Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29 marca 2017r., sygn. akt II SA/Sz 1366/16 Wojewódzki Sąd administracyjny w Szczecinie oddalił skargę [...] (dalej także: "skarżący", "strona") na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] (dalej: "organ II instancji", "Dyrektor IC") z dnia [...] września 2016 r. nr. [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] czerwca 2016r., nr [...] (sprostowaną postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r.) wymierzającą skarżącemu prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą [...] karę pieniężną w wysokości 12 000 zł z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry.
Przedstawiając stan faktyczny Sąd I instancji wskazał, że w dniu 15 września 2015 r., funkcjonariusze Urzędu Celnego w [...] przeprowadzili kontrolę urządzania gier hazardowych poza ośrodkami gier w sklepie na [...], ujawniając, dwa włączone do sieci i gotowe do prowadzenia gier automaty: [...]. Przeprowadzone gry kontrolne potwierdziły, że automat Hot Spot Admirał nr [...] jest automatem do gier losowych według definicji zawartej w art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2016 r., poz. 471, dalej zwana: "u.g.h."), zaś automat Max Cash nr [...] jest uszkodzony.
Funkcjonariuszom nie przedstawiono koncesji na prowadzenie kasyna gry, ani zezwolenia na urządzanie gier na automatach w salonach gier lub gier na automatach o niskich wygranych, o którym mowa w art. 129 ust. 1 u.g.h.
Wobec powyższego kontrolujący dokonali niezbędnych czynności procesowych, zatrzymując, jako dowód rzeczowy, automat Hot Spot Admirał nr [...].
Funkcjonariusze ustalili także, że na czynnym automacie znajdowała się nalepka z napisem: "Informacja dla klientów korzystających z urządzeń elektronicznych - dane firmy wynajmującej część pomieszczenia [...] pod urządzenie: [...] w razie awarii lub spraw związanych z działaniem urządzeń, prosimy natychmiast powiadomić serwis powyższej firmy. Telefon do serwisu (...)".
Postanowieniem z dnia 6 maja 2016 r., na podstawie art. 180 § 1 i art. 216 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm., dalej zwana: "O.p."), organ celny włączył do akt niniejszej sprawy materiał dowodowy zgromadzony w toku czynności kontrolnych przeprowadzonych w lokalu oraz w toku prowadzonego równolegle postępowania karnego skarbowego pod sygn. akt [...], w tym m.in. opinię z dnia 27 grudnia 2015 r. z badań automatów do gier sporządzoną przez [...] biegłego sądowego w specjalizacji badań automatów i urządzeń do gier przy Sądzie Okręgowym w [...], dotyczącą automatu Hot Spot Admirał nr [...].
Decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. (sprostowaną postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r.) Naczelnik Urzędu Celnego w [...] wymierzył stronie karę pieniężną w wysokości 12 000 zł z tytułu urządzania gier na automacie Hot Spot Admirał poza kasynem gry.
Dyrektor Izby Celnej w [...] decyzją z dnia [...] września 2016 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego.
