Uzasadnienie
R. Z., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą P.R.B. "Z.", pismem z dnia 18 kwietnia 2017 r. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 stycznia 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 1048/16 oddalającego skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Krakowie z dnia [...] maja 2016 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.
W skardze kasacyjnej R. Z. (dalej: skarżący) zawarł również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody w razie przymusowego wykonania decyzji. Wskazał, że wykonanie decyzji, którą nałożono karę w wysokości 36.000 zł - groziłoby przerwaniem lub zakończeniem działalności gospodarczej, co wiąże się z utratą rynków zbytu na towary i usługi, a ewentualna późniejsza odbudowa pozycji rynkowej jest niemożliwa. Z przedstawionych przez niego dokumentów (PIT -36) wynika, że w roku 2015 łączne przychody brutto skarżącego i jego żony wynosiły około 38 000 zł. Posiada on inne zobowiązania, w tym zobowiązanie alimentacyjne w wysokości 500 zł oraz przeterminowane zobowiązania kredytowe. Na wysokość wydatków skarżącego wpływ ma również stan zdrowia jego i jego małżonki, wymagający stałego leczenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części stanowi więc odstępstwo od generalnej reguły wykonalności zaskarżonego aktu lub czynności i jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek.
Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien zbadać czy zaistniały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenie skutków. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie wnioskującej o ochronę tymczasową w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów NSA z dnia 16 kwietnia 2007 r. o sygn. akt I GPS 1/07 (publ. ONSAiWSA 2007, nr 4, poz.
77) w postępowaniu kasacyjnym, wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę, dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a.
W rozpoznawanej sprawie wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej dotyczył decyzji nakładającej na skarżącego karę pieniężną w wysokości 36.000 zł. Przede wszystkim podkreślić należy, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku (por. postanowienie NSA z dnia 12 lipca 2016 r., sygn. akt II GZ 669/16).
Podkreślenia również wymaga, że przesłanki wstrzymania wykonania aktu lub czynności zostały określone przy użyciu zwrotów nieostrych. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia w tym zakresie powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej, zmierzającymi do wykazania istnienia przesłanek. Wniosek nieuzasadniony w ten sposób uniemożliwia sądowi dokonania jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z dnia 3 grudnia 2013 r., sygn. akt II GZ 694/13; z dnia 19 czerwca 2009 r., sygn. akt II GSK 466/09).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego informacje wynikające z pisma procesowego zawierającego w swej treści zarówno skargę kasacyjną jak również wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, nie uprawniały do udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej. W ocenie NSA skarżący nie uprawdopodobnił, że wykonanie decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę. Wprawdzie skarżący przedstawił dokumenty dotyczące stanu zdrowia jego i współmałżonki, jak również orzeczenie sądu o nałożeniu obowiązku alimentacyjnego, jednakże nie przedstawił dokumentów obrazujących jego aktualną sytuację ekonomiczną. Załączony do wniosku PIT dotyczył rozliczenia za 2015 r., a więc sytuacji materialnej skarżącego sprzed około dwóch lat, co nie pozwala na bardziej szczegółową ocenę struktury kosztów ponoszonych w związku z aktualnie prowadzoną działalnością, a to ma znaczenie w kontekście oceny dysponowania przez skarżącego dostępnymi mu środkami pieniężnymi.
Należy także podkreślić, że wykazanie straty z działalności gospodarczej nie stanowi wystarczającej przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 18 stycznia 2017 r., sygn. akt II GZ 1325/16). Strata powstaje bowiem wskutek uzyskania nadwyżki kosztów nad przychodem i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Zatem powstanie w jednym roku rozliczeniowym straty nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej.
Lakoniczne uzasadnienie wniosku nie pozwala przyjąć, że skarżący uzasadnił spełnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Podkreślić należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pociąga za sobą dolegliwość finansową, rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia, co jednak nie oznacza, że w takiej sytuacji zawsze należy zastosować wyjątkowe rozwiązanie prawne, jakim jest wstrzymanie wykonania decyzji.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.