Uzasadnienie
Postanowieniem objętym skargą kasacyjną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę [...] na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie punktu aptecznego.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu 20 lutego 2013 r.
W dniu 22 marca 2013 r. skarżąca nadała skargę w urzędzie pocztowym adresując ją bezpośrednio do WSA w Warszawie. Następnie Sąd przekazał skargę organowi na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 marca 2013 r. Skargę przesłano dnia 28 marca 2013 r.
Mając powyższe na uwadze Sąd I instancji stwierdził, że zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 270 (dalej: p.p.s.a.), termin na wniesienie skargi do sądu administracyjnego upłynął w dniu 22 marca 2013 r. Z uwagi na obowiązek wniesienia skargi za pośrednictwem organu, fakt nadania w tym dniu (tj. dnia 22 marca 2013 r.) przez skarżącą skargi w urzędzie pocztowym bezpośrednio na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie stanowi daty złożenia skargi. Jako datę wniesienia skargi należy potraktować nadanie jej w urzędzie pocztowym na właściwy adres, tj. Głównego Inspektora Farmaceutycznego, co miało miejsce w dniu 28 marca 2013 r. a więc już po upływie terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a.
Wobec tego Sąd I instancji stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skargę, jako wniesioną po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia odrzucił.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła [...] domagając się jego uchylenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Ponadto wniosła o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść zaskarżonego postanowienia, tj.:
- 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 54 § 2 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie rażącego naruszenia przez Głównego Inspektora Farmaceutycznego przepisów postępowania, tj. art. 54 § 2 p.p.s.a., polegającego na nieprzekazaniu przez Głównego Inspektora Farmaceutycznego do WSA w Warszawie w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia, skargi [...] na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] lutego 2013 r., uchylającą w całości decyzję GIF z dnia [...] października 2012 r. oraz decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w K. z dnia [...] grudnia 2011 r., co doprowadziło do błędnego uznania przez Sąd, iż skarga na ww. decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego została złożona po terminie, a w konsekwencji do jej odrzucenia;
- 2) art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie przez Sąd, iż skarga na decyzję GIF z dnia [...] lutego 2013 r. została wniesiona po terminie, co w konsekwencji doprowadziło do jej odrzucenia, podczas gdy skarga została wniesiona w terminie za pośrednictwem Głównego Inspektora Farmaceutycznego.
W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że w dniu 22 marca 2013 r. wysłała jeden egzemplarz skargi na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] lutego 2013 r. bezpośrednio do WSA w Warszawie, drugi natomiast do Głównego Inspektora Farmaceutycznego.
W załączeniu do skargi kasacyjnej zostały przedstawione potwierdzenia nadania skargi do WSA w Warszawie oraz do Głównego Inspektora Farmaceutycznego, a także potwierdzenia ich odbioru.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
Zasadniczym dla rozstrzygnięcia sprawy są ustalenia faktyczne dotyczące, kiedy oraz za czyim pośrednictwem została wniesiona skarga na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] lutego 2013 r. Kwestia wnoszenia pism, z którymi ustawa łączy skutki procesowe, jest zagadnieniem szczególnie istotnym, gdyż wszelkie błędy popełnione w tym zakresie wywoływać mogą dla stron daleko idące konsekwencje prawne, prowadzące w istocie rzeczy do pozbawienia jej prawa do sądu. Stąd też istnieje potrzeba wyjaśnienia wszelkich wątpliwości w tym zakresie.
Sąd I instancji przyjął, że skarżąca 22 marca 2013 r. nadała w urzędzie pocztowym bezpośrednio na adres WSA w Warszawie skargę na powyższą decyzję, następnie Sąd 28 marca 2013 r. przekazał skargę Głównemu Inspektorowi Farmaceutycznemu, a więc po upływie ustawowego terminu.
Skarga kasacyjna i wnioski w niej zawarte zmierzają do podważenia, iż skarga została nadana jedynie bezpośrednio na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Okoliczności podane w skardze kasacyjnej prowadzą do stwierdzenia, że skarżąca nadała dwie przesyłki listowne zawierające skargę, jedną na adres Sądu, a drugą na adres organu. Nadanie przesyłki listowanej ze skargą na adres Sądu jest okolicznością bezsporną. Natomiast o tym, iż skarżąca nadała przesyłkę za pośrednictwem organu świadczy potwierdzenie nadania przesyłki listowej poleconej, co wynika z załączonej do skargi kasacyjnej kopii potwierdzenia nadania (k. 92 akt NSA). Przesyłka zaadresowana na adres organu została doręczona adresatowi 25 marca 2013 r. (k. 96 akt NSA).
O fakcie wniesienia skargi za pośrednictwem organu świadczy również oświadczenie organu zawarte w odpowiedzi na skargę kasacyjną. Natomiast NSA uznaje za zupełnie nieusprawiedliwioną i niezrozumiałą argumentację Głównego Inspektora Farmaceutycznego, że skoro na pierwszej stronie skargi skierowanej do organu wskazano jako adresata WSA w Warszawie, bez dookreślenia, że zostaje ona wniesiona za pośrednictwem organu, to należało ją potraktować jako pismo informujące organ o fakcie jej wniesienia bezpośrednio do Sądu.
Okoliczność ta z pewnością ma zasadniczy wpływ na wynik sprawy, wobec czego należy stwierdzić, że WSA w Warszawie odrzucając skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. dopuścił się naruszenia tego przepisu uznając, wbrew temu co zostało powyżej wykazane, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu.
Z tych wszystkich względów, działając na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 182 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.
Odnosząc się do wniosku skarżącej o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07 (ONSA i WSA 2008, nr 3, poz. 42), wyjaśnił, iż przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu I instancji kończące postępowanie w sprawie. Do wspomnianej kategorii należy postanowienie o odrzuceniu skargi i dlatego nie orzeczono o kosztach postępowania kasacyjnego.