Organ odwoławczy, powołując się na zgromadzony materiał dowodowy (dokumenty zgromadzone w toku kontroli oraz postępowania karnego skarbowego), w tym m.in. protokół kontroli oraz protokół oględzin z dnia 15 września 2015 r., opis przebiegu eksperymentu zawarty w protokole kontroli, opinię z dnia 27 grudnia 2015 r. biegłego sądowego, umowę najmu z 21 lipca 2015 r., zawartą pomiędzy dysponentem automatów [...], stwierdził, że wygląd i działanie automatu świadczy o tym, że jest to urządzenie elektroniczne (komputerowe), co spełnia jedną z przesłanek określonych w art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h., automat wypłaca lub ma możliwość wypłaty wygranych pieniężnych, a także daje możliwość rozgrywania gier za uzyskane wygrane rzeczowe (punkty) w poprzednich grach, a to wypełnia przesłanki z art. 2 ust. 3 i ust. 4 u.g.h., gry mają charakter losowy, gdyż wyniki są nieprzewidywalne i niezależne od możliwości zręcznościowych gracza, ale od przypadkowego "trafienia" na wygrywający układ symboli, gry mają cel komercyjny, ze względu na występowanie w przedmiotowym automacie akceptora banknotów/wrzutnika monet, wyrzutnika monet (hoppera) oraz fakt, że rozpoczęcie gier może nastąpić po wcześniejszym zakredytowaniu automatu punktami kredytowymi uzyskanymi w zamian za wpłacone środki pieniężne, urządzającym gry na przedmiotowym automacie, jest strona, będąca prawnym dysponentem automatu, gdyż z zawartej umowy najmu wynikało, że ustawi urządzenia elektroniczne, jest osobą uprawnioną do kontaktu w razie usterek, uszkodzeń, nieprawidłowości, ponosi pełną odpowiedzialność prawną oraz finansową związaną z funkcjonowaniem i eksploatacją urządzeń oraz wszelkie konsekwencje związane z posiadaniem koncesji, pozwoleń, wymaganych zezwoleń, jest zobowiązana do ubezpieczenia wszystkich urządzeń, uczestniczenia w każdej kontroli swoich urządzeń dokonywanych przez organy państwowe, nadto z nalepki na urządzeniu wynikała informacja dla klientów, że firma strony jest właściwa w sprawach serwisu urządzeń (awarie, sprawy związane z działaniem urządzeń).
Konsekwencją powyższych ustaleń faktycznych było stwierdzenie, że podlegały one subsumcji pod normę prawną zawartą w art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h, a zatem stronie, słusznie została wymierzona kara pieniężna w wysokości 12 000 zł z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry.
Dyrektor Izby Celnej w [...] w uzasadnieniu swojej decyzji szczegółowo odniósł się do poszczególnych zarzutów odwołania, uznając je za niezasadne. Stwierdzono, że w sprawie nie mógł mieć zastosowania art. 4 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych, wskazując, że przepis zezwalający podmiotom prowadzącym w dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej działalność w zakresie, o którym mowa w art. 6 ust. 1-3 lub art. 7 ust. 2 ustawy nowelizowanej na dostosowanie się do wymogów określonych w znowelizowanej ustawie o grach hazardowych do dnia 1 lipca 2016 r., dotyczy wyłącznie podmiotów, które prowadziły taką działalność zgodnie z ustawą o grach hazardowych w brzmieniu sprzed 3 września 2015 r. (na podstawie koncesji albo zezwolenia).
W ocenie organu, podmioty krajowe i zagraniczne, które nie prowadziły takiej działalności przed 3 września 2015 r, nie doświadczyły zmiany zasad prowadzenia działalności w trakcie jej prowadzenia w związku z czym brak jest uzasadnienia dla objęcia ich przepisami przejściowymi.Za nietrafny uznano również zarzut naruszenia art. 2 ust. 5 w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 90 ust. 1 i 2 oraz art. 91 u.g.h. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, wskazując, że organ I instancji prawidłowo ustalił, na podstawie zgromadzonych dowodów (eksperymentu przeprowadzonego w trakcie kontroli przez funkcjonariuszy, jak również opinii biegłego sądowego), że gry prowadzone na ww. urządzeniu są grami na urządzeniu komputerowym, o wygrane pieniężne i rzeczowe, mają charakter losowy, zawierając jednocześnie element losowości, a nadto organizowane były w celach komercyjnych. Zdaniem organu II instancji, w sprawie nie zachodziły przesłanki do wystąpienia do Ministra Finansów o wydanie decyzji w trybie art. 2 ust. 6 u.g.h., gdyż charakter gier zainstalowanych na tym automacie został wykazany na podstawie prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalając skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., wskazał, że organy obu instancji dokonały prawidłowych ustaleń w przedmiocie stanu faktycznego, które doprowadziły do trafnej konkluzji, że gry urządzane na zabezpieczonym automacie były grami hazardowymi w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. W opinii WSA przemawia za tym zarówno udowodniony losowy charakter gier, jak również fakt, że na przedmiotowym automacie gry były rozgrywane o wygrane pieniężne i rzeczowe (możliwość przedłużenia gry poprzez wykorzystanie wygranej uzyskanej w poprzedniej grze), co wynika zarówno z przeprowadzonego eksperymentu, jak również ze znajdującej się w aktach postępowania opinii biegłego sądowego.
