Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 lutego 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 1099/07 oddalił skargę A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] kwietnia 2007 r. o nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.
Od powyższego orzeczenia A. Sp. z o.o. wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której to wniosła także o wstrzymanie wykonania decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniosła, że łączna kwota kar nałożona na skarżącą przekracza 500.000,00 zł, a uiszczenie tej kwoty może doprowadzić do bankructwa i utraty pracy przez współpracujących z firmą kierowców.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Podobne rozstrzygnięcia zapadły w sprawach tutejszego Sądu: II GSK 181/09, II GSK 404/09, gdzie skarżąca również posłużyła się taką samą argumentacją.
Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje także, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku wskazanych wyżej przesłanek. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2006, wyd.
II, s. 162). W przypadku przesłanki dotyczącej wyrządzenia szkody, chodzi o szkodę majątkową lub niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
W przedmiotowej sprawie okoliczności podniesione przez skarżącą nie prowadzą do konsekwencji, o których mowa w art. 61 § 3 cytowanej wyżej ustawy − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rodzaj obowiązku nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej, istnieje możliwość zwrotu wpłaconej kwoty.
Powyższej oceny nie zmienia też argument upadłości skarżącej i zwolnienia współpracujących z nią kierowców. Skarżąca nie wskazała żadnych dokumentów czy też okoliczności potwierdzających istnienie ryzyka utraty płynności finansowej. Twierdzenie skarżącej, że suma nałożonych na nią kar przekracza kwotę 500.000,00 zł również nie zostało wiarygodnie wykazane. W aktach sprawy brak jest jakichkolwiek dokumentów świadczących o trudnej sytuacji finansowej skarżącej czy prowadzonego w stosunku do niej postępowania egzekucyjnego, których konsekwencją może być upadłość.
Powyższe oznacza w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że skarżąca nie wykazała, iż realizacja obowiązku zapłaty spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki.
Z tego też względu wniosek o wstrzymanie, jako bezzasadny, należało oddalić na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 cytowanej wyżej ustawy − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.