jednak odmiennego poglądu, nie można więc temu Sądowi skutecznie zarzucić wadliwego zrozumienia przytoczonej regulacji.
Odrębną kwestią jest zaś to, czy w okolicznościach rozpoznawanej sprawy należało uznać za zasadne wyłącznie stosowania ustawy o transporcie drogowym - przewidziane w jej art. 3 ust. 1 pkt 2.
Niewątpliwie wyliczenie wyłączeń spod zakresu przedmiotowego ustawy stanowi katalog zamknięty (numerus clausus) i nie podlega rozszerzeniu. Innymi słowy, ustawa ma zastosowanie do wszystkich przewozów drogowych, których nie można zaklasyfikować do przewozów wymienionych w art. 3 ust. 1 u.t.d. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego o tym, czy w konkretnym przypadku znajdują zastosowanie przepisy ustawy o transporcie drogowym decyduje przede wszystkim charakter wykonywanego przewozu.
W tym stanie rzeczy, skoro - co już kilkakrotnie podniesiono - w rozpoznawanej sprawie kontrolowany przewóz uznano za transport drogowy osób - przewóz okazjonalny, to zarzut zastosowania przepisów ustawy - z naruszeniem art. 3 ust. 1 pkt 3 - jest chybiony.
Wobec niepodważonego stanu faktycznego sprawy bezprzedmiotowe jest też odniesienie się do zarzutów naruszenia przepisów aktów wykonawczych - powołanych w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej.
Z tych wszystkich względów żadna z podstaw, na których skargę kasacyjną oparto, nie znajduje usprawiedliwienia. Skarga kasacyjna podlega zatem oddaleniu.
Wobec powyższego naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku.
Postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania (pkt 2 wyroku) wydano na podstawie art. 204 pkt 1 oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c w zw. § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 490).