Sąd I instancji wskazał, że bezsporne jest, że gry na przedmiotowym automacie urządzane były przez skarżącego poza kasynem gry. WSA wskazał, że organy celne prowadzące postępowanie administracyjne posiadają samodzielną legitymację do oceny charakteru gier prowadzonych na automatach, bez konieczności każdorazowego zwracania się do Ministra Finansów o wydanie decyzji administracyjnej w tym zakresie. Tryb przewidziany w art. 2 ust. 6 u.g.h., nie służy ustaleniu, czy gry urządzane na automatach do gier mają inny charakter niż hazardowy, zręcznościowy, sprawnościowy, czy też, że ich wynik zależny jest od wiedzy i umiejętności grającego. Z treści przywołanego przepisu zdaniem WSA wprost bowiem wynika, że minister właściwy do spraw finansów publicznych rozstrzyga, w drodze decyzji, czy gra lub zakład posiadające cechy wymienione w ust. 1 - 5 są grą losową, zakładem wzajemnym albo grą na automacie w rozumieniu ustawy.
Zdaniem WSA istota i logika postępowania regulowanego przywołanym przepisem, w tym zwłaszcza przedmiot sprawy rozstrzyganej decyzją, o której mowa w tym przepisie, uzasadniają twierdzenie, że treść kompetencji uprawnionego organu oraz tryb ich realizacji w odniesieniu do sprawy administracyjnej o nałożenie kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry, nie pozostają w relacji, o której mowa w art. 201 § 1 pkt 2 O.p. Również, ust. 7 art. 2 u.g.h. nie daje organowi administracji celnej legitymacji do zainicjowania postępowania przed Ministrem Finansów. Organ ten może najwyżej zasygnalizować potrzebę rozstrzygnięcia tej kwestii, co nie oznacza, że na skutek tej sygnalizacji Minister Finansów będzie zobligowany do wszczęcia postępowania z urzędu. Za uzasadnione zatem zdaniem Sądu I instancji uznać należało twierdzenie, że prowadząc postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów u.g.h., właściwy organ jest uprawniony do czynienia ustaleń odnośnie do charakteru danej gry.
Ponadto WSA wskazał, że w zadaniach Służby Celnej mieści się wykonywanie całościowej kontroli w zakresie przestrzegania przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych. Kontrola ta przebiega w myśl przepisów rozdziału 3 omawianej ustawy (art. 30 ust. 1 pkt 3), a w jej ramach, funkcjonariusze celni są uprawnieni do podjęcia określonych czynności, w tym do przeprowadzania w drodze eksperymentu, doświadczenia lub odtworzenia, możliwości gry m.in. na automacie (art. 32 ust. 1 pkt 13). Według Sądu I instancji organ wydający decyzję, dysponując dowodem w postaci eksperymentu przeprowadzonego w trakcie kontroli przez funkcjonariuszy zasadnie nie miał wątpliwości co do charakteru gier na spornym automacie. Jednoznacznie ustalono, że skontrolowane urządzenie jest automatem w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych.
Tym samym, w ocenie Sądu I instancji nie zachodziły przesłanki do wystąpienia do Ministra Finansów o wydanie decyzji w trybie art. 2 ust. 6 u.g.h. Przeprowadzony (i utrwalony nagraniem) eksperyment, (potwierdzony znajdującą się w aktach sprawy opinią biegłego), oceniany także w powiązaniu z oględzinami urządzenia jednoznacznie zdaniem Sądu I instancji wskazywał, że gry prowadzone na spornym urządzeniu posiadają cechy wymienione w art. 2 ust. 3 – 5 u.g.h., a więc są grami na automatach w rozumieniu przepisów tej ustawy. Mając na uwadze ustalony na podstawie zgromadzonych dowodów stan faktyczny sprawy oraz przeprowadzoną wykładnię mających zastosowanie przepisów prawa materialnego, w ocenie Sądu I instancji prawidłowo organ stwierdził, że skarżący urządzał gry na automatach, na których prowadzone gry spełniały przesłanki określone w art. 2 ust. 3 - 5 u.g.h. W toku postępowania organy nie dopuściły się przy tym takiego rodzaju uchybień procedury, które nakazywałyby usunięcie kontrolowanej decyzji z obrotu prawnego.
Brak jest również podstaw zdaniem WSA do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 4 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych, przez jego niezastosowanie w kontrolowanej sprawie. WSA podkreślił, że zgodnie z tym przepisem podmioty prowadzące działalność w zakresie, o którym mowa w art. 6 ust. 1-3 lub w art. 7 ust. 2, w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy miały obowiązek dostosowania się do wymogów określonych w ustawie zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, do dnia 1 lipca 2016 r. W myśl art. 6 ust. 1-3 i art. 7 ust. 2 u.g.h. działalność, o której mowa w tych przepisach może być prowadzona przez spółki akcyjne lub spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, mające siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jedynie na podstawie udzielonej koncesji lub zezwolenia. WSA wskazał, że w sytuacji, gdy na podstawie zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego brak jest podstaw do przyjęcia, aby skarżący był podmiotem, który w dniu 3 września 2015 r. prowadził działalność w zakresie urządzania gier na automatach na podstawie uzyskanej koncesji lub zezwolenia, powyższy przepis ustawy o zmianie ustawy o grach hazardowych nie miał do niego zastosowania.
Konkludując dotychczasowe rozważania WSA stwierdził, że zaskarżona decyzja, jak też poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, zostały wydane w toku postępowania prowadzonego w sposób zgodny z przepisami Ordynacji podatkowej. Postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone w sposób budzący zaufanie do tych organów, które udzielały stronie niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania. Organy wyjaśniły też stronie zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwianiu sprawy, a oparcie decyzji na przepisach art. 89 w zw. z art. 14 u.g.h. było w pełni uzasadnione. Organ podatkowy nie dopuścił się również naruszeń prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący.
Zaskarżonemu orzeczeniu - w oparciu o przepis art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) - zarzucił naruszenie:
- - art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz c) ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego błędne zastosowanie w sytuacji oczywistego naruszenia przez Organy obu instancji prawa procesowego, a to art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 2 ust. 6 u.g.h. w zw. z art. 2 ust. 3 i 4 u.g.h. oraz art. 197 § 1 O.p. poprzez wadliwe zebranie materiału dowodowego w rozpoznawanej sprawie i niezasięgnięcie opinii upoważnionej przez Ministra Finansów jednostki badającej, jako jedynego podmiotu ustawowo umocowanego do przeprowadzenia badań urządzeń do gier i oparcie się na innych dowodach aniżeli wynika to z przepisu art. 2 ust. 6 u.g.h., podczas gdy skarżący konsekwentnie wskazywał, iż zatrzymany automat do gier oferuje wyłącznie możliwość rozegrania gier o charakterze zręcznościowym, gdzie podstawową cechą gry jest sprawdzenie refleksu i ćwiczenie koordynacji zręcznościowej grającego, a tym samym w sprawie istniały wątpliwości co do charakteru organizowanej gry, a nadto wobec wadliwie zgromadzonego materiału dowodowego organy obu instancji i w ślad za nimi Sąd I instancji niezasadnie przyjęły, że zatrzymany automat do gier stanowi automat, o którym mowa w art. 2 ust. 3 i 5 u.g.h., co z kolei legło u podstaw nieuzasadnionego zastosowania przepisów art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. pomimo braku ku temu jakichkolwiek przesłanek.
Wobec powyższego, wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] września 2016 r. w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania, zasądzenie kosztów postępowania przed Sądami obu instancji, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie.
Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą ten środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego za nieusprawiedliwione należy uznać zarzuty sformułowane w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej. Istota tych zarzutów sprowadza się do kwestionowania stanowiącego podstawę zaskarżonych decyzji stanu faktycznego sprawy, zgodnie z którym gry urządzane na kontrolowanym automacie, stanowiły gry na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 i 5 u.g.h.
Według autora skargi kasacyjnej w rozpoznawanej sprawie wystąpiły wątpliwości co do charakteru organizowanej gry. Wątpliwości te należało zaś rozstrzygnąć zasięgając opinii Ministra Finansów, zgodnie z przewidzianą w art. 2 ust. 6 u.g.h. procedurą, albowiem organy podatkowe nie uzyskały autonomicznego uprawnienia do czynienia własnych ustaleń w tym zakresie. Natomiast jak wywodzi kasator - organy obu instancji pozyskały materiał dowodowy w sprawie z pominięciem szczególnej procedury przewidzianej w art. 2 ust. 6 u.g.h., pomimo że to wyłącznie decyzja Ministra Finansów ma wiążący charakter dla organów prowadzących postępowanie w zakresie ustalenia, że gra na danym automacie jest grą hazardową w rozumieniu u.g.h. i nie może być zastąpiona innym dowodem. W związku z tak zebranym materiałem dowodowym organy obu instancji oraz Sąd I instancji wadliwie przyjęły, że zatrzymany automat do gier stanowi automat, o których mowa w u.g.h.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji słusznie uznał, że w kontrolowanej sprawie organy podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia, a dokonanej ocenie zebranego materiału dowodowego nie sposób zarzucić dowolności.
Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej oraz ich uzasadnieniu, w toku postępowania o nałożenie kary pieniężnej organ administracji celnej - aby zastosować sankcję wynikającą z u.g.h. – nie jest zobligowany dysponować rozstrzygnięciem Ministra Finansów wydanym na podstawie art. 2 ust. 6 przywołanej ustawy, a brak tego rozstrzygnięcia nie stanowi o naruszeniu wymienionego przepisu (por. np. wyroki NSA z dnia: 14 grudnia 2018 r., sygn. akt II GSK 3647/16; 29 listopada 2018 r., sygn. akt II GSK 4052/16). Brak tego rozstrzygnięcia nie stanowi więc również o wadliwości ustaleń faktycznych przeprowadzonych w sprawie o nałożenie kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry. Zarzucając Sądowi I instancji naruszenie art. 2 ust. 6 u.g.h., skarżący pomija tę istotną okoliczność natury prawnej, że ust. 7 art. 2 tej ustawy nie daje organowi celnemu legitymacji do zainicjowania postępowania przed Ministrem Finansów.
Organ ten może co najwyżej zasygnalizować potrzebę rozstrzygnięcia tej kwestii, co nie oznacza, że na skutek tej sygnalizacji Minister Finansów będzie zobligowany do wszczęcia postępowania z urzędu. Z tej więc również przyczyny upatrywanie wadliwości działania organu w naruszeniu art. 2 ust. 6 u.g.h. jest nieuprawnione.
W związku z powyższym, za uzasadnione uznać należy twierdzenie, że prowadząc postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów u.g.h., właściwy organ jest uprawniony do czynienia ustaleń odnośnie do charakteru danej gry.
Ponadto rozważając możliwość ustalenia w postępowaniu o nałożenie kary pieniężnej, czy w danym stanie faktycznym gra jest grą na automacie w rozumieniu przepisów u.g.h. nie można pominąć - w stanie prawnym wiążącym w tej sprawie - unormowań zawartych w ustawie o Służbie Celnej. Służbie tej – zgodnie z art. 2 przywołanej ustawy – powierzono kompleks zadań wynikających z u.g.h., a mianowicie od kompetencji w kwestiach podatkowych (wymiaru, poboru) do związanych z udzielaniem koncesji i zezwoleń, zatwierdzaniem regulaminów i rejestracją urządzeń. W zadaniach Służby Celnej mieści się też wykonywanie całościowej kontroli w wymienionych powyżej dziedzinach, a także - co istotne w realiach tej sprawy - w zakresie przestrzegania przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych. Kontrola ta przebiega w myśl przepisów rozdziału 3 omawianej ustawy (art. 30 ust. 2 pkt 3), a w jej ramach funkcjonariusze celni są uprawnieni do podjęcia określonych czynności, w tym do przeprowadzania w drodze eksperymentu, doświadczenia lub odtworzenia, możliwości gry m.in. na automacie (art. 32 ust. 1 pkt 13).
Brak jest argumentów prawnych dla przyjęcia, że efekt tych czynności nie może być wykorzystany w postępowania będącym następstwem ustaleń kontrolnych, a jedynie służyć ma do zasygnalizowania Ministrowi Finansów konieczności rozstrzygnięcia w odrębnym trybie przewidzianym w art. 2 ust. 6 u.g.h. czy ta gra jest grą na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych, na co wskazują zebrane w sprawie dowody.
Wobec tego zarzuty adresowane wobec faktycznych podstaw wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, jak i przedstawione w ich uzasadnieniu argumenty, nie podważają trafności oceny Sądu I instancji, że ustalenia stanu faktycznego sprawy, które legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji są prawidłowe. Podstawą ustaleń faktycznych w sprawie był przeprowadzony na spornym automacie eksperyment oraz opinia biegłego sądowego z dnia 27 grudnia 2015 r. sporządzona przez [...] biegłego sądowego w specjalizacji badań automatów i urządzeń do gier przy Sądzie Okręgowym w [...], które to dowody wykazały- czego autorowi skargi kasacyjnej nie udało się podważyć - że ujawnione w kontrolowanym lokalu urządzenie było automatem do gier hazardowych w rozumieniu u.g.h., gdyż cechuje go cel komercyjny, gry mają charakter losowy, a automat umożliwia bezpośrednią wypłatę wygranych lub rozpoczęcie nowej gry za punkty uzyskane tytułem wygranej w poprzedniej grze.
Zatem upatrywanie wadliwości działania organu w naruszeniu art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 2 ust. 6 u.g.h. w zw. z art. 2 ust. 3 i 4 u.g.h. oraz art. 197 § 1 O.p., co miał zaakceptować Sąd I instancji – nie znajduje usprawiedliwienia.
Zatem biorąc pod uwagę prawidłowo ustalony i niepodważony przez autora skargi kasacyjnej stan faktyczny sprawy oraz przeprowadzoną w sposób prawidłowy wykładnię przepisów prawa materialnego znajdujących zastosowanie w sprawie, Sąd I instancji zasadnie oddalił skargę i przyjął, że zostały spełnione przesłanki pociągnięcia adresata zaskarżonej decyzji do odpowiedzialności na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. i wymierzenia mu w związku z tym kary pieniężnej.
Wobec powyższego, na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804, ze zm.
W rozpoznawanej sprawie zwrot kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz organu należny jest z tytułu udziału radcy prawnego reprezentującego organ w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Organowi za udział w rozprawie nowo ustanowionego pełnomocnika profesjonalnego zasądzono koszty w wysokości 75% stawki minimalnej -3 600 zł, co dało kwotę 2 700 zł.